အခန်း ၅၇
Vol. 6 Ch. 57
အပိုင်း ( ၅၇ )
သူတို့နှစ်ဦး ချစ်ကြည်နူးနေစဉ် ရှောက်ချန်သည် ကျောပိုးအိတ်လွယ်ပြီး ဆိုင်သို့ လျှောက်လာသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ သူမသည် မျက်လုံးများကို အလျင်အမြန် အုပ်ထားသည်။ “အိုး... ဘုရားရေ၊ အိုး... ဘုရားရေ၊ အိုး... ဘုရားရေ”
လင်ချူးဆွေ့သည် ချက်ချင်း သူ့ကို လွှတ်ပြီး ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်သည်။ “မမ”
“ငါ စာအုပ်တစ်အုပ် လာယူတာ။ သင်တန်းရှိတယ်။ အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားရင် တောင်းပန်ပါတယ်အေ” ရှောက်ချန်သည် သူတို့ကို အဓိပ္ပာယ်ရှိစွာ ကြည့်သည်။ “ငါ့မှာ နင်တို့ကို ၀င်နှောင့်ယှက်ချင်စိတ် မရှိပါဘူး”
“ဘာမှ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ပါဘူး”
ရှောက်ယန်သည် နံရံပေါ်မှ နာရီကို ညွှန်ပြသည်။ “အခုထိ နာရီဝက် ရှိသေးတယ်။ ဘတ်စ်ကား လွတ်သွားလိမ့်မယ်။ တက္ကစီပဲ စီးလိုက်တော့”
“အချိန်မရတော့လို့ နင်တို့နှစ်ယောက်နဲ့ စကားမပြောအားတော့ဘူး”
ရှောက်ချန်သည် အခန်းနောက်ဖက်သို့ အလျင်အမြန်သွားပြီး သူမ၏ လေ့ကျင့်ခန်းစာအုပ်ကို ရှာဖွေကာ ပြန်ထွက်လာသည်။ ရှောက်ယန်သည် သူမအိတ်ထဲသို့ ထီးတစ်ချောင်း ထည့်ပေးလိုက်သည်။ “မိုးရွာတော့မယ်။ တက္ကစီစီးလိုက်”
“သိပါပြီဟယ်”
ရှောက်ချန် ထွက်ခွာမည်လုပ်စဉ် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံရပြီး ပြန်လှည့်ကာ သူ့ကို မေးသည်။ “နောက်ဆုံး စာမေးပွဲမှာ နင် အဆင့် ဘယ်လောက်ရလဲ”
ရှောက်ယန်သည်လည်း ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်သည်။ “အစ်မ ဘာဖြစ်လို့ ရုတ်တရက်ကြီး ကျွန်တော့်ရမှတ်ကို စိတ်ဝင်စားလာတာလဲ”
“နင့်ကို ဂရုစိုက်တာက ထူးဆန်းလို့လား”
“အရင်က တစ်ခါမှ မမေးဖူးဘူးလေ”
“ဘာလို့ဆို နင်က အမြဲ အဆင့် ( ၁ ) ပဲ ရတယ်လေ။ ငါ မေးဖို့ လိုခဲ့လို့လား”
ရှောက်ယန်သည် သူမ၏ စကားထဲမှ ယုတ္တိကျကျ ချို့ယွင်းချက်ကို ချက်ချင်း ဖမ်းမိသည်။ “ဒါဆို ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ကျွန်တော် အဆင့် ( ၁ ) မရဘူးလို့ ဘာကြောင့် ထင်ရတာလဲ”
ရှောက်ချန်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း နီရဲသွားသည်။ သူမသည် တည်ငြိမ်နေရန် ကြိုးစားရင်း လျှောက်လာပြီး သူမစာအုပ်ဖြင့် သူ့ခေါင်းကို ပုတ်သည်။ “ငါ့ကိုများ ရာဇဝတ်သားလို စစ်ဆေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား”
ရှောက်ယန်သည် ဗီဇအလျောက် လင်ချူးဆွေ့နောက်သို့ ရှောင်သည်။ လင်ချူးဆွေ့သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်သည်။ “မမရယ် သူ့ကို မရိုက်ပါနဲ့နော်”
“သြော် အခုတော့ နင့်မှာ ကာပေးမဲ့ ရည်းစားရှိပြီပေါ့” ရှောက်ချန်သည် ရှောက်ယန်ခေါင်းကို လက်ညှိုးဖြင့်ထိုးပြီး လင်ချူးဆွေ့နားကို လိမ်ကာ ရယ်သည်။ “အကာအကွယ် ရှာတွေ့သွားပြီပဲ”
“အစ်မက ကျွန်တော့်ရည်းစားထက် ပိုကြမ်းတယ်ဗျာ” ရှောက်ယန်သည် သူမလက်ကို တွန်းဖယ်သည်။ “တကယ် နောက်ကျတော့မယ်နော်”
“ပြန်ရောက်ရင် နင်နဲ့ စာရင်းရှင်းရမယ်” ရှောက်ချန်သည် ခြေဖျားထောက်ပြီး သူ့ဆံပင်ကို ဖွသည်။ ထို့နောက် လင်ချူးဆွေ့ဆံပင်ကိုလည်း လုပ်သည်။ “မင်းတို့ကလေးနှစ်ယောက် အိမ်မှာ ဖြူစင်စွာနဲ့ စာကြိုးစားကြ။ လိမ်လိမ်မာမာ နေကြ”
“သိပါတယ်ဗျ”
ရှောက်ချန် အလျင်အမြန် ထွက်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် မိုးကောင်းကင်မှ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလာသည်။ သူမသည် ထီးကို အလျင်အမြန်ဖွင့်ပြီး ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်တွင် စောင့်နေသည်။
တက္ကစီများစွာ ဖြတ်သွားနေသော်လည်း ရှောက်ချန်သည် ငွေကို တတ်နိုင်သမျှ ချွေတာနိုင်အောင် ကြိုးစားနေသည်။
ရှောက်ချန်သည် ဆင်းရဲခဲ့သည့်အချိန်များကို တွေ့ကြုံခဲ့ရသဖြင့် တစ်ပြားတစ်ချပ်ကို သွေးနှင့်ရင်းပြီး သုံးရသည့်အလား တန်ဖိုးထားလေသည်။ သူမနှင့် ရှောက်ယန်တို့တွင် အားကိုးအားထားပြုစရာ မိသားစု မရှိပေ။ သူတို့သည် ပိုမိုကောင်းမွန်သော အနာဂတ်အတွက် ကိုယ်တိုင်သာ အားကိုးပြီး ကြိုးစားရသည်။
ရုတ်တရက် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှုကြောင့် ဘတ်စ်ကားတိုင်းသည် လူအပြည့်ဖြစ်နေသည်။ ထို့အပြင် ဤသည်မှာ မြို့လယ်ဖြစ်သဖြင့် ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်တွင် လူများ ပိုမိုစုဝေးလာပြီး ငါးသေတ္တာထဲထည့်ထားသလို ပြည့်ကြပ်နေသည်။ တက္ကစီများပင် အားလုံး အလုပ်များနေပြီး ဧည့်သည် ထပ်မံ လက်ခံနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။
ရှောက်ချန်သည် ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ ဖြတ်ကျော်တက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမသည် ကိုယ်လုံးသေးသေးကလေးဖြစ်ပြီး အဒေါ်ကြီးများနှင့် ဦးလေးကြီးများက ချက်ချင်း တွန်းထုတ်လိုက်သဖြင့် ထိန်းမထားနိုင်ဘဲ ယိုင်သွားသည်။ သူမ၏ အဝတ်အစားများကို မိုးရေများ ရွှဲနစ်သွားစေသည်။
“မိန်းကလေး ဘာဖြစ်လို့ အတင်းဖြတ်ကျော်နေတာလဲ” အဒေါ်ကြီးတစ်ဦးက ဆူသည်။ “အကြီးတွေကို ရိုသေရမှန်း မသိဘူးလား”
“ကျွန်မကို တစ်ချိန်လုံး တွန်းနေတာက အန်တီကိုး”
ရှောက်ချန်သည် ရှေ့သို့ ဆက်လက် ဖြတ်ကျော်တက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အဆိုပါ အဒေါ်ကြီးက ပြင်းထန်စွာ တွန်းထုတ်လိုက်သဖြင့် လဲကျလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။
ရှောက်ချန်သည် အလွန်စိတ်ဆိုးသွားပြီး အဆိုပါ အဒေါ်ကြီးထံသို့ သွားကာ ပြောဆိုသည်။ “ဘာဖြစ်လို့ အကြမ်းပတမ်း လုပ်တာလဲ”
အဒေါ်ကြီးက သူမကို လျစ်လျူရှုထားသည်။ သူမ၏ ဝတုတ်သော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ရှေ့သို့ မရပ်မနား ဖြတ်ကျော်တက်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ ဖြတ်ကျော်တက်နိုင်ခဲ့သည်။
“ဘယ်လောက်တောင် ရိုင်းစိုင်းလိုက်သလဲ” ရှောက်ချန်သည် စော်ကားမှုကို တိတ်ဆိတ်စွာ ငြိမ်မခံတတ်သူ ဖြစ်သည်။ “အဆင့်အတန်း လုံးဝ မရှိဘူး”
အဒေါ်ကြီးက သူမကို အောင်နိုင်သူလို အကြည့်ဖြင့် ပြန်ကြည့်သည်။ “နင် ဒီလောက် အဆင့်မြင့်နေတယ်ဆိုရင် ဘတ်စ်ကားကို ဘာဖြစ်လို့ စီးနေသေးလဲ”
လူအပြည့်ဖြည့်ထားသော ဘတ်စ်ကားသည် မှတ်တိုင်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ခွာသွားသည်။
ရှောက်ချန်၏ အဝတ်အစားများသည် ယခုအခါ လုံးဝ စိုစွတ်နေပြီး သူမ၏ ဒေါသသည် မလျော့ပါးသေးပေ။ သူမသည် အလွန်မတရားခံရပြီး စိတ်ပူပန်နေသည်။ အကြောင်းမှာ သူမ၏ သင်တန်းသို့ အချိန်မီ မရောက်နိုင်တော့မှာ သေချာသည်။
သူမသည် ထီးဖွင့်ပြီး နောက်ထပ် ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်သို့ အလျင်အမြန် သွားရောက်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် လူနည်းပါးမည်ဟု မျှော်လင့်သည်။
သို့သော် အိမ်ခေါင်မိုးယိုနေချိန်တွင် တစ်ညလုံး မိုးရွာသလိုပင် သူမ မထင်မှတ်ထားသည့်အရာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ ဒေါက်ဖိနပ်၏ အချွန်သည် ရေမြောင်းအဖုံးထဲတွင် ညှပ်သွားခဲ့သည်။
ရှောက်ချန်သည် ခြေထောက်ကို အားထည့်ပြီး ဆွဲတင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဒေါက်ချွန်သည် ပိုမိုညပ်သွားပြီး တစ်ခါတည်း ကျိုးသွားသည်။
သူမ တက်မည့် သင်တန်းသည် မော်ဒယ်များအတွက် ခန္ဓာကိုယ်ပုံဖော်သင်တန်းဖြစ်ပြီး ဖိနပ်ဒေါက်မြင့် ဝတ်ဆင်ထားရမည် ဖြစ်သည်။ ယခု သူမ၏ ဒေါက်ဖိနပ်ကျိုးသွားသဖြင့် သင်တန်းသို့လည်း မတက်နိုင်တော့ပေ။
ရှောက်ချန်၏ စိတ်ဓာတ်သည် လုံးဝကို ပြိုကျသွားသည်။ သူမသည် ဖိနပ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး ထီးကို ပစ်ထားကာ မိုးရေထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေပြီး ငိုတောင်မငိုနိုင်တော့ပေ။
သူမသည် အနည်းငယ်သော ငွေကို သက်သာရာရအောင် ကြိုးစားမိသည့်အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်တင်မိသည်။ ဝေးကွာသော အရာကို ရှာဖွေရင်း နီးကပ်သည့်အရာကို လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် သူမ၏ သင်တန်းသို့ပင် မတက်နိုင်ခဲ့ပေ။
သူမ ဆင်းရဲသောကြောင့် အရာအားလုံး မှားယွင်းရလေသည်။
ရှေ့တည့်တည့်တွင် စီးပွားရေးခရိုင်အလယ်ဗဟိုရှိသည်။ သူမနှင့် အရွယ်တူ မိန်းကလေးများသည် တောက်ပစွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အလျင်အမြန် လျှောက်သွားကြသည်—သူတို့သည် ရုံးဝန်ထမ်းများ သို့မဟုတ် အမှုဆောင်များ ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူမကတော့ ဘာမှ မဟုတ်ပေ…
ဤကမ္ဘာသည် သူမလိုလူများအတွက် မဟုတ်ပေ။
သူမနှလုံးသားထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ရှောက်ချန်၏ မျက်လုံးများသည် ပူလောင်လာသည်။ သူမသည် လက်ထဲမှ ထီးကို ပစ်ထားပြီး အနည်းငယ်ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်။
ထိုအချိန်တွင် Mercedes Benz ကားတစ်စီးသည် သူမ၏ နံဘေးနားတွင် ရပ်လိုက်သည်။ ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ရွှီကျားနင်သည် ဝတ်စုံအပြည့်နှင့် သားရေဖိနပ်များဖြင့် ခေါင်းပြူထွက်လာသည်။ “အစ်မ ဘာဖြစ်လို့လဲ…”
“အာ”
ရွှီကျားနင်ကို မြင်သောအခါ ရှောက်ချန်သည် အကြောင်းမရှိဘဲ မျက်ရည်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် မိုးသည် ပြင်းထန်စွာ ရွာနေသဖြင့် မိုးရေနှင့် မျက်ရည်များ ရောထွေးနေသည်။
ရွှီကျားနင်သည် ကားထဲမှ အလျင်အမြန်ထွက်လာသည်။ သူသည် ထီးကိုပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမလက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ “အစ်မ ကားထဲဝင်ပါ”
ရှောက်ချန်သည် တွန့်ဆုတ်စွာ နောက်ဆုတ်သွားပြီး သူ၏ ထည်ဝါသော ဇိမ်ခံကားကို တည့်မကြည့်ရဲပေ။
“အစ်မ ထပ်သောက်နေတာလား”
“ငါ မသောက်ပါဘူး” ရှောက်ချန်သည် အလျင်အမြန် ရှင်းပြသည်။ “ငါ… ငါ သင်တန်းတက်ရမယ်”
“ကျွန်တော် အစ်မကို ပို့ပေးမယ်” ရွှီကျားနင်က ပြောသည်။
သူသည် သော့ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်ပြီး နောက်ဖက်တံခါးသည် အလိုအလျောက် ပွင့်သွားသည်။ သူသည် ရှောက်ချန်ကို ကားထဲသို့ ထည့်ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း ဝင်ထိုင်သည်။
ကားထဲတွင် အသံလုံခြင်းသည် အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး အပြင်ဘက်မှ ရှုပ်ထွေးပြီး ညစ်ပတ်သော ကမ္ဘာကို လုံးဝ ပိတ်ထားသည်။ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းသံသည် နောက်ခံဆူညံသံသာ ဖြစ်လာသည်။
ရှောက်ချန်သည် တစ်ချက်မျှ မလှုပ်ရှားရဲဘဲ သားရေထိုင်ခုံများနှင့် သူမတစ်ခါမှမမြင်ဖူးသော အဆင့်မြင့်ပစ္စည်းများကို ညစ်ပတ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သည်။
ကားထဲတွင် သန့်ရှင်းသော မျက်နှာသုတ်ပဝါမရှိပေ။ ရွှီကျားနင်သည် သူ့ဝတ်စုံအင်္ကျီကို ချွတ်ပြီး သူမထံ လှမ်းပေးသည်။ “ဆံပင်သုတ်လိုက်ပါဗျ”
ရှောက်ချန်သည် ခေါင်းခါပြီး သူ့ကြင်နာမှုကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
ရွှီကျားနင်သည် ရှေ့ခုံမှ နောက်ခုံသို့ တွားသွားသည်။ မဖိနှိပ်နိုင်သော ကလေးဆန်မှုနှင့်အတူ ရယ်စရာကောင်းလှသည်။
ကံကောင်းစွာဖြင့် ကားထဲမှ နေရာသည် အလွန်ကျယ်ဝန်းသည်။ သူသည် သူမဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူ့အဝတ်ဖြင့် သူမ၏ ဆံပင်ကို သုတ်ပေးသည်။
“သင်တန်းတက်မယ်ဆိုရင် ဘာလို့ မိုးရေထဲမှာ ရပ်နေတာလဲ”
ရှောက်ချန်သည် သူမ၏ ဘယ်ဘက်ဖိနပ်ဒေါက်ချွန် ကျိုးသွားသည်ကို သတိပြုမိသည်။
“ဒါက မော်ဒယ်တွေအတွက် ခန္ဓာကိုယ်ပုံဖော်သင်တန်းဖြစ်ပြီး ဖိနပ်မြင့်စီးရမယ်” ရှောက်ချန်သည် ရွှီကျားနင်ကို ထပ်မံ ရှင်းပြသည်။ “ဒေါက်ဖိနပ်ချွန်ကျိုးသွားလို့ ငါ အခု သင်တန်းသွားမယ်ဆိုရင်တောင် အလကားဖြစ်သွားပြီး လူရယ်စရာဖြစ်ကုန်လိမ့်မယ်”
“ဒီသင်တန်းက ဘယ်လောက် ကုန်ကျလဲ။ မသွားလို့ ဖြစ်ရဲ့လား”
“သိပ်မကုန်ပါဘူး။ ဒါက အလုပ်သင်ကျောင်းက ပေးတဲ့ လူနေမှုအဆင့်မြင့်သင်တန်းပါ။ မင်းစိတ်ကူးထဲက အဆင့်မြင့်အရာမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး…”
ရှောက်ချန်သည် ထပ်မံ ရှင်းပြလိုစိတ်မရှိပေ။ သူမ ဒါကို ရှင်းပြလေလေ စိတ်မသက်မသာဖြစ်လာလေလေပင်။ သူမသည် မိုးသည်းထန်စွာရွာနေသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ငေးကြည့်သည်။
“ဒါဆို ကျွန်တော် အစ်မကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးမယ်” ရွှီကျားနင်က ပြောသည်။
“မင်း သွားစရာ မရှိဘူးလား” ရှောက်ချန်သည် ရွှီကျားနင်၏ ကျကျနန ဝတ်စားထားပုံကြောင့် သူ့ထံတွင် ကိစ္စတစ်ခုခုရှိနေလိမ့်မည်ဟု သေချာနေသည်။ “ငါ့ကို ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်မှာ ချပေးလိုက်ပါ”
“ကျွန်တော် အားတယ်။ ကျွန်တော်က ကျောင်းသားပဲ။ အိမ်မှာ အိမ်စာတွေ စောင့်နေတာကလွဲရင် ဘာမှ မရှိဘူး”
“ဒါဆို ဘာလို့ အဲဒီလို ဝတ်ထားတာလဲ”
“ကျွန်တော် အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲဝတ်တယ်” ရွှီကျားနင်သည် သူ့လည်စည်းကို ပြင်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ချောတယ်ဟုတ်”
“အမလေး တော်ပါဟယ်” ရှောက်ချန်သည် တိုးညင်းစွာ ရယ်သည်။ “မင်း အလုပ်များနေရင် မင်းကိစ္စတွေပဲ သွားလုပ်ပါ။ ငါ့ကို ဂရုမစိုက်နေနဲ့။ ငါက လူကြီး။ ကိုယ့်ဘာသာ ဂရုစိုက်နိုင်တယ်”
ရွှီကျားနင်ထံတွင် အမှန်တကယ် ကိစ္စရှိနေသည်။ ယနေ့ညသည် ကုမ္ပဏီနှစ်ပတ်လည်ပွဲ ဖြစ်သည်။ လောင်ရွှီသည် သူ့ကို ကုမ္ပဏီဒါရိုက်တာအချို့နှင့် မိတ်ဆက်ပေးရန် စီစဉ်ထားသည်။
သို့သော် ထိုသည်မှာ အရေးမကြီးပေ။ သူ့ရှေ့မှောက်ရှိ သူမထက် ဘာမှ ပိုအရေးမကြီးပေ။
သူသည် ဖုန်းကို အသံတိတ်ထားလိုက်သည်။
ရွှီကျားနင်သည် ကားထဲမှ ယခင်ချွတ်ထားသော ကျောင်းဝတ်စုံကို ထုတ်ယူပြီး ရှောက်ချန်ပေါ်တွင် ခြုံပေးကာ ပြောသည်။ “ကျွန်တော် အစ်မကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးမယ်”
“အိုကေ”
ရှောက်ချန်သည် သူ့ကျောင်းဝတ်စုံပေါ်တွင် ရေမွှေးရနံ့အနည်းငယ်ကို ရရှိသည်။ အနံ့မွှေးလှသည်။
ရွှီကျားနင်သည် ရှောက်ယန်နှင့် အနည်းငယ် ကွဲပြားသည်။
ရှောက်ယန်သည် သန့်ရှင်းပြီး လန်းဆန်းသော်လည်း သူ့စိတ်နေသဘောထားသည် သိပ်ကို လေးနက်ပြီး အတွေးများသည် နက်ရှိုင်းကာ ဝန်ထုပ်ကို ထမ်းပိုးရင်း ရှေ့သို့ချီတက်နေသည်။
ရွှီကျားနင်သည် သာယာဝပြောသော မြေယာများတွင် ပြုစုပျိုးထောင်ခံရသော ယဉ်ကျေးရည်မွန်သော ကောင်ကလေး ဖြစ်သည်။ သူ့ထံတွင် နေရောင်ခြည်၏ ရနံ့ ရှိသည်။
ဤသည်မှာ ရှောက်ချန်အတွက် သေစေနိုင်သော ဆွဲဆောင်မှု ဖြစ်သည်။
သူမသည် လက်တွေ့ကျသည်ဟု ဝန်ခံသည်။ သို့သော် သူမသည် လောကီရေးရာရေစီးကြောင်းများနှင့် မထိတွေ့သော နတ်သမီး မဟုတ်ပေ။ ဤအေးစက်ပြီး လျစ်လျူရှုကြသော ကမ္ဘာတွင် သူမသည် အနည်းငယ်မျှ နွေးထွေးမှုကို ဆုပ်ကိုင်လိုသည်။
သူသာ အနည်းငယ် ပို၍ အရွယ်ရောက်လာမည်ဆိုလျှင် ပို၍ကောင်းမည်ဖြစ်သည်။
ရွှီကျားနင်သည် ယာဉ်မောင်းထိုင်ခုံသို့ ပြန်တွားသွားသည်။ ရှောက်ချန်သည် ရယ်မောလိုက်သည်။ “ကလေး မင်း အမြဲတမ်း ကားထဲမှာ ဒီလို တွားသွားပြီး သွားနေတာလား”
“အင်း၊ ဒါက အဆင်ပြေတယ်လေ”
“မင်းညီမက မင်းက အစစ အရာရာကို သေချာဂရုစိုက်တယ်လို့ ပြောတယ်။ ဒါကတော့ လုံးဝ မရည်မွန်ဘူးပဲ”
“ကျွန်တော် တခြားလူတွေရှေ့မှာ ယဉ်ကျေးရည်မွန်တယ်။ အစ်မနဲ့ဆို မလိုအပ်ဘူးလေ” ရွှီကျားနင်သည် ကလေးလို ပြုံးသည်။ “ကျွန်တော့်ရဲ့ တကယ့်ပုံစံကို အစ်မကို မြင်စေချင်တယ်”
“တကယ့်မင်းက ဘယ်လိုမို့လို့လဲ”
“ကျွန်တော် အရုပ်စက်ထဲက အရုပ်ကောက်တာ အရမ်းကျွမ်းတယ်။ ကျွန်တော့်အိမ်မှာ ကျွန်တော် ကောက်ထားတဲ့ အရုပ်တွေ အပြည့်ပဲ။ နောက်တစ်ခါကျ အစ်မကို ပေးမယ်”
“ကလေး မင်း မိန်းကလေးတွေနဲ့ အဆင်ပြေအောင်နေတတ်ပြီး သူတို့ကို ပျော်ရွှင်အောင် လုပ်တတ်သားပဲ”
“ဒါပေမယ့် အစ်မမျက်လုံးထဲမှာတော့ ကျွန်တော်က ကလေးတစ်ယောက်ပဲ”
ရွှီကျားနင်သည် နောက်ကြည့်မှန်ကို ချိန်ညှိလိုက်ပြီး သူမ၏ သိမ်မွေ့လှပသော မျက်နှာကို ပြည့်စုံစွာ ဖမ်းယူထားသည်။ “အစ်မ ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ Casablanca ကို အတူမကြည့်ဘူး မဟုတ်လား။ ကျွန်တော် စာမေးပွဲအားလုံးမှာ ထိပ်ဆုံးရခဲ့ရင်တောင် အစ်မ မကြည့်ဘူးဟုတ်”
ရှောက်ချန်သည် ခဏတာမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။ “အင်း”
“ကျွန်တော် အစ်မအတွက် ဖိနပ်အသစ်ဝယ်ပေးလို့ရမယ်လို့ တွေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ချက်ချင်းပဲ အဲဒါက လောင်ရွှီရဲ့ ကတ်ကို သုံးဖို့ မသင့်တော်ဘူးဆိုတာ သဘောပေါက်လိုက်တယ်။ လောင်ရွှီ ဝယ်ပေးထားတဲ့ ကားနဲ့ အစ်မကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးနေတာတောင် ကျွန်တော် အစ်မရဲ့ ချစ်ခင်မှုကို ရဖို့ အခွင့်အရေး မရှိဘူး”
ရှောက်ချန်သည် နောက်ကြည့်မှန်သို့ မော့ကြည့်သည်။ ကောင်လေး၏ မျက်လုံးများသည် ဖြူစင်ပြီး သန့်ရှင်းသည်။ စကားတစ်ခွန်းချင်းစီသည် နှလုံးသားထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်—
“ဒီလောက် မြန်မြန် အရွယ်ရောက်လာဖို့ အခုထက်ထိ တစ်ခါမှ ဒီလောက် မလိုလားခဲ့ဖူးပါဘူး မမ”
ရှောက်ချန်သည် ရွှီကျားနင် စကားများကြောင့် ဟတ်ထိသွားသည်ကို ဝန်မခံဘဲ မနေနိုင်ပေ။
ရှောက်ချန်ကဲ့သို့ ရုပ်ရည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ဆိုင်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးအတွက် သူမ လက်ယပ်ခေါ်လိုက်ရုံဖြင့် ရင့်ကျက်ပြီး ချမ်းသာသော အမျိုးသားများသည် ယင်ကောင်များကဲ့သို့ အုံလိုက်ကျင်းလိုက် ချီးမွမ်းကာ လိုက်လံပြစွမ်းလာကြမည်။
သို့သော် ရိုးသားပြီး အားမာန်အပြည့်ရှိသော နှလုံးသားသည် မည်သည့်အခါမဆို အေးစက်ပြီး မာကျောသော ရုပ်ဝါဒထက် ပို၍ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။
ထို့ကြောင့်ပင် သူမသည် ရုပ်ရည်အကြောင်းပြချက်ဖြင့်သာ ရိုးသားစွာ ဆက်ဆံရေးတစ်ခုကို စတင်ဖို့ရာ မလုပ်ဆောင်ပေးနိုင်ခဲ့ပေ။
သူမ၏ မောင်လေးသည် သူမနှင့် တူညီသော နောက်ခံမှ လာသူဖြစ်ပြီး သူ့ကံကြမ္မာသည် ပို၍ပင် အတက်အကျများခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် ယခုထိ အလွန်ကြိုးစားနေသည်။ သူမထံတွင် မကြိုးစားဖို့ရာ မည်သည့်အခွင့်ရှိသနည်း။
သူမသည်ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးပြီး ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဘဝတစ်ခုကို ရှင်သန်လိုသည်။
“ကျွန်တော် အစ်မကို ပြန်ပို့ပေးရမလား” ရွှီကျားနင်သည် သူမ၏ အတွေးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။
“အိမ်ပြန်ဖို့ အလျင်မလိုပါဘူး။ အစ်မရဲ့ မောင်လေးကို စိတ်မပူစေချင်ဘူး”
“အိုကေ”
ရွှီကျားနင်သည် ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် အင်ဂျင်စက်နှိုးကာ လူရှင်းသော မြစ်ကမ်းဘေးသို့ မောင်းသွားသည်။ ထို့နောက် အပူပေးစက်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်အသံစနစ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
သူ့သီချင်းများသည် ပြည်ပအင်္ဂလိပ်သီချင်းများဖြစ်သည်။ သံစဉ်များသည် နူးညံ့ပြီး စိတ်သက်သာရာရစေကာ ဤမိုးရွာနေသော နေ့ရက်နှင့် အပြည့်အဝ လိုက်ဖက်သည်။
ခဏအကြာ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ဘာပြောရမည်ကို မသိ ဖြစ်နေပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေကြသည်။
ဤသို့ ကျဉ်းမြောင်းပြီး မရေရာသော နေရာထဲတွင် လေထုသည် အနည်းငယ် အဆင်မပြေ ဖြစ်နေသည်။
ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ရွှီကျားနင်သည် ရှေ့ခုံမှ နောက်ခုံသို့ တွားသွားလိုက်သည်။
ရှောက်ချန်သည် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သတိရှိစွာ ထောင့်ထဲသို့ ကျုံ့ဝင်ကာ သူ့ကို ကြည့်သည်။ “မင်း ဘာဖြစ်လို့ နောက်ကို ထပ်တွားလာရပြန်တာလဲ”
“အစ်မဘေးမှာ ထိုင်ပြီး အဆင်မပြေမှုကို ပြေလျော့စေဖို့ပါ” ရွှီကျားနင်သည် ပြုံးကာ ပြောသည်။
“ကျွန်တော် အစ်မကို ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်ကကလေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတာလေ။”
“မင်းကကလေးတစ်ယောက်…”
အသက်ဆယ့်ရှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်ကိုးနှစ်သာ ရှိသေးသော ဟော်မုန်းများ ပြည့်နှက်နေသောကလေးတစ်ယောက်ပင်။
“မင်း နာရီဝက်မပြည့်ခင် သုံးကြိမ်တောင် ဒီနောက်ကို တွားသွားလာပြီးပြီ။”
ရွှီကျားနင်သည် ထိုစကားကို လုံးဝ ဂရုမထားဘဲ ရှောက်ချန်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူမကို စူးစိုက်ကြည့်သည်။ “အစ်မ စကားပြောကြရအောင်”
“ဘာအကြောင်းပြောချင်လဲ”
“အစ်မ အိမ်ထောင်ဖက် ရွေးချယ်တဲ့ စံချိန်စံနှုန်းနဲ့ အနာဂတ်လက်တွဲဖော်အတွက် မျှော်လင့်ချက်တွေကို ပြောကြရအောင်။ ကျွန်တော်လည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ စံချိန်စံနှုန်းတွေကို ပြောပြမယ်”
“…”
ရှောက်ချန်က ပြောသည်။ “အစ်မကလေးတွေနဲ့ မတွဲဘူး။ ကျေးဇူးပဲ”
ရွှီကျားနင်က ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ့ဘယ်ဘက်ပါးပြင်တွင် ပါးချိုင့်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပုံမှာ ရှင်းလင်းချိုမြလှသည်။ “ဒါဆို အကြောင်းအရာ ပြောင်းကြမယ်။ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ဘဝအတွေ့အကြုံတွေနဲ့ အတိတ်က အကြောင်းအရာတွေကို ပြောကြမယ်လေ။ အဆင်ပြေလား အစ်မ”
“ငါနဲ့ တကယ်စကားပြောမှာလား”
“စကားမပြောရင်လည်း ရပါတယ်။ ဒီလို ထိုင်နေရင်း အစ်မကို ကြည့်နေရတာနဲ့တင် ကျွန်တော် ပျော်တယ်”
***