အခန်း ၅၉
Vol. 6 Ch. 59
အပိုင်း ( ၅၉ )
လင်ချူးဆွေ့သည် တံခါးကို မှီလျက် သူမ၏ ခပ်ပေါပေါ နေတတ်သော အစ်ကိုဖြစ်သူက နှိမ့်ချစွာ ခေါင်းငုံ့နေသည်ကို ကြည့်နေသည်။
သူသည် အမြဲတမ်း ဤသို့ ဖြစ်သည်။ သူက အမှားလုပ်ပြီးနောက် တောင်းပန်သည်။ လောင်ရွှီကို တစ်ခါမှ ပြန်မပြောဆိုတတ်သောကြောင့် လောင်ရွှီ၏ မာကျောသော လက်သီးများက နူးညံ့သော ဝါဂွမ်းပေါ်တွင် အားကောင်းစွာ ထိုးမနိုင်သကဲ့သို့ပင်။ နှစ်ပေါင်းတလျှောက် ရွှီကျားနင်သည် သူ့ရဲ့ ခြင်္သေ့ဆန်သောဖခင်၏ အပြစ်ပေးမှုများကို ဘေးကင်းစွာ ရင်ဆိုင်နည်းကို အတွေ့အကြုံမှ သိရှိလာခဲ့သည်။
တစ်ခါတစ်ရံ လင်ချူးဆွေ့သည် သူ့ထံမှ တကယ်အတုယူရန် လိုအပ်သည်ဟု ခံစားရသည်။
သို့သော် သူမတွင် ရွှီကျားနင်၏ သည်းခံမှုနှင့် ခံနိုင်ရည်မရှိပေ။ အမေဖန့်က သူမကို အကြိမ် အနည်းငယ် အော်ဟစ်ပြီးနောက် သူမသည်ကိုယ့်ကိုယ်ကို ခုခံပြောဆိုချင်သည်။
သူမသည် ယခင်က မကျေနပ်မှုများကို တစ်ခါမှ မခံစားခဲ့ဖူးသလို ယခုလည်း သည်းမခံနိုင်ပေ။
ရွှီစုန့်ပိုင်သည် ရွှီကျားနင်၏“လိမ္မာပါးနပ်မှု”ကို သတိပြုမိပုံရသော်လည်း ယနေ့ညတွင် သူသည် ဤသို့ လွယ်လွယ်နှင့် လွှတ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။
ဤကလေးသည် အပေါ်ယံတွင် နာခံပြီး လိုက်လျောသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ဖခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ရွှီစုန့်ပိုင်သည် သူ့ကို အကောင်းဆုံး သိသည်—သူ့အရိုးထဲတွင် လင်ချူးဆွေ့နှင့် တူညီသော ပုန်ကန်ချင်စိတ် ရှိသည်။ လင်ချူးဆွေ့က တည့်တိုးလုပ်တတ်သော်လည်း သူသည်… အနည်းငယ် ပိုပါးနပ်သည်။
“မင်းရဲ့ ဂီတာကို ယူလာခဲ့”
ဤစကားကြားသောအခါ ရွှီကျားနင်သည် ထိတ်လန့်စွာ မော့ကြည့်သည်။
“အဖေ”
“ယူလာခဲ့။ ငါ မင်းအတွက် ယာယီသိမ်းထားပေးမယ်”
ရွှီစုန့်ပိုင်သည် ယာယီသိမ်းဆည်းရုံသာဖြစ်သည်ဟု ကြားသောအခါ ရွှီကျားနင်သည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် သူ့အခန်းသို့ ပြန်သွားပြီး ဂီတာကို ယူလာကာ လောင်ရွှီ၏ လေးလံသော သစ်သားစားပွဲပေါ်တွင် ထားသည်။ “ကျွန်တော် အဖေပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ပြီး စာသင်ယူမှုမှာ အာရုံစိုက်မယ်…”
စကားမဆုံးခင် ရွှီစုန့်ပိုင်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ ဆေးလိပ်ပြာခွက်ကို ဆွဲယူပြီး ဂီတာကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချသည်။
“ဒုန်း” ဟူသော အသံကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ သစ်သားဂီတာသည် အက်ကွဲသွားပြီး ကြိုးများပြတ်ထွက်သွားသည်။
ရွှီကျားနင်သည် သူ့ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေမိသည်။
နှလုံး၏ကြေကွဲမှု၊ ဒေါသထွက်မှုနှင့် ဖော်ပြမရသော ဖိနှိပ်မှုများသည် သူ၏ မည်းနက်သော မျက်လုံးထဲတွင် စုစည်းလာသည်။ သူ့လက်များသည် လက်သီးများအဖြစ် တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ထားမိသည်။
တံခါးဝတွင် ကြည့်ရှုသူ လင်ချူးဆွေ့လည်း ထပ်မံ ကြည့်နေရန် သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ “ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ။ အရွယ်ရောက်ပြီးသား လူကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ရွှီကျားနင်က ပိုကောင်းအောင်လုပ်မယ်လို့ကတိပေးပြီးတာတောင် တခြားသူပစ္စည်းတွေကို ဖျက်ဆီးနေသေးတယ်”
“သူ့ပစ္စည်းတွေပေါ့။ သူ့မှာ ငါ မပေးထားတဲ့ ဘာရှိလို့လဲ” ရွှီစုန့်ပိုင်သည် အေးစက်စွာ ပြောသည်။ “ဒီည သူက ငါ့ကို နှစ်ပတ်လည်ပွဲမှာ ဒါရိုက်တာတွေနဲ့ အတူ စောင့်နေစေခဲ့တယ်။ ဖုန်းမကိုင်ဘူး၊ ဖုန်းပိတ်ထားတယ်။ ဘာမဟုတ်တဲ့ ဖျော်ဖြေပွဲတစ်ခုကို သွားဖို့ပဲ။ ငါ သူ့ကို မသေအောင် မရိုက်တာ သနားလို့ပဲ”
ဤစကားပြောပြီးနောက် သူသည် ဂီတာကို ကောက်ယူပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်သို့ ပစ်ထုတ်ရန် ပြင်သည်။
လင်ချူးဆွေ့သည် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့တက်သွားပြီး ဂီတာအဆုံးပိုင်းကို ဆွဲယူကာ သူနှင့် အပြိုင် ဆွဲယူသည်။
ရွှီကျားနင်သည် လင်ချူးဆွေ့ကို ဖျောင်းဖျရန် သွားသည်။ “ထားလိုက်ပါ”
“မရဘူး။ ဒါကို ပြန်ပြင်လို့ ရသေးတယ်”
သူမသည် ဤအတုအယောင်နိုင်ငံခြားသားသည် ဤဂီတာအိုလေးကို မည်မျှတန်ဖိုးထားသည်ကို သိသည်။ သူသည် ထိုဂီတာကို ပုံမှန်ထုတ်ယူပြီး သုတ်သင်ကာ ထိန်းသိမ်းသည်။ သူမကို မဆင်မခြင်ထိတွေ့ခွင့်မပြုဘဲ လက်ဆေးပြီးမှသာကိုင်တွယ်ခွင့်ပေးသည်။
လူတိုင်းတွင် တန်ဖိုးထားစရာများ ရှိသည်။
လင်ချူးဆွေ့သည် ဂီတာကို လွှတ်လိုက်ပြီး ရွှီစုန့်ပိုင် အလွန်တန်ဖိုးထားသော ယွမ်သန်းပေါင်းများစွာတန်ဖိုးရှိသော သစ်ခွပင်အိုးကို ကောက်ယူသည်။ ရွှီစုန့်ပိုင်သည် သစ်ခွပင်အိုးကို သူ့စားပွဲပေါ်တွင် အထူးထားပြီး နေ့စဉ် ဂရုတစိုက် ပြုစုထားသည်။
“အတူတူ ဖျက်စီးကြတာပေါ့”
သူမ သစ်ခွပင်အိုးကို ဆွဲယူသည်ကို မြင်သောအခါ ရွှီစုန့်ပိုင်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူက ပြင်းထန်စွာ ပြောသည်။
“အပင်ကို ချထား”
“ဂီတာကို ချထား”
ရွှီစုန့်ပိုင်သည် ဤသို့သော စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ကလေးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။ ယခင်က သူသည် ရွှီကျားနင်ကို ထိရောက်စွာ ဆုံးမနည်းများရှိသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း လင်ချူးဆွေ့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ရွှီကျားနင်သည် ပုံမှန်ကလေးတစ်ဦးဖြစ်သည်။
“လျှောက်မလုပ်နဲ့” သူသည် သူ့သစ်ခွပင်ကို ထိခိုက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဂီတာကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချထားသည်။
“ချထားလိုက်”
လင်ချူးဆွေ့သည် ရွှီကျားနင်ကို မျက်လုံးဖြင့် အချက်ပြသည်။ ရွှီကျားနင်သည် လျှောက်သွားပြီး ဂီတာကို ကောက်ယူသည်။ သူ့မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းနည်းမှု ပြည့်နှက်နေသည်။
သစ်ခွပင်ကို ဓားစာခံအဖြစ်ကိုင်ထားရင်း လင်ချူးဆွေ့သည် စာကြည့်ခန်းမှ ဖြည်းညှင်းစွာ နောက်ဆုတ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒီမှာ ပြန်ယူလိုက်”
ဤစကားပြောပြီးနောက် သူမသည် အိုးကို အားပြင်းစွာ မြေပေါ်သို့ ပစ်ချပြီး အကြိမ်အနည်းငယ် ပြင်းပြင်းထန်ထန်ကန်လိုက်သည်။
“လင်ချူးဆွေ့”
ရွှီစုန့်ပိုင်သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လာသည်။ ရွှီကျားနင်သည် လင်ချူးဆွေ့လက်ကို ဆွဲယူပြီး အတူတူ သူ့အခန်းသို့ ပြေးသွားကာ တံခါးကို သော့ခတ်လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် တံခါးကို မှီလျက် နှလုံးခုန်သံများ ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်နေရင်း အပြင်ဘက်မှ အသံများကို နားထောင်နေသည်။
ရွှီစုန့်ပိုင်သည် သူ့အပင်ကိုကယ်တင်ရန် အလုပ်များနေသဖြင့် သူတို့ကိုကိုင်တွယ်ရန် အချိန်မရှိပေ။
ရွှီကျားနင်သည် ခေါင်းလှည့်ပြီး လင်ချူးဆွေ့ကို ကြည့်သည်။ မိန်းကလေးငယ်လေး၏ ပါးနှစ်ဖက်သည် နီရဲနေပြီး ထိတ်လန့်ကာ ကြောက်ရွံ့နေသည့်ပုံပေါက်သည်။
“အိုး... အရမ်းကြောက်ဖို့ကောင်းတာပဲ”
ရွှီကျားနင်သည် ဂီတာကို တစ်ဖက်တွင်ကိုင်ထားရင်း သူမခေါင်းပေါ်ရှိ နူးညံ့သော ဆံပင်များကို တစ်ဖက်လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ “ဒီလောက်ကြောက်နေရင် ဘာလို့ ဒီကိစ္စတွေကို ခေါင်းထဲ အတင်းထိုးထည့်နေတာလဲ”
“အနိုင်ကျင့်မှုကို တွန်းလှန်ရမှာပေါ့။ ငါ ဘယ်လိုမှ လက်မလျှော့ဘူး” လင်ချူးဆွေ့သည် သူ့လက်ကို တွန်းထုတ်သည်။ “နင်က ကျွန်တစ်ယောက်လိုပဲ။ အနိုင်ကျင့်ခံရတာကို ပြန်မတိုက်ဘဲ ခံနေတယ်။ ငါ နင့်ကို မကာကွယ်ရင် ဘယ်သူက ကာကွယ်မှာလဲ”
ရွှီကျားနင်သည် ဟက်ခနဲ ရယ်သည်။ “မင်းက ကျွန်ပဲလေ”
“ငါက လင်းချောင်ချူပါ။ ကျွန်တွေကို လွှတ်ပေးသူ”
“ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော လွတ်မြောက်စေသူ ညီမလေး။ မင်း အိမ်စာလုပ်ပြီးပြီလား”
“ဘာလဲ။ နင့်လွတ်မြောက်စေသူညီမလေးရဲ့ အိမ်စာကို လုပ်ပေးမလို့လား”
“အိပ်မက်မက်နေလိုက်” ရွှီကျားနင်သည် မျက်လုံးလှိမ့်ပြီး သူ့စာအုပ်ကို ယူလာကာ သူမထံသို့ ပေးသည်။ “ငါ့ဟာကို အရင်ကြည့်။ အဖြေတွေကို စာရွက်ပေါ်မှာ ကူးထား။ အန်တီဖန့် ပြန်ရောက်လာပြီး မင်း ဘေးကင်းသွားရင် မင်းအခန်းကို ပြန်သွားပြီး အားလုံးကို မင်းစာအုပ်ထဲ ကူးရေးလိုက်”
လင်ချူးဆွေ့သည် နှုတ်ခမ်းဆူလျက် စားပွဲတွင် ထိုင်သည်။ “တခြားသူတွေကို စာကြိုးစားလေ့လာဖို့ ကြီးကြပ်တာက နင်တို့ ပုံမှန်ကျောင်းသားတွေရဲ့ ဘုံဝါသနာတစ်ခုလား”
“စကားကို နည်းနည်းပဲ ပြော”
ရွှီကျားနင်သည် သူ့ဂီတာကို ကောက်ယူပြီး ပျက်စီးနေသော အပိုင်းများကို စစ်ဆေးသည်။
လင်ချူးဆွေ့သည် လှည့်ကြည့်ပြီး မေးသည်။ “နင် ပုံမှန်ဆို စကားနားထောင်တတ်တဲ့ ကောင်လေးပုံစံကို ထိန်းထားတတ်တယ် မဟုတ်လား။ ဒီနေ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူ့ကို ဒီလောက်ဒေါသထွက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာလဲ”
ဤမေးခွန်းကြားသောအခါ ရွှီကျားနင်သည် ရုတ်တရက် ထရယ်လိုက်သည်။
“ဘာကို ရယ်နေတာလဲ”
“ငါ့မှာ အခု ကြိုက်နေတဲ့သူတစ်ယောက်ရှိနေပြီ၊ သူမကို ပိုးပမ်းအရယူနိုင်ဖို့ အခွင့်အလမ်းကောင်းတစ်ခု ရှိတယ်”
လင်ချူးဆွေ့သည် သံသယဖြင့် မေးသည်။ “ဒါ ငါထင်နေတဲ့သူ… မဟုတ်လောက်ဘူးမလား”
“မင်းထင်နေတဲ့သူပဲ”
သူမသည် ချက်ချင်း ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ တက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လှည့်သည်။ “နင် ဒီနေ့ အစ်မရှောက်ယန်နဲ့ အတူရှိခဲ့တာလား”
“ရှူး” ရွှီကျားနင်သည် ချက်ချင်း ထလိုက်ပြီး တံခါးကို နားထောင်ကာ သတိရှိစွာ ပြောသည်။ “လောင်ရွှီ ကြားသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
“နင်က အထက်တန်းကျောင်းသားတစ်ယောက်ပဲ။ ဘာကြောင့် သူ့ကို အရယူနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလဲ။” လင်ချူးဆွေ့သည် မယုံနိုင်ဘူးဟု ခံစားရသည်။ ရှောက်ယန်၏ ရုပ်ရည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် မမသည် နောက်ခံကောင်းသော ချစ်သူတစ်ယောက်ကို လွယ်ကူစွာ ရှာနိုင်သည်။ ဤလူမိုက်လေး ရွှီကျားနင်ကို ဘာကြောင့် စိတ်ဝင်စားမည်နည်း။
“နင့်အစ်ကိုရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုကို သံသယရှိနေတာလား” ရွှီကျားနင်သည် အတော်လေး မာနကြီးပြီး ယုံကြည်မှုရှိသည်။ “ငါကြိုက်တဲ့ မိန်းကလေးတွေမှာ ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အလမ်း သုညရာခိုင်နှုန်းပဲ ရှိတယ်”
“ဒါပေမဲ့ သူက နင့်ထက် အများကြီး အသက်ကြီးတယ်လေ”
“ငါ မမတွေကို ကြိုက်တယ်။ ဘာပြောချင်သလဲ”
လင်ချူးဆွေ့သည် မျက်မှောင်ကျုံ့ထားဆဲဖြစ်ပြီး ရွှီကျားနင်အတွက် လုံးဝ မပျော်ရွှင်ပေ။ “ဒါဆို… ငါတို့အတန်းထဲမှာ နင့်ကို အမြဲကြိုက်နေတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်လည်း ရှိတယ်ဆိုတာ နင်သိတယ်မလား”
ရွှီကျားနင်: “ငါတို့အတန်းထဲမှာ ငါ့ကို ကြိုက်တဲ့ မိန်းကလေးတွေ အနည်းဆုံး ဆယ့်ငါးယောက်ရှိတယ်။ ဆယ့်လေးယောက်က ဖွင့်ပြောခဲ့ပြီးပြီ”
လင်ချူးဆွေ့သည် ရွှီကျားနင်ကို စိုက်ကြည့်သည်။ အချိန်အတော်ကြာ ရပ်တန့်ပြီးနောက် သူမသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။ “ငါပြောနေတာက… ဖွင့်မပြောခဲ့တဲ့ တစ်ယောက် အကြောင်းပါ”
ရွှီကျားနင်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျက် လက်မောင်းဖြင့် ခေါင်းကို ထောက်ထားရင်း မျက်နှာကျက်ကို စိုက်ကြည့်သည်။ “ဘာလို့ဆို သူက သူ့နှလုံးသားထဲမှာ အဖြေကို သိပြီးသားလေ”
လင်ချူးဆွေ့သည် ထပ်မံ၍ ဘာမှ မပြောတော့ပေ။
…
နောက်နေ့ ကျောင်းဆင်းပြီးနောက် ရှောက်ယန်သည် လင်ချူးဆွေ့ကို အိမ်ပြန်ပို့သည်။ သူမသည် အောက်ထပ်တွင် စောင့်နေရင်း ရွှီကျားနင်၏ ဂီတာကို သွားယူရန် ပြောသည်။
ရေဘ၀ဲအစ်ကိုတော်သည် သူမကို နာမည်ကျော် တူရိယာပြင်ဆိုင်တစ်ခုနှင့် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။ မည်မျှပြင်းထန်စွာ ဖျက်ဆီးခံရသည်ဖြစ်စေ ၎င်းကို မူလအခြေအနေသို့ ပြန်လည်ပြုပြင်နိုင်သည်ဟု ပြောထားလေသည်။
လင်ချူးဆွေ့သည် အော့ဖ်လိုင်းလိပ်စာကို ရယူပြီး ရှောက်ယန်ကို ဆိုင်သို့ အတူသွားကြည့်ရန် ခေါ်သည်။
ရှောက်ယန်သည် သီးသန့်အိမ်ကြီးဝင်းရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။ အိမ်ကြီး၏ ဥယျာဉ်သည် သိမ်မွေ့စွာ ထိန်းသိမ်းထားပြီး ဝါးပင်များသည် ဝိုင်းရံထားသော နံရံများပေါ်တွင် တွဲလျားကျနေသည်။ အိမ်ကြီးသည် အလင်းရောင်ဖြင့် ဥရောပကျေးလက်စတိုင်ဖြစ်ပြီး မင်းသမီးတစ်ဦး၏ ရဲတိုက်နှင့် တူသည်။
ထိုမတော်တဆမှုမရှိခဲ့လျှင် ထိုမိန်းကလေးငယ်သည် မင်းသမီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ကြီးပြင်းလာနိုင်ပြီး ချစ်ခင်သော ဖခင်နှင့် မိခင်ရှိမည်ဖြစ်သည်။
သူမသည် သူကဲ့သို့သော လူတစ်ဦးနှင့် လမ်းဖြတ်ကူးနိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။
ထိုမီးလောင်မှုသည် လင်ချူးဆွေ့၏ ဖခင်ကို ယူဆောင်သွားခဲ့ပြီး ရှောက်ယန်၏ ကံကြမ္မာကိုလည်း ပြောင်းလဲခဲ့သည်။
သူသည် အပြစ်ရှိသူ ဖြစ်သည်။
အိမ်ထဲမှ မိန်းကလေးငယ်နှင့် အမျိုးသားတစ်ဦး စကားပြောနေသံ ထွက်ပေါ်လာသည်—
“မင်း ဂီတာနဲ့ ဘာလုပ်နေတာလဲ”
“ရှင့်ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။ ရှင်က ကျွန်မအဖေ မဟုတ်ဘူး”
“မင်းကို အမြဲလိုလို ဖြည့်ဆည်းပေးပြီး ချစ်ပေးတဲ့ ဖခင်ကပဲ ဖခင်ကောင်းလို့ ထင်နေတာလား။ ဒါက မင်းကို ဘဝတစ်ခုလုံး ဖျက်ဆီးလိမ့်မယ်”
“ကျွန်မအဖေက ကျွန်မကို ဘာဖြစ်ဖြစ် အောင်မြင်ဖို့ တစ်ခါမှ မလိုချင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ နေ့တိုင်း ပျော်ရွှင်နိုင်ရင် ဒါက အကြီးမားဆုံး ကောင်းချီးတစ်ခုလို့ သူပြောခဲ့တယ်။ ရှင်လို လူမျိုးက ဘယ်တော့မှ နားမလည်နိုင်ဘူး”
“ရပ်စမ်း။ လင်ချူးဆွေ့ပြန်လာခဲ့”
…
လင်ချူးဆွေ့သည် ဂီတာကို ဖက်ထားရင်း အိမ်မှ ပြေးထွက်လာပြီး ရှောက်ယန်၏ လက်ကို ဆွဲယူကာ လူနေရပ်ကွက်မှ အလျင်အမြန် ထွက်သွားသည်။
ရှောက်ယန်သည် သူမကို ဦးဆောင်ခွင့်ပြုသည်။ သူသည် နောက်တစ်ကြိမ် အိမ်ကြီးသို့ လှည့်ကြည့်သည်။ ၎င်းသည် လင်ရှို့ကျယ်၏ အိမ်ဖြစ်ခဲ့သည့် ဦးတည်ရာ ဖြစ်သည်။
လင်ရှို့ကျယ်သည် မြင်ခဲ့ရမည် ဖြစ်သော်လည်း ဘာမှမပြောဘဲ ရှောက်ယန်၏ အကြည့်နှင့် တိတ်တဆိတ် ဖလှယ်သည်။
“သူ… မင်းကို တကယ်ဆိုးဆိုးရွားရွား ဆက်ဆံလား” ရှောက်ယန်သည် လင်ချူးဆွေ့ကို မေးသည်။
“ရွှီကျားနင်ရဲ့ အဖေကို ပြောတာလား”
“အင်း”
“အရမ်းဆိုးတယ်” လင်ချူးဆွေ့သည် ခြေလှမ်းများကို နှေးကွေးလိုက်သည်။ “ငါ ဒီလောက် တစ်ယောက်ယောက်ကို မကြိုက်တာမျိုး မရှိဖူးဘူး။ ငါ့မျက်မြင် မဟုတ်ရင်ကမ္ဘာမှာ ဒီလိုဖခင်မျိုးရှိတယ်ဆိုတာ ငါ မသိခဲ့လောက်ဘူး”
သူမသည် ဂီတာအိတ်ကို ဖွင့်ပြီး ဂီတာပေါ်ရှိ ရိုက်ချိုးထားသော ခြစ်ရာများကို ရှောက်ယန်ကို ပြသည်။ “ကြည့်ပါဦး။ ဒါက သူ့လက်ရာပဲ။ ရွှီကျားနင်က ဒီဂီတာကို အရမ်းတန်ဖိုးထားတာ။ ပုံမှန်ဆို ငါ့ကို ထိတွေ့ခွင့်တောင် မပေးဘူး။ အခု ဒီလို ပျက်စီးသွားပြီ”
ရှောက်ယန်သည် မိန်းကလေးငယ်၏ ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်သည်။ သူသည် ပါးစပ်ဖွင့်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ အကြည့်လွှဲသွားသည်။
ဆောင်းရာသီည၏ တိတ်ဆိတ်သော နှင်းများသည် သူ့ပခုံးပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသည်။
သူသည် မိန်းကလေးငယ်လေး၏ ဖြူဖွေးသော လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲယူပြီး တိတ်ဆိတ်သော လမ်းမပေါ်တွင် ဦးဆောင်သွားသည်။
လင်ချူးဆွေ့သည် သူ့ကို မော့ကြည့်သည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းများသည် တင်းတင်းစေ့ပိတ်ထားပြီး သူ၏ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာအမူအရာသည် ဆောင်းရာသီည၏ ပြာလဲ့သော နှင်းနှင့် နှင်းခဲများလို အေးခဲနေသည်ဟု ထင်ရသည်။
လမ်းဆုံတစ်ခုတွင် ရှောက်ယန်သည် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် သူ ပြောလာခဲ့သည်။
“မင်းရှေ့မှာ လမ်းနှစ်သွယ်ရှိတယ်ဆိုပါစို့။ တစ်ခုက မင်း ကြီးပြင်းလာနိုင်တဲ့ အနာဂတ်ဆီ ဦးတည်တယ်။ နောက်တစ်ခုက မင်းအဖေကို ပြန်လည်ရှင်သန်စေဖို့ အတိတ်ဆီ ဦးတည်တယ်”
လင်ချူးဆွေ့သည် ထပ်မော့ကြည့်သည်။ သူ၏ မည်းနက်သော မျက်လုံးများသည် သူမကို နူးညံ့စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ “မိန်းကလေး၊ မင်း ဘယ်ဟာကို ရွေးမလဲ”
လင်ချူးဆွေ့သည် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ အံကြိတ်လျက် ပြောသည်။ “ငါရွေးမှာက… အဖေကို ပြန်လည်ရှင်သန်စေဖို့ပဲ”
ဂီတာဆိုင်တွင် ဆိုင်ရှင်သည် ပျက်စီးမှုကို စစ်ဆေးပြီး မဖြစ်မနေ ဈေးနှုန်းမြင့်မားသော ကိုးကားချက်တစ်ခု ပေးသည်။
လင်ချူးဆွေ့သည် ချက်ချင်း သဘောတူသည်။ “ပြန်ပြင်လို့ရရင် ပိုက်ဆံက အရေးမကြီးပါဘူး” ဟု ပြောသည်။
ဆိုင်မှ ထွက်လာသောအခါ ဈေးဝယ်စင်တာ၏ ပထမထပ်တွင် ခေတ်မီသော ရေခဲမုန့်နှင့် ချောကလက်ဆိုင်တစ်ခု ရှိပြီး လူအများအပြား ဝယ်ယူနေသည်။ လင်ချူးဆွေ့သည် ရှောက်ယန်၏ လက်ကို ဆွဲပြီး အတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်။
ချောကလက်ဆိုင် အတွင်းပိုင်းသည် အလွန်ချိုမြိန်သော ပုံစံဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။ ရှေ့ကောင်တာရှိ ဖန်သားအေးခဲစက်သည် ရောင်စုံချောကလက်နှင့် ရေခဲမုန့် အမျိုးအစား အစုံအလင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
အိမ်ဖော်ဝတ်စုံဖြင့် ဝန်ဆောင်မှုပေးသူတစ်ဦးက သူတို့အား အချိုပွဲမီနူး တစ်ခု ပေးလာသည်။ လင်ချူးဆွေ့သည် ချောကလက်နှင့် ရေခဲမုန့် ရောစပ်ထားသော တစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မှာယူသည်။ သူမသည် ဖုန်းထုတ်ပြီး ငွေပေးချေရန် ပြင်ဆင်ခါနီးတွင် ရှောက်ယန်သည် သူ့ဖုန်းကို ဦးစွာ ထုတ်ယူလိုက်သည်—
“ဘယ်လောက်လဲ”
“ ( ၂၀၉ ) ယွမ်”
QR ကုဒ်ဖြင့် ငွေပေးချေဖို့လုပ်နေစဉ် လင်ချူးဆွေ့သည် မီနူးကို ချထားပြီး ပြောသည်။ “အိုး ရုတ်တရက် မစားချင်တော့ဘူး”
ရှောက်ယန်သည် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဖုန်းကိုကိုင်ထားပြီး မှာယူရန် စကင်ဖတ်လိုက်သည်။
သူ့ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ( ၂၀၉ ) ယွမ် ကျသင့်ငွေကို မြင်သောအခါ လင်ချူးဆွေ့သည် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသည်။ သူမသည် သူ့အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲယူပြီး တိုးတိုးပြောသည်။ “မစားချင်တော့ဘူးလို့ ပြောပြီးပြီလေ”
ရှောက်ယန်က စားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ငါ စားချင်တယ်”
“မဟုတ်တာပဲ။ နင် လုံးဝ မစားချင်ပါဘူး”
“စားချင်တယ်”
မကြာခင်တွင် ဝန်ဆောင်မှုပေးသူသည် ဗနီလာ စတော်ဘယ်ရီနှင့် ဘလူးဘယ်ရီဟူသော အရောင်သုံးမျိုးဖြင့် လှပစွာ အလှဆင်ထားသော ရေခဲမုန့်ပန်းကန်ကို ယူလာသည်။ ၎င်းပေါ်တွင် ချောကလက်စေ့များနှင့် အိုရီအိုအမှုန့်များ ဖြူးထားပြီး ကြယ်ပုံသဏ္ဍာန် စီထားသည်။
ဤသေးငယ်လှသော အချိုပွဲအတွက် ( ၂၀၉ ) ယွမ်သည် တန်ဖိုးမရှိပုံပေါ်သော်လည်း လှပပြီး နှစ်သက်ဖွယ်ရာ ပုံစံသည် နှလုံးသားထဲမှ ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားရစေရန် လုံလောက်သည်။
ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ ရှောက်ယန်သည် ရှင်သန်ရန် ရုန်းကန်ခဲ့ရပြီး ဘဝသည် မည်သည့်ပုံစံ ဖြစ်သင့်သည်ကို မသိခဲ့ပေ။
ယခု သူထင်သည်မှာ ဘဝသည် သူချစ်သောမိန်းကလေး ချိုမြိန်သော အစားအစာနှင့် ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ ခံစားရသော ပျော်ရွှင်မှုနှင့် တူရမည်ဖြစ်သည်။
လင်ချူးဆွေ့သည် ဇွန်းငယ်ဖြင့် စတော်ဘယ်ရီရေခဲမုန့် အနည်းငယ်ကို ခပ်ယူပြီး ရှောက်ယန်၏ နှုတ်ခမ်းအနားသို့ ယူလာပြီး ခွံကျွေးသည်။ “နင်စားချင်တယ်ဆိုတော့ ဒီထဲက ပိုစားလိုက်ဦး”
ရှောက်ယန်သည် လင်ချူးဆွေ့ ခွံကျွေးတာကို စားလိုက်သည်။ သူ့လျှာပေါ်တွင် ကျန်ရှိနေသော ချိုမြမှုသည် သူတစ်ခါမှ မခံစားဖူးသော အရသာ တစ်ခု ဖြစ်သည်။
သူကလေးဘဝတွင် သူသည် အချိုပွဲများကို နှစ်သက်ခဲ့သော်လည်း မည်သည့်အခါက စားရန် ရပ်တန့်သွားသည်ကို မသိခဲ့ပေ။
“အရသာရှိလား”
“အင်း”
ရှောက်ယန်သည် သူမအတွက် ဇွန်းကို ပြန်ယူပေးရန် ပြင်ဆင်ခါနီးတွင် သူမသည် တစ်ကြိမ်တည်း လုံးဝ သန့်စင်အောင် လျှာဖြင့် လျက်လိုက်သည်။
“…” သူသည် သူမထံမှ ဇွန်းကို ယူလိုက်ပြီး တိုးတိုးရေရွတ်သည်။ “ဒါ မညစ်ပတ်ဘူးလား”
“ကိုယ့်ရည်းစားနဲ့ ဘာကို ညစ်ပတ်မှာလဲ” လင်ချူးဆွေ့သည် ဘာမှမထင်ဘဲ ဆက်လက်စားသည်။
သူမသည် ရေခဲမုန့်ကို အလွန်အရသာခံစားရင်း စားနေပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ချောကလက် အနည်းငယ်ကပ်နေသည်။ ရှောက်ယန်သည် သူ့ရင်ဘတ်ထဲတွင် မကြုံဖူးသော ကျေနပ်မှုတစ်ခု ပြည့်လျှံလာသလို ခံစားရသည်။
ယခင်က သူသည် ဘဝသည် သေရင်သေ မဟုတ်ရင် အသက်ရှင်ရမည်ဟု အမြဲ ခံစားခဲ့ရသည်။ သေလိုမဖြစ်သောကြောင့် သူသည် ကောင်းစွာ အသက်ရှင်ရမည်—သူတစ်ပါး မတက်နိုင်သော အမြင့်ဆုံးထိပ်သို့ တက်ရောက်ရန် သူတစ်ပါး မမြင်ဖူးသော အံ့မခန်းရှုခင်းများကို မြင်တွေ့ရန် ကြိုးစားမည်။
ယခုတွင် သူသည် ရုတ်တရက် အံ့မခန်းဆုံးသော ရှုခင်းသည် သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသည်ဟု ခံစားရသည်။
***