အခန်း ၆၀
Vol. 6 Ch. 60
အပိုင်း ( ၆၀ )
“နင်လည်း စားဦးလေ” လင်ချူးဆွေ့သည် သူ့အား ဇွန်းတစ်ချောင်း ထပ်ပေးသည်။ “အတူတူ စားမယ်”
“ရတယ်” ရှောက်ယန်သည် ချက်ချင်း ခေါင်းငုံ့ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်ရှိ ချောကလက်အမှုန့်များကို လျှာဖြင့်လျက်လိုက်သည်။
သူ့ထိတွေ့မှု၏ ခဏတာနွေးထွေးမှုသည် လင်ချူးဆွေ့ကို လက်မြှောက်ပြီး သူ့ကို ရိုက်မိစေသည်။ “အရှက်မရှိဘူး။”
ချောကလက်၏ ပြည့်ဝသော အရသာသည် သူ့လျှာပေါ်တွင် စွဲထင်ကျန်ရစ်စေသည်။ ရှောက်ယန်၏ နှုတ်ခမ်းသည် အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်သွားသည်။ “မိန်းကလေးကိုယ် မင်းကို တကယ် အများကြီး ချစ်ပါတယ်”
သူ၏ ရုတ်တရက် ဖွင့်ဟမှုသည် လင်ချူးဆွေ့၏ မျက်နှာကို ချက်ချင်း နီရဲသွားစေသည်။
သူမသည် သူမ၏ အတန်းဖော်ဖြစ်သော ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သူသည် အတွေးစီးကြောင်းများ အမြဲ ထူးခြားနေသော်လည်း အချစ်ရေးတွင် ဤမျှ ချစ်ဖို့ကောင်းနိုင်သည်ဟု စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်ခဲ့ပေ။
“ဘယ်လောက်ရှက်စရာကောင်းလိုက်သလဲ” လင်ချူးဆွေ့သည် ခေါင်းငုံ့ပြီး ရေခဲမုန့်ကို ဆက်စားသည်။ သူ့အကြည့်တွေကို ရှောင်ဖယ်ရင်း သူမ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသည်။
“မိန်းကလေးလေး မင်းရှေ့မှာ လမ်းနှစ်သွယ်ရှိတယ်ဆိုပါစို့…”
“ဘာလို့ ဒါကိုပဲ ထပ်မေးနေတာလဲ” လင်ချူးဆွေ့က ဇွန်းကို အောက်ချလိုက်သည်။ “ဒီနေ့ နင် ဒီလိုမေးခွန်းတွေ အများကြီး မေးနေတယ်”
ဘာကြောင့် ထပ်မေးနေရသနည်း။ သူသည် သူမနှင့် အနာဂတ်ကို တကယ်ပိုင်ဆိုင်လိုခဲ့သည်။
“အင်းပါ၊ ထပ်မမေးတော့ဘူး” ရှောက်ယန်သည် သူမကို မက်မက်မောမော စိုက်ကြည့်သည်။ သူ ဘယ်လောက် ကြည့်နေပါစေ မလုံလောက်သလိုပင်။ “နောက် ဘယ်ကို သွားဆော့ချင်လဲ။ ငါ ခေါ်သွားပေးမယ်”
“မလိုပါဘူး။ အိမ်ပြန်ပြီး အိမ်စာလုပ်ရမယ်”
“မင်း တကယ်ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အိမ်စာလုပ်မယ်လို့ ပြောနေတာလား”
လင်ချူးဆွေ့သည် သူမ၏ လွယ်အိတ်ကို လွယ်ပြီး သူ့လက်ချောင်းကို ဆွဲသည်။ “နင်က ဒီလောက် အံ့သြဖို့ ကောင်းတာ၊ ငါ နင်နဲ့အတူ ရပ်တည်နိုင်ဖို့ အရမ်းကြိုးစားမှ လိုက်မီလိမ့်မယ်။ ‘အင်အားကြီးသူသာ ရှင်သန်တယ်’ ဆိုတဲ့ စကားက နည်းနည်းရိုင်းစိုင်းပုံပေါ်ပေမဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုလို့ ငါထင်တယ်။ ငါ ထူးချွန်မှု မရှိရင် တခြားပြိုင်ဘက်တွေက ငါ့ကို ဖယ်ထုတ်သွားလိမ့်မယ်”
သူသည် အလွန်ထူးချွန်သောကြောင့် အကောင်းဆုံးသော အရာအားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထိုက်သည်။
“ငါ့ကို လိုက်မီဖို့ နင့်အတွက် ခက်ခဲလိမ့်မယ်” ရှောက်ယန်က ရိုးသားစွာ ပြောသည်။ “ဒါက ဉာဏ်ရည်နဲ့ ဆိုင်တဲ့ ပြဿနာပဲ။ ကြိုးစားမှုနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး”
လင်ချူးဆွေ့: “…”
အချစ်သည် ဤမျှ ချိုမြိန်နိုင်သော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံ လူတစ်ယောက်ကို ရိုက်ချင်စိတ်ပေါက်စေသည်။ စိတ်ဆိုးသွားသော မိန်းကလေးသည် အချိုပွဲဆိုင်မှ ထွက်ပြေးသွားသည်။
သူမ၏ အနောက်ကနေ အပြေးလိုက်သွားသော လူငယ်သည် သူမ၏ ဖြူဖွေးသော လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်သည်။ “မင်း ငါ့ကို လိုက်မီဖို့ မလိုဘူး”
သူမသည် သူ့ကို ပြန်ကြည့်သည်။ သူက စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောသည်။ “လိုက်မီဖို့ မလိုဘူး။ ဘာလို့ဆို ငါ ရပ်ပြီး မင်းကို စောင့်နေမှာမို့”
…
ပြန်လှန်သင်ခန်းစာများသည် အလွန်နာကျင်ဖွယ်ဖြစ်ပြီး ပုံမှန်အတန်းများထက် ဖိအားပိုများသည်—ကျောင်းသို့ စောစီးစွာ ရောက်ရပြီး နောက်ကျမှ ပြန်ရသည်။ ညဘက်ကိုယ်တိုင်သင်ယူမှုပါ ထပ်ဆောင်းလုပ်ရသည်။
ကျောင်းသားများသည် မဆုံးတမ်း ညည်းညူကြသော်လည်း လင်ချူးဆွေ့သည် နေ့တိုင်း ရွှင်မြူးနေသည်။ ယခုလောက် ဘဝတွင် ပိုပျော်ရွှင်ခဲ့သည့်အချိန် တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ပေ။
ညဘက်ကိုယ်တိုင်သင်ယူမှုအတွင်း လင်ချူးဆွေ့သည် နောက်တန်းတွင်ထိုင်နေသော ရွှီကျားနင်ထံသို့ ငွေလက်ခံပြေစာနှင့် ငွေပေးချေမှု QR ကုဒ်ကို ပေးသည်။ “ဂီတာ ပြင်ပြီးပြီ။ကိုယ့်ဘာသာ သွားယူလိုက်။ လိပ်စာက အဲဒီမှာ ရှိတယ်”
“ကျေးဇူးပဲ”
“ကျေးဇူးမတင်နဲ့။ ငါအရင်ထည့်ပေးထားတဲ့ ပိုက်ဆံကို ပြန်ပေးရုံပဲ”
ရွှီကျားနင်သည် QR ကုဒ်ကို တွန်းထုတ်သည်။ “ငါတို့က မိသားစုပဲလေ။ သေးသေးဖွဲဖွဲလေးတွေကို မခွဲခြားနဲ့”
လင်ချူးဆွေ့၏ မျက်လုံးများသည် ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားသည်။ “ညီအစ်ကိုရင်းတွေတောင် အကြွေးကို သေချာတွက်ထားရတယ်ဟေ့”
“နောက်မှ တစ်ခုခုဖြစ်လာရင်လည်း မင်းအစ်ကိုက မင်းကို အစွမ်းကုန် ကူညီမယ်”
“မလိုပါဘူး။ ပိုက်ဆံပြန်ပေးရုံပဲ”
“ငါ့မှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး”
“ဘယ်လောက်တောင် တော်လိုက်တဲ့လူလဲ။ ဒီလိုမျိုးကပ်စားနေတယ်”
“မင်းအစ်ကိုမှာ တကယ်ပိုက်ဆံမရှိဘူး။ ပိုက်ဆံရရင် ပြန်ပေးမယ်”
ရွှီကျားနင်သည် ရှောက်ယန်၏ ပခုံးကို တို့လိုက်သည်—
“သင်ယူမှုနတ်ဘုရား။ မင်းရဲ့ သင်ကြားရေးအလုပ်တွေထဲက နည်းနည်းလောက် မျှပေးလို့ ရမလား”
ရှောက်ယန်သည် စာလုပ်နေရင်း ခေါင်းမော့မကြည့်ဘဲ ပြန်ပြောသည်။ “ငါ သင်ကြားရေးအလုပ်တွေ အားလုံးကို ရပ်ထားပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဖောက်သည်တွေကို မင်းဆီ ညွှန်းပေးနိုင်တယ်”
“ဒါဆို အရမ်းကောင်းတယ်”
ရှောက်ယန်သည် သူ့လွယ်အိတ်ထဲမှ ဖောက်သည်စာရင်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး ရွှီကျားနင်၏ စားပွဲပေါ် တင်ပေးလိုက်သည်။ “ဒီနှစ်တစ်လျှောက် ငါစုဆောင်းထားတဲ့ အဆက်အသွယ်တွေ အားလုံးပဲ။ အခု သင်ကြားရေး လိုအပ်နေတဲ့ သူတွေကို အမှတ်အသား လုပ်ပေးထားတယ်။ မင်း လိုချင်တဲ့သူကို ရွေးလိုက်”
“အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ငါတို့က မိသားစုပဲ။”
“မင်းနဲ့ ဘယ်သူက မိသားစုလဲ…”
ရွှီကျားနင်သည် ပြန်ပြောရန် ပြင်ဆင်ခါနီးတွင် ပြန်လည်စဉ်းစားသည်—အနာဂတ်တွင် သူတို့သည် တကယ် မိသားစု ဖြစ်လာနိုင်သည်။ “ရတယ် ညီလေး”
ရှောက်ယန်သည် ဘောပင်ကို ချထားပြီး ပြင်ဆင်ပြောသည်။ “မင်း ငါ့ကို ယောက်ဖလို့ ခေါ်သင့်တယ်”
ရွှီကျားနင်က ခေါင်းမာစွာ ပြောသည်။ “ညီလေး”
“ယောက်ဖ”
“ညီလေး”
“ယောက်ဖ”
လင်ချူးဆွေ့: …
ဒီလိုမျိုးကလေးဆန်နေတာကို ရပ်လို့ မရဘူးလား။
ထိုအချိန်တွင် အတန်းရုံးသုံးပစ္စည်းတာဝန်ခံ လုထျန်းပိုင်သည် စာရင်းသွင်းစာရွက်တစ်ခုနှင့် ရောက်လာသည်။ “သုံးသပ်မှုအတန်းတွေ နှစ်ရက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ အတန်းတာဝန်ခံတွေက သုံးသပ်မှုကာလ ပြီးဆုံးတဲ့ညမှာ သုံးသပ်မှုပြီးဆုံးပွဲကို ကျင်းပဖို့ ဆွေးနွေးထားတယ်။ ဒါမို့ အလှဆင်ပစ္စည်းတွေ လှုပ်ရှားမှုတွေ လက်ဆောင်ငယ်တွေနဲ့ သရေစာတွေအတွက် တစ်ယောက်ကို ယွမ် ( ၃၀ ) ထည့်ရမယ်နော်”
“ဆရာချင်က ဒီပွဲကို ကျင်းပခွင့်ပြုတာလား”
“ခွင့်ပြုတယ်” သူမသည် လျှို့ဝှက်စွာ ပြုံးသည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲဆို ငါတို့အတန်းရဲ့ နောက်ဆုံးပျမ်းမျှရမှတ်က Class Aကို ကျော်သွားလို့။ ဆရာချင်က ဒီရက်ပိုင်း အရမ်းစိတ်ကောင်းဝင်နေတယ်”
“ဒါဆို ရှင်းပြီ” လင်ချူးဆွေ့သည် တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိဘဲ လုထျန်းပိုင်ကို ယွမ် ( ၆၀ ) ပေးလိုက်သည်။ “ငါ့မိသားစုအတွက်ပါ”
“နင်နဲ့ ကျားနင်အတွက်လား”
“ငါနဲ့ ငါ့မိသားစုရဲ့ သင်ယူမှုနတ်ဘုရားပါ။ ရွှီကျားနင်နဲ့က သူ အကြွေးမဆပ်မချင်း သူနဲ့ ဆက်ဆံရေး ဖြတ်တောက်ထားတယ်” လင်ချူးဆွေ့သည် ရွှီကျားနင်ကို မထီမဲ့မြင်ကြည့်သည်။
ရွှီကျားနင်သည် လုထျန်းပိုင်ကို ပြောသည်။ “ထျန်းပိုင်၊ အခု ငါ့မှာ ပိုက်ဆံ မရှိဘူး။ ရက်အနည်းငယ်လောက် အချိန်ပေးလို့ရမလား”
လုထျန်းပိုင်က ပြန်မဖြေမီ လင်ချူးဆွေ့က မေးလိုက်သည်။ “နင် ယွမ် ( ၃၀ ) တောင် မထုတ်နိုင်ဘူးလား”
“သုံးပြားတောင် မရှိဘူး၊ ကျေးဇူးပဲ။”
လင်ချူးဆွေ့က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “သနားလိုက်တာ”
လုထျန်းပိုင်က ချက်ချင်း ပြန်ပြောသည်။ “ပြဿနာမရှိဘူး။ ငါ အရင်စိုက်ထားပေးလို့ရတယ်။ နင်ပိုက်ဆံရရင် ပြန်ပေးလေ”
ဤစကားကြားသောအခါ ရွှီကျားနင်သည် ခဏတာ တွန့်ဆုတ်ပြီး ရှောက်ယန်ကို ပြောသည်။ “ညီလေး ယွမ် ( ၃၀ ) လောက် ချေးပေးလို့ရမလား”
ရှောက်ယန်သည် သူ့စာရင်းပေါ်မှ ခေါင်းမမော့ဘဲ ပြောသည်။ “တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို ချေးပေးဖို့ ကမ်းလှမ်းနေပြီးသားဆိုတော့ ဘာလို့ ငါ့ဆီ လာတာလဲ”
ရွှီကျားနင်သည် လုထျန်းပိုင်ကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။ လုထျန်းပိုင်သည်လည်း သူ့ကို ကြည့်နေပြီး သူမ၏ စာရင်းစာအုပ်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
သူသည် အသံတိုးပြီး ပြောသည်။ “ငါ… မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို အကြွေးတင်ရတာ မသင့်လျော်ဘူးလို့ ခံစားရတယ်”
လုထျန်းပိုင်၏ မျက်လုံးထဲရှိ စိတ်ပျက်မှုကို ခံစားမိသောအခါ လင်ချူးဆွေ့ စိတ်တိုသွားသည်။ “နင် ငါ့ကို အကြွေးတင်နေတုန်းပဲ။ ဘာလို့ ငါ့ကျ အရင်မဆပ်တာလဲ”
“မင်း မိန်းကလေးလား”
“အကြွေးမဆပ်ချင်လို့ လူကို တိုက်ခိုက်နေတာလား”
ရှောက်ယန်သည် ဖုန်းထုတ်ပြီး ရွှီကျားနင်ကို မေးသည်။ “ငါ့ကို ဘယ်လိုခေါ်သင့်လဲပြောစမ်း”
ရွှီကျားနင်သည် လိမ္မာသူဖြစ်ပြီး ချက်ချင်း စကားပြောင်းဆိုလိုက်သည်။ “ယောက်ဖ”
“ပိုက်ဆံလိုချင်ရင် ငါ့ကို အဖေလို့ခေါ်” ရှောက်ယန်က ပြောသည်။
“…” ရွှီကျားနင် ဆွံ့အသွားသည်။
“ရှောက်ယန် တစ်လက်မ ရတယ်ဆိုတိုင်း တစ်ပေ ယူဖို့ မကြိုးစားနဲ့” လင်ချူးဆွေ့သည် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ မျက်လုံးလှိမ့်သည်။ ထိပ်တန်းကျောင်းသား နှစ်ဦးသည် အလွန်ကလေးဆန်လွန်းသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ရွှီကျားနင်သည် ရှောက်ယန်ထံမှ ယွမ် ( ၃၀ ) ရရှိပြီး ပြန်ဆပ်ရန် မလိုကြောင်း ကတိပြုသည်။ သူသည် စီးပွားရေးအဆက်အသွယ်များကို မိတ်ဆက်ပေးရန်ပါ ကမ်းလှမ်းသည်။ ရွှီကျားနင်သည် မလိုလားစွာဖြင့် “ဖိုးဖိုး ဖိုးဖိုး ရတယ်မလား” ဟု အော်ခေါ်သည်။
လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ပိုက်ဆံအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် အလျှော့ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လုထျန်းပိုင်သည် လင်ချူးဆွေ့ကို မေးသည်။ “နှစ်သစ်ကူးပွဲအတွက် ဖျော်ဖြေမှာ လုပ်မလား။”
“တခြားသူတွေ ဘာတွေ ဖျော်ဖြေနေလဲ”
“သီချင်းဆို အက ကဗျာဖတ် ဟာသပြဇာတ် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရတယ်။ နင် ပါဝင်မယ်ဆိုရင် လက်ဆောင်ငယ်တစ်ခု ရမယ်”
“ဘယ်လို လက်ဆောင်ငယ်တွေလဲ”
“မှတ်စုစာအုပ် ပြက္ခဒိန် အဲဒီလိုပစ္စည်းတွေပေါ့။ ပထမဆုက ညနေခင်းနှင်းဆီအနံ့ လက်လိမ်းခရင်မ် တစ်အိုး”
ရှောက်ယန်သည် လုထျန်းပိုင်ကို ပြောသည်။ “ငါ စာရင်းသွင်းမယ်”
“ဟမ်။” လုထျန်းပိုင် အံ့အားသင့်သည်။ “ရှောက်ယန် နင် ဖျော်ဖြေမလို့လား”
“အင်း”
“အိုကေလေ၊ ဒါဆိုရင်...” သူမသည် ဘောပင်ထုတ်သည်။ “ဘာဖျော်ဖြေမလဲ”
“ငါ ခက်ခဲတဲ့ တြီဂိုနိုမက်ထရီပြဿနာတစ်ခုကို ၃ မိနစ်အတွင်း ဖြေရှင်းပြမယ်။ ဖြေရှင်းနည်း သုံးမျိုး ပေးမယ်”
လင်ချူးဆွေ့: …
လုထျန်းပိုင်၏ ဘောပင်သည် ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားသည်။ “နင်… တကယ်ကြီး ပရိသတ်ကို စင်ပေါ်မှာ သင်္ချာပြဿနာဖြေရှင်းနည်း ပြသမလို့လား”
“အင်း”
“အိုကေ ဒါဆို…” လုထျန်းပိုင်သည် ရှောက်ယန်၏ နာမည်ကို ရေးမှတ်ပြီး လင်ချူးဆွေ့ကို မေးသည်။ “ကောင်မလေး နင်ကရော…”
“ဒါဆို ငါ အသက်တစ်ချက်ရှိုက်စာအတွင်း ဒိုက်ထိုး အကြိမ်တစ်ရာ လုပ်မယ်” လင်ချူးဆွေ့က ဖြေသည်။
လုထျန်းပိုင်သည် စိတ်တိုစွာဖြင့် ဘောပင်ကို ပစ်ချသည်။ “နင်တို့နှစ်ကောင် ပုံမှန်ဖျော်ဖြေမှုတွေ လုပ်လို့ မရဘူးလား”
ရှောက်ယန်က လင်ချူးဆွေ့ကို ကြည့်သည်။ “မင်း တကယ်ပဲ အသက်တစ်ချက်ရှိုက်စာအတွင်း ဒိုက်ထိုး အကြိမ်တစ်ရာ လုပ်နိုင်လား”
“ဘာလဲ။ နင် မယုံဘူးလား”
“မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ့်ကို… အံ့ဖွယ်ပဲ”
“သြော်... နင် ဘယ်လောက်ရိုင်းလိုက်သလဲ”
“ဘာမှ ရိုင်းတာ မရှိပါဘူး” ရှောက်ယန်က ပြောသည်။
လင်ချူးဆွေ့သည် သူ့ခေါင်းကို ပုတ်သည်။ “နင်တို့ လူမိုက်တစ်သိုက်ကို တကယ်ဖျော်ဖြေမှုက ဘာလဲဆိုတာ ငါပြမယ်”
ရွှီကျားနင်က လုထျန်းပိုင်ကို ခေါ်သည်။ “ရှောင်ပိုင်၊ ငါ့ကို ဂီတာတီးပြီး သီချင်းဆိုဖို့ စာရင်းသွင်းပေး”
“ကောင်းပါပြီ အစ်ကိုကျားနင်”
ထိုအချိန်တွင် စာသင်ခန်းမီးများ ရုတ်တရက် ပြတ်တောက်သွားသည်။
ကျောင်းသားများသည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီး တစ်တန်းလုံး အော်ဟစ်ဝမ်းမြောက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့၏ အတန်း သာမက ကျောင်းဆောင် တစ်ခုလုံး ဆူညံသွားသည်—
“အတန်းဆင်းပြီ။ အတန်းဆင်းပြီ။ အတန်းဆင်းပြီ”
“ဟေး...”
“မီးပြတ်သွားပြီ။ အရမ်းမိုက်တယ်။ ဟေး…”
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျောင်းတစ်ခုလုံး အမှောင်ထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားပြီး အထက်တန်းကျောင်းသားများသည် မူလတန်းကျောင်းသားများကဲ့သို့ တုံ့ပြန်သည်။ စာအုပ်များကို ပစ်ပေါက်ကာ အော်ဟစ်ကြသည်…
ယခင်က လင်ချူးဆွေ့သည် အကျယ်ဆုံးဖြစ်ခဲ့မည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ သူမသည် ရှောက်ယန်က သူ့ဖုန်းမီးကို တိတ်တဆိတ် ဖွင့်ပြီး သင်္ချာစာမေးပွဲစာရွက်ကို ဖွင့်ကာ ပုစ္ဆာများကို စိတ်ရှည်စွာ လုပ်ဆောင်နေသည်ကို မြင်သည်။
ရှုပ်ထွေးမှုများကြားတွင် သူသည် အလွန် အံဝင်မကျ ဖြစ်နေသည်။ ကမ္ဘာမြေကြီး ဘယ်လိုပဲ ပြောင်းလဲပါစေ ရှောက်ယန်သည် တည်ငြိမ်နေမည်ဖြစ်သည်။
လင်ချူးဆွေ့သည် သူမ၏ နှလုံးသားသည်လည်း တည်ငြိမ်သွားသလို ခံစားရသည်။ သူမသည် ဖုန်းမီးကို ဖွင့်ပြီး ရှောက်ယန်နှင့်အတူ ပြဿနာများကို စိတ်အားထက်သန်စွာ လုပ်ဆောင်သည်။
ဤအရာကို သတိပြုမိသောအခါ ရှောက်ယန်သည် သူ့ဖုန်းမီးကို သူမဘက်သို့ စောင်းပေးသည်။
“ငါ ကောင်းကောင်းမြင်တယ်”
“မင်းမျက်လုံးတွေ မထိခိုက်အောင်လို့ပါ”
လင်ချူးဆွေ့က သူ့ကို ပြုံးပြသည်။ “နင့်စာကို အာရုံစိုက်ပါ။ ငါ့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့”
“ငါ မင်းကို စောင့်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ” ရှောက်ယန်က ပြန်ဖြေသည်။
“ငါ နင့်ကို မစောင့်စေချင်ဘူး ရှောက်ယန်” လင်ချူးဆွေ့သည် ပြတ်သားစွာ ပြောသည်။ “ငါ လိုက်မီနိုင်တယ်။ နင် ဘယ်လောက်ပဲ မြန်မြန် သွားသွား။ နင် ဧဝရက်တောင်ကို တက်ရင်တောင် ငါ သေချာပေါက် … နင့်နောက်ကို လိုက်ခဲ့မယ်”
မီးအလင်းရောင်သည် သူမ၏ နူးညံ့သော မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ထင်ဟပ်စေသော်လည်း သူမ၏ အကြည့်တွေက သန္နိဌာန်နှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် တောက်ပကာ အလွန်အားကောင်းလှသည်။
ရှောက်ယန်သည် သူမကို အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေပြီး သူတို့နှစ်ဦး၏ ဖုန်းမီးများကို ပိတ်လိုက်သည်။
“ဟမ်”
လင်ချူးဆွေ့ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင် သူသည် ရုတ်တရက် သူမ၏ မျက်နှာကို လက်ဖြင့် ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်ပြီး အမှောင်ထဲတွင် တွန်းလှန်မရသော အားဖြင့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်သို့ သူ့နှုတ်ခမ်းများကို ဖိချလိုက်သည်။
လင်ချူးဆွေ့သည် အပေါ်ယံတည်ငြိမ်ပုံပေါက်သော ကောင်လေး၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ဤမျှ နူးညံ့နိုင်သည်ကို တစ်ခါမှ မသိခဲ့ပေ။
ချိုမြိန်သော ပူတင်းတစ်ခုကို ကိုက်လိုက်ရသလိုပင်။
သူမ၏ နားရွက်များသည် နီရဲသွားပြီး သူ့ကို အားပြင်းစွာ “ဦးဆောင်ခွင့်ပြု” စေလိုက်သည်။ သူမသည် သမုဒ္ဒရာရေစီးကြောင်းပေါ်တွင် မျောပါနေသော သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး မူးဝေကာ ဦးတည်ရာမဲ့နေ၏… သူမ၏ နားရွက်များလည်း ပြင်းထန်စွာ ရဲတွတ်နေသည်။
အမှောင်ထဲတွင် ရှောက်ယန်သည် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို မမြင်နိုင်သော်လည်း သူမ၏ ခံစားချက်တို့သည် သူ့ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးလာသည်။
အလွန်နူးညံ့သည်။ အလွန်ချိုမြိန်သည်။ အလွန်မွှေးပျံ့သည်။
လင်ချူးဆွေ့သည် သူမ တစ်ကိုယ်လုံး မလှုပ်ရှားရဲဘဲ လက်များကို ဘယ်နေရာ ထားရမည် မသိချေ။ သူမ မတော်တဆ ရွှီကျားနင်၏ စားပွဲကို ထိမိသည်။
ရွှီကျားနင်သည် သူ့ရှေ့တွင် ပူးကပ်စွာ နမ်းနေသော စုံတွဲကို မျက်နှာအမူအရာကင်းမဲ့စွာဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။
“…”
မီးပြတ်နေတာနဲ့ အားလုံး မမြင်နိုင်ဘူးလို့ မင်းတို့နှစ်ယောက် တကယ်ထင်နေတာလားကွာ။
.......
ဆောင်းရာသီ အားလပ်ရက်အတွင်း နောက်ဆုံးအချိန်ပိုသင်တန်း ဖြစ်သည်။ ခေါင်းလောင်းထိုးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် သင်္ချိုင်းကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေသော စာသင်ခန်းသည် ရုတ်တရက် အသက်ဝင်ပြီး ဆူညံလှုပ်ရှားလာသည်။
လူတိုင်းသည် စားပွဲများနှင့် ထိုင်ခုံများကို ရွှေ့ပြီး ထိုည၏ ပါတီအတွက် စာသင်ခန်းကို အလှဆင်ကြသည်။
ဤသည်မှာ အတန်းခေါင်းဆောင်က တောင်းဆိုခဲ့သော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ အထက်တန်းကျောင်း တတိယနှစ်၏ ပြင်းထန်သော အချိန်ကာလအတွင်း ရှားပါးသော ဖျော်ဖြေမှုတစ်ခုဖြစ်သည့်အတွက် လူတိုင်းသည် ၎င်းကို အလွန်တန်ဖိုးထားပြီး စာသင်ခန်းကို လှပစွာ အလှဆင်ရန် အတူတကွ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ကြသည်။
ရွှီကျားနင်သည် သူ့ဂီတာကို ကိုင်ဆောင်ပြီး လသာဆောင်သို့ သွားသည်။ သူသည် နက်ရှိုင်းစွာ အသက်ရှူသွင်းကာကိုယ်ကိုယ့်ကို ပြင်ဆင်ပြီး ဗီဒီယိုခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု ပြုလုပ်သည်။
ရှောက်ချန်က ဗီဒီယိုဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို ဖြေကြားရန် အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ စောင့်ရသည်။ သူမဘက်တွင် ဂီတသံများ ထွက်ပေါ်နေပြီး လူများဆူညံနေသည်။ နောက်ခံသည် ဖက်ရှင်ပြပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပုံရသည်။
သူမသည် ထောင့်တစ်နေရာသို့ သွားပြီး ဗီဒီယိုဖုန်းကို ပြန်ဖြေကြားသည်။ ရှောက်ချန်က ချိုသာသောအသံလေးဖြင့် မေးလားသည်။ "ကလေး၊ မင်း အတန်းမရှိဘူးလား"
"အချိန်ပိုသင်တန်းတွေ ပြီးသွားပြီ" ရွှီကျားနင်က ပြောသည်။ "ဒီလိုဗီဒီယိုဖုန်းခေါ်တာမျိုး နောက်လည်း ဆက်လုပ်လို့ ရမလား"
"ငါ မရဘူးလို့ ပြောရင် မင်း စကားနားထောင်မှာလား"
"နားထောင်မယ်။ ဖုန်းပဲ ခေါ်မယ်လေ မမ" ရွှီကျားနင်သည် ဖန်သားပြင်ပေါ်ရှိ မိန်းကလေး၏ သိမ်မွေ့လှပသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ သတိမထားမိဘဲ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားသည်။ "မမ ပြောတာမှန်သမျှ ကျွန်တော် လုပ်မယ်"
ဤသည်မှာ ရှောက်ချန်၏ ပထမဆုံး ဤမျှ တွယ်ကပ်သော ပိုးပန်းသူတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် ယခင်က ရန်စပြီး အဆင်မပြေသော ယောက်ျားလေးများကို ရက်စက်စွာ ငြင်းပယ်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ရွှီကျားနင်သည် အလွန် ငယ်ရွယ်ပြီး၊ လူငယ်ဆန်သော စိတ်မရှည်မှုနှင့် ရိုးသားမှုတို့က သူမအား သူ့ကို နာကျင်စေမည့် စကားများကို ပြောရန် ခက်ခဲစေသည်။
"မင်း အဝတ်အစား နည်းနည်းပဲ ဝတ်ထားတယ်" သူမက ပြောသည်။
ဗီဒီယိုဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွင် ရှောက်ချန်သည် ပုခုံးပြတ်ဝတ်စုံတစ်ထည်ကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားပုံရပြီး၊ သူမ၏ ဆီးနှင်းဖြူဖွေးသော ပခုံးများနှင့် လည်ပင်းရိုးများကို ဖော်ထုတ်ထားသည်။
ယောက်ျားလေး၏ အကြည့်များသည် စူးရှလာသည်ကို သတိပြုမိသောအခါ ရှောက်ချန်သည် ချက်ချင်း ကင်မရာကို အပေါ်သို့ စောင်းလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာကိုသာ ပြသလိုက်သည်။
အနီးကပ်ဗီဒီယိုတွင် လှပနေနိုင်သူမှာ ရှားပါးသော်လည်း ရှောက်ချန်သည် သူမ၏ အလှတရားကို လုံးဝ မဆုံးရှုံးခဲ့ပေ။ သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နူးညံ့သော အလင်းရောင်သည် သူမ၏ မျက်နှာကို လင်းထိန်စေသည်။ သူမ၏ နှာခေါင်းသည် အေးစက်မှုကြောင့် နီရဲနေသည်။ သူမ၏ မိတ်ကပ်သည်လည်း ထူထဲပြီး၊ ကော့တင်းထားသော မျက်တောင်များသည် အပေါ်သို့ ကွေးညွတ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်များသည် တောက်ပပြီး ထင်ရှားသည်။
***