အခန်း ၆၁

အပိုင်း ( ၆၁ )

ရွှီကျားနင်သည် သူမကို တပ်မက်စွာ စိုက်ကြည့်ပြီး အဆက်မပြတ် ချီးကျူးစကားဆိုသည်။

"ကောင်းကင်မှ တိမ်များသည် အလှအတွက် ယှဉ်ပြိုင်ကြပြီး၊ ပန်းများသည် တင့်တယ်မှုအတွက် ယှဉ်ပြိုင်ကြသည်။ နွေဦးလေညင်းသည် လသာဆောင်ကို ပြွတ်သိပ်စွာ ထိတွေ့ပြီး၊ နှင်းရည်များသည် စိမ်းလန်းသော သစ်ရွက်များပေါ်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေသည်"

"မင်း ငါ့ကို ဝဖြိုးတယ်လို့ ပြောနေတာလား"

"ဘယ်ကသာဗျာ"

"ဒါဆို ဘာလို့ ယန်ကွေ့ဖေးကို ဖော်ပြတဲ့ကဗျာကို ငါ့ကို ဖော်ပြဖို့ သုံးတာလဲ"

"မမက အဲဒါကိုလည်း သိတာလား"

"ရွှီကျားနင်၊ မင်း ထိပ်တန်းကျောင်းသားဖြစ်နေလို့ဆိုပြီး တက္ကသိုလ်မတက်ဖူးတဲ့သူတွေက စာပေဗဟုသုတတွေနဲ့ မထိုက်တန်ဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား"

"အဲဒီလို မဆိုလိုပါဘူးဗျာ"

"အိုကေ ကလေး၊ ငါ အရမ်းအလုပ်များနေတယ်။ နောက်ကျနေပြီ၊ ငါ့ကို မဖြစ်မနေ မနှောင့်ယှက်နဲ့တော့။ ငါ ဖုန်းချတော့မယ်"

"ခဏလေး" ရွှီကျားနင်က အလျင်အမြန် ပြောသည်။ "အဲဒီမှာ အဆောက်အဦးထဲမှာ အပူပေးစက် ရှိလား"

"ရှိတယ်"

"အအေးမိမသွားစေနဲ့။ အပြင်မှာ အေးတယ်။ စင်ပေါ်မတက်ခင် ကုတ်အင်္ကျီ ဝတ်ထားဦး"

ရှောက်ချန်သည် သူ့ကို ကြည့်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် ကျဉ်းမြောင်းပြီး စိတ်အားထက်သန်မှုအပြည့် ရှိသည်။ ဤမျှ ချောမောပြီး ရိုမန့်တစ်ဆန်သော မျက်နှာသွင်ပြင်များဖြင့်၊ စိတ်အားထက်သန်မှုကို ဖော်ပြရန် ခက်ခဲသည်။

သို့သော် သူ၏ စကားတစ်ခွန်းချင်းသည် ရိုးသားမှုနှင့် ရိုးရှင်းမှုကို ပြသသည်။

ရှောက်ချန်သည် တိုးတိုးပြောသည်။ "ဖုန်းချတော့မယ်"

"ခဏလေး ကျွန်တော် အစ်မအတွက် သီချင်းဆိုပြီး ဗီဒီယိုပို့ပေးမယ်" ရွှီကျားနင်က ပြောသည်။

သူမသည် တုံ့ပြန်မှု မပြုဘဲ ဗီဒီယိုဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို အလျင်အမြန် ချလိုက်သည်။

ရွှီကျားနင်သည် ဖုန်းကို ချထားပြီး နောက်ဘက်မှ ဆူညံသံကို ကြားလိုက်သည်။ သူလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လုထျန်းပိုင်သည် လက်ဆောင်သေတ္တာတစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်။ ထိုလက်ဆောင်သေတ္တာ ပြုတ်ကျသွားပြီး လက်ဆောင်ငယ်များနှင့် မုန့်များသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဖိတ်ကျသွားသည်။

သူမသည် အလျင်အမြန်နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကောက်ယူနေပြီး သူမ၏ လက်များသည် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။

ရွှီကျားနင်သည် ချက်ချင်း လျှောက်သွားပြီး ထိုင်ချကာ ပစ္စည်းများကို ကောက်ယူရန် ကူညီပေးသည်။

"ကျေး...ကျေးဇူးပါ၊ အစ်ကိုကျားနင်" လုထျန်းပိုင်သည် စကားထစ်ငေါ့ ထစ်ငေါ့ ပြောသည်။

"ရပါတယ်။ တစ်ခုခု ကူညီပေးရမလား။ အခု ငါ ဘာမှ မလုပ်ရသေးဘူး"

"နင်က အရပ်ရှည်တယ်။ ပြတင်းပေါက် စတစ်ကာတွေ ကပ်ပေးနိုင်မလား"

"ရတာပေါ့"

လုထျန်းပိုင်သည် လက်ဆောင်သေတ္တာကို ချထားပြီး စတစ်ကာများကို ထုတ်ယူကာ ရွှီကျားနင်ထံ ပေးလိုက်သည်။

ရွှီကျားနင်သည် နှစ်ဖက်ကပ်တိပ်ကို ဖယ်ပြီး စတစ်ကာများကို ပြတင်းပေါက်ပေါ်တွင် ကပ်လိုက်သည်။ "ဒီမှာလား"

လုထျန်းပိုင်သည် တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေသလို ဖြစ်နေပြီး တုံ့ပြန်မှု မပြုခဲ့ပေ။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခုရှိနေပုံရသည်။

ရွှီကျားနင်က ထပ်မေးသည်။ "ဒီမှာ ကပ်ရမှာလား"

"နင် သင့်တော်တယ်ထင်တဲ့ နေရာမှာ ကပ်လိုက်ပါ"

ရွှီကျားနင်သည် စတစ်ကာများကို ဂရုတစိုက်နှင့် စိတ်အားထက်သန်စွာ ကပ်သည်။ လုထျန်းပိုင်သည် ရုတ်တရက် ပြောသည်။ "နင် ခုနက အရမ်းပျော်ပြီး ရယ်နေတယ်"

"ဟမ်"

သူသည် ဘေးနားရှိ မိန်းကလေးငယ်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။ သူမသည် စတစ်ကာများပေါ်တွင် နှစ်ဖက်တိပ်ကပ်ထားသည်။ "ကျားနင်၊ ငါ တကယ်ပဲ... နင် လိုချင်တာကို ရလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်"

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် သူမသည် စတစ်ကာများကို ရွှီကျားနင်ထံ ပေးလိုက်ပြီး ချိုမြိန်စွာ ပြုံးသည်။ "နင့်ကို ပထမဆုံးတွေ့တဲ့နေ့က ငါ ခံစားမိတာက... နင် တကယ်ပဲ သိပ်ပျော်ရွှင်ပုံမရဘူး။ အဲဒီတုန်းက ငါ တွေးနေတာ၊ ဒီလို အမြဲပြုံးနေတဲ့ ယောက်ျားလေးရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ဘာလို့ ဒီလောက် မပျော်ရွှင်မှုတွေ ရှိနေရတာလဲပေါ့"

ရွှီကျားနင်သည် စတစ်ကာများကို သူမထံမှ အငိုက်မိစွာ လှမ်းယူပြီး ဘာမှ မပြောခဲ့ပေ။ သူသည် ဘာမှ ပြောနိုင်စွမ်းမရှိခဲ့ဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

"နောက်ပိုင်းမှာ ချူချူဆီကနေ ပြန်ကြားတော့၊ နင့်အဖေက နင့်ကို သိပ်ကောင်းကောင်း မဆက်ဆံခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ နင့်အမေကလည်း နင့်ကို အရမ်းစောစောထားသွားခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် ငါ နားလည်လိုက်တယ်"

လုထျန်းပိုင်သည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားပြီး ညင်သာစွာ ပြောသည် "အခု နင့်ကို ရယ်မောစေနိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို တွေ့ပြီဆိုတော့ ငါ တကယ်ပျော်တယ်။ ငါလည်း အဲဒီလူဖြစ်ချင်ခဲ့ပေမဲ့..."

"ရှောင်ပိုင် ကျေးဇူးပါ၊ တောင်းပန်ပါတယ်"

"ဘာအတွက် တောင်းပန်နေတာလဲ။ ကျေးဇူးတင်ရမှာက ငါပါ" လုထျန်းပိုင်သည် စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောသည်။ "နင် တခြားမိန်းကလေးတွေကို အေးစက်စက်နဲ့ ငြင်းပယ်ခဲ့သလို ငါ့ကို မလုပ်ခဲ့တာကို ကျေးဇူးတင်တယ်။ ငါက... အရမ်းစိတ်နုတဲ့သူ။ နင်က ငါ့ကို အဲဒီလို ဆက်ဆံခဲ့ရင် ငါ အသေငိုမိလိမ့်မယ်"

ရွှီကျားနင်သည် လက်ထဲရှိ စတစ်ကာများကို လိမ်လိုက်ပြီး ဆုတ်ဖြဲမိသည်။

လုထျန်းပိုင်သည် စတစ်ကာများကို အလျင်အမြန် လှမ်းယူပြီး သူ့အား အသစ်တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။ "ငါ့ကို ညင်သာစွာ ဆက်ဆံပေးခဲ့တာကို ကျေးဇူးတင်တယ်။ ငါ အမြဲ မှတ်မိနေမယ်။ နင် လိုက်နေတဲ့ မိန်းကလေးကို ရလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်"

"အင်း"

လုထျန်းပိုင်သည် လှည့်ထွက်သွားပြီး ပေါ့ပါးစွာ ထွက်ခွာသွားသည်။

သူမလှည့်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူမမျက်လုံးများသည် နီရဲလာနေပြီဖြစ်သည်။

လုချီ၊ ကျန်းချန်ယွီ၊ လင်ချူးဆွေ့နှင့် အခြားသူများသည် တံခါးဘေးတွင် တစ်ချိန်လုံး နားထောင်နေခဲ့ကြသည်။ သူမ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ယောက်ျားလေးများသည် အတူတကွ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

လုထျန်းပိုင်သည် သူတို့ကို အော်ခေါ်သည်။ "နင်တို့အားလုံး ဒီလောက် အားယားနေကြတာလား။ အားနေရင် ပြတင်းပေါက်စတစ်ကာတွေ ကူညီပြီး ကပ်လိုက်စမ်းပါဟ"

"သွားမယ်၊ သွားမယ်၊ သွားမယ်"

"စတစ်ကာ ကပ်မယ်။ ကပ်... ကပ်... ကပ်..."

လုချီနှင့် ကျန်းချန်ယွီသည် ရွှီကျားနင်၏ ဘေးနှစ်ဖက်သို့ သွားပြီး သူ့ကို နှစ်ဖက်က ဝိုင်းကာ စတစ်ကာများကို အတူတကွကပ်ကြသည်။

လင်ချူးဆွေ့သည် လုထျန်းပိုင်ထံ လျှောက်သွားပြီး သူမကို အနီးကပ် ဖက်လိုက်သည်။

လုထျန်းပိုင်သည် မိန်းကလေး၏ ပိန်သွယ်သော ပခုံးပေါ်တွင် သူမ၏ မေးစေ့ကို မှီထားပြီး ပြောသည်။ "ဘယ်လိုမှ ငါ့ကို မအားပေးနဲ့၊ အားပေးရင် ငါ တကယ်ငိုတော့မယ်၊ အဲဒါ ဘယ်လောက် ရှက်စရာကောင်းလိုက်မလဲ"

"အင်း" လင်ချူးဆွေ့သည် သူမကို ညင်သာစွာ ဖက်ထားပြီး "နင်လည်း... နင်လိုချင်တာကို ရလိမ့်မယ်"

ထိုည၊ ဖျော်ဖြေပွဲအတွက် လုထျန်းပိုင်သည် ကျောင်းသားများ၏ စိတ်ကို သန့်စင်စေရန် သီချင်းနှင့် အကပြီးနောက် ရှောက်ယန်၏ ဖျော်ဖြေမှုကို အထူးစီစဉ်ထားသည်။

အဓိကအကြောင်းက... သူ့ဖျော်ဖြေမှုသည် အလွန်ထူးခြားလွန်းသည်။

အခမ်းအနားမှူးသည် စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်ကာ ရှင်းလင်းပြတ်သားသော ပုံမှန်မန်ဒရင်းအသံဖြင့် ကြေညာသည်။

"နောက်တစ်ခုကတော့ ရှောက်ယန်ရဲ့ ဖျော်ဖြေမှုပါ"

အုပ်စုလိုက်လှုပ်ရှားမှုများတွင် ရှားရှားပါးပါး ပါဝင်လေ့ရှိသော ဤထူးခြားသော စာပေသင်ယူမှုနတ်ဘုရားသည် တကယ်ပဲ ဖျော်ဖြေရန် မိမိသဘောဆန္ဒဖြင့် လာရောက်ခဲ့သည်။ အတန်းတစ်ခုလုံးသည် သူ့ဆီသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြည့်နေကြသည်။

သူသည် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်သွားပြီး ကျောင်းသားများကို စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရပ်ကာ ပြောသည်။ "နောက်တစ်ခုကတော့ သုံးမိနစ်အတွင်း တြီဂိုနိုမက်ထရီပုစ္ဆာကို လက်တွေ့ဖြေရှင်းပြသမှာပါ"

လူတိုင်း: ????

မင်း ဘာလုပ်မယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ရှောက်ယန်သည် ခဲတံကို ကောက်ယူပြီး ဘုတ်ပြားပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးသော တြီဂိုနိုမက်ထရီ ပုစ္ဆာတစ်ခုကို ရေးသည်။ သူက ရေးနေရင်း ပြောသည်။ "ငါ ပထမဆုကို လိုချင်တယ်၊ အားလုံးက ငါ့ကို မဲပေးပေးကြပါ"

လူတိုင်း: ......

စာသင်ခန်းသည် ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး၊ မြေဖြူခဲသည် ဘုတ်ပြားပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ ထိတွေ့သံ "ဆွတ်ဆွတ်" သံသာ ကြားရသည်။ နေရာထိုင်ခင်းရှိ လေထုသည် တစ်ခဏမျှ ထူးဆန်းစွာ အဆင်မပြေဖြစ်သွားသည်။

လုချီသည် လင်ချူးဆွေ့ထံ တိုးတိုးပြောသည်။ "သူက ဘယ်လက်နဲ့ လင်ကျန်းရှန့်ကို ရေးပြီး ညာလက်နဲ့ ရှစ်ကျင်းကို ရေးပြတာမျိုး ဖျော်ဖြေရင် ပိုကောင်းမယ်"

လင်ချူးဆွေ့သည် ရှောက်ယန်၏ ဖြေရှင်းနည်းများကို အလေးအနက် ကူးယူရင်း ပြောသည်။ "ငါကတော့ ရှောက်ယန်ရဲ့ ဖျော်ဖြေမှုက အရမ်းကြည့်ကောင်းတယ်လို့ထင်တယ်"

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကြည့်ကောင်းနေတာတုန်းဟ"

လင်ချူးဆွေ့သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့ပြီး ပြောသည်။ "သူ့တင်ပါးကို ကြည့်ပါလား၊ တင်းနေတာပဲ မဟုတ်လား"

လုချီ: ......

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ရှောက်ယန်သည် သုံးမိနစ်အတွင်း တြီဂိုနိုမက်ထရီပုစ္ဆာ၏ ဖြေရှင်းနည်း သုံးမျိုးကို ပြီးမြောက်သွားသည်။ သူက နောက်လှည့်ကာ စာသင်ခန်းထဲရှိ အံ့အားသင့်နေသော ကျောင်းသားများကို ကြည့်သည်။

"ကျေးဇူးပါ"

စာသင်ခန်းသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လင်ချူးဆွေ့သည် လက်ခုပ်တီးရန် ဦးဆောင်သည်။ "အရမ်းကောင်းတယ်။ ထိပ်တန်းကျောင်းသားရဲ့ ဖျော်ဖြေမှုက အရမ်းကြည့်ကောင်းတယ်"

"အရမ်းကောင်းတယ်" လုချီနှင့် ကျန်းချန်ယွီသည်လည်း လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် လှုံ့ဆော်ကြသည်။ "ငါ သိပ်ကို ခံစားရလွန်းလို့ ငိုတော့မယ်"

"ဒီလိုသန့်ရှင်းပြီး သဘာဝဆန်တဲ့ စွမ်းရည်ဖျော်ဖြေမှုကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတာပဲ။"

...

ကျောင်းသားများသည် လိုက်လျောပြီး လက်ခုပ်တီးကြသည်၊ သို့သော် မတိကျသေးပေ။

ရှောက်ယန်သည် ပြောသည်။ "အားလုံးက ငါ့ဖျော်ဖြေမှုကို ဒီလောက်ကြိုက်ကြတယ်ဆိုတော့ ငါ့ကို မဲပေးပေးပါ"

ရွှီကျားနင်သည် ဂီတာကို ဖက်ထားရင်း၊ နှစ်ပေါင်းရာချီသော စင်မြင့်ဖျက်ဆီးသူအဖြစ် အတွေ့အကြုံရှိသူတစ်ဦးအနေဖြင့် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ပုစ္ဆာတစ်ခုကို ဖြေရှင်းပြပြီး ပထမဆုကို လိုချင်တယ်ပေါ့"

ရှောက်ယန်သည် ရွှီကျားနင်ကို ကြည့်ပြီး "ဒုတိယဆု။ မင်း မယုံဘူးဆိုရင် ငါ့ကို စိန်ခေါ်လို့ ရတယ်"

"ထာဝရနံပါတ်နှစ်" ရွှီကျားနင်သည် "ဒုတိယနေရာ" ဟု ခေါ်ဆိုခံရခြင်းကို သည်းမခံနိုင်ခဲ့ပေ။ သူက ထရပ်ပြီး ပြောသည်။ "လာစမ်း၊ ငါ အခု ပုစ္ဆာတစ်ခု ထုတ်ပေးမယ်၊ မင်း သုံးမိနစ်အတွင်း ဖြေရှင်းရမယ်။ အဲဒါဆိုရင် ငါ မင်းကို ပထမဆုအတွက် မဲပေးမယ်"

"အိုကေ။"

ရွှီကျားနင်၏ စိန်ခေါ်မှုသည် စာသင်ခန်းထဲရှိ မှိုင်းညှို့သော လေထုကို ချက်ချင်း ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

သူတို့သည် ရွှီကျားနင်ကို မျှော်လင့်စွာ ကြည့်နေကြပြီး သူသည် စင်မြင့်ပေါ်သို့ လျှောက်သွားကာ ခဲတံတစ်ချောင်းကို ကောက်ယူသည်။ သူသည် တြီဂိုနိုမက်ထရီ ပုစ္ဆာတစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ရေးသားလိုက်သည်၊ သို့သော်...

ပုစ္ဆာ တစ်ခုလုံးသည် အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် ဖြစ်သည်။

ပုစ္ဆာ တစ်ခုလုံး၊ ကိုဩဒိနိတ်စနစ် အပါအဝင်၊ အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် ရေးသားထားသည်။

ထိုသို့ရေးသားပြီးနောက် ရွှီကျားနင်သည် မြေဖြူခဲကို မာနကြီးစွာ ပစ်ချလိုက်သည်။ "သင်ယူမှုနတ်ဘုရား၊ ဖြေရှင်းလိုက်စမ်းပါ။"

ရှောက်ယန်သည် သူ့ကို ကြည့်သည်။ သူ့မျက်လုံးများသည် စိန်ခေါ်မှုအပြည့်ဖြစ်သည်။

"ပထမဆုက ငါ့အတွက်ပဲ။ ငါ ရှိနေသရွေ့ မင်းက အမြဲတမ်း ဒုတိယနေရာပဲ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရှောက်ယန်သည် ခဲတံကို ကောက်ယူပြီး ဘုတ်ပြားပေါ်တွင် ဖြေရှင်းနည်းကို လျင်မြန်စွာ စတင်ရေးသည်။

အတန်းထဲရှိ ကျန်သူများကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ရှောက်ယန်၏ ဖြေရှင်းနည်းသည် အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် လုံးလုံးလျားလျား ဖြစ်သည်။ သူသည် သုံးမိနစ်ထက် နည်းသော အချိန်အတွင်း ပုစ္ဆာကို အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းလိုက်သည်။

သေချာသည်မှာ ကျောင်းသားအများစုသည် သူ ရေးထားသည်ကို နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ရွှီကျားနင်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော အမူအရာမှ ရှောက်ယန်၏ အဖြေသည် လုံးဝ မှန်ကန်ကြောင်း သူတို့ သိရှိခဲ့သည်။

"တော်လိုက်တာ၊ မိုက်တယ်ကွာ"

"မင်းက အမြဲတမ်း သင်ယူမှုနတ်ဘုရားပဲ"

"ပထမဆုအတွက် သင်ယူမှုနတ်ဘုရားက တကယ်ကို အသည်းအသန် လုပ်ဆောင်ပြသွားတယ်"

လုချီနှင့် ကျန်းချန်ယွီတို့သည် ယခင်က လှောင်ပြောင်နေခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ရှောက်ယန်ကို အံ့အားသင့်စွာ အားကျလျက် ဦးညွှတ်ကြသည်။

ရှောက်ယန်သည် မြေဖြူခဲကို ချလိုက်ချိန်တွင်း အတန်းတစ်ခုလုံးသည် မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ လက်ခုပ်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

လင်ချူးဆွေ့သည် သူ့ကို အလွန်အမင်း အားကျစွာ ကြည့်နေပြီး သူမ၏ အကြည့်တွေက... အချိန်မရွေး သူ့ထံသို့ ပြေးဝင်ပြီး မျိုချလိုက်မည့်အလားပင်။

ရှောက်ယန်က ပြောသည်။ "ငါ့ကို မဲပေးပေးပါ၊ ငါ ပထမဆုကို လိုချင်တယ်"

"မဲပေးမယ်၊ မဲပေးမယ်"

အတန်းထဲရှိ ကျောင်းသား ( ၅၉ ) ဦးအနက် ( ၅၈ ) ဦးသည် လက်ထောင်ပြီး မဲပေးကြသည်။

ကျန်ရှိသော ရွှီကျားနင်သည် အံကြိတ်ရင်း တွန့်ဆုတ်စွာ လက်ထောင်လိုက်ရပြီး တစ်ညီတစ်ညွတ်ဖြစ်သွားသည်။

လုထျန်းပိုင်သည် သေတ္တာထဲမှ ညနေနှင်းဆီရနံ့ဟန်းခရင်မ်တစ်အိုးကို ထုတ်ယူပြီး ရှောက်ယန်ထံ ပေးလိုက်သည်။ "ဂုဏ်ပြုပါတယ်၊ သင်ယူမှုနတ်ဘုရား"

"ကျေးဇူးပါ"

ရှောက်ယန်သည် ဟန်းခရင်မ်ကို ယူပြီး သူ့နေရာသို့ ပြန်ထိုင်သည်။

"နင် လူတောင် ဟုတ်ရဲ့လား" လင်ချူးဆွေ့သည် သူ့အင်္ကျီလက်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း "နင် ဘာလို့ ဒီလောက် တော်ရတာလဲ။ အရမ်းမိုက်တယ်။ နောက်ပိုင်း နင် ကမ္ဘာ့ဘုရင် ဖြစ်မှာလား"

"ငါ ကမ္ဘာ့ဘုရင် ဖြစ်ချင်တာ မဟုတ်ဘူး" ရှောက်ယန်သည် ဟန်းခရင်မ်ကို အမြန်ဖွင့်ပြီး အဖုံးကို ဖွင့်ကာ သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်သည် အေးခဲမှုကြောင့် ဝက်ခြေထောက်ကဲ့သို့ ရောင်ရဲနေသည်။ "ငါက နင့်အဖေ ဖြစ်ချင်ရုံပဲ"

လင်ချူးဆွေ့သည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်သည်။ သူ့မျက်လုံးများသည် အောက်စိုက်နေပြီး၊ မှောင်မိုက်သော နက်နဲမှုထဲတွင် တည်ငြိမ်သော တောက်ပမှုတစ်ခု ရှိသည်။

ချောမွတ်သော ဟန်းခရင်မ်သည် သူမ၏ လက်ခုံ၊ လက်ချောင်းများနှင့် လက်ဖဝါးများပေါ်တွင် ညင်သာစွာ လိမ်းပေးထားပြီး၊ သူ၏ နွေးထွေးမှုနှင့် ကြမ်းတမ်းသော လက်ဖဝါးများထဲရှိ ဖော်ပြမရသော နူးညံ့မှုကို သယ်ဆောင်ထားသည်။

သူမ၏ နှလုံးသားထဲရှိ ဗလာနေရာသည် တဖြည်းဖြည်း ပြည့်လာသည်...

( ၈၀ ) ရာခိုင်နှုန်း ပြည့်သွားသည်။

ရှောက်ယန်၏ "တြီဂိုနိုမက်ထရီ ဖြေရှင်းမှု" ဖျော်ဖြေမှုမှ လှုံ့ဆော်ခံရပြီး၊ စာသင်ယူမှုကြောင့် စိတ်မထိန်းနိုင်ဖြစ်နေသော ကျောင်းသားတစ်စုသည် သူတို့၏ "စွမ်းရည်" များကို ပြသရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ စာရင်းပေးသွင်းကြသည်။

အချို့သည် အသက်ရှူထိန်းပြမှုကို ပြသချင်ကြသည်၊ အချို့သည် စာအုပ်ဆုတ်ဖြဲမှုကို၊ အချို့သည် စာသင်ခန်းရှိ ကွန်ပျူတာများကို လက်ဖြင့် ဖျက်ဆီးရန် ကိရိယာများ ယူလာကြသည်...

စာသင်ခန်းသည် ရှုပ်ထွေးမှုထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။

အတန်းပိုင်ဆရာ လောင်ချင်သည် တိုင်ကြားချက်များ ရရှိပြီးနောက် ဒေါသတကြီး စာသင်ခန်းသို့ ရောက်လာပြီး ဆူပူသည်။ "မင်းတို့ ငနဲတွေကို ဒီပါတီကို ကျင်းပခွင့်ပေးဖို့ ငါ အာမခံပေးထားရတာ။ သင့်တော်တဲ့ ဖျော်ဖြေမှုတွေ လုပ်စမ်း။ နောက်ထပ် အဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေ လုပ်ရင် ပါတီကို ချက်ချင်း ရပ်လိုက်မယ်"

ငဆိုးလေးများသည် ချက်ချင်း တည်ငြိမ်သွားပြီး သူတို့၏ နေရာများသို့ နာခံစွာ ပြန်သွားကြသည်။ ရှားပါးသော ပျော်ရွှင်ဖွယ်ညတစ်ညကို မျှော်လင့်ထားသူများအနေဖြင့် စောစီးစွာ ဖြတ်တောက်ခံရမည်ကို မလိုချင်ကြပေ။

ထို့ကြောင့် ရွှီကျားနင်သည် သူ့ဂီတာကို ကိုင်ဆောင်ပြီး စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လာသည်။

ဂီတာကို ဖက်ထားရင်း ရွှီကျားနင်သည် အနုပညာဆန်သော ခံစားမှုကို အပြည့်အဝ ပြသသည်။ သူသည် လုချီကို မီးများပိတ်ရန် ပြောပြီး၊ လူတိုင်းကို ဖုန်းမီးများကို သုံးရန် ပြောသည်။

မိန်းကလေးများသည် စိတ်အားထက်သန်စွာ လိုက်လျောပြီး ဖုန်းမီးများကို ချက်ချင်း ဖွင့်ကာ သူ့ဆီသို့ ညွှန်ပြသည်။

သူသည် သူ့ကိုယ်သူ အချောမောဆုံး ထောင့်ကို ရှာဖွေပြီး၊ ထောက်တံတစ်ခုကို တပ်ဆင်ကာ သူ့ကိုယ်သူ ရိုက်ကူးနေသည်။

သူ့လက်များသည် ပိန်သွယ်ပြီး လှပသည်။ သူသည် ကြိုးများကို တီးခတ်ရင်း သာယာနာပျော်ဖွယ်ဖြစ်သော၊ ခံစားမှုကို သက်ဝင်လှုပ်ရှားစေသော သံစဉ်များကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်—

"i fell in love with you watching casablanca, backrow of the driven-in show in the flickering light."

Casablanca၏ သံစဉ်သည် သူ၏ နူးညံ့သော၊ သိမ်မွေ့သော အသံမှတဆင့် အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုခံရပြီး ထူးခြားသော တိတ်ဆိတ်ပြီး အထီးကျန်သော ခံစားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

အတန်းထဲရှိ မိန်းကလေးများသည် ရွှီကျားနင်ကို စွဲမက်စွာ ကြည့်နေကြသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ ဂီတာတီးဆိုနေသော ယောက်ျားလေးသည် သူ၏ ကြီးမားသော ဆွဲဆောင်မှုဖြင့် လူတိုင်းကို အခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ပို့ဆောင်ပေးသည်။

ထိုကမ္ဘာတွင် ညင်သာသော ညလေညင်း၊ မှိန်ဖျော့ဖျော့ ထွန်းလင်းနေသော လမ်းမီးများ၊ ညဝတ်ဂါဝန်ဝတ်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး တစ်ယောက်တည်း လျှောက်သွားနေသည်...

သူသည် မိန်းကလေးများ၏ စွဲမက်နေသော အကြည့်များကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားပြီး ဖုန်းကင်မရာထဲသို့သာ စိုက်ကြည့်ကာ ရံဖန်ရံခါ ညင်သာစွာ ပြုံးပြရင်း၊ သူ၏ နူးညံ့မှုအားလုံးကို ကင်မရာထံသို့ အာရုံစူးစိုက်ထားသည်။

လုထျန်းပိုင်သည် အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး၊ သူမ၏ ဘောပင်ကို ပစ်ချကာ ကောက်ယူရန် ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အင်္ကျီလက်ဖြင့် မျက်လုံးကို သုတ်လိုက်သည်။

မှိန်ဖျော့သော လူအုပ်ထဲတွင် လင်ချူးဆွေ့သည် လုထျန်းပိုင်၏ လက်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပေးသည်။

***