အခန်း ၆၂

အပိုင်း ( ၆၂ )

ရှောက်ချန်သည် သူမ၏ ညနေပိုင်း ဖက်ရှင်ပြပွဲ ပြီးဆုံးတော့ ည ( ၁၀ ) နာရီထိုးနေပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် အဝတ်လဲခန်းရှိ သိုလှောင်ခန်းမှ သူမ၏ ဖုန်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

နှစ်နာရီခန့်က ပို့ထားသော ရွှီကျားနင်၏ ဗီဒီယိုတစ်ခုကို သူမဖွင့်ကြည့်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် အစ်မထောင်က နောက်မှ အော်ခေါ်လိုက်သည်။ "ရှောင်ချန်၊ ဒီကိုလာခဲ့ဦး။ ဥက္ကဋ္ဌတန့်က မင်းကို တွေ့ချင်တယ်"

"အိုး၊ အစ်မထောင်၊ ခဏစောင့်ပါဦး။ ကုတ်အင်္ကျီတစ်ထည် ယူလိုက်အုံးမယ်နော်"

"မလိုဘူး။ ဥက္ကဋ္ဌတန့်က အပြင်မှာ စောင့်နေတယ်။ သူ့ကို မစောင့်နေရစေနဲ့" အစ်မထောင်က ပြောရင်း ရှောက်ချန်၏ လက်ကို ဆွဲကာ သူမ၏ဖုန်းကို ချထားစေပြီး အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားသည်။

ရှောက်ချန်က ဖုန်းကို ချထားလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်ဥက္ကဋ္ဌတန့်လဲ"

"ဖုန့်ချွမ်အင်တာတိန်းမန့်ရဲ့ အမှုဆောင်အရာရှိချုပ်လေ၊ ဒီပွဲရဲ့ စီစဉ်သူ"

"သူက ဘာလို့ ကျွန်မကို တွေ့ချင်တာလဲ"

"မင်းရဲ့ ဖက်ရှင်လျှောက်ပုံကို သဘောကျလို့ဖြစ်မယ်။ သူက မင်းကို သဘောကျပြီး ဖုန့်ချွမ်အင်တာတိန်းမန့်ထဲ ခေါ်သွင်းရင် မင်း နာမည်ကြီးသွားနိုင်တယ်လေ"

ဤစကားကြားသောအခါ ရှောက်ချန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ဒါဆို... ကျွန်မ မျက်နှာကို နည်းနည်း ပြင်လိုက်အုံးမယ်"

"မလိုဘူး။ မင်း အခုလည်း လှပြီးသားပဲ"

အစ်မထောင်သည် ရှောက်ချန်ကို အကွေ့အကောက်များသော စင်္ကြံများမှတဆင့် ဧည့်ကြိုခန်းသို့ ခေါ်သွားသည်။

ဥက္ကဋ္ဌတန့်သည် အသက် ( ၄၀ ) ကျော် အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားများကဲ့သို့ပင် သူ၏ ခေါင်းက ထိပ်ပြောင်နေပြီး၊ အနောက်တိုင်းဝတ်စုံနှင့် ရှပ်အင်္ကျီကို ခါးပတ်ထဲထည့်ထားကာ သိသာထင်ရှားသော ဘီယာဗိုက်ကြီးကို ဖော်ထုတ်ထားသည်။

အစ်မထောင်က ရှောက်ချန်ကို မျက်လုံးဖြင့် အချက်ပြလိုက်သည်။ ရှောက်ချန်သည် ရှေ့သို့တက်လှမ်းပြီး ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ဥက္ကဋ္ဌတန့်သည် သူ့မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ပွင့် တပ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ ဝိုင်းစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် သူမကို အပေါ်အောက် စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ "မင်းက ရှောက်ချန် မဟုတ်လား။ မင်းမှာ အလားအလာကောင်း ရှိတယ်။ ငါ မင်းမှာ အဲဒါကို မြင်တယ်"

ရှောက်ချန်သည် လောကထဲသို့ စောစီးစွာ ဝင်ရောက်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး၊ ဥက္ကဋ္ဌတန့်၏ အကြည့်ထဲတွင် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိရှိလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဥက္ကဋ္ဌ" သူမသည် ယဉ်ကျေးစွာ ဦးညွှတ်ပြီး ခြေနှစ်လှမ်း နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်သည်။

ဥက္ကဋ္ဌတန့်သည်လည်း သူမ၏ ငြင်းဆန်မှုကို ခံစားမိသည်။ သူသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ကတ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး သူမထံ ကမ်းပေးသည်။ "ရှောက်ချန်လေး၊ ဒါက မင်းအတွက် ဆုကြေးငွေ။ ဒီည မင်း အရမ်း ကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့တယ်"

ရှောက်ချန်၏ အကြည့်သည် ကတ်ပေါ်တွင် စက္ကန့်နှစ်ခုခန့် ရပ်တန့်သွားသည်။

"ဒါက... ဆုကြေးငွေလား"

"ဟုတ်တယ်၊ ဒီည မင်းရဲ့ ဖျော်ဖြေမှုက တကယ်ကို အရမ်းကောင်းတယ်"

ရှောက်ချန်သည် ငွေကို လက်မခံခဲ့ပေ။ သူမက အပြုံးဖြင့် ငြင်းပယ်သည်။

"ကျွန်မကို သဘောကျပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဥက္ကဋ္ဌတန့်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ထိုက်တန်တဲ့အရာပဲ လက်ခံပါ့မယ်၊ တခြားသူတွေနဲ့ အတူတူပဲ"

သူမ၏ စကားထဲတွင် ငြင်းဆန်မှုကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဥက္ကဋ္ဌတန့်၏ မျက်နှာထားသည် အေးစက်သွားသည်။

အစ်မထောင်သည် အလျင်အမြန် ရောက်လာပြီး ရှောက်ချန်၏ လက်ကို ဆွဲကာ တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။ "သူပေးရင် ယူလိုက်ပါ။ မင်းမိသားစုက ပိုက်ဆံလိုအပ်နေတာ မဟုတ်လား။ ပြီးတော့ ဥက္ကဋ္ဌတန့်က မင်းကို သဘောကျတယ်။ သူ့ကုမ္ပဏီထဲ ဝင်နိုင်ရင် အရင်းအမြစ် အခွင့်အရေးတွေ ရလာလိမ့်မယ်။ ဒီလိုအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံနဲ့။ တခြားမိန်းကလေးတွေက အခွင့်အရေးရဖို့ တန်းစီနေကြတာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလို အခွင့်ရေးမျိုးကို မရကြဘူး"

"သူတို့ တန်းစီနေသေးရင် ဥက္ကဋ္ဌတန့်ရဲ့ အချိန်ကို ကျွန်မ မယူတော့ဘူး"

ဤသို့ပြောပြီး ရှောက်ချန်သည် အစ်မထောင်၏ တားဆီးမှုကို လျစ်လျူရှုကာ ခြေလှမ်းကျယ်ကြီးများဖြင့် ထွက်သွားသည်။

ဥက္ကဋ္ဌတန့်သည်လည်း ပေါ့သေးသေးလူ မဟုတ်ပေ။ သူသည် ကတ်ကို ကောက်ယူပြီး သူမဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ "အလွယ်လမ်း ချပေးတာကို လိုက်မလုပ်ရင် မင်းပဲ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်။ မင်းကိုယ်မင်း ဘာထင်နေလဲ။ မာနကြီးသလို ဟန်ဆောင်နေတာလား။ ဒီအလုပ်ထဲမှာ မင်း ဘယ်လောက်ထိ သန့်ရှင်းနေနိုင်မယ်ထင်လဲ"

အဆိုပါ ကတ်သည် ပေါ့ပါးပြီး နာကျင်မှု မဖြစ်စေသော်လည်း သူမ၏ နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်၀င်သွားစေသည်။

ရှောက်ချန်၏ လက်များသည် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ထားပြီး၊ သူမ၏ လက်သည်းများသည် အသားထဲသို့ စူးဝင်ကာ လခြမ်းပုံစံများ ဖြူဖျော့သွားသည်။

သူမသည် နောက်ပြန်မကြည့်ခဲ့ပေ။

...

သေချာသလောက်၊ အလွယ်လမ်း မလိုက်ရင် ခက်ခက်ခဲခဲ နေရမှာပဲ။

ဥက္ကဋ္ဌတန့်ကို စော်ကားမိသောကြောင့် သူမသည် ထိုည၏ လုပ်ခ လစာ တစ်ပြားမှ မရခဲ့ပေ။ သူမသည် အလကား အလုပ် လုပ်ခဲ့ရသည်။

တိတ်ဆိတ်သော လမ်းများတွင် ရံဖန်ရံခါ ဖြတ်သန်းသွားသော ကားများသာ ရှိသည်။ ခြေပိတ်ဖိနပ်များကြောင့် သူမ၏ ခြေဖဝါးတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော အဖုများသည် ခြေတစ်လှမ်းတိုင်း နာကျင်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ရှောက်ချန်သည် လမ်းဘေးရှိ ခုံတန်းတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ခြေပိတ်ဖိနပ်များကို ချွတ်ကာ သူမ၏ ဖြူဖွေးသော ခြေဖဝါးကို နှိပ်နယ်လိုက်သည်။

ရှောက်ချန်သည် မတရားခံစားရမှုနှင့်အတူ အနည်းငယ် နောင်တရမိသည်။

ဥက္ကဋ္ဌတန့်ကို ငြင်းဆန်ရန် ပိုမိုဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သော နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိပေလိမ့်မည်— ချီးကျူးစကား အနည်းငယ် ပိုပြောပြီး၊ သူ့ကို အနည်းငယ် ချီးမြှောက်လိုက်ရင် သူ့ကို ဒေါသမထွက်စေဘဲ တစ်ညလုံး ကြိုးစားရသော လုပ်ခလစာကို အလဟဿ မဖြစ်စေနိုင်ပေ။

သို့နှင့်ပင် ဤသို့ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားရသည်။

လုပ်ခလစာ မရခဲ့သောကြောင့် သူမသည် အိမ်ပြန်ရန် တက္ကစီစီးရန်ပင် ငွေမသုံးစွဲရဲခဲ့ပေ...

သူမသည် တကယ်ပင် နောက်ထပ် ခြေလှမ်း တစ်လှမ်းမျှ မလှမ်းနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် သူမ၏ မောင်လေးကို စက်ဘီးဖြင့် လာကြိုရန် ခေါ်သင့် မသင့် စဉ်းစားမိသည်။

သို့သော် သူမ ထပ်မံ၍ စဉ်းစားကြည့်ရာ၊ မလုပ်သင့်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် အထက်တန်းကျောင်း၏ နောက်ဆုံးနှစ်တွင် ရှိနေသည်။ သူမသည် သူ့ကို စပြီး စိတ်ပူစေကာ အာရုံမပျံ့လွင့်စေလိုပေ။

ရှောက်ချန်သည် ဖုန်းကို ထုတ်ယူပြီး အချိန်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ရွှီကျားနင်၏ ဝီချက်မက်ဆေ့ချ်သည် ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ လက်ချောင်းများသည် တခဏ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ ပို့ထားသော ဗီဒီယိုကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဗီဒီယိုထဲတွင် မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်အောက်တွင် ထိုင်နေသော လူငယ်တစ်ဦးသည် ဂီတာတီးကာ တိုးညင်းသော သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို သီဆိုနေသည်—

"Casablanca ကြည့်ရင်း မင်းကို ချစ်မိသွားတယ်၊ ရုပ်ရှင်ရုံရဲ့ နောက်ဆုံးတန်းမှာ၊ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် အလင်းရောင်အောက်မှာ၊ ကြယ်တွေအောက်မှာ ပေါက်ပေါက်နဲ့ ကိုလာတွေ..."

ဤကြယ်ထူထပ်သောညတွင် ရှောက်ချန်သည် ကြယ်များ ဖုံးလွှမ်းထားသော ကောင်းကင်ကို ခပ်ဖြည်းဖြည်း မော့ကြည့်ရင်း သူ၏ နူးညံ့ပြီး အက်ရှရှအသံကို နားထောင်နေစဉ်၊ ရုတ်တရက် သူမ၏ နှာခေါင်းသည် စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ဖြစ်လာသည်။

မိန်းမငယ်တစ်ဦးသည် သူ၏ ရိုမန့်တစ်ဆန်မှုနှင့် ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုကို သဘောကျနိုင်သော်လည်း သူမ၏ နှလုံးသားကို လှုပ်ရှားစေရန်မှာ မလွယ်ကူပေ...

ဒီညရဲ့ လေညင်းက အေးစိမ့်လွန်းပြီး သူမ၏ နှလုံးသားကို တစ်ကြိမ်ပြီး တစ်ကြိမ် ဆုတ်ဖြဲနေသလို ခံစားရပြီး၊ သူမသည် ထိန်းမထားနိုင်တော့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ရှောက်ချန်သည် ဖုန်းကို ကောက်ယူပြီး သူ့ကို ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။

သူမ၏ သတိရှိသောဘဝတွင် ရှားရှားပါးပါး မဆင်မခြင်လုပ်မိသော အခိုက်အတန့်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

မိနစ် ( ၂၀ ) အကြာတွင် ရွှီကျားနင်သည် လင်ချူးဆွေ့၏ အပြာရောင်မိန်းကလေးစီးစက်ဘီးဖြင့် အလျင်အမြန် ရောက်လာသည်။

သူ တမ်းတမ်းတတ လိုက်နေသော အမျိုးသမီးသည် ယခု လမ်းဘေးခုံတန်းပေါ်တွင် ကွေးကွေးလေး ထိုင်နေပြီး သူ့ကို ကြည့်နေသည်။

သူမ၏ နီရဲသော ပါးပြင်များပေါ်တွင် မျက်ရည်များနှင့် ဖျက်မရသော မျက်လုံးမိတ်ကပ်များ၏ အမှတ်အသားများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကိုမြင်သောအခါ ရွှီကျားနင်၏ နှလုံးသားသည် တင်းကြပ်သွားသည်။ သူသည် ခြေလှမ်းကြီးများဖြင့် သွားကာ သူ့ကုတ်အင်္ကျီကို သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ခြုံပေးလိုက်သည်။

"မမ..."

သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး သူမ၏ စိုစွတ်နေသော ဆံပင်များကို နောက်သို့ သပ်ပေးလိုက်ကာ နားရွက်နောက်သို့ ညှပ်ထည့်ပေးသည်။

ရှောက်ချန်သည် သူ့ကို မကြည့်ခဲ့ပေ။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြက်ရယ်ပြုသော အပြုံးတစ်ခုအသွင် ကွေးညွတ်သွားသည်။ "လူတစ်ယောက်က ငါ့ကို သူနဲ့ အိပ်ဖို့ ယွမ် ( ၃၀,၀၀၀) ပေးမယ်တဲ့"

ရွှီကျားနင်၏ လက်သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဗလာကျင်းသွားပြီး အနည်းငယ် ကြောင်အသွားသည်။

ရှောက်ချန်သည် လူငယ်လေး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ တင်းမာသော အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ပြောလာသည်၊ "မင်း ကြီးလာဖို့ တကယ်ကို အချိန်အကြာကြီး စောင့်ရမယ်နဲ့ တူပါတယ်"

"ကျွန်တော် သိတယ်"

ဒါကို သူ သိသောကြောင့် သူ့တွင် ယုံကြည်မှု မရှိခဲ့ပေ။

သူသည် အကြည့်ကို အောက်ချလိုက်ပြီး ရှောက်ချန်၏ ခြေဖဝါးပေါ်ရှိ အရေကြည်ဖုများကို မြင်လိုက်သည်။ သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ထိကြည့်လိုက်သည်။

ရှောက်ချန်သည် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး သူ့လက်ကို ထိမခံခဲ့ပေ။

ရွှီကျားနင်သည် သူမ၏ ခြေဖဝါးကို စိတ်မသက်မသာဖြင့် ကြည့်ပြီး အတင်းအကြပ် မလုပ်ခဲ့ပေ။ သူက ပြောသည်။ "ကျွန်တော် မမကို အိမ်ထိ ကုန်းပိုးပြီး ပြန်ပို့ပေးမယ်"

ရှောက်ချန်သည် သူတို့ဘေးရှိ စက်ဘီးကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်၊ "မင်း ငါ့ကို စက်ဘီးနဲ့ပဲ ပို့ပေးလို့ ရပါတယ်"

"မမ တစ်ညလုံး ခြေပိတ်ဖိနပ်နဲ့ စီးနေခဲ့ရတာ။ ကျွန်တော် မမကို ကုန်းပိုးပြီး ပြန်ပို့ပေးမယ်၊ ဒါဆို ပိုအဆင်ပြေလိမ့်မယ်"

ရွှီကျားနင်သည် စက်ဘီးကို သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်တွင် သော့ခတ်ထားပြီး ရှောက်ချန်ရှေ့တွင် ထိုင်ချလိုက်ကာ သူ့ပခုံးကို ပုတ်ပြီး စကားဆိုသည်၊ "မမ၊ လာ... ကျွန်တော် မမကို ကုန်းပိုးပြီး အိမ်ပြန်ပို့ပေးမယ်"

လူငယ်၏ ရင့်ကျက်ပြီး ခိုင်မာသော လက်မောင်းများကို ကြည့်ရင်း ရှောက်ချန်သည် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကျောပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။

သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဒုက္ခများကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသောကြောင့် အလွန်ပိန်လှီပြီး ပေါ့ပါးသည်။ ရွှီကျားနင် ထရပ်လိုက်သောအခါ သူသည် ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးကို သယ်နေသလို ခံစားရသည်။

"အစ်မ ပိန်လွန်းတယ်"

"ဒီအလုပ်အတွက် ဒီလိုဖြစ်နေရတာလေ"

"အစ်မ ဘယ်အစားအစာတွေကို ကြိုက်လဲ ပြောပြဦး။ ကျွန်တော် အချက်အပြုတ် သင်ပြီး အစ်မအတွက် ချက်ပေးမယ်"

ရှောက်ချန်က ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ ရှောက်ချန်သည် ရွှီကျားနင်၏ ကျောပြင်တွင် သူမ၏ မျက်နှာလေးဖြင့် မှေးမှီထားလိုက်သည်။ သူ၏ ပါးလျှလျှအဝတ်အစားများမှတဆင့် သူ၏ နွေးထွေးသော ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်နှင့် သင်းပျံ့သော စန္ဒကူးရနံ့ကို ခံစားမိသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ့ကိုယ်သင်းရနံ့ကို ရှုရှိုက်မိရင်း လုံခြုံနွေးထွေးသော အိမ်လေး တစ်လုံးလို မထင်မရှား ခံစားရမှုကြောင့် သူမ၏ ဆင်ခြင်တုံတရားသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် ပြတ်တောက်သွားသည်။ ထို့နောက် သူမသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် နောင်တရမည့် စကားတစ်ခွန်းကို ပြောလိုက်သည်—

"ရွှီကျားနင်၊ ငါ မွေးကတည်းက တစ်ခါမှ အနိုင်မရခဲ့ဘူး။ ပြီးတော့ ငါ့မှာ ဘာမှ ဆုံးရှုံးစရာ မရှိတော့ဘူး"

"ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မင်းအတွက် လောင်းပေးလိုက်မယ်။ မင်း ဘွဲ့ရပြီးရင် ငါ့ကို လက်ထပ်ပေးပါ။ ငါ့ကို မလှည့်စားနဲ့နော်"

***

"ဆောင်းရာသီ အားလပ်ရက်ကို တကယ်ပိတ်ပေးတာလား"

"ဆောင်းရာသီ အားလပ်ရက်ကို တကယ်ပိတ်ပေးတာလား"

ကျောင်းပြန်ဖွင့်သည့် ပထမနေ့တွင် လင်ချူးဆွေ့သည် စားပွဲပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေပြီး တရားစာကျက်နေသလို ရွတ်ဆိုနေသည်။ "ဆောင်းရာသီ အားလပ်ရက် ငါးရက်ပဲ၊ မေလရဲ့ ( ၅ ) ရက် အားလပ်ရက်တောင် ဒီထက် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသေးတယ်"

သူမ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ၊ မနက်ခင်းကိုယ်ပိုင်သင်ယူမှုအတန်းခန်းတစ်ခုလုံးသည် ညည်းညူသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဆောင်းရာသီ အားလပ်ရက် ငါးရက်ထက် မတရားတာ ဘာမှ မရှိဘူး"

"ကန့်ကွက်တယ်။ တရားဝင်ကန့်ကွက်တယ်"

...

လင်ချူးဆွေ့သည် ရှောက်ယန်ဆီသို့ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် သူ့ နေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာ တစ်ခုခုကို ရေးနေသည်။

လူငယ်၏ ဆံပင်တိုသည် သပ်ရပ်လှပပြီး၊ သူ၏မျက်ခုံးရိုးများသည် ထင်ရှားသည်။ သူ၏ အင်္ကျီလက်များကို အနည်းငယ် ခေါက်တင်ထားပြီး ပိန်သွယ်ပြီး ဖြူဖျော့သော လက်မောင်းများကို ဖော်ထုတ်ထားသည်။

လင်ချူးဆွေ့သည် ဘာမှမလုပ်ဘဲ လျှောက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "နင်ဘာလုပ်နေတာလဲ"

"လက်ရေးလှ လေ့ကျင့်နေတာ"

"သင်ယူမှုမှာ ထူးချွန်တဲ့သူဆိုတော့ ဘယ်အချိန်မဆို ဘယ်နေရာမဆို သင်ယူမှုထဲ ဝင်နိုင်တာပဲ"

သူမ စကားမဆုံးမီ၊ သူ၏ စာစီစာကုံးခေါင်းစဉ်သည်—

"ဆန္ဒပြစာ"

"ဒါက..."

ရှောက်ယန်သည် သူမ၏ မျက်နှာကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် ပြောသည်။ "ဆောင်းရာသီ အားလပ်ရက်အတွင်း ဆိုင်ထဲမှာ ဆူညံသံတွေက အဆမတန် တိုးလာပေမဲ့ အားလပ်ရက်ရဲ့ တိုတောင်းမှုကြောင့် ဝင်ငွေက လုံးဝ ထိုးကျသွားတယ်။ စည်းစိမ်ဥစ္စာက မိဘတွေကို သတ်ဖြတ်သလို ပိတ်ဆို့လာတဲ့အခါ ငါ စိတ်ထဲမှာ တော်တော်လေး ဒေါသထွက်နေတယ်"

"ဒါဆို ဒီဆန္ဒပြစာကို တင်သွင်းမှာလား"

"မတင်ဘူး"

"ဒါဆို ဘာအတွက်တုန်း"

"လက်ရေးကို လေ့ကျင့်ပြီး စိတ်ထဲမှာ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ထိန်းသိမ်းဖို့ပဲ။"

လင်ချူးဆွေ့သည် သူ့ပါးကို ဆွဲညှစ်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည် "ငါတို့ရဲ့ သင်ယူမှုမှာ ထူးချွန်တဲ့ ကျောင်းသားလေးက တကယ်ကို ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်၊ အထူးသဖြင့် သူ စိတ်ဆိုးနေတဲ့အခါပေါ့"

ထိုအချိန်တွင် ရွှီကျားနင်သည် တစ်နေရာမှ ပေါ်လာပြီး ရှောက်ယန်၏ လက်ထဲမှ ဆန္ဒပြစာကို ဆွဲယူကာ ရယ်မောရင်း ပြောသည်။ "သင်ယူမှုနတ်ဘုရားက ရေးပြီးပြီဆိုတော့ ငါက ဒီလူထုရဲ့ အသံကို အပေါ်ကို တင်ပြပေးမယ်"

အခုတလော ရွှီကျားနင်သည် အနည်းငယ် မာနတက်ကာ မြောက်ကြွကြွဖြစ်နေသည်။

လင်ချူးဆွေ့သည် စားပွဲကို ရိုက်ပြီး ထရပ်လိုက်သည်။ "ရွှီကျားနင် ပြန်ပေးစမ်း"

"ပြန်မပေးဘူး"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့၏ အတန်းပိုင်ဆရာ လောင်ချင်သည် စာသင်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ "ဘာတွေ ဆူညံနေတာလဲ။ ကျောင်းဖွင့်တဲ့ ပထမနေ့ပဲ။ မင်းတို့ရဲ့ စိတ်တွေကို ပြန်မထိန်းထားသေးဘူးလား။ မင်းတို့က မူလတန်းကျောင်းသားတွေ မဟုတ်တော့ဘူး၊ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို ဖြေရတော့မဲ့ အထက်တန်းကျောင်းသားတွေပဲ။ စာကို အာရုံစိုက်ကြစမ်း"

ရွှီကျားနင်သည် ချက်ချင်း ဆန္ဒပြစာကို လောင်ချင်ထံကမ်းပေးလိုက်သည်။ "လောင်ချင်၊ ဒါက ရှောက်ယန်က ဆရာအတွက် ရေးထားတဲ့စာပါ လူထုရဲ့ အသံကို ကိုယ်စားပြုတယ်။ ဆိုပေမဲ့ ကျွန်တော်တော့ မပါဘူးပေါ့"

လောင်ချင်သည် မကျေနပ်စွာဖြင့် ဆန္ဒပြစာကို လက်ခံပြီး ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။

လင်ချူးဆွေ့သည် ရွှီကျားနင်ကို မကျေမနပ်ဖြင့် ကြည့်ပြီး သူ့ကို အကောင်လိုက် မျိုချလိုက်ချင်သည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်နေသည်။ "အလကားလုပ်နေတဲ့ လူမိုက်"

လောင်ချင်သည် ဆန္ဒပြစာကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဒေါသထွက်စွာ ရွှီကျားနင်ကို ပြောသည်။ "ရွှီကျားနင်၊ ဒီလိုစာမျိုး ရေးတာ ဘာအဓိပ္ပါယ်လဲ။ ကျောင်းမဖွင့်စေချင်ရင် အိမ်မှာ နေခဲ့လို့ ရတယ်"

"မဟုတ်ပါဘူး၊ လောင်ချင်၊ ရှောက်ယန်က ဒါကို ရေးထားတာပါ"

"မင်းက တုံးအတာတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဆိုးတာပဲ" လောင်ချင်သည် ဆန္ဒပြစာကို သူ့မျက်နှာရှေ့တွင် မြှောက်ထားပြီး "ငါက မင်းရဲ့ လက်ရေးကို မမှတ်မိဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ ရှောက်ယန်ကို ခြောက်ချဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ ဒီလို လုပ်ပုံမျိုးကို သင်ယူမှုမှာ အားထည့်ထားရင် မင်း ရှောက်ချန်နောက်ကို လိုက်မနေရဘူး"

ရွှီကျားနင်သည် ဆန္ဒပြစာရှိ အကြောင်းအရာကို သေချာကြည့်လိုက်သည်။ လက်ရေးသည် သူ၏ သိမ်မွေ့စီးဆင်းနေသော လက်ရေးနှင့် တူညီပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် လက်မှတ်ထိုးထားသည်မှာ "ချားလ်" ဟူသော ရွှီကျားနင်၏ အင်္ဂလိပ်နာမည် ဖြစ်သည်။

ရွှီကျားနင်သည် ရှောက်ချန်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ရှောက်ချန်သည် လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကာ ပုခုံးတွန့်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ လက်ရေးက တော်တော်လေး ကောင်းတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါ အဲဒါကို လေ့ကျင့်ခဲ့တာ"

......

စင်မြင့်ပေါ်တွင် ဆရာချင်က ကျောင်းသားများကို စိတ်ရင်းနှင့် ပြောသည်။ “ရက်ပေါင်း ( ၁၀၀ ) ထက် နည်းနေပြီ။ အားလုံးပဲ စိတ်လေး သည်းခံပေးကြ၊ အံကြိတ်ပြီး ကြိုးစားကြ။ ဘေးနားက ထူးချွန်တဲ့ ကျောင်းသားတွေဆီက သင်ယူကြကွာ။ ရှောက်ယန်၊ ထပြီး အားလုံးကို အားပေးစကား ပြောပေးပါ”

ရုတ်တရက် ခေါ်ခံရသည့် ရှောက်ယန်က ဘောပင်ကို ချပြီး ထလိုက်သည်။ လင်ချူးဆွေ့က အားအင်ပြည့်ဝစွာ အရင် လက်ခုပ်တီးပေးပြီး တစ်တန်းလုံး သူ့ဆီ လှည့်ကြည့်ကြသည်။

ရှောက်ယန်သည် ခဏတာမျှ စဉ်းစားပြီး အားမာန်အပြည့်ဖြင့် ပြောသည်။ “လှိုင်းလုံးကြီးတွေကို ရင်ဆိုင်ဖြတ်ကျော်ရမယ်၊ ရွက်လွှင့်ကောင်းမှ ပင်လယ်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်လိမ့်မယ်”

တစ်တန်းလုံး စက္ကန့်အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူ ဆက်မပြောတာကို မြင်တော့ ဆရာချင်က မေးသည်။

“ဒါပဲလား”

ရှောက်ယန်က ပြန်ထိုင်ချလိုက်ပြီး “အင်း” ဟု ဖြေသည်။

မထင်မှတ်ထားသည့်အတိုင်း ကျောင်းရဲ့ ထိပ်တန်းကျောင်းသားက အမြဲတမ်း တိုတိုရှင်းရှင်းနှင့် တိကျသည်။

“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ။ အနှစ်သာရအနေနဲ့ ကြိုးစားရင် အကျိုးရှိမယ်။ အားလုံး အတူ ကြိုးစားရင် မင်းတို့လိုချင်တဲ့ အနာဂတ်ကို ရမှာပါ။ အခုဆက်ပြီး ကိုယ့်ဘာသာ လေ့လာကြပါ”

စာသင်နှစ်အစပိုင်းက စာမေးပွဲများတွင် လင်ချူးဆွေ့ရဲ့ ရလဒ်များ တစ်ကြိမ်ထက်တစ်ကြိမ် တိုးတက်လာသည်။ သူမရဲ့ ထူးခြားသည့် မှတ်ဉာဏ်ကြောင့် တရုတ်စာနှင့် အင်္ဂလိပ်စာတွင် မြင့်မားသော ရမှတ်များ ရရှိခဲ့သည်မှာ ပြောစရာ မလိုပေ။

သိပ္ပံဘာသာရပ်များတွင် အနည်းငယ် အားနည်းသော်လည်း ရှောက်ယန်ရဲ့ စိတ်ရှည်လှစွာ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ဉာဏ်နည်းသည့် ကျောင်းသားပင်လျှင် သင်ယူခြင်းနတ်ဘုရား ဖြစ်လာနိုင်သည်။

***