အခန်း ၆၃
Vol. 7 Ch. 63
အပိုင်း ( ၆၃ )
ထိုနေ့ ညနေပိုင်းကိုယ့်ဘာသာ လေ့လာချိန်တွင် လင်ချူးဆွေ့ကို ဖန့်ရော့ယီထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ရောက်လာသည်။ လင်ချူးဆွေ့သည် တွေးတောနေစရာမလိုဘဲ ချက်ချင်း ဖုန်းကို ချလိုက်သည်။
သို့ပေမဲ့ ဖန့်ရော့ယီက ထပ်မံ ခေါ်ဆိုလာပြန်သဖြင့် သူမမှာ ဖြေကို ဖြေရတော့သည်။ လင်ချူးဆွေ့သည် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ညည်းညူပြောဆိုသည်။ “အမေ၊ သမီး အတန်းထဲမှာ ရှိတယ်လေ။ ဘာတွေ အရမ်းအရေးကြီးနေလို့ အိမ်ပြန်ရောက်မှ စောင့်မနေနိုင်တာလဲ”
ဖန့်ရော့ယီက အလွန်စိုးရိမ်နေသံဖြင့် ပြောသည်။ “ချူးဆွေ့၊ အဘိုး ရုတ်တရက် ဦးနှောက်သွေးကြောပြတ်ပြီး ဆေးရုံတက်နေတယ်။ အခုချက်ချင်း ပြည်သူ့ဆေးရုံကို လာခဲ့၊ နောက်ဆုံးအကြိမ် သူ့ကို တွေ့နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိသေးတယ်”
လင်ချူးဆွေ့ရဲ့ စိတ်ထဲတွင် ဗုံးပေါက်သွားသလို ခံစားရပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း နီရဲလာသည်။
လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်း သူမရဲ့ အဘိုးအဘွားများမှာ ကျန်းမာရေး ကောင်းမွန်နေပြီး သားဖြစ်သူ ဆုံးပါးသွားသည့် ဝမ်းနည်းမှုကို သက်သာစေရန် ခရီးထွက်နေခဲ့ကြသည်။
သူမရဲ့ အဘွားမှာ ကျန်းမာရေး ကောင်းမွန်သော်လည်း အဘိုးမှာ ယခင်က သွေးတိုးရောဂါရှိခဲ့ပြီး ထိုဆိုးရွားသည့် သတင်းကြောင့် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်ခန့်က ပိုဆိုးလာခဲ့သည်။ သူ၏ သွေးပေါင်ချိန်မှာ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
လင်ချူးဆွေ့သည် သူတို့၏ တစ်ဦးတည်းသော မြေးဖြစ်ပြီး ဤလောကတွင် သူတို့၏ အနီးကပ်ဆုံး မိသားစု ဖြစ်သည်။
သူမက အင်္ကျီလက်ဖြင့် မျက်ရည်များကို သုတ်ပြီး စာအုပ်များပင် မသိမ်းဘဲ ငိုရင်း အပြေးထွက်သွားသည်။
ထိုအခါ ရှောက်ယန်က ချက်ချင်း လိုက်လာပြီး မေးသည်။ “ဘာဖြစ်တာလဲ”
“ငါ့အတွက်... ဆရာကို ခွင့်တောင်းပေးပါ” လင်ချူးဆွေ့က အောက်ထပ်သို့ အပြေးဆင်းရင်း ပြောသည်။ “ငါ့အဘိုး... သူ သေတော့မယ်ထင်တယ်”
ဤစကားကို ကြားတော့ ရှောက်ယန်ရဲ့ နှလုံးထဲတွင် ထိတ်လန့်စရာ နာကျင်မှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသိသည်၊ ၎င်းမှာ လင်ရှို့ကျယ်ရဲ့ စိတ်ခံစားမှုများ သူ့အတွင်းစိတ်မှာ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်... ဟုတ်ပါသည်၊ ၎င်းမှာ သူ့ဖခင်လည်း ဖြစ်သည်။
မိဘများကို ထားခဲ့ပြီး ဆုံးပါးသွားခြင်းသည် အကြီးမားဆုံး သားသမီး ဝတ္တရား မကျေပွန်မှု ဖြစ်သည်။ လင်ရှို့ကျယ်က စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောသော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုအပြည့် ရှိသည်။
ရှောက်ယန်က မတွန့်ဆုတ်ခြင်းအလျဉ်းမရှိဘဲ သူမရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ “ငါ မင်းနဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်”
“နင်... ငါနဲ့ လိုက်လာမှာလား”
“အင်း”
“ဒါပေမဲ့...”
လင်ချူးဆွေ့ သိသည်၊ ၎င်းသည် အလွန်မသင့်လျော်ပေ။ သူမရဲ့ မိခင်နှင့် ရွှီစုန့်ပိုင်နှစ်ဦးစလုံး ဆေးရုံတွင် ရှိနေမှာ သေချာသည်။ ရှောက်ယန်က ဘာကြောင့် လိုက်လာဖို့ အခိုင်အမာ ပြောနေသည်ကို သူမ နားမလည်သော်လည်း ယခုအခါ စဉ်းစားနေဖို့ အချိန်မရှိပေ။ အဘိုး၏ အခြေအနေသည် အရေးကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။
သူမက ဆရာချင်ကို ဖုန်းဆက်ပြီး အခြေအနေကို ရှင်းပြသည်။ ဆရာက ချက်ချင်း ခွင့်ပေးပြီး ကျောင်းဂိတ်လုံခြုံရေးကို ဖုန်းဆက်ကာ သူတို့ကို အမြန်ဖြတ်ခွင့်ပေးသည်။
ပြည်သူ့ဆေးရုံ စတုတ္ထထပ်ရှိ ICU အပြင်ဘက်တွင် ထင်ထားသည့်အတိုင်း ဖန့်ရော့ယီနှင့် ရွှီစုန့်ပိုင်တို့ရှိနေပြီး ရွှီကျားနင်လည်း ပါသည်။
ခုံတန်းပေါ်တွင် ဆံပင်ဖြူဖွေးနေသည့် လင်ချူးဆွေ့ရဲ့ အဘွားက တောင်ဝှေးထောက်ထားရင်း ထိုင်နေပြီး အလွန်စိုးရိမ်နေသည်။
“အဘိုးရဲ့ အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ”
လင်ချူးဆွေ့ ရောက်လာတာကို မြင်တော့ အဘွားက ကျောကုန်းနေသော်လည်း အလျင်အမြန် ထလာပြီး သူမကို လာရောက်နှုတ်ဆက်သည်။
“အဘွား၊ ထိုင်ပါဦး” လင်ချူးဆွေ့က အလျင်အမြန် သူမကို ထိုင်ရန် ကူညီသည်။ အဘွားရဲ့ တွန့်လိမ်နေသည့် လက်များက လင်ချူးဆွေ့ရဲ့ လက်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
“အဘိုးက အရေးပေါ်ကုသမှုထဲမှာ ရှိသေးတယ်။ မငိုပါနဲ့၊ သမီးလေး”
သူမက လင်ချူးဆွေ့ရဲ့ မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးပြီး နှလုံးကြေကွဲစွာ ကြည့်သည်။ “သူ ရှို့ကျယ်အပေါ်ကို တင်းကြပ်လွန်းခဲ့တယ်၊ အမြဲ စကားများပြီး ဆူခဲ့တာကြောင့် သူ့ကိုယ်သူ အမြဲ အပြစ်တင်နေတယ်။ ဒါကြောင့် သူက ရှို့ကျယ်ကို စောစောတွေ့ချင်တယ်၊ သူ့နောက် လိုက်သွားချင်နေတယ်”
အဘွားရဲ့ စကားကို ကြားတော့ လင်ချူးဆွေ့ပိုပြီး ငိုကြွေးလာပြီး ထိန်းမရအောင် ငိုကြွေးလေသည်။
“အမေ၊ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ၊ အဖေက ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး” ဖန့်ရော့ယီက နှစ်သိမ့်ရန် ကြိုးစားသည်။ “အမေ အရမ်းအတွေးမလွန်ပါနဲ့။”
“ငါ့စိတ်ထဲမှာ သိတယ်၊ ဒီရက်တွေ ရောက်လာမှာပဲ”
ထိုအခါ အဘွားက မော့ကြည့်လိုက်ရာ စင်္ကြံအဆုံးမှာ ရပ်နေသည့် ရှည်လျားသွယ်လျသည့် လူငယ်တစ်ဦးကို မြင်လိုက်သည်။
အလင်းရောင်က သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး သူ၏ ဖြူဖွေးသည့် အသားအရေကို ပိုမိုဖြူဆွတ်နေစေသည်။ သူ၏ မည်းနက်သည့် မျက်လုံးများက အဘွားကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“မင်းက...”
လင်ချူးဆွေ့က အလျင်အမြန် ရှင်းပြသည်။ “အဘွား၊ သူက သမီးရဲ့... အာ... အတန်းဖော်ပါ”
အတန်းဖော်ဟု ခေါ်ခြင်းသည် ရှောက်ယန်က ဤနေရာသို့ လိုက်လာရခြင်းကို ရှင်းပြရန် မလုံလောက်ပုံရသည်။ အဘွားရှိနေသဖြင့် လင်ချူးဆွေ့က ပြဿနာဖြစ်မည်ကို မကြောက်တော့ဘဲ တိုးတိုးပြောသည်။ “သမီးရဲ့ အတန်းဖော်ဖြစ်တဲ့အပြင်... ရည်းစားကောင်လေးပါ”
“သိပြီ၊ ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်၊ ဒီကို လာခဲ့။ မင်းအဘိုးက လူစည်ကားတာကို သဘောကျတယ်၊ သူ အေးစက်ပြီး အထီးကျန်နေချင်တာ မဟုတ်ဘူး” အဘွားက ရှောက်ယန်ကို လှမ်းခေါ်သည်။ “လာ၊ ငါ့ဘေးမှာ လာထိုင်”
ရှောက်ယန်က နာခံစွာ လျှောက်လာပြီး အဘွားဘေးမှာ ထိုင်လိုက်သည်။ အဘွားက သူ၏ လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပုတ်ပေးသည်။
ရွှီစုန့်ပိုင်က ကလေးများ ငယ်ရွယ်စဉ် ချစ်ကြိုက်ခြင်းကို အင်မတန် မုန်းတီးသည်။ လင်ချူးဆွေ့က ငယ်ရွယ်စဉ် ချစ်ကြိုက်နေရုံမျှမက၊ ရည်းစားကိုပါ ဆေးရုံသို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ခေါ်ဆောင်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် မသက်မသာဖြစ်သွားပြီး လင်ချူးဆွေ့ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပြောသည်။ “ဒါက သင့်လျော်တယ်လို့ ထင်လား”
လင်ချူးဆွေ့က မဖြေရသေးခင် အဘွားက ချက်ချင်း ပြောသည်။ “မစ္စတာရွှီ၊ မင်းရဲ့ တာဝန်က အခုဆို ရော့ယီနဲ့ သူ့ဗိုက်ထဲက ကလေးကို ဂရုစိုက်ဖို့ပဲ။ ချူးဆွေ့ရဲ့ ကိစ္စတွေမှာ အလွန်အကျူး မစွက်ဖက်ပါနဲ့။ သူ့အဖေကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာနဲ့ ဒီလောကမှာ သူ့ကို ဂရုစိုက်မယ့်သူ မရှိတော့ဘူးလို့ မဆိုလိုဘူး။ မင်း သူ့ကိစ္စထဲ ဝင်စွက်ဖက်ဖို့ နေရာ မရှိသေးဘူး။”
သူမရဲ့ အားမာန်အပြည့်ရှိသော စကားများက ရွှီစုန့်ပိုင်ရဲ့ အပြစ်တင်လုဆဲဆဲ စကားများကို ချက်ချင်း ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။
အသက်အရွယ် ကြီးရင့်နေသော်လည်း အဘွားမှာ ပြင်းထန်သည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူမမှာ မလွယ်ကူသည့် အဖွားအိုတစ်ဦး မဟုတ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။
လင်မိသားစုသည် ဂုဏ်ထူးဆောင်မိသားစုဖြစ်ပြီး မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ သူရဲကောင်းများ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် စောစောစီးစီး ပြည်ပ၌ အခြေချပြီး စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ လုပ်ကိုင်ခဲ့ကြပြီး ၁၉၉၀ ခုနှစ်များတွင်မှ ပြန်လည်ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့သည်။ ပြည်ပ၌ ကြီးပြင်းလာသည့် လင်ရှို့ကျယ်သည်လည်း သူ၏ ဘိုးဘွားများ၏ သူရဲကောင်းစိတ်ဓာတ်ကို အမွေရရှိခဲ့သည်။ သူသည် နိုင်ငံတော်၏ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရန် စိတ်အားထက်သန်ခဲ့သည်။
သို့ပေမဲ့ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် စစ်တပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ ထို့အစား မီးသတ်သမား ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ၎င်းသည်လည်း သူ့လူငယ်ဘဝ၏ နိုင်ငံချစ်စိတ်အိပ်မက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့သည်။
“မင်းရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တယ်၊ အသက်ရှင်သူ မကျန်အောင် လုပ်တယ်ဆိုတာ ငါကြားဖူးတယ်။ မင်းရဲ့ သွေးသားရင်းကလေးတွေအပေါ်မှာလည်း ဒီလိုပဲ” အဘွားက ရွှီစုန့်ပိုင်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်သည်။ “မင်းရဲ့ သားသမီးတွေအပေါ်မှာလည်း ဒီလိုပဲ”
“ကလေးတွေကို တင်းကြပ်တာက မှန်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ကောင်းကျိုးအတွက်ပဲ” ရွှီစုန့်ပိုင်က အေးဆေးစွာ ဖြေသည်။ “လင်ချူးဆွေ့က အရင်က အမှန်တကယ် ဖျက်လိုဖျက်စီး လုပ်ခဲ့တယ်။ ဒီလိုဆက်သွားရင် သူမရဲ့ အနာဂတ်က ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်”
အဘွားလင်က ဒေါသမထွက်ပေ။ သူမက အေးဆေးစွာ ပြောသည်။ “ဒါဆို မင်းအမြင်မှာ ဘယ်လိုကလေးက လိမ္မာတဲ့ကလေးလဲ၊ သူတို့အတွက် ဘယ်လို အနာဂတ်က ကောင်းတဲ့ အနာဂတ်လဲ”
“မိဘစကား နားထောင်ပြီး၊ မိဘတွေရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပြီး၊ မြင့်မားတဲ့ လူမှုအဆင့်အတန်းနဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာကို ရရှိဖို့ပဲ”
“ဘယ်လောက် မြင့်မားတဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ ဘယ်လောက် စည်းစိမ်ဥစ္စာက မင်းကို ကျေနပ်စေမှာလဲ”
“အနည်းဆုံး အရင်မျိုးဆက်ကို ကျော်လွန်ဖို့ပဲ”
အဘွားရဲ့ တွန့်လိမ်နေသော်လည်း ထူးခြားစွာ နူးညံ့သည့် လက်က လင်ချူးဆွေ့ရဲ့ လက်ပေါ်သို့ ကျရောက်သည်။ “ငါတို့ရဲ့ကလေးတွေ အရင်မျိုးဆက်ရဲ့ စစ်မြေပြင်မှာ သူရဲကောင်းဆန်တဲ့ ဂုဏ်ပြုမှုတွေကို မရရှိနိုင်တော့ဘူး၊ သွေးထွက်သံယို ဖြစ်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါက သူမ ဒီဘဝကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဖြတ်သန်းနိုင်ဖို့ကိုပဲ မျှော်လင့်တယ်”
သူမက ရွှီစုန့်ပိုင်ကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်၊ “ဒါက မင်းနဲ့ ရှို့ကျယ်ရဲ့ ကွဲပြားမှုပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်”
ရွှီစုန့်ပိုင်က လင်ရှို့ကျယ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ခံရခြင်းကို အင်မတန် မုန်းတီးသည်။ အကြောင်းမှာ သူ သိသည်၊ သူသည် ထိုလူနှင့် မယှဉ်နိုင်ကြောင်း၊ နီးကပ်မှုပင် မရှိပေ။
ထို့ကြောင့် သူသည် လင်ရှို့ကျယ်ရဲ့ ပညာရေးအတွေးအခေါ်ကို တမင်သက်သက် ငြင်းပယ်ရန် ကြိုးစားသည်။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် အဘွားအိုက သူ့ကို ထိုးဖောက်မြင်လိုက်သည့်အခါ သူ မျက်နှာပြောင်သွားပြီး ပြန်လည်ဖြေကြားစရာ စကား မရှိပေ။
ထိုအခါ ဆရာဝန်က အရေးပေါ်ခန်းမှ ထွက်လာသည်။
မိသားစုက သူ၏ အခြေအနေကို မေးမြန်းရန် အလျင်အမြန် ဝိုင်းဝန်းလာကြသည်။
“အဘိုးအိုက အခု နိုးလာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အခြေအနေကနေ မကျော်လွန်သေးဘူး။ ဆေးရုံမှာ စောင့်ကြည့်ကုသဖို့ လိုအပ်တယ်”
မိသားစုတစ်ခုလုံး သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။
“မိသားစုဝင်တွေ သူ့ကို သွားတွေ့နိုင်တယ်” ဆရာဝန်က ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ လူအများကြီး မဝင်ပါနဲ့၊ သူ့အနားယူမှုကို မနှောင့်ယှက်ကြပါနဲ့”
လင်ချူးဆွေ့က မတွန့်ဆုတ်ဘဲ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး အဘွားလည်း လိုက်သွားသည်။ ရှောက်ယန်ကတော့ ဖန်ပြတင်းပေါက်ကနေ ကြည့်နေရရုံသာ တတ်နိုင်သည်။
အဘိုးအိုက သတိပြန်လည်လာပြီဖြစ်သော်လည်း အနည်းငယ် ဝေဝါးနေဆဲ ဖြစ်သည်။
“အဘိုး၊ ဘယ်လိုခံစားရလဲ” လင်ချူးဆွေ့က စိုးရိမ်စွာ မေးသည်။ “တစ်နေရာရာ မသက်မသာ ဖြစ်နေသေးလား”
အဘိုးအိုက စကားမပြောနိုင်ပေ။ သူက လင်ချူးဆွေ့ကို ကြည့်ပြီး သူမရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဖြည်းဖြည်းလေး ညှစ်လိုက်သည်၊ သူ့အတွက် စိတ်မပူရန် အချက်ပြသည်။
“အဘိုးကို နောက်တစ်ခါ မတွေ့ရတော့မှာ ကြောက်နေတယ်၊ ဟင့်...”
လင်ချူးဆွေ့က မျက်ရည်များ အဆက်မပြတ် ကျလာပြီး သူမ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြန်သည်။ ရုတ်တရက် အဘိုးရဲ့ စိတ်ခံစားမှုများ ပြင်းထန်လာပြီး သူ၏ တွန့်လိမ်နေသည့် လက်များက တုန်ယင်စွာ ပြတင်းပေါက်ဆီ ညွှန်ပြသည်။
အားလုံးက သူ၏ လက်ညွှန်ရာအတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ပြတင်းပေါက်ဘေးမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည့် လူငယ်လေး—ရှောက်ယန်—ကို မြင်လိုက်ကြသည်။
အဘိုးအိုက သူ့ကို ညွှန်ပြပြီး တစ်စုံတစ်ရာကို အလွန်ပြောချင်နေပုံရသည်။
“အဘိုး၊ သူ့ကို... အထဲခေါ်လာပေးရမလား”
အဘိုးအိုက ရှောက်ယန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပါးစပ်မှ စကားလုံးအချို့ကို ရုန်းကန်ထုတ်ဖော်ရန် ကြိုးစားသည်။
ဖန့်ရော့ယီက ချက်ချင်း တံခါးဖွင့်ပြီး ရှောက်ယန်ကို အခန်းထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပေးသည်။
ရှောက်ယန်ဝင်လာပြီး ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်သည်။ “မင်္ဂလာပါ အဘိုး၊ ကျွန်တော်က လင်ချူးဆွေ့ရဲ့...”
သူ စကားမဆုံးခင် အဘိုးအိုက သူ့ကို ညွှန်ပြပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ကျယ်... အာ့ကျယ်... အဖေ... အာ့ကျယ်၊ အဖေဆီကို အလည်ရောက်နေတယ်...”
ရှောက်ယန် မထိန်းနိုင်ဘဲ ရှေ့သို့ လျှောက်လာသည်။ အဘိုးအိုရဲ့ ခြောက်ကပ်နေသည့် လက်များက သိမ်းငှက်ကဲ့သို့ သူ၏ အင်္ကျီလက်စွန်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ ဤသေလုမျောပါးအဘိုးအိုမှ ထွက်လာသည့် အင်အားမှာ မယုံနိုင်စရာပင်။
“မသွားနဲ့၊ မသွားနဲ့... အာ့ကျယ်...”
သေမင်းတံခါးဝရောက်နေသူများသည် သူတို့ချစ်ရသူများ၏ ဝိညာဉ်ကို မြင်နိုင်သလားဆိုတာ ရှောက်ယန် မသိပေ။ သို့ပေမဲ့ ဤအဘိုးအိုက သူ့ထဲတွင် အခြားဝိညာဉ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ပုံရသည်။
ရှောက်ယန်က လင်ချူးဆွေ့ကို ကြည့်သည်။
မိန်းကလေး၏ မျက်လုံးများသည် မင်ဖြင့် ဆိုးထားသလို မည်းနက်နေပြီး မျက်ရည်များက သူမရဲ့ ထူထပ်သည့် မျက်တောင်များပေါ်တွင် တွဲလွဲခိုနေသည်။
“မသွားနဲ့ဦး၊ အာ့ကျယ်၊ မင်းရဲ့ သမီးလေးကို ဂရုစိုက်ရဦးမယ်၊ သူမ ကြီးပြင်းလာတာကို စောင့်ကြည့်ရဦးမယ်...”
အဘိုးအိုက ရှောက်ယန်၏ အင်္ကျီကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဖန့်ရော့ယီက ဖြည်းညှင်းစွာ လက်လွှတ်ရန် ပြောသော်လည်း သူ မလွှတ်ပေ။ သူသည် ရှောက်ယန်ထံမှ အဖြေတစ်ခုကို စောင့်နေရသလို၊ သို့မဟုတ် လင်ရှို့ကျယ်ထံမှ အဖြေတစ်ခုကို စောင့်နေရသလိုပင်။
ရှောက်ယန်က လင်ချူးဆွေ့၏ မျက်လုံးများထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စိုက်ကြည့်ပြီး မရေမတွက်နိုင်သည့် စိတ်ခံစားမှုများ ဖြတ်သန်းသွားသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူက မျက်လုံးများကို ပြန်လှည့်ပြီး နက်ရှိုင်းသည့်အသံဖြင့် ပြောသည်။ “ကျွန်တော် ကတိပေးပါတယ်”
သူ မသွားဘူးလို့ ကတိပေးတယ်။
အဘိုးအိုက သူ၏ကတိကြောင့် စိတ်ချလက်ချ ဖြစ်သွားပြီး ဖြည်းဖြည်းအိပ်ပျော်သွားသည်။
အားလုံးက တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကာ အဘိုးအို စိတ်ရှုပ်ထွေးပြီး ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်နေသဖြင့် ရှောက်ယန်ကို လင်ရှို့ကျယ်ဟု မှားယွင်းထင်မြင်မိသည်ဟု ယူဆကြသည်။
အစကနေ အဆုံးထိ ရွှီကျားနင် တစ်ဦးတည်းသာ ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ရှောက်ယန်၏ ကျောပြင်ကို အေးဆေးစွာ ကြည့်နေသည်။
တစ်စုံတစ်ခုကို နားလည်သဘောပေါက်သွားသလိုပင်။
...
ထိုညတွင် လင်ချူးဆွေ့က ဆေးရုံတွင် စောင့်ကြည့်နေရန် အခိုင်အမာ ပြောသည်။ ဖန့်ရော့ယီက ခွင့်မပြုဘဲ အဘိုးကို သူမ ဂရုစိုက်ပေးမည်ဟု ပြောပြီး လင်ချူးဆွေ့ကို သူမရဲ့ အစ်ကိုနှင့်အတူ အိမ်ပြန်ပြီး စာလေ့လာရန် ပြောသည်။
ည ( ၁၀ ) နာရီတွင် ရွှီကျားနင်က လင်ချူးဆွေ့ကို ဆေးရုံမှ ခေါ်ထုတ်သွားသည်။
မထင်မှတ်ထားဘဲ စောစောထွက်သွားခဲ့သည့် ရှောက်ယန်က ဆေးရုံအောက်ထပ်တွင် စောင့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
လမ်းမီးတိုင်အောက်တွင် သူ၏ ရှည်လျားသွယ်လျသည့် ပုံရိပ်သည် အလင်းရောင်က သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ကျရောက်နေပြီး သူ၏ ချောမောသည့် မျက်နှာကို အရိပ်ထဲတွင် ဖုံးလွှမ်းထားသည်။
သူသည် နွေဦးရဲ့ အေးစက်မှုနှင့် အထီးကျန်မှုတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ပြသည်။
လင်ချူးဆွေ့က သူ့ဘေးသို့ အပြေးသွားပြီး အံ့သြစွာ မေးသည်။ “နင် အိမ်ပြန်သွားပြီ ထင်နေတာ”
“ငါ မသွားဘူး” ရှောက်ယန်က မျက်လုံးများ သွေးကြောနီရဲနေပြီး အသံအနည်းငယ် အက်ကွဲနေသည်။
“အဘိုးက အခု အဆင်ပြေနေပြီ” သူ စိုးရိမ်နေသည်ဟု ထင်ပြီး လင်ချူးဆွေ့က အလျင်အမြန် ရှင်းပြသည်။ “သူ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေလို့ နင်ကို ငါ့အဖေလို့ အထင်မှားတာ”
ရွှီကျားနင်က ရှောက်ယန်ဆီ လျှောက်လာပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကြည့်သည်။ “ဆရာရှောက်၊ ပြောစရာရှိလို့လား”
ရှောက်ယန်က ရွှီကျားနင်ကို လျစ်လျူရှုပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသည်၊ အချိန်အတော်ကြာ တွန့်ဆုတ်နေပုံရသည်...
“ငါ... ဘာမှ ပြောစရာမရှိဘူး၊ မင်းကို ပွေ့ဖက်ချင်ရုံပဲ” သူက နောက်ဆုံးတွင် ပြောသည်။ ထို့နောက် လင်ချူးဆွေ့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို မစောင့်ဘဲ သူမဆီ လျှောက်လာပြီး သူမကို သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးဖြင့် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
အလွန်အင်အားပြည့်သည့် ပွေ့ဖက်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။
လင်ချူးဆွေ့ရဲ့ အမြင်အာရုံမှာ မည်းမှောင်သွားသည်။ သူမ ခံစားရသမျှမှာ သူ၏ သန့်ရှင်းသည့် အနံ့သာ ဖြစ်ပြီး သူမရဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်။
ရှောက်ယန်က သူမကို ပွေ့ဖက်ရင်း ခြေဖျားထောက်လိုက်သည်။ သူမက သူ၏ ရှည်လျားသည့် ပုံရိပ်နှင့် လိုက်ဖက်ရန် ဆန့်ထွက်သည်။ “အို့... ဆရာရှောက်က အရမ်းတွယ်ကပ်တတ်တာပဲ၊ အခုမှ သတိထားမိတယ်”
သူက သူမရဲ့ လည်ပင်းထဲသို့ မျက်နှာအပ်ပြီး သူမရဲ့ ချိုမြသည့် အနံ့ကို နက်ရှိုင်းစွာ ရှူသွင်းလိုက်သည်၊ နူးညံ့ပြီး မွှေးပျံ့သည့် မိန်းကလေးကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
သူ၏ ငယ်ဘဝတွင် ရင်းနှီးမှုနှင့် ပွေ့ဖက်မှုကို အလွန်လိုအပ်ခဲ့စဉ် ရှောက်ယန်သည် တစ်ကြိမ်မျှ နွေးထွေးမှုနှင့် အားကိုးမှုကို မခံစားခဲ့ရပေ။ ထိုဆန္ဒများအားလုံးသည် ဤချစ်စရာကောင်းလှသည့် မိန်းကလေးထံတွင် အကြီးမားဆုံး ပြီးပြည့်စုံမှုကို ရရှိခဲ့သည်။
ကျေနပ်မှုမရှိသည့်ကလေးတစ်ယောက်လို သူက သူမကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်ပြီး သူမထံသို့ တိုးဝင်ပွတ်သပ်သည်။
လင်ချူးဆွေ့က သူ၏ ဦးခေါင်းကို နှစ်သိမ့်စွာ ပုတ်ပေးသည်။ သူ၏ ဆံပင်တိုတိုများသည် ခံစားရ အလွန်ကောင်းသည်။
“အာ့ယန်၊ နင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ” သူမက သူ၏ ပုံမမှန်သည့် စိတ်ခံစားမှုကို သတိထားမိပြီး မေးသည်။ “စိတ်မကောင်းဖြစ်စရာ တစ်ခုခု ရှိနေတာလား”
“မင်းနဲ့ ခွဲခွာရမှာကို မခံစားနိုင်ဘူး”
ရှောက်ယန်သည် ရုတ်တရက် ကလေးတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားပြီး သူ အချစ်ရဆုံး ကစားစရာကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်၊ ထိုကစားစရာသည် မူလက သူ့အပိုင် မဟုတ်နိုင်သော်လည်း လွှတ်မပေးချင်ပေ။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူက သူမကို လွှတ်ပေးပြီး သူမရဲ့ ဖရိုဖရဲ ဆံပင်များကို သပ်တင်ပေးကာ ပေါ့ပါးစွာ ပြုံးသည်။ “ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ ရုတ်တရက် နွေရာသီ မရောက်သေးဘူး၊ Acacia ပန်းတွေ မပွင့်သေးဘူးလို့ တွေးမိပြီး ဘာကြောင့်မှန်းမသိ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားတယ်”
“အို ဘုရား” လင်ချူးဆွေ့က ရှောက်ယန်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်သည်။ “ဆရာ Xiao၊ အခုတလော လူငယ်နာကျင်မှုဆိုင်ရာ စာပေတွေ ဖတ်နေတာလား”
ရှောက်ယန်ရယ်သည်။
“ခွဲခွာရမှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်မနေနဲ့။ ကြည့်စမ်း၊ နွေဦးရောက်နေပြီ” လင်ချူးဆွေ့က နူးညံ့သည့် အစိမ်းရောင်အညွှန့်များကို ညွှန်ပြသည်။ “နွေရာသီက မကြာခင်ရောက်လာတော့မယ်”
“အင်း၊ နွေရာသီက မကြာခင်ရောက်လာတော့မယ်”
နွေရာသီရောက်တော့မယ်၊ ဒါပေမဲ့... အကေးရှားပန်းတွေအပြည့် ပွင့်နေတဲ့ နံရံအောက်မှာ မင်းဓာတ်ပုံကို မရိုက်ရသေးဘူး။
ထိုရက်များတွင် အဘိုး၏ အခြေအနေသည် မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ သူ့အနားရှိသူများကိုပင် မမှတ်မိတော့ပေ။ လင်ချူးဆွေ့က အတန်းပိုင်ဆရာထံမှ နှစ်ပတ်ခွင့်ယူပြီး ဆေးရုံတွင် အဘိုးနှင့် အတူရှိနေပေးခဲ့သည်။
ဆရာချင်က လင်ချူးဆွေ့၏ ခွင့်ယူခြင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် မတားမြစ်သော်လည်း အထက်တန်းကျောင်းသားများသည် မည်သည့်အခြေအနေမှာမဆို စာသင်ကြားမှုကို ဦးစားပေးရမည်ဟု အခိုင်အမာ ပြောသည်။
လင်ချူးဆွေ့က ဆေးရုံတွင် နေရန် ခိုင်ခိုင်မာမာ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ အဘိုးနှင့် ဤနောက်ဆုံးအချိန်လေးကို အတူရှိရန် အခွင့်အရေး မရမည်ကို သူမ စိုးရိမ်သည်။
မိသားစုထက် ဘာမှ ပိုအရေးမကြီးပေ။
***