အခန်း ၆၄

အပိုင်း ( ၆၄ )

နှစ်ပတ်အကြာတွင် အဘိုး၏ အခြေအနေ တည်ငြိမ်လာပြီး ရေကန်ဘေးရှိ သက်ကြီးရွယ်အိုဂေဟာသို့ ဆေးရုံမှ ဆင်းသွားသည်။ လင်ချူးဆွေ့ကျောင်းသို့ ပြန်လာသည်။

သို့ပေမဲ့ သူမအတန်းထဲသို့ ရောက်လာသောအခါ သူမဘေးမှ ထိုင်ခုံသည် ဗလာဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“လုချီ၊ ငါ့ထိုင်ခုံဖော်ကို တွေ့လား” လင်ချူးဆွေ့က သူမရဲ့ အိတ်ကို စားပွဲပေါ်တင်ရင်း မေးသည်။ “ရှောက်ယန် ဘယ်မှာလဲ”

“အို...” လုချီက ဦးခေါင်းကို ကုတ်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများသည် ရှောင်ဖယ်နေပုံရသည်။ “သူ... မရောက်သေးလောက်ဘူး”

“သူ့စားပွဲပေါ်က စာအုပ်ပုံတွေလည်း ပျောက်နေတယ်လေ”

အထက်တန်းကျောင်းသားများ၏ စာသင်ကြားမှု ဖိအားသည် အလွန်ကြီးမားသည်။ သူတို့သည် စာအုပ်များကို နေ့စဉ်ပြန်သယ်မသွားဘဲ စားပွဲအံဆွဲထဲတွင် ထားခဲ့ကြသည်။

“သူ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ချင်လို့... အားလုံးကို သယ်သွားတာလောက်ပေါ့...” လုချီက ဖိအားများလွန်းသဖြင့် စကားများ ရှုပ်ထွေးလာသည်။

လင်ချူးဆွေ့က အတန်းထဲမှ အပြေးထွက်သွားပြီး တွေ့သမျှလူတိုင်းကို မေးသည်။

“ငါ့ထိုင်ခုံဖော်ကို တွေ့လား”

“ငါ့ထိုင်ခုံဖော် ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိလဲ”

လူတိုင်း တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဘာပြောရမှန်းမသိကြပေ။

လင်ချူးဆွေ့က ရုံးခန်းသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားသည်။ ဆရာချင်က စီးကရက်တစ်လိပ် ညှိရုံ ရှိသေးသည်၊ လင်ချူးဆွေ့ ဝင်လာတာကို မြင်တော့ ချက်ချင်း မီးသတ်လိုက်သည်။ “အို့...၊ ကျောင်းသူ လင်ချူးဆွေ့၊ မင်းအဘိုး သက်သာလာပြီလား”

“အများကြီး သက်သာလာပြီ။ ဆရာချင်၊ ကျွန်မ ထိုင်ခုံဖော်ကို တွေ့မိလား”

“ရှောက်ယန်ကို ပြောတာလား။ သူ ကျောင်းပြောင်းသွားပြီ” ဟု ဆရာချင်က ပြောသည်။

“ကျောင်း... ပြောင်းသွားပြီလား” လင်ချူးဆွေ့ တောင့်တင်းသွားသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ အမှတ် ( ၁၁ ) အထက်တန်းကျောင်းကို ကျောင်းပြောင်းသွားတယ်။ သူတို့ရဲ့ ကျောင်းအုပ်ကိုယ်တိုင် လာခေါ်သွားတယ်” ဆရာချင်က ဝမ်းနည်းစွာ ပြောသည်။ “အဲဒီကောင်လေး၊ ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးရဲ့ စာမေးပွဲတွေမှာ ပထမနေရာ ရခဲ့တာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာပဲ။ လူတော်တော်များများက သူ့ကို မျက်စိကျနေကြတယ်”

ဒီရက်တွေထဲ ဆရာချင်လည်း အလွန်စိတ်ညစ်နေသည်။ သူ တစ်သက်လုံး ကျောင်းသားတွေကို ခိုးခေါ်လာခဲ့ပြီး တစ်နေ့မှာ သူ့ဆီက တစ်ယောက်ယောက်က ခိုးခေါ်သွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ပေ။

“မင်းတို့က ထိုင်ခုံဖော်တွေပဲ။ ဒီအကြောင်း သူ မပြောခဲ့ဘူးလား”

“မပြောဘူး...”

လင်ချူးဆွေ့ရဲ့ နှလုံးသားထဲတွင် အပေါက်တစ်ခု ဖောက်ထွင်းခံလိုက်ရသလို၊ လေပြင်းများ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူမ လုံးဝ လမ်းပျောက်သွားသည်။

သူမ အများဆုံး ကြောက်ရွံ့သည်မှာ ရုတ်တရက် ထွက်ခွာသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ အတိတ်က သူမရဲ့ အဖေလိုပဲ၊ အခု ရှောက်ယန်လည်း... စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ထွက်ခွာသွားသည်။

သူမ ဂရုစိုက်ရဆုံး လူတွေက ဘာကြောင့် သူမဘဝထဲက တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ပျောက်ကွယ်သွားရတာလဲ၊ သူမက အရေးမပါသလိုပင်။

အပစ်ပယ်ခံရသည့် ခံစားချက်က တကယ်နာကျင်စရာပင်။

သူမ တစ်နေ့လုံး စားပွဲပေါ်မှာ အရိုးမရှိသည့် ဂေါ်ဖီထုပ်လို လဲလျောင်းနေသည်။

လုချီက စက္ကူလုံးတွေ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပစ်ပေါက်သော်လည်း သူမက ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျောင်းဆင်းချိန်ရောက်တော့ အိတ်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး တန်းထွက်သွားသည်...

...

အမှတ် ( ၁၁ ) အထက်တန်းကျောင်းသည် တောင်မြို့ရဲ့ အကောင်းဆုံးကျောင်းဖြစ်ပြီး လင်ချူးဆွေ့တို့ အမှတ် ( ၁ ) အထက်တန်းထက်ပင် သာသည်။

သူမ အမြဲသိခဲ့သည်မှာ ရှောက်ယန်သည် စွမ်းရည်ရှိပြီး ရည်မှန်းချက်ကြီးသူ ဖြစ်သည်။

သူ အမှတ် ၁၁ကို ပြောင်းသွားခြင်းမှာ အမှတ် ( ၁၁ ) အထက်တန်းကျောင်းက ပိုမိုကောင်းမွန်သည့် ပညာရေး အရင်းအမြစ်များ ပေးနိုင်လို့ ဖြစ်ရမည်။

ဒါပဲ ဖြစ်ရမည်။

လင်ချူးဆွေ့က လမ်းတစ်ဖက်မှာ ရပ်နေရင်း အဖြူရောင် ယူနီဖောင်း ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကျောင်းသားများ ကျောင်းတံခါးဝမှ ထွက်လာနေသည်ကို ကြည့်နေသည်။

အနီးအနားက ဈေးသည်များ၏ ဆူညံသည့် အော်ဟစ်သံများ၊ ကားသံများ၊ ကျောင်းသားများ၏ စကားပြောရယ်မြူးသံများသည် သူမအတွက် ဝေးကွာသည့် နောက်ခံဆူညံသံများလို ဖြစ်နေသည်။

သူမ တစ်ယောက်တည်း ကမ္ဘာတစ်ခုထဲမှာ ရပ်နေပြီး အနည်းငယ် လမ်းပျောက်နေသလို ခံစားရသည်။

တကယ်တော့ ရှောက်ယန်က လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပတ်အတွင်း သူမကို အနည်းငယ်သာ ဆက်သွယ်ခဲ့သည်။ သူမမှာ တစ်ခုခု မမှန်ကန်သည့် နိမိတ်တစ်ခု ရှိခဲ့သော်လည်း သိပ်မတွေးဘဲ ကျောင်းစာကိစ္စများနှင့် အလုပ်များနေသည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်ခဲ့သည်။

အခု ပြန်တွေးကြည့်တော့ ထိုညက ပွေ့ဖက်ပြီးနောက် သူပြောခဲ့သည့် တိုးညှင်းသည့် “သွားတော့မယ်” ဆိုသည့် စကားသည်လည်း တစ်ခုခုကို အရိပ်အမြွက်ပြခဲ့သလို ဖြစ်နေသည်။

သူမ လမ်းဘေးမီးတိုင်တစ်ခုဘေးမှာ ရပ်နေရင်း အချိန်အကြာကြီး စောင့်နေခဲ့သည်၊ သူမရှေ့မှာ လူတွေ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် သွားလာလှုပ်ရှားနေကြသည်။

လင်ချူးဆွေ့က တစ်လက်မမျှ မလှုပ်ရှားရဲဘဲ လမ်းမီးစိမ်းသွားသည့်တိုင် မလျှောက်ဘဲ နောက်မီးနီရောက်မှ စောင့်နေသည့် အလှည့်ကျဖြစ်ကတည်းက မိုက်မဲသူတစ်ယောက်လို မီးပွိုင့်ရှေ့မှာ ငေးငိုင်နေသည်။

ဤကမ္ဘာရဲ့ ဤထောင့်လေးသာ ဘေးကင်းရာ နယ်မြေတစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။

ကျောင်းတံခါးဝမှာ ဝင်ထွက်သွားလာနေသည့် ကျောင်းသားများ တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးလာသည်။ သူမရှာနေသည့် ကောင်လေးကို လူစည်ကားနေသည့် လူအုပ်ထဲမှာ လွဲချော်သွားပြီးပြီ ဖြစ်နိုင်သည်၊ သူတို့ရဲ့ ရှုပ်ထွေးပြီး ရှည်လျားသည့် ဘဝထဲက တွေ့ဆုံမှုကဲ့သို့ပင်၊ အစမှစပြီး ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် မတော်တဆ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ညအချိန် တဖြည်းဖြည်း ရောက်လာပြီး လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားသည်။ မိုးက မိုးရွာတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ လက်တစ်ဖက်က သူမရဲ့ ပုခုံးပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။

သူမ အူကြောင်ကြောင်နှင့် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ကောင်လေးက မရင်းနှီးသည့် အဖြူရောင်ကျောင်းယူနီဖောင်းကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျောပိုးအိတ်ကို ပုခုံးတစ်ဖက်ပေါ် လွယ်ထားသည်။ သူ၏ အကြည့်များက သူမကို လျစ်လျူရှုစွာ ဖြတ်ကျော်သွားပြီး မည်းနက်သည့် မျက်လုံးများက သူမအတွက် လုံးဝ သူစိမ်းတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေသည်။

လင်ချူးဆွေ့ရဲ့ အသက်ရှူသံ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမက ကျောပိုးအိတ်ကြိုးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။ “ထိပ်တန်းကျောင်းသား၊ နင်ကျောင်းပြောင်းသွားပြီလား”

“အင်း”

“ရိုးရိုးသားသားပြော၊ ဆရာချင် ဆီက နင့်ကို ခိုးခေါ်ဖို့ သူတို့က ပညာသင်ဆု ဘယ်လောက်ပေးခဲ့လဲ”

“သိပ်မများပါဘူး”

သူမရဲ့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး၊ နောက်ပြောင်သည့် လေသံသည် သူ၏ အေးစက်သည့် အမူအရာအောက်မှာ တကယ်ကို မသင့်တော်ပုံ ရှုပ်ထွေးနေသည်။

“ငါ့ကို တစ်ခုခု ကိစ္စရှိလို့ လာရှာတာလား”

“ငါ... ငါ နှစ်ပတ်ခွင့်ယူထားပြီး အိမ်စာတွေ အကုန်လုပ်ပြီးပြီ” လင်ချူးဆွေ့က ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ စာအုပ်ကို ထုတ်ယူပြီး နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်လေးနှင့် သူ့ကို ကြည့်သည်။ “ရှောက်ယန်၊ ငါ့အတွက် စစ်ပေးပါလား”

သို့ပေမဲ့ ရှောက်ယန်က စာအုပ်ကို လှမ်းမယူပေ။

စာအုပ်သည် နှစ်ယောက်ကြားမှာ ရှက်ဖွယ်ကောင်းစွာ လွင့်မျောနေသည်။ အချိန်အကြာကြီး ကြာပြီးနောက် လင်ချူးဆွေ့က လက်ပြန်ရုတ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ စိုးရိမ်တကြီး၊ အားနည်းချည့်နဲ့သည့် မျက်နှာအမူအရာလည်း တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသည်။

“နင်က ယဥ်ကျေးမှုကို မရှိဘူး” မိန်းကလေးရဲ့ ပါးစပ်ထောင့်က အေးစက်စွာ ကွေးညွတ်သွားပြီး အကြည့်များက ခိုင်မာစွာ ပြောသည်။ “နင် ပွေ့ဖက်ပြီး နမ်းပြီးရင်တော့ အနည်းဆုံး နှုတ်ဆက်တာလောက်တော့ လုပ်သင့်တယ်။ ဒါက သင့်လျော်တဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ”

“အဲဒါ ငါပဲ”

လင်ချူးဆွေ့ နားမလည်ဘဲ မေးသည်။ “ဘာလဲ”

သူက အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ နှလုံးသားထဲမှာ နက်ရှိုင်းစွာ မြှုပ်နှံထားခဲ့သည့်၊ အလင်းရောင် မမြင်ရဲသည့် လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖွင့်ဟလိုက်သည်။ “မင်းအဖေ ကယ်တင်ခဲ့တဲ့သူက ငါပဲ”

ဤစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် လေပြင်းများ ဟုန်းဟုန်းတိုက်ခတ်လာပြီး လင်ချူးဆွေ့ရဲ့ နားထဲနှင့် ဦးနှောက်ထဲတွင် လေပြင်းတိုးသံများ တဟုန်းဟုန်း ကြားနေရသလိုပင်...

ထိုနှစ်က မီးလောင်မှုဖြစ်ရပ်သည် နောက်ထပ် အဓိကဖြစ်ရပ်တစ်ခုနှင့် ပတ်သက်နေသဖြင့် အသေးစိတ်များစွာကို ထုတ်ပြန်မထားခဲ့ပေ။ သူမရဲ့ အဖေမိသားစုကိုလည်း မီးထဲမှ ကယ်တင်ထားခဲ့သည့် ကလေးရဲ့ အထောက်အထားကို မသိရှိခဲ့ပေ။

“ငါ့အဖေ... နင့်ကြောင့်၊ နင့်ကြောင့်...”

ရှောက်ယန်က အောက်ခြေညာဘက်ထောင့်မှာ တိုးတက်မှုဘားက ၉၀% မှ ၈၅% သို့ ကျဆင်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်သည်။

သူက မျက်နှာအမူအရာ ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ပြောသည်။ “တစ်နည်းအားဖြင့် ငါက သူ့ကို သတ်လိုက်တာပဲ”

၈၀%

လင်ချူးဆွေ့ရဲ့ မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်။ သူမက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ထားပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်သည်။ သူမရဲ့ အသံက အနည်းငယ် အက်ကွဲနေသည်။ “နင် ငါ့ဆီ ချဉ်းကပ်လာတာက အပြစ်ရှိသလို ခံစားရလို့လား”

“ငါ့လိုကိုယ်ကျိုးစီးပွားရှာသူက အပြစ်ရှိသလို ခံစားစရာ ဘာမှမရှိဘူး” ရှောက်ယန်က ပေါ့ပါးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “သူ ငါ့ကို ကယ်တင်ရမှာက သူ့တာဝန်ပဲ”

၇၀%

ရှောက်ယန်ရဲ့ လက်ဖျားများက မိန်းကလေး၏ မေးစေ့ကို အေးစက်ပြီး ကြမ်းတမ်းစွာ ထိလိုက်သည်။

သူက သူမရဲ့ မျက်နှာကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပင့်တင်လိုက်သည်။ သူ၏ မည်းနက်သည့် မျက်လုံးများထဲတွင် မိန်းကလေး၏ မျက်ရည်စွန်းထင်းနေသည့် မျက်နှာကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။ “ငါ့မှာ အဖေမရှိဘူး၊ မင်းလည်း အဖေကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။ ဒါကြောင့် ရုတ်တရက် မင်းဘဝက ဘယ်လိုဖြစ်နေလဲ ကြည့်ချင်ခဲ့တယ်”

“နင် မြင်လိုက်ပြီလား...”

“ဟုတ်တယ်၊ မြင်လိုက်ပြီ၊ ငါ စာနာခဲ့တယ်။”

သူက သူမရဲ့ မျက်နှာကို ပင့်ပြီး သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းကို ဖွဖွလေး ပြန်နမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ ပါးစပ်ထောင့်များက ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားသည်။ “တခြားသူတွေရဲ့ နာကျင်မှုကို စားသုံးပြီး ငါ နေထိုင်ဖို့ သတ္တိအားလုံးကို ရယူတယ်”

ကောင်လေးက အလွန်နူးညံ့သော်လည်း အလွန်အေးစက်သည်။

“မင်းအဖေအတွက် လွမ်းဆွတ်မှုကို တခြားယောက်ျားတစ်ယောက်ဆီ ပုံချလိုက်တာပဲ” သူက အေးစက်စွာ ပြောင်ရယ်ပြီး သူမကို လွှတ်လိုက်သည်။ “မင်းဘဝက ငါ့ထက်တောင် ပိုပြီး ပျင်းစရာကောင်းသေးတယ်”

နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ လင်ချူးဆွေ့က လက်သီးကို ဆုပ်ထားပြီး သူ၏ မျက်နှာကို ထိုးလိုက်သည်။

၆၀%

ရှောက်ယန်က သူမရဲ့ လက်သီးအားကြောင့် ယိမ်းယိုင်သွားပြီး ဘေးသို့ ယိုင်လဲသွားသည်။ သူ၏ ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများ ချက်ချင်း စိမ့်ထွက်လာသည်။

သူက သွေးကို လျှာဖြင့် လျက်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာတစ်ဝက်သည် ထုံကျင်နေသည်။

ရက်စက်လှသည်။

မိန်းကလေး၏ မျက်နှာသည် နီရဲနေပြီး သူ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဒေါသနှင့် ဝမ်းနည်းမှုက သူမရဲ့ ရင်ဘတ်ကို မမှန်ကန်စွာ တက်လိုက်ဆင်းလိုက်ဖြစ်စေပြီး ပြင်းထန်သည့် စိတ်ခံစားမှုများက သူမရဲ့ မျက်လုံးများမှ ထွက်ပေါ်လာကာ ထိန်းမရအောင် ဖြစ်နေသည်။

သူမက သူ့အင်္ကျီစွန်းကို ဖမ်းဆုပ်ပြီး ထပ်ထိုးရန် ပြင်လိုက်သည်။ ရှောက်ယန်က မခုခံဘဲ သူမကို “အနိုင်ကျင့်” ခွင့်ပြုထားသည်။

သူ၏ ချောမောလှပသည့် မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း၊ သူမရဲ့ အိပ်မက်ထဲမှာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပေါ်လာခဲ့သည့် မျက်နှာ၊ သူမ အရမ်းချစ်မြတ်နိုးခဲ့သည့် မျက်နှာ...

အခု အရမ်းမုန်းစရာကောင်းနေပြီ...

“မလုပ်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား” ရှောက်ယန်က မျက်လုံးများကို နှိမ့်ချပြီး လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသော်လည်း အတင်းထိန်းထားရသည့် မိန်းကလေးကို ကြည့်သည်။ “မင်း ငါ့ကို ဆက်ချစ်နေတုန်း မဟုတ်လား”

လင်ချူးဆွေ့က သူ့ကို အားပြင်းပြင်း တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ နှစ်လှမ်းဆုတ်သွားသည်။ သူမက သူ့ကို မုန်းတီးစွာ ကြည့်သည်။ “နင် အကျိုးဆက်ကို ပေးဆပ်ရလိမ့်မယ်”

“အကျိုးဆက်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတယ်ဆိုတာ မင်းသိလား” ရှောက်ယန်က သူ့ရဲ့ အင်္ကျီလက်ဖြင့် ပါးစပ်ထောင့်က သွေးကို သုတ်လိုက်သည်။ “မင်းလို လူတွေက ပြုတ်ကျရင် ဘယ်တော့မှ... ပြန်ထလို့ မရဘူး”

၅၀%

ရှောက်ယန်က မြေပေါ်က ကျောပိုးအိတ်ကို ကောက်ယူပြီး ထွက်သွားသည်။

...

လူတိုင်းက လင်ချူးဆွေ့သည် အနည်းဆုံး ခဏတာမျှ စိတ်ဓာတ်ကျနေလိမ့်မည်ဟု ထင်ကြပြီး သူမရဲ့ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ပြင်ဆင်မှုအတွက် စိုးရိမ်ကြသည်။

မထင်မှတ်ဘဲ လင်ချူးဆွေ့က ချက်ချင်း ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည်လှုပ်ရှားလာသည်။ သူမက နေ့စဉ် စားသောက်ပြီး ကစားကာ စာသင်သည်။ နောက်ဆုံးလစဉ်စာမေးပွဲများတွင် သူမရဲ့ ရလဒ်များသည် တစ်ကြိမ်ထက် တစ်ကြိမ် ပိုမိုကောင်းမွန်လာသည်။

သူမဘေးက ထိုင်ခုံသည် ဗလာဖြစ်နေပြီး ကျောင်းသားသစ် တစ်ဦးမျှ လာမထိုင်ခဲ့ပေ။

လင်ချူးဆွေ့က ရှောက်ယန်အကြောင်း ဘာမှမပြောဘဲ၊ သူမ၏ ဘဝထဲမှာ သူ ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့သလို ဖြစ်နေသည်။

သူသည် သူမဘဝထဲက မတော်တဆဖြစ်ရပ်တစ်ခုလို၊ ထိုမိုးရွာသည့် နွေရာသီမှာ ထာဝရ ရပ်တန့်နေသည်။

အမှတ် ( ၁ ) အလယ်တန်းကျောင်း အုပ်စုစကားခန်းသည်လည်း အချိန်အတော်ကြာ အသက်ဝင်မနေခဲ့ဘဲ၊ ဖျက်သိမ်းမထားသလို မည်သူ့ကိုမျှ ထုတ်ပယ်မထားခဲ့ပေ။

ရံဖန်ရံခါ လုချီနှင့် ကျန်းချန်ယွီတို့က ထိုနေရာမှာ ကျပန်းစကားပြောကြသော်လည်း ရှောက်ယန်က ဘယ်တော့မှ ဝင်ပြောမလာခဲ့ပေ။

တစ်ခါတစ်ရံ သူမ သန်းခေါင်ယံမှာ အိပ်မှုန်စုံမွှားနှင့် နိုးလာသောအခါ ရှောက်ယန်နှင့် လောင်လင်တို့ရဲ့ ပုံရိပ်များသည် သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ရောယှက်လာသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် သူမဘဝထဲမှာ အလွန်အရေးကြီးသည့် တည်ရှိမှုများဖြစ်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးစလုံး သူမကို ထားရစ်ခဲ့ကြသည်။

ဇွန်လရဲ့ မိုးရာသီ။ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲသည် အချိန်ဇယားအတိုင်း ရောက်ရှိလာသည်။

သူမက ဤတိုက်ပွဲသည် မည်မျှ ခမ်းနားလိမ့်မည်ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့သည်၊ ဆူးပင်များကို ခုတ်ထွင်ပြီး လေမုန်တိုင်းနှင့် မိုးရေထဲမှာ ရေချိုးရမည်...

ဒါပေမဲ့ စာမေးပွဲခန်းမထဲမှာ ထိုင်နေစဉ် လင်ချူးဆွေ့ရဲ့ နှလုံးသားသည် တည်ငြိမ်နေသည်။

သူမက မော့ကြည့်လိုက်ရာ ရှေ့မှာ ကျောပေးထိုင်နေသည့် ကောင်လေးကို မြင်လိုက်သည်။ အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီ ဝင်ဆင်ထားသည့် အရပ်ရှည်ရှည် သူ့ပုံရိပ်သည် သူမရဲ့ အိပ်မက်ထဲက ကောင်လေးနှင့် ဆင်တူသည်။

စာမေးပွဲတစ်လျှောက် လင်ချူးဆွေ့သည် အလွန်တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။ သူမရေးသည့် စကားလုံးတိုင်း၊ သင်္ချာဖြေရှင်းချက်တိုင်း၊ ရှေးဟောင်းကဗျာအကြောင်းတိုင်း... အားလုံးသည် ရင်းနှီးနေပြီး ထိုလူနှင့် ရှည်လျားသည့် နှစ်များအတွင်း ဆက်စပ်နေသည်။

“မင်းလို လူတွေက ပြုတ်ကျရင် ဘယ်တော့မှ... ပြန်ထလို့ မရဘူး”

သူမအား သူပြောခဲ့သည့် နောက်ဆုံးစကားများသည် သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ထပ်မံ၍ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

ဟုတ်တယ်။ အဖေတောင် မရှိတော့ဘူး။ ဒီကမ္ဘာမှာ မင်းကို ကာကွယ်ပေးမယ့်သူ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး။ မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ မင်းကိုယ်မင်း ကာကွယ်ရမယ်။

လင်ချူးဆွေ့က ခိုင်မာစွာ ရေးသားပြီး စာမေးပွဲစာရွက်ပေါ်မှာ နောက်ဆုံးစာလုံးကို ဂရုတစိုက် ပြီးဆုံးသည်။

စာမေးပွဲခန်းမထဲမှ ထွက်လာသည့် အခိုက်အတန့်မှာ နွေဦးရာသီရဲ့ လေညင်းလေးသည် နေဝင်ချိန်ရဲ့ နွေးထွေးမှုကို သယ်ဆောင်လာပြီး သူမရဲ့ မျက်နှာပေါ်သို့ တိုက်ခတ်လာသည်။

လင်ချူးဆွေ့က ကြည်လင်သည့် ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမအကြိမ်ပေါင်းများစွာ တောင့်တခဲ့သည့် အနာဂတ်သည် ယခု လက်လှမ်းမီနိုင်သည့် နေရာသို့ ရောက်ရှိနေပြီ။

ထိုနွေရာသီအားလပ်ရက်အတွင်း အမေက ချစ်စရာကောင်းသည့် မောင်လေးတစ်ယောက်ကို မွေးဖွားခဲ့သည်။ မောင်လေးမှာ နူးညံ့ပြီး ချစ်စရာကောင်းသည့် မျက်နှာလေးရှိပြီး လင်ချူးဆွေ့က အလွန်သဘောကျသည်။ သူမက သူ၏ ဖောင်းဖောင်းအိအိ မျက်နှာလေးကို လက်ချောင်းဖြင့် မကြာခဏ ဖျစ်ညှစ်မိသည်။

ရွှီစုန့်ပိုင်သည် ကလေးကြောင့် လင်ချူးဆွေ့နှင့် ရွှီကျားနင် အပေါ် အုပ်ချုပ်မှုကို သိသိသာသာ ပြေလျော့လိုက်ပြီး သူတို့၏ တက္ကသိုလ်နှင့် အနာဂတ် ဘာသာရပ်ရွေးချယ်မှုနှင့် ပတ်သက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဖန်းရော့ယီရဲ့ အခိုင်အမာပြောဆိုမှုအောက်မှာ သူတို့ စိတ်ဝင်စားသည့် ဘာသာရပ်များကို သင်ယူခွင့်ပြုလိုက်သည်။

သူက ရွှီကျားနင်က ဂီတနှင့် ပတ်သက်သည့် ဘာသာရပ်ကို ရွေးချယ်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း မထင်မှတ်ဘဲ ရွှီကျားနင်က ရွှီစုန့်ပိုင်ရဲ့ ဆန္ဒအတိုင်း စီးပွားရေးနှင့် စီမံခန့်ခွဲမှုကို လျှောက်ထားခဲ့သည်။

လင်ချူးဆွေ့က တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲမတိုင်ခင် သက်ဆိုင်ရာ ကာယစစ်ဆေးမှုများကို အောင်မြင်ပြီးဖြစ်ပြီး ထူးချွန်သည့် စာမေးပွဲရလဒ်များဖြင့် နိုင်ငံရဲ့ အကောင်းဆုံး ရဲတပ်ဖွဲ့အကယ်ဒမီသို့ ဝင်ခွင့်ရခဲ့သည်။ သူမရဲ့ ဓာတ်ပုံမှတ်ဉာဏ်ကြောင့် သူမက အဓိက ရာဇဝတ်မှု စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး ဘာသာရပ်ကို ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

ဝင်ခွင့်အကြောင်းကြားစာ လက်ခံရရှိပြီး မကြာခင်မှာပင် လောင်လင်က QQ သကြားလုံးများနှင့် လဲလှယ်ခဲ့သည့် သူငယ်ချင်းအသိုင်းအဝိုင်းသည် အနာဂတ်လမ်းကြောင်းများအတွက် သီးခြားလမ်းကြောင်းများသို့ ခွဲထွက်သွားတော့မည်ဖြစ်သည်။

ထွက်ခွာမည့်အကြိုနေ့တွင် လူတိုင်း ကာရာအိုကေသီချင်းဆိုကြသည်။ လင်ချူးဆွေ့က KTV အဝင်ဝမှာ ချင်းနိုင့်ကို တွေ့လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ယနေ့ ချင်းနိုင့်က သင့်လျော်စွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အလင်းရောင်ရှိသည့် လည်ပင်းဝိုင်းတီရှပ်၊ အနက်ရောင်ဘောင်းဘီနှင့် အားကစားဖိနပ်များ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏ ပုံမှန်လို ရုပ်ရည်ချောမောပြီး မာနထောင်လွှားမှု မရှိဘဲ သာမန်ကောင်လေးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေသည်။

လင်ချူးဆွေ့က လုချီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ လုချီက ပုခုံးတွန့်ပြီး ပြောသည်။ “ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့။ သူက မင်းကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် တွေ့ချင်တယ်လို့ အခိုင်အမာပြောတယ်။ အစ်ကိုကြီးချူ မကြာခင် ထိပ်တန်းကျောင်းသားဖြစ်တော့မယ်၊ နောက်တစ်ကြိမ် မင်းကို တွေ့ဖို့ အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူးလို့ပြောတယ်။ ငါ သူ့ကို... နည်းနည်းပဲ စကားပြောပြီး ထွက်သွားဖို့ ပြောထားတယ်”

“သူက ကျစ်ယွီပစ္စည်းတစ်စုံလုံး ပေးမယ်လို့ နင့်ကို ကတိပေးခဲ့လား”

“အာ၊ မဟုတ်ဘူး၊ သူက... နည်းနည်းလေး လွဲတော့မလို ဖြစ်သွားတယ်” လုချီက အလျင်အမြန် ပြင်ဆင်ပြောသည်။ “မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုလူလို့ ထင်နေတာလဲ”

“သစ္စာဖောက်”

သူ့ကို တိုတိုတုတ်တုတ် ပြစ်တင်ပြီးနောက် လင်ချူးဆွေ့က ချင်းနိုင့်ဆီ လျှောက်သွားသည်။

စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် ချင်းနိုင့်က သူ့ရဲ့ လက်များကို ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ နောက်ကျောမှာ ထားလိုက်သည်၊ စကားနားထောင်ပြီး လိမ္မာနာခံသည့် ကျောင်းသားတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေသည်။

***