အခန်း ၆၅

အပိုင်း ( ၆၅ )

“ဘာလဲ”

“ငါ တောင်းပန်ချင်တယ်”

“ဘာအတွက် တောင်းပန်တာလဲ”

“အတိတ်က အားလုံးအတွက်ပါ” ချင်းနိုင့်က သူမကို မော့ကြည့်သည်။ “ငါ မင်းအပေါ် လုပ်ခဲ့တဲ့ စိတ်ပျက်စေခဲ့တဲ့ အမှားတွေအားလုံးအတွက် ငါ တောင်းပန်တယ်”

တကယ်တော့ လင်ချူးဆွေ့ရဲ့ စိတ်ထားသည် ယခု အလွန်တည်ငြိမ်နေပြီ။ အတိတ်က အတိတ်ပဲ။ သူမက အသစ်စက်စက် ခရီးတစ်ခုကို စတင်တော့မည်ဖြစ်သဖြင့် ထိုအရာများကို မတွေးတော့ပေ။

ထို့အပြင် ချင်းနိုင့်က သူမအပေါ် ခွင့်လွှတ်လို့မရသည့် အရာမျိုး တကယ် မလုပ်ခဲ့ပေ။

သူမက ချင်းနိုင့်ရဲ့ ပုခုံးကို ပုတ်ပေးသည်။ “ဒီနောက်ပိုင်း ဥပဒေကို လိုက်နာပါ။ ငါ့လက်ထဲ ထပ်မမိစေနဲ့”

ချင်းနိုင့်က ခေါင်းငုံ့ပြီး ပြုံးသည်။ “ငါ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို ထပ်ဖြေမယ်လို့ စီစဉ်ထားတယ်။ နောက်မှ မင်းကျောင်းကို လျှောက်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ အဲဒီလိုဆို ငါတို့...”

“ငါ့ကျောင်းက လိုအပ်ချက်တွေ မြင့်တယ်။ နင် ဝင်မရနိုင်ဘူး”

“...”

သူက သူမကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြည့်သည်။ “ငါဆိုလိုတာက အကယ်၍ ငါဝင်လို့ရခဲ့ရင်၊ မင်း ငါ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် အခွင့်အရေးပေးနိုင်မလား...”

“မပေးဘူး”

လင်ချူးဆွေ့ရဲ့ ငြင်းပယ်မှုသည် ရိုးရှင်းဖြောင့်မတ်သည်။ “ဆောရီးပဲ၊ မပေးဘူး”

“ဘာကြောင့်လဲ”

“အကြောင်းအရင်း မရှိဘူး။ မပေးဘူး။”

“မင်း အဲဒီကောင်ကို ဆက်ချစ်နေတုန်း မဟုတ်လား”

သူ့ရဲ့ စကားကြောင့် လူတိုင်း တင်းမာသွားသည်။ ထိုနာမည်ကို မဖော်ပြတာ ခြောက်လနီးပါးလောက် ရှိပြီပင်။ လင်ချူးဆွေ့ရော တခြားသူတွေရော သူ့အကြောင်း မပြောကြပေ။

သူ ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့သလိုပင်။

“ရှောက်ယန်လား” လင်ချူးဆွေ့က သူ့ရဲ့ နာမည်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထုတ်ပြောသည်။ “သူက အခု အတိတ်ပဲ၊ နင်လိုပဲ”

သူမ ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်ကို ကြားတော့ လူတိုင်း စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

အစ်ကိုကြီးချူကတော့ အရင် အစ်ကိုကြီးချူပင်၊ ကျက်သရေရှိစွာ လွှတ်ပေးနိုင်သည်။

သူမက စိတ်ပြောင်းမည်မဟုတ်ကြောင်း နားလည်လိုက်ပြီး ချင်းနိုင့်က ထပ်မတိုက်တွန်းတော့ပေ။ ထွက်သွားစဉ်မှာ သူက ပြောသည်။ “ငါ ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်မယ်။ မင်း ရှေ့ဆက်သွားနေတယ်ဆိုရင် ငါက မင်းရှေ့မှာ ပြေးနေမယ်”

ထိုသို့ပြောပြီး သူမကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ထွက်သွားသည်။

...

KTV မှာ လုချီနှင့် တခြားသူတွေက လွတ်လပ်စွာ သောက်နေကြသည်။ သူတို့ကိုယ်တိုင် သောက်ရုံမျှမက၊ လင်ချူးဆွေ့ကိုပါ သောက်ခိုင်းကြသည်။

မနက်ဖြန်ဆို စုရုံးမှု ပြီးဆုံးတော့မည်။ တွန့်ဆုတ်မှုနှင့် စိုးရိမ်မှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်...

မနက်ဖြန်ဆို ကျောင်းသားတွေ့ဆုံပွဲ ပြီးဆုံးတော့မည်။ တွန့်ဆုတ်မှုနှင့် စိုးရိမ်မှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်...

“အစ်ကိုကြီးချူ၊ နင်ငယ်ငယ်တုန်းက တကယ့်မျောက်လို့ ဆိုးခဲ့တာပဲ” လုချီက လင်ချူးဆွေ့ရဲ့ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ “အံ့သြစရာ မရှိပါဘူး၊ အဲဒီအရုပ်တွေကို ဖက်ထားတဲ့ မိန်းကလေးတွေက နင်နဲ့ မကစားချင်ကြတာ”

“ဦးလေးလင်က ပြောတယ်၊ နင်အိမ်ပြန်လာတိုင်း ငိုနေတာပဲတဲ့”

“ဟုတ်တယ်၊ ငါ့အဖေက တစ်ခါတော့ သူတို့နဲ့ သွားစကားများခဲ့တယ်၊ ဘာလို့ ငါနဲ့ မကစားတာလဲလို့ မေးခဲ့တယ်” လင်ချူးဆွေ့က ပြုံးရင်း ပြန်အမှတ်ရသည်၊ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်လုံးများက နီရဲနေသည်။

သူမက သောက်နေဟန်ဆောင်ရင်း အင်္ကျီလက်ဖြင့် မျက်လုံးများကို သုတ်လိုက်သည်။

“မပြောနဲ့တော့၊ မင်းအဖွားချုပ်ပေးခဲ့တဲ့ အရုပ်စုတ်က တကယ့်ကို ရုပ်ဆိုးတယ်။ ခလုတ်မျက်လုံးတွေက ကြောက်စရာပဲ”

“နောက်ပိုင်းမှာ ငါ့အဖေက ဘာဘီအရုပ်အသစ် တစ်ခု ဝယ်ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့ ငါက အဖွားရဲ့ အရုပ်စုတ်ကိုပဲ ဆက်သဘောကျခဲ့တယ်”

သူတို့က ငါ့အရုပ်ကို မကြိုက်ကြဘူး - အဲဒါ အရုပ်ရဲ့အမှားမဟုတ်သလို ငါ့အမှားလည်း မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့ရဲ့အမှားပဲ။ ငါ သူတို့နဲ့ မကစားခဲ့ဘူး။

“ကောင်းကောင်း ပြောလိုက်တာပဲ” လုထျန်းပိုင်က လာပြီး လင်ချူးဆွေ့ရဲ့ ပုခုံးကို လက်မောင်းဖြင့် ဖက်လိုက်ကာ သူမကို သစ်သီးဝိုင်တစ်ခွက် တိုက်သည်။ “ဒါ မင်းအမှား မဟုတ်ဘူး၊ ချူချူ၊ သူတို့က အခွင့်အရေးရှာတတ်တဲ့သူတွေပဲ”

“ဘယ်သူကပြောနေတာလဲ ကြည့်စမ်း” လုချီက လုထျန်းပိုင်ရဲ့ ခေါင်းကို လက်ညိုးနဲ့ ထိုးလိုက်သည်၊ “အဲဒီတုန်းက နင်လည်း အဲဒီမိန်းကလေးတွေနောက် အမြဲလိုက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား”

ရပ်ကွက်ထဲက မိန်းကလေးအားလုံးက “အရုပ်အဖွဲ့”နဲ့ ကစားချင်ကြသည်။ လင်ချူးဆွေ့နှင့် လုထျန်းပိုင်သည်လည်း အဲဒီလိုပဲ...

နောက်ပိုင်းမှာ လင်ချူးဆွေ့ကို သူငယ်ချင်းပိုများအောင် ကူညီဖို့အတွက် သူမရဲ့ အဖေက နေ့စဉ်ညနေတိုင်း အောက်ထပ်မှာ စောင့်နေသည်။

တစ်ယောက်တည်း နေတတ်သည့် ကလေးတစ်ယောက်ကို မြင်တိုင်း QQ သကြားလုံးများကို ထုတ်ယူပြီး “ဆွဲဆောင်”သည် -

“ငါ့ရဲ့ ချစ်စရာလေးနဲ့ သူငယ်ချင်းကောင်းတွေ ဖြစ်ပေးရင် QQ သကြားလုံးတွေ ပေးမယ်”

သကြားလုံးကို သဘောကျတတ်သည့် ကလေး အနည်းငယ်က ဆန္ဒအလျောက် လိုက်လာကြပြီး မူလတန်းကျောင်းမှ အထက်တန်းကျောင်းအထိ ခိုင်မြဲသည့် သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်လာကြသည်...

“အဲဒီနွေရာသီမှာ ငါ့အဖေက QQ သကြားလုံး ဘယ်နှစ်ထုပ်လောက် ပေးခဲ့လဲ မသိဘူး” လင်ချူးဆွေ့က ပြောသည်။ သူမ ပြုံးနေသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများက စိုစွတ်နေသည်။

လုချီက အားတက်သရော ပြောသည်။ “မပြောနဲ့တော့၊ အဲဒီနွေရာသီမှာ QQ သကြားလုံးတွေ အများကြီးစားလို့ ငါ အန်တော့မလိုဖြစ်သွားတယ်”

ကျန်းချန်ယွီ: “ငါ့မစင်က QQ သကြားလုံးတွေလို ပေါက်ထွက်နေတာ”

လင်ချူးဆွေ့က ထပ်ရယ်သည်။ “ပါးစပ်ကို သတိထားစမ်း”

ငိုသံများနှင့် ရယ်သံများကြားမှာ သူတို့ ညဉ့်နက်တဲ့အထိကစားကြသည်။ ကျန်းချန်ယွီက သူၤရဲ့ နာမည်ကြီးသီချင်း “Drunken Butterfly”ကို ဆိုပေမဲ့ လုချီက သူဆိုတာ ဆိုးရွားတယ်လို့ ထင်ပြီး မိုက်ကို ဖမ်းဖို့ ကြိုးစားသည်။

ဤရင်းနှီးသည့် မြင်ကွင်းများကို ထပ်မံဖြည့်ဆည်းပြီးနောက်၊ သူမရဲ့ လူငယ်ဘဝသည် တိတ်တဆိတ် လွင့်ပျယ်သွားသည်။

လင်ချူးဆွေ့က လေကောင်းလေသန့်ရှူရန်နှင့် စိတ်ကို ရှင်းလင်းရန် အပြင်ထွက်လာသည်။

လပေါင်းများစွာ တည်ငြိမ်လာပြီးနောက် သူမက အရာအားလုံးကို တည်ငြိမ်စွာနှင့် ပေါ့ပါးစွာ ရင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့သည်...

ထိုကောင်လေးမှ လွဲလို့ပင်။ သူသည် သူမရဲ့ နှလုံးသားပေါ်က မီးလောင်ဒဏ်ရာတစ်ခုလို - သူမက ထိလို့ မရ၊ တွေးလို့ မရပေ။

သူမက ကျွမ်းကျင်စွာ မိန်းမသားဆန်သည့် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ထုတ်ယူပြီး မီးညှိသည်၊ သူမရဲ့ နှင်းဆီရောင်နှုတ်ခမ်းများကြားမှာကိုင်ထားရင်း ခေါင်းငုံ့ပြီး မီးညှိသည်။

ဒါပေမဲ့ ခေါင်းမော့လိုက်သည့်အခါ နီယွန်မီးရောင်အောက်မှာ လူငယ်လေးရဲ့ ရှည်လျားသည့် ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်သည်။

လပေါင်းများစွာ မတွေ့ရပြီးနောက် သူ့ရဲ့ စရိုက်သည် သိသိသာသာ နစ်မွန်းသွားသည်။

လမ်းသည် ကျဉ်းမြောင်းပြီး သူတို့နှစ်ဦးကြားမှာ ( ၁၅ ) ပေခန့်သာ ကွာဝေးသည်။

သူမက ပြုံးလိုက်ပြီး လမ်းမီးတိုင်ကို မှီထားသည်။ အနည်းငယ် မူးနေသလို၊ သူမရဲ့ ရှည်လျားသည့် ခန္ဓာကိုယ်သည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် ကျက်သရေကို ထုတ်ဖော်နေသည်။

လပေါင်းအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် မိန်းကလေးသည် မှေးမှိန်သွားပြီး စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ရင့်ကျက်မှုဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရသည်။

သူမက တကယ့်ကို ရင့်ကျက်လာခဲ့ပြီ။

“ပြန်အတူတူဖြစ်ဖို့ လာတာမဟုတ်ဘူးလို့ မပြောနဲ့” သူမက မေးစေ့ကို မော့ပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောသည်။ “အစ်ကိုကြီးချူက အန်ထုတ်ပြီးသား အစာကို ပြန်မစားဘူး”

ရှောက်ယန်ရဲ့ နက်ရှိုင်းသည့် မည်းနက်မျက်လုံးများက သူမကို လောဘကြီးစွာ ကြည့်နေသည်။

“မြင်ကွင်းကို အားရပါးရ ကြည့်နေတာလား။ ဆက်ကြည့်ရင် အခုတော့ ငါ အခကြေးငွေ တောင်းတော့မယ်”

လင်ချူးဆွေ့က နှလုံးသားထဲက နာကျင်မှုကို ဖိနှိပ်ထားသည်။ လင်ချူးဆွေ့သည် လှည့်ထွက်ရင်း လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ “ငါ သွားတော့မယ်”

“ငါ သွားတော့မယ်”

အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သူပြောလိုက်သည်မှာ ထိုစကားလုံး နှစ်လုံးသာ - “ငါ သွားတော့မယ်”

လင်ချူးဆွေ့က အနည်းငယ်လှမ်းသွားပြီးနောက် ရပ်တန့်လိုက်သည်၊ သူမရဲ့ ရှည်လျားသည့် ပုခုံးများက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။

ဤ “ငါ သွားတော့မယ်” ဆိုသည်မှာ တကယ့်ကို အဆုံးသတ်၊ နောက်တစ်ကြိမ် ဘယ်တော့မှ မတွေ့ရတော့ခြင်းကို ဆိုလိုသည်ကို သူမသိသည်။

သူမက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ထားပြီး လှည့်ပြီး ကောင်လေးဆီ မီးနီ မီးစိမ်းကိုပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြေးသွားသည်။

သူမက လမ်းကို ဖြတ်ပြေးပြီး ရှောက်ယန်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲ ခုန်ဝင်ကာ သူ့ရဲ့ ခါးကို တင်းတင်းဖက်တွယ်ထားသည်။ “နင်... လူမိုက်”

ရှောက်ယန်က ဖြတ်သွားသည့် စက်ဘီးသမားကို တုံ့ပြန်ဖို့ အချိန်မရှိခင် မိန်းကလေးက သူ့ကို လွှတ်လိုက်ပြီး တွန်းဖယ်လိုက်သည်။

“ထွက်သွားချင်ရင် သွားစမ်း။ ဒီနားမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ”

သူမက မျက်လုံးများ နီရဲလျက် မျက်ရည်များ ထွက်ကျလာမည်ကို အတင်းထိန်းထားသည်။ “ငါ နင့်ကို မေ့တာဖြင့် ကြာလှပြီ”

သူက ပါးစပ်ကို အနည်းငယ် ဖွင့်ဟလိုက်ပေမဲ့ စကားလုံးများ မထွက်လာခဲ့ဘဲ၊ အသံထွက် ပြတ်သားစွာ ထွက်လာတာက စကားလုံး နှစ်လုံးသာ ဖြစ်၏ - “ငါ သွားတော့မယ်”

သူ အလွန်တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း သွားတော့မယ်ဟုသာ စကားဆိုနိုင်သည်။

နောက်တစ်ကြိမ် ဘယ်တော့မှ မတွေ့ရတော့ပေ။

ရှောက်ယန်က လှည့်ထွက်သွားပြီး အင်္ကျီလက်ဖြင့် မျက်လုံးများကို သုတ်လိုက်သည်။

“ထိုင်ခုံဖော်” လင်ချူးဆွေ့က သူ့ရဲ့ ထွက်ခွာသွားသည့် ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း အော်ခေါ်သည်။ “ငါ နင့်ကို ဖက်လိုက်ပြီ။ နင်လည်း ငါ့ကို ဖက်ပေးလို့ ရမလား၊ ဒါမှ ငါတို့ တန်းတူဖြစ်လိမ့်မယ်”

ရှောက်ယန်က တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိဘဲ ပြန်ပြေးလာပြီး သူမကို အားအင်အပြည့်ဖြင့် ဖက်ထားပေးသည်၊ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ ထင်ထင်ရှားရှား ထည့်သွင်းထားချင်သလိုပင်။

လင်ချူးဆွေ့က သူ့ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ မျက်နှာကို မြှုပ်ထားပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားကာ သူ့အနံ့ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရှူသွင်းသည်၊ စိတ်ထဲမှာ ထည့်သွင်းထားချင်သလို ရှိ၏။

အသက်ရှူသံတိုင်းသည် နာကျင်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ရှောက်ယန်က သူမရဲ့ ခေါင်းစည်းကြိုးကို ဖြည်လိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းများက သူမရဲ့ နားရွက်လေးသို့ ထိတွေ့ပြီး ခက်ခက်ခဲခဲဖြင့် နောက်ဆုံးစကားလုံးနှစ်လုံးကို အားတင်းပြောလိုက်သည် - “ငါ သွားတော့မယ်”

ထိုညက ရှောက်ယန်က လင်ချူးဆွေ့ကို ထပ်မံ တွေ့လိုက်သည်။ သူ စိတ်ကူးထားသည့်အတိုင်းပင်၊ ထိုမိန်းကလေးသည် အမြဲတမ်း စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသူ ဖြစ်သည် - သူမက တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်ရရုံသာမက၊ သူမရဲ့ ရလဒ်များသည် မမျှော်လင့်ထားစွာ မြင့်မားခဲ့သည်။

သူမက သူမရဲ့ အနာဂတ်ကို ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ရှောက်ယန်က သူမကို သုံးကြိမ်တိတိ နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ တစ်ကြိမ်စီတိုင်းသည် တွန့်ဆုတ်မှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဒါပေမဲ့ သူမ အချစ်ဆုံးလူကို သူမထံ ပြန်ပေးရန် နောက်ထပ် အခွင့်အရေး တစ်ခု ရခဲ့သည်ကို သူ ဝမ်းမြောက်ခဲ့သည်။

...

အလုပ်တာဝန်တိုးတက်မှု: ၅၁%၊ ပြန်လည်ရေတွက်ချိန်: ၁ နာရီ။

ဧည့်ခန်းထဲတွင် ရှောက်ချန်က ဆိုဖာပေါ်မှီထားရင်း စာအုပ်ဖတ်နေပြီး တစ်ဖက်လက်တွင် ဖုန်းကိုင်ထားကာ မသိစိတ်က ပြုံးနေသည်။

ရှောက်ယန်က ဆိုဖာဆီ လျှောက်သွားပြီး ကော်ဖီစားပွဲပေါ်က ဓားတစ်ချောင်းကို ကောက်ယူကာ ပန်းသီးတစ်လုံးကို အခွံခွာသည်။

“မင်းရဲ့ ဝင်ခွင့်အကြောင်းကြားစာကို ရက်ပေါင်းများစွာ ရထားပြီးပြီ။ ဘယ်တော့ သွားပြီး မှတ်ပုံတင်မှာလဲ”

“အစ်မက ငါ့ကို အခုထွက်သွားဖို့ မောင်းထုတ်နေတာလား”

“ဘယ်ဟုတ်ပါ့မလဲ။ မင်း ပြည်နယ်ထဲမှာ ကောလိပ်တက်ရင် ပိတ်ရက်တွေမှာ အိမ်ပြန်လာနိုင်အောင် ငါ လိုချင်တယ်။ ငါ အရသာရှိတဲ့ အစားအသောက်တွေ ချက်ပေးမယ်၊ ပြီးတော့ မင်းကို ထွက်ခွာမှ ရိုက်ပေးမယ်”

“အဲဒီအခွင့်အရေးကို ကျွန်တော် မရလောက်ဘူး” ရှောက်ယန်က ပေါ့ပါးစွာ ပြုံးရင်း ပြောသည်။ “အဲဒါကို ရွှီကျားနင်အတွက် သိမ်းထားလိုက်ပါ”

ဤစကားကိုကြားတော့ ရှောက်ချန်က ဖုန်းကို ချက်ချင်းချလိုက်ပြီး ရှောက်ယန်ကို ကြည့်သည်။ “သူ့အတွက် အစားအသောက်လုပ်ပေးရမယ်... ဘာကြောင့်လဲ”

“အစ်မတို့ နှစ်ယောက် တွဲနေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား”

ရှောက်ယန်က မျက်နှာအမူအရာမဲ့စွာဖြင့် ပန်းသီးကို လခြမ်းပုံစံအဖြစ် အေးအေးဆေးဆေး အခွံခွာပြီး ပန်းကန်ပေါ်တင်သည်။

ရှောက်ချန်က အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး အလျင်အမြန် မေးသည်။ “ရွှီကျားနင်က မင်းကို အဲဒါ ပြောခဲ့တာလား”

“သူ ပြောစရာ မလိုဘူး။ သူ့ဖုန်းရဲ့ နောက်ခံပုံက အစ်မပဲ၊ စကားပြောခန်းနောက်ခံပုံကလည်း အစ်မပဲ။ သူ ငါ့အစ်မရဲ့ နာမည်ကို နဖူးမှာ တက်တူးထိုးလိုက်ရင်တောင် ပိုကောင်းဦးမယ်”

ရှောင်ချန်: ...

“မင်း... မကန့်ကွက်ဘူးလား” သူမက ရှောက်ယန်ကို စိုးရိမ်စွာ ကြည့်သည်။

“ဒါက အစ်မရဲ့ ဘဝပဲ၊ ကျွန်တော် ဝင်မပါဘူး” ရှောက်ယန်က မျက်လွှာချပြီး ပန်းသီးအချပ်များကို ဂရုတစိုက် သပ်သပ်ရပ်ရပ် စီရီထားသည်။ “ရွှီကျားနင်မှာ တချို့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိပြီး သိပ်ရိုးရှင်းတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူက မူလသဘာဝအရ ဆိုးတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို တိတိကျကျ လိုက်နာတယ်။ သူက ပြောင်းလဲတတ်တဲ့ အမျိုးအစား မဟုတ်ဘူး။ အစ်မကို သူ့လက်ထဲ အပ်ထားလို့ ကျွန်တော် စိတ်ချရတယ်။ ဒါပေမဲ့...”

သူ ခဏရပ်လိုက်သည်။ “သူ့အဖေရဲ့ သဘောတူညီမှုကို ရဖို့ဆိုတာတော့ မလွယ်ကူဘူး”

“ရိုးရိုးတွဲနေတာပါ၊ ရေရှည် မဟုတ်ဘူး” ရှောက်ချန်က ဒူးများကို ဖက်ထားရင်း ဖြည်းညှင်းစွာ ပြုံးသည်။ “ကျေးဇူးပြု၍ မင်းက ကောလိပ်သွားတက်ရုံပဲလေ။ ဘာဖြစ်လို့ မင်းရဲ့ နောက်ဆုံးသေတမ်းစာကို ပြင်ဆင်နေသလိုမျိုး ပြောနေရတာလဲ”

ရှောက်ယန်က မသိမသာ ပြုံးပြီး သစ်သီးပန်းကန်ပြားကို သွားကြားထိုးတံများနှင့်အတူ ရှောက်ချန်ရှေ့မှာ တင်ပေးသည်။

ပန်းသီးလခြမ်းပုံစံအချပ်များပါသည့် ပန်းကန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ အချပ်တစ်ခုစီသည် အရွယ်အစားနှင့် ပုံသဏ္ဌာန် တစ်ပုံစံတည်းနီးပါး တူညီပြီး စစ်တပ်ချီတက်ပွဲထက်ပင် စနစ်တကျဖြစ်နေသည်။

အတိတ်က အခက်အခဲများစွာကို ခံစားခဲ့ရသည့် ရှောက်ယန်သည် ဘဝတွင် အလွန်ဂရုစိုက်သည်။ ရှောက်ယန်သည် အကောင်းဆုံး နေထိုင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

သူ့ရဲ့ အနာဂတ်ရည်းစားသည် အလွန်ပျော်ရွှင်ပေလိမ့်မည်။ ရှောက်ယန်သည် အလွန်ဂရုစိုက်သူဖြစ်သည်။

“မင်းနဲ့ ရှောင်ချူတို့ တကယ့်ကို ပြီးသွားပြီလား” ရှောက်ချန်က သူ့ကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်ရင်း သူ့ရဲ့ တည်ငြိမ်နေသည့် မျက်လုံးများထဲက တစ်ခုခုကို ဖတ်ယူဖို့ ကြိုးစားသည်။ “ဘယ်သူက လမ်းခွဲဖို့ စပြောတာလဲ”

“ဘယ်သူမှ မပြောခဲ့ဘူး”

“ဘယ်သူမှလား”

“အင်း။ ကျွန်တော် ကျောင်းပြောင်းသွားတော့ သဘာဝအလျောက် ဝေးကွာသွားကြတာပဲ”

“ကျောင်းပြောင်းတာက အဲဒီလို ဖြစ်သွားစေမှာ မဟုတ်ဘူး...”

“ကျွန်တော့်ကို မီးထဲကနေ ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ မီးသတ်သမားက သူ့အဖေပဲ”

ဤစကားကိုကြားတော့ ရှောက်ချန်ရဲ့ လက်သည် ပန်းသီးကိုက်နေရင်း တောင့်တင်းသွားသည်။ အချိန်အကြာကြီး ရပ်တန့်ပြီးနောက် သူမက ပန်းသီးကို ချလိုက်ပြီး ရှောက်ယန်ကို နောက်ကျောမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ဖက်လိုက်သည်။

“အဲဒါ မင်းအမှား မဟုတ်ဘူး”

ရှောက်ယန်က ခါးသီးစွာ ပြုံးပြီး ပန်းသီးအချပ်တစ်ခုကို စက်ရုပ်ဆန်စွာ ဝါးစားသည်။ “သူမက ကျွန်တော့်ကို မမုန်းခဲ့ဘူး”

ရှောက်ယန် သိသည်မှာ လင်ချူးဆွေ့က သူပြောခဲ့သည့် နာကျင်စေသည့် စကားများ ပြောပြီးသည့်နောက်တောင် သူ့ကို တကယ့် မမုန်းတီးခဲ့ပေ။

သူ့ခန့်မှန်းချက်အရ၊ ထိုထက်မြိသည့် ဓားသွားသဖွယ် စကားများသည် သူ့ရဲ့ တာဝန်တိုးတက်မှုကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးသွားသင့်သည်။

ဒါပေမဲ့ မဖြစ်ခဲ့ပေ။ တိုးတက်မှုဘားသည် ၅၀% တွင် ရပ်တန့်နေသည်။

ဒါက ရှောက်ယန်အတွက် လုံလောက်သည်။

သူ ဆန္ဒရှိရှိ ပြတ်ပြတ်သားသား သေဆုံးရန် လုံလောက်သည်။

...

ထိုညက နွေရာသီညလေညင်းသည် အေးမြသည်။ ဝေးရာတွင်ကလေးများ ဖမ်းကစားနေသည့် မှေးမှိန်သည့် အသံများ ရှိနေသည်။ လင်ချူးဆွေ့က အကေးရှားပန်းများရှိသည့် နံရံဆီ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်သွားသည်။

မနက်ဖြန်ဆို သူမက မြောက်ပိုင်းရှိ ရဲတပ်ဖွဲ့အကယ်ဒမီသို့ သွားရောက်ပြီး ပိတ်ထားသည့် လေ့ကျင့်ရေးကို စတင်ရမည်။ ဤသည်မှာ သူမရဲ့ နောက်ဆုံးအကြိမ် ဤနေရာသို့ လာခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်မလာတော့ပေ။

အာကေးရှားပန်းများသည် အနီရောင်နံရံတစ်လျှောက် ပြည့်နှက်ပွင့်လန်းနေပြီး စိမ်းလန်းစွတ်စိုစွာ ဆွဲယူထားသည်။

သူမရဲ့ လက်ဖျားများက နံရံပေါ်က ပန်းပင်များကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပွတ်သပ်ရင်း သေးငယ်သည့် အဖြူရောင်ပန်းများသည် လေညင်းထဲမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ယိမ်းယိုင်နေသည်...

ရှောက်ယန် ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း၊ တကယ့်ကို လှပသည်။

မကြာသေးခင်က ဤနေရာသည် မိန်းကလေးများ ဓာတ်ပုံရိုက်ရန် ခေတ်စားလာသည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။

ပန်းနံရံကို မှီထားရင်း လင်ချူးဆွေ့က ဖုန်းကို ထုတ်ယူပြီး စာတစ်စောင် ရေးဖွဲ့သည် -

“အဖေရဲ့ ကိစ္စ၊ ငါ နင့်ကို ဘယ်တုန်းကမှ အပြစ်မတင်ခဲ့ဘူး။ နင် ငါ့ကို လှည့်စားခဲ့တာနဲ့ ပတ်သက်လို့၊ နင်မှာ အခက်အခဲတွေ ရှိခဲ့တယ်လို့ပဲ ပြောရင် ငါ...”

ထိုသို့ ရေးပြီးသည်နှင့် သူမက စကားလုံးတိုင်းကို ချက်ချင်း ဖျက်လိုက်သည်။

ဘယ်လောက် မိုက်မဲတာလဲ။

သူတို့ကြားမှာ အမှန်တကယ် ပြီးသွားခဲ့ပြီ။ သူမက ရှေ့ဆက်သွားခဲ့ပြီး သနားစရာမိန်းကလေးတစ်ယောက်လို သူ့ကို မတွယ်ကပ်ခဲ့ပေ။

ယခင်စာကို ဖျက်ပြီးနောက်၊ သူမက ရေးသည်။ “ရှောက်ယန်၊ ငါ မနက်ဖြန် ထွက်သွားတော့မယ်။ နင် ပျော်ရွှင်ပါစေလို့ ငါ ဆုတောင်းပေးတယ်”

ထိုအချိန်မှာပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသည့် ရယ်သံတစ်ခုသည် သူမရဲ့ နားထဲ ကြားလိုက်ရသည်။ “ပျော်ရွှင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးတယ်ဆိုတာ အရမ်းကို သာမန်ဆန်လွန်းတယ်။ မင်းအဖေက သူ တွဲနေတဲ့အချိန်တုန်းကတောင် အဲဒီလို မပြောခဲ့ဘူး”

“အား”

လင်ချူးဆွေ့က ဤစကားများကြောင့် အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး ဖုန်းကို လွှင့်ပစ်မိတော့မလို ဖြစ်သွားသည်။

သူမက တစ်ယောက်တည်း ဒန်းပေါ်မှာ ထိုင်နေသည့် ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်၊ သူမ ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး ပုံရိပ်သည် မှိန်ဖျော့လာသည်။

သူ့ရဲ့ နောက်ကျောမှာ ဖြူဖျော့သည့် လမ်းမီးရောင်က ထွန်းလင်းလာပြီး လင်ချူးဆွေ့ရဲ့ မျက်လုံးများကို စူးရှသွားစေသည်။ သူမက အလိုလိုပင် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြီး မီးရောင်ကို ကာလိုက်သည်။

သူ့ရဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင်သည် အရိပ်ထဲမှာ မရေရာ မသေချာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

***