အခန်း ၆၆
Vol. 7 Ch. 66
အပိုင်း ( ၆၆ )
“ဒါက... အဖေလား”
“မင်းအဖေကို မှတ်မိဖို့ အချိန်အများကြီးတောင် ကြာနေသေးတယ်”
“ဘာလဲ” လင်ချူးဆွေ့က သူ့ကို ညွှန်ပြီး အော်သည်။ “ငါ အိပ်မက်မက်နေတာလား။ အဖေက လူလား၊ သရဲလား”
လင်ရှို့ကျယ်ရဲ့ ပါးစပ်ထောင့်က ဆတ်ခနဲ လှုပ်သွားသည်။ “မင်းက မင်းအဖေကို အဲဒီလိုမြင်နေတာလား”
“အဖေ... တကယ့်ကို အဖေပဲ”
လင်ချူးဆွေ့က မယုံကြည်သေးဘဲ သူ့ဆီ လျှောက်လာသည်၊ ဒါပေမဲ့ လင်ရှို့ကျယ်က ရုတ်တရက် အော်ပြီး သူမကို ရပ်ခိုင်းသည်။ “သမီးလေး၊ အဖေမှာ မင်းကို ပြောချင်တဲ့ စကားအနည်းငယ် ရှိတယ်။ တိတ်တိတ်လေး နားထောင်ပေးပါ”
လင်ချူးဆွေ့သည် ထိတ်လန့်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုကို ကျော်လွှားသွားပြီး ဝမ်းနည်းမှုနှင့် လွမ်းဆွတ်မှုများသည် သူမရဲ့ နှလုံးသားထဲ ချက်ချင်းပြည့်နှက်လာသည်။ “အဖေပဲ... အဖေ၊ အဖေ ထွက်မသွားခဲ့ဘူးပဲ”
“မင်းရဲ့ စျေးပေါတဲ့ အစ်ကိုကြီးက မင်းကို ပြောခဲ့တဲ့အရာတွေကို မှတ်မိလား”
“သမီး... မှတ်မိတယ်”
လင်ရှို့ကျယ်က ဒန်းကို အနည်းငယ် လှုပ်ယမ်းရင်း ထူးဆန်းသည့် ကျီးကန်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူက ဆက်ပြောသည်။ “သူပြောတာတွေက မမှားဘူး။ အဖေက အမြဲတမ်း ဒီနေရာမှာ ရှိနေခဲ့တယ်၊ မင်းဘေးမှာ၊ မင်းကြီးပြင်းလာတာကို မမြင်ရတဲ့ နေရာကနေ စောင့်ကြည့်နေခဲ့တယ်”
နွေရာသီညလေညင်းသည် သူမရဲ့ ဆံပင်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ တိုက်ခတ်သွားသည်။ ဆံနွယ်များသည် သူမရဲ့ မျက်လုံးများပေါ် ဖြတ်သွားရင်း သူမ၏ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် နီရဲလာစေသည်။
“တကယ်လား...”
“မင်းကို ဒီနေ့လို လူတစ်ယောက်ဖြစ်လာတာ၊ မင်းဘဝရဲ့ လမ်းကြောင်းကို ရှာတွေ့တာကို မြင်ရတာ၊ အဖေက တကယ့်ကို ပျော်ရွှင်တယ်” လင်ရှို့ကျယ်က ပြုံးရင်း ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ အခု မိုက်မဲတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်က ဒီဘဝကို အဖေ့ဆီ ပြန်ပေးချင်နေတယ်၊ အဖေကို မင်းဆီ ပြန်ပေးချင်နေတယ်...”
“အဲဒါ ရှောက်ယန်ကို ဆိုလိုတာလား”
“အဲဒါက ငါနဲ့ သူ ကတိပြုထားတဲ့ သဘောတူညီချက်ပဲ။ သူက သူ့ကတိကို ထိန်းသိမ်းခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် ငါလည်း ငါ့ကတိကို ထိန်းသိမ်းရမယ်”
လင်ရှို့ကျယ်က လင်ချူးဆွေ့ကို လက်ယပ်ပြီး လှမ်းခေါ်သည်။ “သမီးလေး၊ ဒီကိုလာခဲ့”
လင်ချူးဆွေ့က သူ့ဆီ ပြေးသွားပြီး ဖက်လိုက်ချင်သည်။ ဒါပေမဲ့ လင်ရှို့ကျယ်က သူမကို သူ့ဘေးက ဒန်းပေါ်မှာ ထိုင်ခိုင်းသည်။
သူမက သူမရဲ့ အဖေကို အနီးကပ်ကြည့်သည်။ သူက လုံးဝ မပြောင်းလဲဘဲ သူမ မှတ်မိသည့်အတိုင်း ရှိနေဆဲပင်ဖြစ်သည်။ သူက အမြဲတမ်း ပြုံးနေပြီး သူ့မျက်လုံးထောင့်များမှာ ရယ်မြူးသည့် အရေးအကြောင်းများ ရှိနေသည်။
“အဖေ၊ အဖေ့လက်ကို သမီး ကိုင်လို့ ရမလား” လင်ချူးဆွေ့က တုန်ရီသည့် အသံနှင့် မေးသည်။
သူက သူမကို နူးညံ့စွာ ကြည့်သည်။ “သမီးလေး၊ မင်း ရင့်ကျက်လာပြီ။ အဖေ့လက်ကို မကိုင်ဘဲတောင် မင်းရဲ့ အနာဂတ်ဆီ ခြေလှမ်းတိုင်းကို ကောင်းကောင်းလှမ်းနိုင်ပြီ”
လွန်ခဲ့သည့် ခြောက်လအတွင်း လင်ချူးဆွေ့ကို ထောက်ပံ့ပေးခဲ့သည့် ခိုင်မာမှုနှင့် သတ္တိများသည် ဤအခိုက်အတန့်မှာ အက်ကွဲလာသည်။ “အဖေ၊ သမီး အရင်က နာခံမှုမရှိခဲ့ဘူး၊ တောင်းပန်ပါတယ်...”
“ဘာအတွက် တောင်းပန်တာလဲ။ တောင်းပန်ရမှာက အဖေပဲ၊ မင်းကို ဒီလိုငယ်ရွယ်တဲ့အချိန်မှာ အနာဂတ်ရဲ့ လေမုန်တိုင်းနဲ့ မိုးရေတွေကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ဖို့ ထားခဲ့မိလို့ အဖေ တောင်းပန်ပါတယ်။”
“သမီး မကြောက်ဘူး” လင်ချူးဆွေ့က မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း နှာရှုံ့လိုက်သည်။ “သမီး... အဖေ့ကို အရမ်းလွမ်းတယ်”
“ဒီမှာ၊ မငိုနဲ့။ အဖေ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်အတွက် အဖေမှာ နောင်တမရှိဘူး၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ အဖေ ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ အဲဒီကောင်လေးက တန်ဖိုးရှိတယ်” လင်ရှို့ကျယ်က ပြုံးရင်း ပြောသည်။
“မင်း မနက်ဖြန် ခရီးသစ်တစ်ခုကို စတင်တော့မယ်။ ဒီနေရာက လှပတယ်။ အဖေ့ကို ဒီမှာ သမီးရဲ့ ဓာတ်ပုံရိုက်ပေးခွင့်ပြုပါ”
“ဒါပေမဲ့ သမီးမိတ်ကပ်က ပျက်သွားပြီ” လင်ချူးဆွေ့က မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း မလှပတဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို အတင်းပြုံးပြသည်။
“သမီး မိတ်ကပ်လိမ်းထားလည်း မလိမ်းထားလည်း အတူတူပဲ”
“မဟုတ်ဘူး”
လင်ချူးဆွေ့က ဖုန်းကို လင်ရှို့ကျယ်ထံ ပေးလိုက်ပြီး အကေးရှားပန်းနံရံအောက်သို့ ပြေးသွားကာ ခပ်မိုက်မိုက်ဟန်ဖြင့် လက်နှစ်ချောင်း ထောင်ပြီး ပို့စ်ပေးလိုက်သည်။
“အဖေ၊ သမီးကို လှလှလေး ရိုက်ပေးပါနော်”
“စိတ်မပူနဲ့”
လင်ရှို့ကျယ်က ရှပ်တာခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်ပြီး ကင်မရာမီးရောင်လက်သွားသည့်အခါ လင်ချူးဆွေ့ရဲ့ မျက်လုံးများက မှိတ်သွားသည်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးများက ပတ်ဝန်းကျင်မီးရောင်နှင့် အလျင်ညီသွားသည့်အခါ၊ ဒန်းသည် ဗလာဖြစ်နေပြီး သူမရဲ့ အဖေ့ပုံရိပ်သည် ပျောက်ကွယ်သွားကာ ဖုန်းတစ်လုံးသာ ဒန်းပေါ်မှာ တစ်ခုတည်း ကျန်ရစ်နေသည်။
လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြီး လင်ချူးဆွေ့သည် အိပ်မက်ထဲမှ နိုးထလာသလို ခံစားရသည်။
“အဖေ”
“အဖေ၊ အဖေ ဒီမှာ ရှိသေးရဲ့လား”
မျက်ရည်များသည် သူမရဲ့ ပါးပြင်ပေါ် စီးကျလာသည်။ လင်ချူးဆွေ့သည် ဒန်းဆီ လျှောက်သွားပြီး ထိုင်လိုက်ကာ ဖုန်းကို ကောက်ယူသည်။ ဖုန်းထဲက နောက်ဆုံးဓာတ်ပုံတွင်၊ တောက်ပသည့် အပြုံးတစ်ခုသည် အကေးရှားပန်းနံရံအောက်မှာ ထာဝရ ရပ်တန့်နေသည်။
...
ရှောက်ယန်က အိပ်ရာပေါ်မှာ လှဲနေရင်း မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး အချိန်တွေ တစ်စက္ကန့်ပြီး တစ်စက္ကန့် ကုန်လွန်သွားဖို့ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
သန်းခေါင်ယံလမင်းအလင်းရောင်သည် ပြတင်းပေါက်ကနေ အခန်းထဲသို့ ဖြတ်လင်းလာပြီး သူ့ရဲ့ အေးစက်သည့် မျက်နှာပေါ် ကျရောက်နေသည်။
၂၈ မိနစ်၊ ၂၇ မိနစ်၊ ၂၆ မိနစ်...
ရှောက်ယန်သည် ဤတိုတောင်းသည့် ဘဝကို မျက်လုံးရှေ့မှာ ပြန်လည်သုံးသပ်သည်၊ သူ မှတ်မိတတ်စအချိန်ကတည်းက မိဘမဲ့ဂေဟာမှာ နေထိုင်ခဲ့ရသည်။
မိဘမဲ့ဂေဟာထဲမှာ ကလေးများစွာ ရှိသော်လည်း အရင်းအမြစ်များက နည်းပါးသည်။ တစ်ပတ်လျှင် ပေးထားသည့် သကြားလုံးများပင်လျှင် ကလေးတိုင်း၏ လက်ထဲသို့ မရောက်နိုင်ပေ။
အလွန်ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက ရှောက်ယန်က ချစ်စရာကောင်းအောင်နှင့် သနားစရာကောင်းအောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာကို သင်ယူခဲ့သည်။ သူသည် ပိုမိုအာရုံစိုက်ခံရပြီး အရင်းအမြစ် ပိုမိုရယူနိုင်ရန် ဖြစ်သည်။
သူ့လို လူများအတွက် ကြင်နာမှုဆိုတာ ဘာလဲ၊ ကိုယ်ကျိုးမဖက်မှုဆိုတာ ဘာလဲ ဆိုတာကို မသိကြပေ။ သူ သိသည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ တိုက်ခိုက်ပြီး အခွင့်အရေးကို အရယူနိုင်ဖို့သာ ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ ဤတိုတောင်းသည့် တစ်နှစ်အတွင်း၊ သူသည် ယခင်က မသိခဲ့ဖူးသည့် ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ချမ်းသာမှုကို ခံစားခဲ့ရသည်၊ နှလုံးသားထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကို ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံလိုသည့် ဆန္ဒ၊ သူမအတွက် သူ့ဘဝကိုပင် ပေးဆပ်လိုသည့် ဆန္ဒ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
လင်ချူးဆွေ့နှင့်အတူ သူ တစ်ခါ ရရှိခဲ့ဖူးသည့် ပျော်ရွှင်မှုသည် တစ်သက်တာ အထီးကျန်မှု၊ မသိနားမလည်မှုများနှင့် ထိုက်တန်သည်။
ဒါက လုံလောက်ပြီ။
ရှောက်ယန်က မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
၁၀ မိနစ်၊ ၉ မိနစ်၊ ၈ မိနစ်...
သို့သော်၊ နောက်ဆုံး ဆယ်မိနစ်အတွင်း ရှောက်ယန်က သူ့ရဲ့ တာဝန်တိုးတက်မှုဘားသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိပြုမိသည် -
၅၁%၊ ၅၂%၊ ၅၃%...
သူ ချက်ချင်း ထထိုင်လိုက်သည်။ နှစ်မိနစ်ကျော်အတွင်း တိုးတက်မှုဘားသည် ၈၀% သို့ ခုန်တက်သွားပြီး ဆက်လက်၍ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်နေသည်။
သူ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး လင်ချူးဆွေ့ကို ချက်ချင်း ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။
၈၄%၊ ၈၅%၊ ၈၆%...
ဖုန်းသည် အချိန်အကြာကြီး မြည်ပြီးမှ ဆက်သွယ်မိသည်၊ လင်ချူးဆွေ့ရဲ့ သိသာစွာ အက်ကွဲနေသည့် အသံထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဆရာရှောင်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ” ရှောက်ယန်က အလွန် စိုးရိမ်ပြီး ထိတ်လန့်နေသည်။ သူက ခက်ထန်သည့် ဟန်ဆောင်ရင်း ပြောသည်။ “ငါ မင်းကို တစ်ခါမှ မကြိုက်ခဲ့ဘူး။ တစ်မိနစ်မှ မဟုတ်ဘူး၊ တစ်စက္ကန့်မှ မဟုတ်ဘူး”
၈၉%၊ ၉၀%...
“မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ ငါ မင်းကို မကြိုက်ဘူးလို့ ပြောပြီးပြီ၊ မင်း ဘာဖြစ်လို့ မမေ့နိုင်သေးတာလဲ၊ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂုဏ်သိက္ခာရှိအောင် မလုပ်နိုင်ဘူးလား”
“ရှောက်ယန်၊ ငါ မနက်ဖြန် ထွက်သွားတော့မယ်၊ ငါ့ကို လိုက်ပို့ပေးဖို့ လာနိုင်မလား”
ရှောက်ယန်ရဲ့ နှလုံးသားသည် နှောင်ဖွဲ့ခံထားရသလို တသိမ့်သိမ့် အခုန်မြန်နေသည်။ အသက်ရှူသံတိုင်းမှာ နာကျင်နေသည်။
“နံမည်မြို့ လေဆိပ်မှာ T3 ဂိတ်၊ ညနေ ၆:၃၀”
“ငါ မလာဘူး”
“နင် လာလာ မလာလာ၊ ငါ နင့်ကို စောင့်နေမယ်”
၉၅%၊ ၉၆%...
နောက်ဆုံး သုံးဆယ်စက္ကန့်တွင် ၉၈%။
ရှောက်ယန်က ထပြီး အခန်းထဲမှာ နှစ်ပတ်လည်ပြီး လျှောက်သွားသည်၊ နောက်ဆုံးတွင် သူမကို အမှန်တရားကို ပြောပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ “လင်ချူးဆွေ့၊ ငါ မင်းအဖေကို မင်းဆီ ပြန်ပေးနိုင်တယ်။ မင်း မင်းအဖေကို မလိုချင်တော့ဘူးလား”
“လိုချင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဖေက သူ့ရဲ့ ရွေးချယ်မှုကို လုပ်ပြီးပြီ၊ သူက ငါ့ရွေးချယ်မှုတွေကို ဘယ်တုန်းကမှ ဝင်မပါခဲ့သလို၊ ငါလည်း သူ့ရဲ့ ရွေးချယ်မှုကို လေးစားတယ်”
“လင်ချူးဆွေ့” ရှောက်ယန်က အခု တကယ့်ကို စိုးရိမ်နေပြီ။ “ငါ့ဘဝမှာ တွယ်တာစရာ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူက မတူဘူး၊ သူ့မှာ မင်း ရှိသေးတယ်...”
“တွယ်တာစရာ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူးလား” လင်ချူးဆွေ့က မသိမသာ ပြုံးသည်။ “ဒါဆို ငါ နင့်ကို နောက်ဆုံး မေးခွန်း တစ်ခု မေးပါရစေ၊ ရှောက်ယန်၊ ငါ... ငါကရော နင့်အတွက် တွယ်တာနိုင်နေသေးရဲ့လား”
၉၈%၊ နောက်ဆုံး နှစ်ဆယ်စက္ကန့်။
ရှောက်ယန်ရဲ့ စိတ်ထဲတွင် ဗလာဖြစ်သွားပြီး သူမရဲ့ နောက်ဆုံးစကားများသာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
“ငါ... ငါကရော နင့်အတွက် တွယ်တာနိုင်နေသေးရဲ့လား”
၉၉%၊ နောက်ဆုံး ဆယ်စက္ကန့်။
ရှောက်ယန်ရဲ့ နှလုံးသားသည် ရုတ်တရက် တည်ငြိမ်သွားသည်။ သူက မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ခိုင်မာစွာနှင့် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ဖြေသည်။ “ငါ... အရင်ကတည်းက မင်းကို အဖြေပေးပြီးပြီ မဟုတ်လား”
“ပေးခဲ့လား”
“အဲဒီနေ့က၊ မှတ်စုထဲမှာ၊ မင်းက ငါ့ကို မေးခဲ့တယ် ‘ငါသာ မင်းရဲ့ နှလုံးသားက ငါ့လိုဖြစ်ဖို့ ဆုတောင်းတယ်’ လို့၊ နောက်တစ်ကြောင်းက...”
၃၊ ၂၊ ၁။
“ငါကတိပေးတယ်၊ ငါ ဘယ်တော့မှ မစိတ်ပျက်စေဘူး၊ ငါ့နှလုံးသားထဲမှာ အမြဲရှိတယ်။”
၁၀၀%။
•••••••
ငါးနှစ်အကြာတွင်။
ပေချန်မြို့၏ နွေရာသီတွင် အပူချိန်သည် နန်ချန်မြို့ထက် မနိမ့်ကျခဲ့ပေ။ ပူလောင်သည့် နေရောင်သည် ကောင်းကင်တွင် တွဲလွဲချိတ်ဆွဲထားပြီး လင်ချူးဆွေ့၏ အဝတ်အစားများသည် ချွေးများဖြင့် စိုစွတ်နေပြီဖြစ်သည်။
ရဲတပ်ဖွဲ့အထူးတပ်ဖွဲ့၏ ဆုချီးမြှင့်ပွဲတွင် သူမက အမြင့်ဆုံးဂုဏ်ထူးဆောင်တံဆိပ်ကို ရရှိခဲ့သည်။ ခန်းမမှ အဝတ်လဲခန်းသို့ လမ်းတစ်လျှောက်၊ သူမပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များက တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဂုဏ်ပြုပြောဆိုကြသည်။
ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်လည်နှုတ်ဆက်ပြီးနောက်၊ သူမက အဝတ်လဲခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ယူနီဖောင်းကို ချွတ်ကာ ပေါ့ပါးသည့် အဝတ်အစားများအဖြစ် လဲလှယ်လိုက်သည်။
သူမရဲ့ သော့ခတ်သေတ္တာတံခါးအတွင်းဘက်တွင် သူမအဖေ၏ ( ၂ ) လက်မအရွယ် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ကပ်ထားသည်။
သူမက တံဆိပ်ကို စင်ပေါ်တွင် တင်ထားပြီး လင်ရှို့ကျယ်၏ ဓာတ်ပုံနှင့် တိုက်ရိုက်မျက်နှာချင်းဆိုင် ထားလိုက်သည်၊ သူ မြင်နိုင်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။
“ဦးကြီးလင်း၊ အခု ဂုဏ်ယူလို့ရပြီမဟုတ်လား”
“အနာဂတ်မှာ၊ သမီးလေ အဖေ့ကို ပိုပြီး ဂုဏ်ယူစရာဖြစ်အောင် လုပ်ပေးမယ်၊ စောင့်ကြည့်နေပါ”
ဓာတ်ပုံထဲတွင် လင်ရှို့ကျယ်သည် နူးညံ့သည့် မျက်ခုံးများနှင့် ကြင်နာသည့် အပြုံးရှိနေပြီး အတိတ်က သူပုံစံအတိုင်း ရှိနေသည်။
လင်ချူးဆွေ့က သူမရဲ့ အကြည့်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ခဏရပ်တန့်ကာ ပြောသည်။ “အဖေ သမီးအတွက် ရွေးချယ်ပေးခဲ့တဲ့ ကောင်လေးက အဲဒီနေ့မှာ လေဆိပ်ကို မလာခဲ့ဘူး”
“ငါးနှစ်ကြာပြီးပြီ။ သူ အခု ကောင်းကောင်းနေတယ်”
“သမီးလည်း ဒီလိုပဲ”
သူမက မသိမသာ ပြုံးရင်း သူမအဖေ၏ အဖြူအမည်း သက်သေခံဓာတ်ပုံကို ကြည့်သည်။ “ဒါပေမဲ့ သမီးတို့... ကံမပါခဲ့ဘူး”
ထိုအချိန်တွင် ကောလိပ်က သူမရဲ့ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းဖြစ်သည့် ကျောက်စစ်ယင်က ဖုန်းဆက်လာသည်။ “ချူချူ၊ ဘယ်တော့ ရောက်မှာလဲ”
“မကြာခင် ရောက်တော့မယ်။ ငါ အရင် မိတ်ကပ်လိမ်းလိုက်ဦးမယ်။ ဆုချီးမြှင့်ပွဲက နေပူထဲမှာ လုပ်တာဆိုတော့ ငါ့မိတ်ကပ်တွေ အကုန်ပျက်သွားပြီ”
“ဟဟ၊ ဂုဏ်ပြုပါတယ် သူငယ်ချင်း။ မနေ့က သတင်းမှာ ဖတ်လိုက်ရတယ်၊ ရဲမှူးလင်က ဒီတစ်ခါ ပြည်နယ်စပ်က လူသတ်သမားလိုက်ဖမ်းတဲ့ အမှုကြီးကို ဖြေရှင်းခဲ့တယ်တဲ့”
“အိုကေ၊ လိပ်စာကို ပို့ပေးလိုက်ပါ”
“မိတ်ကပ်မလိမ်းတာ အကောင်းဆုံးပဲ” ကျောက်စစ်ယင်က အနည်းငယ် နောက်သလို ပြောသည်။ “နင်က ငါနဲ့အတူ blind date အဖော်လိုက်လာတာ။ အာရုံတွေ အကုန်မလုယူလိုက်ပါနဲ့”
“မိတ်ကပ်မလိမ်းတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး” လင်ချူးဆွေ့က ရယ်ရင်း ပြောသည်။ “နင်က ငါ အာရုံလုခံရမှာကြောက်ရင် ငါ့ကို မခေါ်နဲ့လေ”
“မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ နင် လာရမယ်။ မဟုတ်ရင် ငါ အရမ်းရှက်နေမှာ” ကျောက်စစ်ယင်က အလျင်အမြန် ထပ်ပြောသည်။ “ငါ သူ့ပရိုဖိုင်ကို တော်တော်ကြိုက်တယ်။ ရဲမှူးလင်၊ နင်က ရာဇဝတ်သားတွေ အများကြီး ဖမ်းခဲ့ပြီးပြီ။ သူ့မှာ အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်မှု သဘောထား ရှိ မရှိ ငါ့ကို ကြည့်ပေးပါ”
“ငါ သေချာပြောပြလို့ မရဘူး”
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် နင် လာရမယ်”
လင်ချူးဆွေ့သည် ဖုန်းချပြီးနောက် ပေါ့ပါးဖျော့တော့သည့် အဖြူရောင်ဂါဝန်ကို လဲလိုက်ပြီး ဆံပင်ကို ဖြည်ချထားကာ ကြည့်မှန်ရှေ့တွင် မိတ်ကပ်အနည်းငယ် လိမ်းသည်။ ထို့နောက် လမ်းဘေးတွင် တက္ကစီရှာရန် ထွက်လာသည်။
မကြာခင်မှာပင် ဆီဒင်ကားတစ်စီးသည် သူမရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူမရဲ့ တပည့်ဖြစ်သူ ချင်းနိုင့် ဖြစ်သည်။
ဤသူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာက သူ ပြုခဲ့သည့်ကတိကို ထိန်းသိမ်းခဲ့သည်။ သူက အထက်တန်းကျောင်းတွင် နှစ်တန်းထပ်ကျခဲ့ပြီး တကယ့်ကို သူမနှင့် တူညီသည့် တက္ကသိုလ်သို့ ဝင်ခွင့်ရခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ ခြေရာကို လိုက်ကာ ရဲတပ်ဖွဲ့အကယ်ဒမီသို့ ဆက်လက် ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ သူက အထူးတပ်ဖွဲ့၏ စမ်းသပ်မှုများကို မအောင်မြင်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါ ရဲတပ်ဖွဲ့တွင် သာမန်ရဲတစ်ဦးအဖြစ် လုပ်ကိုင်နေသည်။
“ရှောင်ချူ၊ ဘယ်သွားမှာလဲ။ ငါ လိုက်ပို့ပေးမယ်”
“မလိုဘူး၊ ငါ တက္ကစီခေါ်ထားပြီ”
“ဖျက်လိုက်ပါ။ ငါ လိုက်ပို့ပေးမယ်”
“မင်း မဝင်ရင် ငါ မင်းကို လမ်းတစ်လျှောက် လိုက်နေမှာ”
“ဘာလို့ ငါနဲ့လိုက်ခိုင်းရသလဲဆို။ အရင်က တက္ကစီယာဉ်မောင်းတွေက အမျိုးသမီးခရီးသည်တွေကို အနိုင်ကျင့်တဲ့ အမှုတွေ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ငါ မင်းကို ကာကွယ်ဖို့ ရောက်လာတာ”
“မင်းရဲ့ သူရဲကောင်းဆန်တာကို ထားလိုက်ပါ” လင်ချူးဆွေ့က ပြောသည်။ “အခုက နေ့ခင်းဘက်ကြီးပဲ၊ ပြီးတော့ ငါကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်တယ်”
“မြန်မြန်ဝင်လိုက်။ ငါ ကားစက်နှိုးထားပြီးပြီ”
ထွက်ပေါက်မရှိတော့သည်ကို မြင်တော့ လင်ချူးဆွေ့က နောက်ထပ် အနှောင့်အယှက် မဖြစ်အောင် ကားထဲဝင်လိုက်သည်။
“ဘယ်ကိုလဲ”
“လန်ချွေ့စားသောက်ဆိုင်”
“အိုး၊ အဲဒီနေရာက အဆင်မြင့်တယ်။ ဘယ်လို အခါသမယမျိုးလဲ၊ တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို ဂုဏ်ပြုစားပွဲ ကျွေးမှာလား”
“မဟုတ်ဘူး” လင်ချူးဆွေ့က သူ့ကို စကားပင် မပြောချင်ပေ။ “blind date”
ရုတ်တရက် ချင်းနိုင့်က ဘရိတ်ကို ဖိချလိုက်သည်။ လင်ချူးဆွေ့၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရှေ့သို့ ဆတ်ခနဲ လှုပ်သွားသည်။ “ချင်းနိုင့်၊ နင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ”
“ဘယ်လို blind date လဲ” ချင်းနိုင့်က နောက်ပြန်လှည့်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးသည် “ငါ ဒီမှာ အမြဲ ရှိနေခဲ့တယ်လေ”
“...”
လင်ချူးဆွေ့က အချိန်ကို စစ်ကြည့်သည်။ “နင် ငါ့ကို ထပ်နှောင့်နှေးစေရင် ငါ ဆင်းတော့မယ်”
ချင်းနိုင့်က သူမကို မဖျောင်းဖျနိုင်ခဲ့ပေ။ သူက အင်ဂျင်ကို စိတ်မရှည်စွာ ပြန်စတင်ရင်း ရေရွတ်သည်။ “လင်ချူးဆွေ့၊ နင့်မှာ နှလုံးသား မရှိဘူး”
“အကြောင်းမဲ့ ငါ့ကို တံဆိပ်မကပ်နဲ့။ ငါ နင့်ကို အရင်ကတည်းက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားပြီးသားပဲ”
“ငါက နင့်ရဲ့ ပထမဆုံး ချစ်သူလေ”
“စာရင်းဇယားအရ ပထမဆုံး ချစ်သူတွေက ရှားရှားပါးပါး အောင်မြင်ကြတယ်”
“နင့်မှာ လုံးဝ တွယ်တာစိတ် မရှိဘူးလား”
“မရှိဘူး” လင်ချူးဆွေ့က အေးစက်စွာ ပြောသည်။ “နောက်ပိုင်းမှာ ငါ တခြားတစ်ယောက်ကို ကြိုက်သွားတယ်”
“ကောင်းပြီ၊ နင် တခြားတစ်ယောက်ကို ကြိုက်သွားတယ်။ ငါ ထင်တာက နင်က အဲဒီ ‘တခြားတစ်ယောက်’ကို မေ့မရတာပဲ။ ရပါတယ်၊ ငါ စောင့်နိုင်တယ်” ချင်းနိုင့်က နောက်ကြည့်မှန်ထဲက မိန်းကလေး၏ ရောင်ပြန်ပုံကို ကြည့်သည်။ “အခု နင် ရုတ်တရက် blind date ဖို့ လုပ်နေတယ်။ ဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ”
“ငါ သူ့ကို မေ့သွားတာ ကြာလှပြီ”
လင်ချူးဆွေ့က သူမ၏ အကြည့်ကို ပြတင်းပေါက်အပြင်သို့ ပြောင်းလိုက်ပြီး မြင်ကွင်းများကို ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို ကြည့်သည်။ “အဲဒီ ‘တခြားတစ်ယောက်’ ပုံစံကို ငါ မမှတ်မိတော့ဘူး”
...
ဆီဒင်ကားသည် လန်ချွေ့စားသောက်ဆိုင်၏ ဝင်ပေါက်တွင် ရပ်လိုက်သည်။ သူမကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည့်အခါ ချင်းနိုင့်က သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ “အရင်ဆုံး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောလိုက်မယ်။ blind date တွေရဲ့ အရည်အသွေးက ယေဘုယျအားဖြင့် မသေချာဘူး။ မင်းရဲ့ တပည့်ကို စဉ်းစားဖို့ ငါ အတင်းအကြံပြုတယ်”
“ငါလည်း ငါ့တပည့်ကို အတင်းအကြံပြုတယ် - လက်လွှတ်လိုက်ပါ” လင်ချူးဆွေ့က ပြောပြီး ကားတံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။
ချင်းနိုင့်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ သူမကို နန်ချန်မြို့မှ ပေချန်မြို့အထိ လိုက်ခဲ့သည်။ သူက ရဲတပ်ဖွဲ့အကယ်ဒမီ၏ ပြင်းထန်သည့် စမ်းသပ်မှုများကို အောင်မြင်ခဲ့ပြီး အမြဲတမ်း သူမဘေးတွင် ရှိနေခဲ့သည်။
လင်ချူးဆွေ့သည် နှလုံးသားမရှိသူ မဟုတ်ပေ။ သူမတကယ့်ကို ရင်ထဲထိခဲ့ပါသည်။
ဒါပေမဲ့ ကျေးဇူးတင်စိတ်ကြောင့် သူနှင့် တွဲဖြစ်သွားခဲ့လျှင်၊ ၎င်းသည် သူ့အတွက်ရော သူမကိုယ်တိုင်အတွက်ပါ တာဝန်မဲ့သည့် လုပ်ရပ် ဖြစ်လိမ့်မည်။
လင်ချူးဆွေ့က လန်ချွေ့စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ လျှောက်သွားပြီး သဘောတူထားသည့် ပြတင်းပေါက်ဘေးစားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
လန်ချွေ့စားသောက်ဆိုင်သည် ပေချန်မြို့တွင် ထိပ်တန်းစားသောက်ဆိုင်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး Suzhou အစားအစာများကြောင့် လူသိများသည်။ စီးပွားရေးသမားများစွာသည် ဤနေရာသို့ သဘောတူညီချက်များ ဆွေးနွေးရန် လာလေ့ရှိသည်။
လင်ချူးဆွေ့က ထိုင်စောင့်ရင်း စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းသည်။ နန်ချန်မြို့ အမှတ် ( ၁ ) အလယ်တန်းကျောင်း အချောအလှလေးများအုပ်စုစကားပြောခန်းတွင် လုထျန်းပိုင်က မကြာမီ ကျင်းပမည့် အထက်တန်းကျောင်းပြန်လည်ဆုံစည်းပွဲအကြောင်း အသိပေးချက်တစ်ခု ပို့ထားပြီး လူတိုင်း ပါဝင်နိုင်မလားဟု မေးထားသည်။
ပြန်လည်ဆုံစည်းပွဲသည် နှစ်နှစ်တစ်ကြိမ် ကျင်းပလာခဲ့သည်။ လင်ချူးဆွေ့သည် အားလပ်ချိန်ရှိသမျှ အခြေခံအားဖြင့် တက်ရောက်ခဲ့သည်။
ထို “တခြားတစ်ယောက်”ကို တစ်ကြိမ်မှ မတွေ့ခဲ့ရပေ။
နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီးနောက် သူငယ်ချင်းဟောင်းများနှင့် ပြန်လည်ဆက်သွယ်လိုသည့်အတွက် လင်ချူးဆွေ့က ရိုးရှင်းစွာ ပြန်ဖြေသည်။ “ငါ မှတ်ပုံတင်မယ်”
***