အခန်း ၆၇

အပိုင်း ( ၆၇ )

မကြာခင်မှာပင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသည့် ယောက်ျားတစ်ယောက်သည် လင်ချူးဆွေ့၏ စားပွဲဆီ လျှောက်လာသည်။ သူက အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရပြီး တုန်ရီစွာဖြင့် မေးသည်။ “ခွင့်ပြုပါ၊ မင်းက မိန်းကလေးကျောက်စစ်ယင်လား”

လင်ချူးဆွေ့က မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမရဲ့ သိမ်မွေ့ပြီး လှပသည့်မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ထိုယောက်ျား၏ မျက်လုံးထဲတွင် အလင်းတစ်ခု ချက်ချင်းဆိုသလို ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

“မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မက ကျောက်စစ်ယင်ရဲ့ သူငယ်ချင်းပါ။ သူမနဲ့အတူ လိုက်လာပေးတာ”

“အိုး…” စွင်းရွေ့ချန်းက ခေါင်းဆတ်ပြသည်။ “ဟုတ်တယ်၊ သူမက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ခေါ်လာမယ်လို့ ပြောထားတယ်”

သူက သူမရှေ့တွင်ရှိသည့် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူက သူမကို တစ်ခါတစ်ရံ အကဲခတ်ကြည့်သည်။ လင်ချူးဆွေ့က သူ့ကို ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးပြပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ဖုန်းကို ဆက်ကြည့်နေသည်။

စကားစပြောရန် အကြောင်းအရာမရှိသဖြင့် လေထုသည် အနည်းငယ် အဆင်မပြေ ဖြစ်နေသည်။

လင်ချူးဆွေ့က ကျောက်စစ်ယင်ထံ မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ပို့သည်။ “ဘာဖြစ်နေတာလဲ သူငယ်ချင်း။ နင့်ရဲ့ blind dateက ရောက်နေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ နင်က မရောက်သေးဘူး”

ကျောက်စစ်ယင်က လင်ချူးဆွေ့ထံ တောင်းပန်သည့် အီမိုဂျီများကို ဆက်တိုက်ပို့သည်။ “တောင်းပန်ပါတယ် သူငယ်ချင်း။ လမ်းမှာ ကားပိတ်နေလို့။ နောက်မိနစ်သုံးဆယ်လောက် ထပ်ကြာလိမ့်မယ်။ သူနဲ့ အရင်စကားပြောပေးလို့ရမလား”

လင်ချူးဆွေ့: “သူနဲ့ စကားပြော။ သူနဲ့ ငါ ဘာပြောရမှာလဲ။ ဒါ ငါ blind date မဟုတ်ဘူး။ နင် မြန်မြန်မလာရင် ငါ ထွက်သွားမယ်”

ကျောက်စစ်ယင်: “အနူးအညွတ်တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ့ကို ကူညီပေးပါ၊ နင်က အကောင်းဆုံးပဲ [ခွေးမျက်လုံးလေးအီမိုဂျီ]”

အခြားနည်းလမ်းမရှိသဖြင့် လင်ချူးဆွေ့က စွင်းရွေ့ချန်းကို မော့ကြည့်သည်။ “စစ်ယင်က လမ်းမှာ ကားပိတ်နေလို့ မကြာခင်ရောက်လာမယ်တဲ့။ ဗိုက်ဆာနေရင် အရင်မှာစားလို့ရတယ်”

စွင်းရွေ့ချန်းက လက်ကို အကြိမ်ကြိမ်ဝှေ့ယမ်းသည်။ “ပြဿနာမရှိဘူး။ ကျွန်တော် ဗိုက်မဆာသေးဘူး။ နည်းနည်းလောက် ထပ်စောင့်ကြတာပေါ့”

လင်ချူးဆွေ့က နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် အတင်းပြုံးပြပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ Weiboကို စိတ်မပါစွာ ဆက်လှန်ကြည့်သည်။

ရောင်းအားအဆင့် နံပါတ် ( ၁ ) တွင် အိတ်စ်ဝိုင်ကော်ပိုရေးရှင်း၏ ထုတ်ကုန်သစ်မိတ်ဆက်ပွဲ ရှိနေသည်။

လင်ချူးဆွေ့က ၎င်းကို နှိပ်ဝင်ကြည့်သည်။ ထို tag အောက်ရှိ ထိပ်တန်း ရေပန်းစားသော Weiboသည် ရှောက်ယန်က မိတ်ဆက်ပွဲတွင် ထုတ်ကုန်သစ်ကို ပြသပြီး မိတ်ဆက်နေသည့် ဗီဒီယိုတစ်ခု ရှိသည်။

ဗီဒီယိုထဲရှိ အမျိုးသားသည် သူနှင့် အံဝင်ခွင်ကျ အနောက်တိုင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ သူ၏ ဖြောင့်တန်းပြီး ရှည်လျားသည့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုမိုထင်ရှားစေသည်။ မီးမောင်းထိုးထားသည့် အလင်းရောင်က သူ၏ ထက်မြက်ပြီး ချောမောသည့် မျက်နှာအသွင်အပြင်ကို ထိန်လင်းနေစေသည်။ သူ၏ အကြည့်များသည် ကြည်လင်ပြီး တောက်ပလျက် ရှိသည်။

လင်ချူးဆွေ့က နားကြပ်တပ်ပြီး သူ့အသံကို နားထောင်သည်—

“ဒီစက်ရုပ်ထုတ်ကုန်ကို အော်တစ်ဇင်ကလေးများအတွက် ဒီဇိုင်းထုတ်ထားပြီး အပြန်အလှန် ဆက်သွယ်မှု လုပ်ဆောင်ချက်များကို အဓိကထားထားပါတယ်။ အင်ထရိုဗာ့ဖြစ်ပြီး သီးသန့်နေလိုတဲ့ ကလေးများ သူတို့ရဲ့ နှလုံးသားကို ဖွင့်ဟလိုစိတ်ရှိလာစေရန်...”

သူ့အသံသည် သူမ မှတ်မိသလို အေးမြပြီး တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာကြာလာသည့်အခါ၊ ကျောင်းဝင်းရှိ ပရုတ်ပင်များအောက်တွင် အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ကာ စက်ဘီးကို တွန်းရင်း လျှောက်လှမ်းနေသည့် ထိုဆယ်ကျော်သက်လူငယ်သည် တရုတ်နိုင်ငံ ထိပ်တန်းနည်းပညာကုမ္ပဏီ၏ တည်ထောင်သူနှင့် စီအီးအို ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူသည် နောက်ဆုံးတွင် ရွှံ့ထဲမှ တွားထွက်ကာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကြိုးစားမှုဖြင့် အမြင့်ဆုံးထိပ်ဖျားသို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

လင်ချူးဆွေ့သည် သူက ပိုမိုလှပပြီး ခမ်းနားသည့် ရှုခင်းများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီလားဟု မသိရပေ။ သူမက ကုမ္ပဏီ၏ တရားဝင် ဝေ့ပေါ်ပို့စ်ကို လိုက်ခ်လုပ်လိုက်သည်။

သူမသည် သူ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်နေမည်ဟု မျှော်လင့်သည်၊ နှစ်ပေါင်းများစွာက သူမ၏ အမှတ်တရများထဲတွင် ပိတ်မိနေစဉ်၊ သူသည် သူမကို ဆွဲထုတ်ပြီး အဖေမရှိသည့်တိုင် တစ်ယောက်တည်း ရှင်သန်ကြီးပြင်းနိုင်ဖို့ သင်ကြားပြသခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ငိုတတ်ရုံသာသိပြီး ဒေါသနှင့် လက်သီးများဖြင့် သူမ၏ အားနည်းချက်ကို ဖုံးကွယ်တတ်သည့် ထိုမိန်းကလေးသည် ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမအဖေကဲ့သို့ပင်၊ သူမသည်လည်း သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားဖြင့် လူများကို ကာကွယ်လိုခဲ့သည်။

စွင်းရွေ့ချန်းက လင်ချူးဆွေ့၏ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမက ဖုန်းကို အာရုံစိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ အမေးပြုသည်။ “အိတ်စ်ဝိုင်ကုမ္ပဏီရဲ့ ထုတ်ကုန်သစ်မိတ်ဆက်ပွဲကို ကြည့်နေတာလား”

“အင်း”

“အိတ်စ်ဝိုင်ကုမ္ပဏီရဲ့ နာမည်က တော်တော်ကို သရော်စရာပဲ”

“ဘာလို့ အဲဒီလိုပြောတာလဲ”

စွင်းရွေ့ချန်းက အဆင်မပြေသော လေထုကို ပေါ့ပါးစေရန် သူမနှင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောရန် ကြိုးစားသည်။ “XY ဆိုတာ လူ့ခရိုမိုဇုန်းတွေကို ဆိုလိုတာ။ ဒီကုမ္ပဏီက ဉာဏ်ရည်တု ထုတ်လုပ်တယ်။ ဉာဏ်ရည်တုကုမ္ပဏီတစ်ခုကို လူ့ဇီဝဗေဒနဲ့ ဆက်စပ်တဲ့ နာမည်ပေးတာက တော်တော်လေးကို သရော်ပြုစရာပဲ”

“အင်း...” လင်ချူးဆွေ့က ခဏတာမျှ စဉ်းစားပြီး ပြန်ဖြေသည်၊ “ကျွန်မကတော့ XY ဆိုတာ... သူတို့ရဲ့ အကြီးတန်းဖန်တီးရှင်အရာရှိ ရှောက်ယန်ရဲ့ နာမည်ရှေ့စာလုံးတွေသာ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ထင်တယ်”

“အာ၊ အဲဒီလောက် ရိုးရှင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”

“အဲ့လောက်ကို ရိုးရှင်းနိုင်တယ်”

ထိုပါရမီရှင်ကဲ့သို့ပင်၊ တစ်ခါတစ်ရံ သူ၏ အတွေးအခေါ်သည် အလွန်ရိုးရှင်းသည်—ကုမ္ပဏီနာမည်အတွက် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်နာမည်ကို အသုံးပြုခြင်းသည် သူ့ပုံစံပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် လူ့ခရိုမိုဇုန်း၊ ဇီဝဗေဒနှင့် ဉာဏ်ရည်တုအကြောင်း နက်နက်နဲနဲ မစဉ်းစားခဲ့ပေ။

...

ထိုအချိန်တွင် အနောက်တိုင်းဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသည့် စီးပွားရေးသမားတစ်ဦးသည် လန်ချွေ့စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။ စားသောက်ဆိုင်မန်နေဂျာက သူ့ကို လူကိုယ်တိုင် ကြိုဆိုနှုတ်ဆက်သည်—

“မစ္စတာရှောက်၊ မစ္စတာရှောက်ရဲ့ သီးသန့်ထမင်းစားခန်းက တတိယထပ်မှာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်နောက်လိုက်ခဲ့ပါ၊ မစ္စတာလျို့နဲ့ အခြားသူတွေက စောင့်နေတာ ခဏလောက် ရှိနေပြီ”

ရှောက်ယန်က များများစားစား မပြောဘဲ VIP သီးသန့်လမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် တတိယထပ်ရှိ VIP သီးသန့်အခန်းသို့ သူ့နောက်လိုက်သွားသည်။ ဒါပေမဲ့ ထောင့်ရှိ ခရုပတ်လှေကားဘေးကို ဖြတ်သွားစဉ် ပြတင်းပေါက်ဘေးရှိ လင်ချူးဆွေ့ကို သူ မြင်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူ့ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ထိုမိန်းကလေးသည် အဖြူရောင်ဂါဝန်ဝတ်ထားပြီး သေးသွယ်သည့် ခန္ဓာကိုယ်လေးနှင့် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သည့် ကိုယ်နှုတ်အမူအရာ ရှိသည်။ ကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာကျက်ထိရှိ ပြတင်းပေါက်များမှ နေရောင်ခြည်သည် သူမကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ သူမရဲ့ မျက်နှာအသွင်အပြင်သည် ရှင်းသန့်လှပပြီး သူမ၏ အမူအရာသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သည်။

သူမသည် သူ မကြာသေးခင်က ကားထဲတွင် မြင်ခဲ့ရသည့် ရဲတပ်ဖွဲ့ ပရိုမိုးရှင်းဗီဒီယိုထဲမှ မိန်းကလေးနှင့် လုံးဝ မတူပေ—ထိုမိန်းကလေးသည် မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း လူမိုက် သုံးငါးဦးကို ဖမ်းချုပ်နိုင်သူ ဖြစ်သည်။

ယခု သူမ မည်သို့ပုံပင်ပေါက်နေပါစေ၊ သူမသည် သူ့မှတ်ဉာဏ်တွေထဲမှ မိန်းကလေး မဟုတ်တော့ပေ။

အချိန်သည် စီးဆင်းသွားပြီး၊ သူ ချစ်မြတ်နိုးခဲ့သည့် မိန်းကလေးသည်လည်း... များစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ရှောက်ယန်၏ အမှတ်တရများသည် လေဆိပ်ရှိ ထိုနေ့ ညနေ ၅ နာရီ ၁၄ မိနစ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။ သူမက သူ့ကို ရှာဖွေရန် နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်ခဲ့သော်လည်း မမြင်တွေ့ခဲ့ရပေ။ သူမ၏ စိတ်ပျက်မှုနှင့် အထီးကျန်မှုပုံစံကို သူ မြင်ခဲ့ရသည်။

တကယ်တော့ သူ အဲဒီမှာ ရှိနေခဲ့သည်၊ တိုင်တစ်ခု၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းအောင်းနေရင်း သူမကို တမ်းတစွာ ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမက မိသားစုနှင့် တွန့်ဆုတ်စွာ နှုတ်ဆက်ပြီး ထွက်ခွာခန်းမထဲသို့ လျှောက်သွားကာ အင်္ကျီလက်ဖြင့် မျက်ရည်များကို သုတ်နေသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ လေယာဉ်သည်... ဝေးလံသည့် ကောင်းကင်ထဲသို့ ပျံသန်းသွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူ၏ နှလုံးသားသည် နာကျင်မှုကြောင့် အစိတ်စိတ် အမြွှာမြွှာ ကွဲကြေနေသော်လည်း ရှောက်ယန်သည် နောက်ဆုံးတွင်... သူ့ကိုယ်သူ မပြသခဲ့ပေ။

မိန်းကလေးသည် သူမ၏ ဘဝခရီးသစ်ကို စတင်ခဲ့သည့်အခါ၊ ဆင်းရဲသောလူငယ်လေးသည် သူ၏ သတ္တိကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။

စွင်းရွေ့ချန်းက လင်ချူးဆွေ့သည် အိတ်စ်ဝိုင်ကော်ပိုရေးရှင်းအပေါ် စိတ်ဝင်စားနေသည်ကို မြင်ပြီး ပြောသည်။ “ဉာဏ်ရည်တုကို သုတေသနလုပ်တာက ကောင်းတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ အဲဒါက အလုပ်အကိုင်နှုန်းကို လျှော့ချသွားလိမ့်မယ်။ စက်ရုပ်တွေ လူကြိုက်များလာတာက အနိမ့်အဆင့် အလုပ်သမားတွေပဲ လုပ်နိုင်တဲ့သူတွေကို အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်စေလိမ့်မယ်။ ဒီအရင်းရှင်တွေက ပိုက်ဆံရှာဖို့ပဲ ဂရုစိုက်ပြီး အောက်ခြေလူတန်းစားရဲ့ အသက်ရှင်သေဆုံးမှုကို ဂရုမစိုက်ဘူး”

ဤစကားကိုကြားပြီး လင်ချူးဆွေ့၏ မျက်နှာသည် အေးစက်သွားပြီး သူမက ပြန်လည်ငြင်းခုံသည်။ “သူက အရင်းရှင် မဟုတ်ဘူး”

“ဘယ်သူ့အကြောင်း ပြောနေတာလဲ”

“ကျွန်တော် ဆိုလိုချင်တာက အိတ်စ်ဝိုင်နည်းပညာကုမ္ပဏီက နင်ပြောသလို မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ရဲ့ သုတေသနတိုင်းမှာ လူသားဆန်တဲ့ ဂရုစိုက်မှု ရှိတယ်၊ ဥပမာ ဒီတစ်ကြိမ် အော်တစ်ဇင်ကလေးတွေအတွက် ဖန်တီးထားတဲ့ အဖော်စက်ရုပ်လိုမျိုးပေါ့။”

တကယ်တော့ လင်ချူးဆွေ့သည် နည်းပညာအကြောင်း သိပ်နားမလည်ပေမဲ့ သူမသည် သူ၏ ထုတ်ကုန်များကို အမြဲလိုက်ကြည့်ခဲ့သည်။ ထုတ်ကုန်သစ်မိတ်ဆက်ပွဲတိုင်းကို အစကနေ အဆုံးထိ သေချာကြည့်လေ့ ရှိသည်။

လင်ချူးဆွေ့ စိတ်တိုနေသည်ကို မြင်ပြီး စွင်းရွေ့ချန်းက သူမသည် အိတ်စ်ဝိုင်ကုမ္ပဏီ၏ ပရိသတ်ဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းသည်။ စွင်းရွေ့ချန်းသည် သူ၏ ထူးခြားသည့် အမြင်များကို ပြသရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း အနည်းငယ် ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားပုံရသည်။

သူက အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလဲပြီး ထပ်မေးသည်။ “မိန်းကလေးလင်၊ မင်း ဘာအလုပ်လုပ်လဲ”

“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်မအလုပ်ရဲ့ သဘောသဘာဝက လျှို့ဝှက်ထားရမှာဖြစ်ပြီး ထုတ်ဖော်ပြောလို့ မရဘူး”

“အာ၊ နားလည်ပါပြီ၊ နားလည်ပါပြီ။ ဒါဆို... မင်း အိမ်ထောင်ပြုပြီးပြီလား”

“မပြုသေးဘူး”

“မပြုသေးဘူးလို့ မထင်ရဘူး” စွင်းရွေ့ချန်းက ပြုံးပြီး မေးသည်။ “ဒါဆို မင်းလည်း single လား”

သူမက အေးစက်စွာ “အင်း” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ဒီနေ့ ကျွန်တော်နဲ့ ကျောက်စစ်ယင် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့တာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ အရင်က သူငယ်ချင်းအဖြစ် အကောင့်မအပ်ထားသလို စကားလည်း မပြောဖူးဘူး” ဟု စွင်းရွေ့ချန်းက လင်ချူးဆွေ့ကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ “ကျောက်စစ်ယင်က မင်းကို ကျွန်တော့်အကြောင်း ပြောပြီးသား ဖြစ်မယ်။ ကျွန်တော်က အခု နိုင်ငံပိုင်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုမှာ အမှုဆောင်အရာရှိတစ်ယောက်ပါ၊ မိဘတွေကြိုက်တဲ့ ထမင်းအိုးလို အလုပ်ပေါ့။ မင်းက ကျွန်တော့်ကို အဆင်ပြေတယ်လို့ထင်ရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ WeChatကို အဆက်အသွယ်အဖြစ် ထည့်ပေးနိုင်မလား”

လင်ချူးဆွေ့က သံသယဖြစ်စွာ ကြည့်ကာ မျက်ခုံးအနည်းငယ်တွန့်သွားသည်။ သို့သော် ကျောက်စစ်ယင်ကို ထည့်စဉ်းစားပြီး သူမ သည်းခံကာ ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “တောင်းပန်ပါတယ်၊ မစ္စတာစွင်းက နားလည်မှုလွဲနေပုံရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းက ကျွန်မကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မမိတ်ဆက်ပေးခဲ့ဘူး။ သူမက တစ်ယောက်တည်း လာဖို့ ရှက်နေလို့ပါ”

“ဟုတ်ပြီ၊ ဟုတ်ပြီ၊ ကျွန်တော် စည်းကျော်မိသွားတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မင်းအကြောင်းကို ရိုးရိုးသားသား သိချင်တာပါ။”

“ရှင့်မှာ သမာဓိမရှိဘူး…”

လင်ချူးဆွေ့က ဒေါသထွက်ပြီး ဆူပူတော့မည့်အချိန်တွင် သူမ မော့ကြည့်လိုက်ရာ တံခါးဝမှ ဝတ်စုံဝတ်ထားသော အမျိုးသားများထဲတွင် သွယ်လျသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ၏ အသက်ရှူသံ တန့်သွားသည်။

ဗီဒီယိုများတွင် သူ့ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မြင်ဖူးသော်လည်း၊ ဒီတစ်ကြိမ်သည် သူတို့ လူချင်းတွေ့ဖူးသည့် ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။

လင်ချူးဆွေ့သည် သူမတို့ နှုတ်ဆက်ခဲ့သည့် နောက်ဆုံးအကြိမ်ကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။ ရှောက်ယန်က သူမကို အလွန်တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားခဲ့သည်၊ သူမကို ချေမွပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုသည့်နှယ်။

လင်ချူးဆွေ့သည် လက်ဖက်ရည်သောက်ရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ အကြည့်များကို အခြားနေရာသို့ လွှဲလိုက်ကာ၊ ရှောက်ယန်က သူမကို မမြင်ဘဲ အမြန်ထွက်သွားမည်ဟု မျှော်လင့်သည်။

လူငယ်ဘဝ၏ နက်ရှိုင်းသော ချစ်မြတ်နိုးမှုသည် အချိန်ကုန်လွန်သွားပြီးနောက်၊ ပြန်လည်တွေ့ဆုံခြင်းသည် ဝမ်းနည်းမှုကိုသာ တိုးပွားစေလိမ့်မည်။

တွေ့ဆုံမှုမရှိခြင်းသည် ပိုကောင်းသည်။

ရှောက်ယန်က သူမကို မြင်လား မမြင်လားဆိုတာ သူမ မသေချာခဲ့ပေ။ သူမ၏ မျက်လုံးထောင့်မှ သူနှင့် ထိုအမျိုးသားများ ဓာတ်လှေကားဆီသို့ လျှောက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လင်ချူးဆွေ့ သက်ပြင်းချတော့မည့်အချိန်တွင်၊ ရှောက်ယန်သည် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည့်နှယ် ရုတ်တရက် သူမဆီသို့ ခြေလှမ်းကျယ်ကြီးများဖြင့် လျှောက်လာခဲ့သည်။

လူတိုင်းသည် အံ့ဩထိတ်လန့်စွာ တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး ကြည့်နေကြပြီး၊ လင်ချူးဆွေ့သည်လည်း အပါအဝင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် သူ့ကို ငေးကြည့်နေရင်း မူးမေ့သွားသည်။

သူ၏ နက်ရှိုင်းပြီး မှောင်မိုက်သော အကြည့်သည် သူမကို ဆွဲသွင်းလိုသည့် အသူရာချောက်နက်တစ်ခုနှင့်တူပြီး သူမအား ထွက်ပြေးရာနေရာ မရှိစေခဲ့ပေ။

ရှောက်ယန်သည် သူတို့ထံ တည့်တည့်လျှောက်လာပြီး မေးသည်။ “ဒီမှာ ထိုင်လို့ရမလား”

လင်ချူးဆွေ့ စကားမပြောရသေးခင် စွင်းရွေ့ချန်းက သူ့ကို အပေါ်အောက်ကြည့်ပြီး မဝံ့မရဲပြောသည်။ “ဘယ်သူလဲလို့ မေးလို့ရမလား”

“သူ့ရည်းစား”

“အာ၊ ဒါပေမဲ့ သူမက…”

လင်ချူးဆွေ့၏ နှလုံးသားသည် သူ့ကို ထပ်ကြည့်လိုက်ရာ တဒင်္ဂရပ်သွားသည်။ သူက သူမကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြန်ကြည့်သည်။ သူ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်စားထားသော်လည်း၊ သူ၏ အကြည့်ထဲတွင် လူငယ်ဘဝက ရင်းနှီးနေသော မာနထောင်လွှားမှုက ရှိနေသေးသည်။

ထို့ကြောင့် လင်ချူးဆွေ့လည်း ဟန်မဆောင်တော့ပေ။ သူမက အလွန်ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ရည်းစားဟောင်း”

“ရည်းစားဟောင်းကလည်း ရည်းစားပဲ” သူမက သူ့အပေါ် စိမ်းကားမနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောက်ယန်သည် သူမဘေးတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူမဘက်သို့ ပို၍ တိုးကပ်လာသည်။

ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်နှင့် ရင်းနှီးနေသော အနံ့ကို ခံစားရသောအခါ လင်ချူးဆွေ့၏ နှလုံးသားသည် မထိန်းနိုင်ဘဲ အလျင်စလို အခုန်မြန်လာသည်။

ရှောက်ယန်ကို ကြည့်ရင်း စွင်းရွေ့ချန်းက ပြောသည်။ “ဒီလူကြီးမင်းကို ရင်းနှီးသလိုပဲ”

ရှောက်ယန်ကလည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောသည်။ “ကျွန်တော်က ရှောက်ယန်ပါ”

“အာ၊ ခင်ဗျားက… အိတ်စ်ဝိုင်နည်းပညာကော်ပိုရေးရှင်းက ရှောက်ယန်လား”

စွင်းရွေ့ချန်းသည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားပုံရသည်။ သူ၏ ခေါ်ဆိုမှုပုံစံပင် “ခင်ဗျား” မှ “လူကြီးမင်း” သို့ ပြောင်းသွားသည်။ “တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်၊ လူကြီးမင်း။ ကျွန်တော်က စွင်းရွေ့ချန်းပါ။ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ အဆက်အသွယ်ကတ်ပါ”

ရှောက်ယန်က သူပေးသော အဆက်အသွယ်ကတ်ကို မယူခဲ့ပေ။ သူက ခေါင်းလှည့်ပြီး လင်ချူးဆွေ့ကို မေးသည်။ “မင်းမှာပြီးပြီလား။ ဒီမှာ ရှဉ့်ငါး အရမ်းကောင်းတယ်။ စမ်းကြည့်ချင်လား”

“ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းကို စောင့်နေတာ”

လင်ချူးဆွေ့သည် ရှောက်ယန်လောက် ရင်းရင်းနှီးနှီး ဆက်ဆံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် နှစ်ပေါင်း ( ၅ ) နှစ်နီးပါး မတွေ့ခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

စွင်းရွေ့ချန်းသည် သူ၏ အဆက်အသွယ်ကတ်ကို ကို့ရိုးကားရားနိုင်စွာ ပြန်ယူပြီး ဖျစ်ညှစ်ရယ်မောလိုက်သည်။ သူက ရှောက်ယန်ကို ထပ်မံ ချီးကျူးပြောဆိုသည်။

ဆယ်မိနစ်ကျော်အကြာတွင် ကျောက်စစ်ယင်သည် အသက်ရှူမမှန်စွာ အလျင်စလို ရောက်လာပြီး ပြောသည်။ “တောင်းပန်ပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်။ လမ်းမှာ ကားကြပ်နေလို့။ စောင့်ပေးလို့ ကျေးဇူးပဲ။ တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်”

လင်ချူးဆွေ့က သက်ပြင်းချပြီး ပြောသည်။ “နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ။”

စွင်းရွေ့ချန်းသည် ကျောက်စစ်ယင်အတွက် နေရာလွတ်ပေးပြီး သူ့ဘေးတွင် ထိုင်စေသည်။ သူသည် စဉ်းစားတွေးတောပြီး စားပွဲထိုးကို ဟင်းပွဲမှာရန် ခေါ်လိုက်သည်။

“ဟမ်၊ ဒါ ဘယ်သူလဲ…” ရှောက်ယန်ကို ကြည့်ရင်း ကျောက်စစ်ယင်က လင်ချူးဆွေ့ကို မေးသည်။ “နင် နင့်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကိုလည်း ခေါ်လာတာလား”

“မဟုတ်ဘူး၊ မတော်တဆတွေ့တာ…”

ကျောက်စစ်ယင်သည် လင်ချူးဆွေ့၏ သူငယ်ချင်းဖြစ်သောကြောင့် ရှောက်ယန်၏ လေသံသည် စွင်းရွေ့ချန်းအပေါ် ထားသည့်လို အေးစက်ပြီး တုံးတိ မဆန်ခဲ့ပေ။ သူက ယဉ်ကျေးစွာ ပြောသည်။ “မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်တော်က ရှောက်ယန်ပါ။ လင်ချူးဆွေ့ရဲ့ အထက်တန်းကျောင်းက ရည်းစားဟောင်းပါ။ သူ ကျွန်တော့်အကြောင်း မင်းကို ပြောဖူးလား မသိဘူး။”

“အိုး ဘုရားရေ”

ရှောက်ယန်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်စစ်ယင်သည် အလွန်အံ့ဩသွားပြီး ပြောသည်။ “ရှောင်ချူက သူ့ရဲ့ မမေ့နိုင်တဲ့ ရည်းစားဟောင်းတစ်ယောက်အကြောင်း ပြောဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှင်ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ရှင့်အကြောင်းသတင်းတွေ မကြာခဏ တွေ့ရတယ်။ ဝေါင်း…”

ရှောက်ယန်က မော့ကြည့်သည်။ “မမေ့နိုင်ဘူးလား”

“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်” သူမက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လင်ချူးဆွေ့ကို ပြောသည်။ “နင် အရမ်းကြိုက်ခဲ့တဲ့ ရည်းစားဟောင်းက ရှောက်ယန်ဖြစ်နေတာကို ဘာလို့ မပြောခဲ့တာလဲ။ နင် သူတို့ရဲ့ ထုတ်ကုန်သစ်မိတ်ဆက်ပွဲကို လူကိုယ်တိုင် သွားကြည့်ချင်တယ်လို့ အမြဲပြောနေတာ မဆန်းဘူး။ နင်က သူ့အပေါ် ခံစားချက်တွေ ရှိနေသေးတာကိုး… ငါက နင် နည်းပညာကို စိတ်ဝင်စားတယ်လို့ပဲ ထင်နေခဲ့တာ”

ကျောက်စစ်ယင်က သူမ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို စကားအနည်းငယ်ဖြင့် ဖော်ထုတ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ လင်ချူးဆွေ့သည် ချက်ချင်း ပြောသည်။ “အင်း၊ ယင်ယင်၊ နင် ရောက်လာပြီဆိုတော့ ငါ အရင်သွားတော့မယ်၊ နင်တို့ထမင်းစားတာကို မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး။ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် စကားပြောပြီး တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ရင်းရင်းနှီးနှီးနေကြ။ ငါ သွားပြီ”

ဤသို့မြင်သောအခါ ကျောက်စစ်ယင်က ပြုံးပြီး ပြောသည်။ “ငါ နားလည်ပါတယ်၊ နားလည်ပါတယ်။ နင့်ရည်းစားဟောင်းနဲ့ ထမင်းသွားစား။ ငါ့ကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့”

လင်ချူးဆွေ့သည် ရှောက်ယန်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အိတ်ကိုကိုင်ပြီး စားသောက်ဆိုင်ထဲမှ ခြေလှမ်းကျယ်ကြီးများဖြင့် ထွက်သွားသည်။ ရှောက်ယန်က သူမကို လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲလိုက်သည်။ “ဘေဘီ”

လင်ချူးဆွေ့သည် အစပိုင်းတွင် ရှက်ရွံ့ရုံသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူက သူမကို “ဘေဘီ” ဟု ခေါ်လိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ သူမ၏ အမည်မဖော်နိုင်သော ဒေါသသည် ချက်ချင်း ထွက်လာသည်။

သူမက ရှောက်ယန်၏ လက်ကို ဆွဲလှည့်ပြီး သူ့ကို မြေပေါ်သို့ ကိုင်ပေါက် ချလိုက်ရာ ရှောက်ယန်တစ်ယောက် ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားသည်။

“အဲဒီလို မခေါ်နဲ့”

***