အခန်း ၆၈
Vol. 7 Ch. 68
အပိုင်း ( ၆၈ )
ဖန်သားပြတင်းပေါက်ဘေးရှိ အနောက်တိုင်းဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားများသည် သူတို့၏ သူဌေးကို အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ကိုင်ပေါက်ချလိုက်သည်ကို မြင်ပြီး ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသလို ထိတ်လန့်သွားသည်။
ရှောက်ယန်သည် မြေပေါ်တွင်ထိုင်ကာ လင်ချူးဆွေ့ကို မော့ကြည့်သည်။ “ဘေဘီ ဒေါသထွက်နေရင် ထပ်ရိုက်လို့ ရတယ်။ ကိုယ် ပြန်မရိုက်ဘူး”
လန်ရှီစားသောက်ဆိုင်၏ ဝင်ပေါက်တွင် လူများ သွားလာနေပြီး ရှောက်ယန်သည် မြေပေါ်တွင် ထိုင်နေကာ ထလာရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ လင်ချူးဆွေ့သည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ “ဘယ်သူက နင့်ကို ရိုက်ချင်တာလဲ၊ မြန်မြန်ထ”
ရှောက်ယန်သည် တကယ်ကို မရှက်မကြောက် ပြုမူလာသည်။ “ကိုယ် နာသွားပြီ၊ မထနိုင်ဘူး”
“ဟန်မဆောင်နေနဲ့။ နင် အဲဒီလောက် အားနည်းနေတာ မဟုတ်ဘူး”
“မင်း သိတယ်လေ၊ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်က သိပ်မကောင်းလေဘူးကွာ”
ပတ်ဝန်းကျင်က လူများက ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီး အချို့က ဖုန်းဖြင့် ဓာတ်ပုံရိုက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လင်ချူးဆွေ့သည် အလျင်စလို ရှောက်ယန်၏ လက်ကို ဆွဲပြီး ထူလိုက်သည်။
သူ၏ လက်ဖဝါးသည် နွေးထွေးပြီး လူငယ်ဘဝကလိုပင် ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းပြီး အဖုအထစ်များ ရှိနေသည်။
“နင်က နိုင်ငံရဲ့ ထိပ်တန်းနည်းပညာကုမ္ပဏီရဲ့ ဦးဆောင်ဖန်တီးသူပဲ။ ဘာလို့ ငဆိုးလို လုပ်နေတာလဲ”
ရှောက်ယန်က သူမကို နက်ရှိုင်းစွာ ကြည့်သည်။ “ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ကိုယ့်ထိုင်ခုံဖော်က ဒေါသထွက်နေလို့လေ”
“ငါ ဒေါသမထွက်ဘူး” လင်ချူးဆွေ့သည် သူမကိုယ်သူမ တည်ငြိမ်အောင်ထိန်းပြီး ဖန်သားပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ကြာရှည်စောင့်နေသော အမျိုးသားများကို မြင်တော့ သူမက ပြောလိုက်သည်။ “နင့်ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက နင့်ကို ထမင်းစားဖို့ စောင့်နေတယ်။”
“မင်း ကိုယ့်ကို ဖျက်လိုက်တယ်” ရှောက်ယန်က မေးသည်။ “ပြန်ထည့်ပေးလို့ ရမလား”
“မရဘူး” သူမက အလွန်ပြတ်သားစွာ ငြင်းပယ်သည်။ “ဖျက်လိုက်တာက အဆက်အသွယ် မလုပ်ချင်တော့လို့ပဲ”
ရှောက်ယန်က သူမကို အတင်းအကြပ် မလုပ်ဆောင်ခဲ့ပေ။ သူက ခေါင်းငုံ့ပြီး ခဏလောက် စဉ်းစားသည်။ “မင်းသူငယ်ချင်းက မင်း ကိုယ်တို့ရဲ့ ထုတ်ကုန်သစ်မိတ်ဆက်ပွဲကို လာကြည့်ချင်တယ်လို့ ပြောတယ်။ ကိုယ် ဒါကို စီစဉ်ပေးလို့ရတယ်…”
“မလိုဘူး” လင်ချူးဆွေ့သည် ရှောင်ဖယ်ကာ ငြင်းသည်။ “နင့်သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲကို ငါ လုံးဝ စိတ်မဝင်စားဘူး။ ငါက ပျင်းလို့ အချိန်ဖြုန်းတဲ့ အနေနဲ့ ကြည့်မိတာပဲ။ နှစ်တွေကြာခဲ့ပြီဖြစ်တဲ့ ဇာတ်လမ်းအဟောင်းပဲ။ အဲဒီတုန်းက ချင်းနိုင့်အပေါ် ငါထားတဲ့ သဘောထားက အခု နင့်အပေါ် ငါထားတဲ့ သဘောထားနဲ့ အတူတူပဲ။ လင်ချူးဆွေ့က တစ်ခါက ၀ါးပြီးသား မြက်ကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မစားဘူး”
ရှောက်ယန်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် သိသာစွာ ပျက်ယွင်းသွားသည်။ သူ့အကြည့်သည် သူမအပေါ်တွင် စွဲမြဲနေပြီး ပြန်မရုတ်သိမ်းနိုင်ခဲ့ပေ။ သူ၏ စိတ်ခံစားမှုထိန်းချုပ်မှုအားလုံးသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပျက်ပြားသွားသည်။
သူသည် သူမဆီသို့ လျှောက်လာပြီး ဖြည်းညင်းစွာ လက်မြှောက်ကာ သူမ၏ ပါးပြင်လေးကို ထိလိုခဲ့သည်။ လင်ချူးဆွေ့သည် အနည်းငယ် ရှောင်ဖယ်သော်လည်း သူ့ကို ထပ်မရိုက်ခဲ့ပေ။
မရိုက်ခြင်းသည် သဘောတူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ရှောက်ယန်၏ လက်ချောင်းထိပ်များသည် သူမ၏ ပါးပြင်လေးကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့ပြီး အနည်းငယ် ပွတ်သပ်ပေးလာခဲ့သည်။
သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော လက်ချောင်းထိပ်များသည် နူးညံ့သော အသားအရေကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်နှင့် လင်ချူးဆွေ့၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် တုန်ယင်သွားသလို ခံစားရသည်။
သူမ၏ နှလုံးသားသည်ပင် တုန်ခါနေသည်။
သူ မလာခဲ့သည့်နေ့တွင်၊ သူမ လေယာဉ်ပေါ်တက်သွားသောအခါ လင်ချူးဆွေ့သည် လမ်းတစ်လျှောက် သနားစဖွယ် ငိုကြွေးခဲ့သည်။
သူမက သူ့ကို ပိုချစ်လေ၊ စွန့်လွှတ်ရန် ပိုမလိုလားလေ၊ ပိုဝမ်းနည်းလေ ဖြစ်သည်။
လင်ချူးဆွေ့က သူ့လက်ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။
“ဒီစားသောက်ဆိုင်က ရှဉ့်ငါးနဲ့ ငါးရှဉ့်က တကယ်အရသာရှိတယ်” ရှောက်ယန်က ခေါင်းငုံ့ပြီး သနားစရာကောင်းနေသလိုမျိုး ဟန်ဆောင်သည်။ “တကယ်အရသာရှိတာ”
“အဲဒါ ဘာဖြစ်လဲ”
“ကိုယ် မင်းကို ထမင်းတစ်နပ် ဧည့်ခံချင်တယ်”
လင်ချူးဆွေ့က ခေါင်းခါသည်။ “ရှောက်ယန်၊ အဲဒီနေ့ လေဆိပ်မှာ ငါ နင့်ကို အချိန်အကြာကြီး စောင့်ခဲ့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နင် မလာဘူး။ နင် ငါ့ကို အရင်စွန့်လွှတ်ခဲ့တာ…”
“ကိုယ် လာခဲ့တယ်” ရှောက်ယန်က သူမကို စကားဖြတ်ပြောသည်။ “အဲဒီနေ့ လေဆိပ်မှာ မင်း လေယာဉ်ပေါ်မှာ သက်တောင့်သက်သာဖြစ်အောင် ခေါင်းအုံးတစ်လုံး ဝယ်ပေးချင်ခဲ့တယ်”
လင်ချူးဆွေ့၏ အသက်ရှူသံသည် တင်းမာလာသည်။ သူမ သူ့ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်သည်။
“လေဆိပ်က ပစ္စည်းတွေက ဈေးကြီးတယ်။ ကိုယ် ဆိုင်ထဲမှာ လှည့်ပတ်ကြည့်ပြီး ( ၆၈၉ ) ယွမ်တန် ခေါင်းအုံးတစ်လုံး ဝယ်ခဲ့တယ်။ ငွေရှင်းဖို့သွားတဲ့အခါ ကိုယ့်ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှာ ငွေမလောက်ခဲ့ဘူး။ ကိုယ် အကြွေစေ့တွေအားလုံးကို အချိန်အကြာကြီး စုထုတ်ခဲ့ပေမယ့် မလုံလောက်ခဲ့ဘူး။ လူတွေအားလုံးက ကိုယ့်ကို ဝိုင်းကြည့်နေကြတာ…”
“ကိုယ် တကယ့်ကို နိမ့်ကျသလို ခံစားခဲ့ရတယ်”
ရှောက်ယန်၏ ပါးစပ်ထောင့်များသည် ခါးသီးစွာ တွန့်ကွေးသွားသည်။ “လောင်လင်ရဲ့ ထောက်ပံ့မှုသာ မရှိရင် ကိုယ် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မင်းရဲ့ရည်းစားဖြစ်ဖို့ သတ္တိရှိမှာလဲကွာ”
ထိုညတွင် လင်ချူးဆွေ့သည် ရေချိုးကန်ထဲတွင် စိမ်နေရင်း ကျောက်စစ်ယင်နှင့် ဖုန်းပြောနေသည်။ ကျောက်စစ်ယင်က သူမထံ စိတ်ဆိုးစွာ ပြောဆိုသည်။ "ငါ နောက်ထပ် ချိန်းတွေ့တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲ့လူက ဘာမှန်းကို မသိတာ"
"ဘာဖြစ်လို့တုန်း"
"အဲဒီလူကြီး၊ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်ပုံပေါက်ပေမဲ့ စကားပြောတာ အင်မတန် ရိုင်းစိုင်းပြီး မထီမဲ့မြင်ပုံရတယ်"
လင်ချူးဆွေ့သည် ကျောက်စစ်ယင်တစ်ယောက် မျက်စိမှိတ် မယုံကြည်တတ်သည့်အတွက် ၀မ်းသာမိသည်။ "သူက နင့်ကို စော်ကားတဲ့ စကား တစ်ခုခု ပြောလိုက်လို့လား"
"မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ စကားပြောတာ ရိုင်းစိုင်းလွန်းတယ်။ သူ့ကိုယ်သူ ဘယ်လောက် တော်တယ်ဆိုတာ အမြဲတမ်း ကြွားဝါပြီး ငါက သူနဲ့တွေ့ရတာ ကံကောင်းတယ်လို့ ထင်ရမယ့်အတိုင်းလိုပဲ"
"တစ်ယောက်မှာ တစ်ခုခု မရှိရင် အဲဒါ ရှိသလိုလို ဟန်ဆောင်တတ်ကြတယ်။ သူ့စိတ်ထဲမှာ အင်မတန် မလုံခြုံမှုတွေ ရှိနေမှာပဲ"
"နင်ပြောတာ ဟုတ်တယ်။ အဲဒါပဲ၊ သူ့အရိုးထဲထိ မလုံခြုံမှုတွေ စွဲထင်နေတယ်။"
ကျောက်စစ်ယင်က လင်ချူးဆွေ့ထံ ခဏတစ်ဖြုတ် စိတ်ဆိုးစွာ ပြောပြီးနောက် ဖုန်းချလိုက်သည်။ လင်ချူးဆွေ့သည် အေးစက်လာသော ရေချိုးကန်ထဲတွင် ထိုင်နေရင်း ရှောက်ယန်အကြောင်း တွေးတောနေမိသည်။
အမြဲတမ်း တိမ်တိုက်များထက်တွင် ရပ်တည်နေသော၊ လက်လှမ်းမမီသော ထိုယောက်ျားလေးသည်လည်း မလုံခြုံမှုများ ခံစားဖူးပါလိမ့်မည်လား။
လင်ချူးဆွေ့သည် ရှောက်ယန်ကို ထပ်မံ ယုံကြည်ရန် မလွယ်ကူပေ။ သူ့ထံတွင် နက်ရှိုင်းပြီး ရှုပ်ထွေးသော စိတ်ထားရှိကြောင်း သူမ သိသည်။ ငယ်ရွယ်စဉ်က သူမ တွေ့ကြုံခဲ့ဖူးသည်။
ထိုစဉ်က သူ့အတွက် သူမကို ချစ်မိအောင် လုပ်ရန် လွယ်ကူလွန်းပြီး၊ သူ့စိတ်ကို ပြောင်းလဲရန်လည်း ထိုနည်းတူ လွယ်ကူခဲ့သည်။
သူမ လင်ချူးဆွေ့သည် ရှောက်ယန်အနီးတွင် ၁၀၀% သတိထားရမည်။
သူမ ရေချိုးကန်မှ ထွက်လာပြီး နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော ညအိပ်ဝတ်စုံလေးကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်သည်။ နူးညံ့သော ပန်းရောင်အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲလျောင်းကာ ရုပ်ရှင်ကြည့်ပြီး အိပ်စက်အနားယူရန် ပြင်ဆင်သည်။
သူမ၏ နေ့စဉ်အလုပ်မှာ ပြင်းထန်သော ရဲစွမ်းသတ္တိ လိုအပ်သော မစ်ရှင်များ ဖြစ်သော်လည်း၊ လင်ချူးဆွေ့သည် သူမ၏ မိန်းကလေးဆန်သော နှလုံးသားကို ထိန်းသိမ်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အခန်းသည် နူးညံ့ပြီး မွှေးပျံ့ကာ သာယာလှသည်။
လင်ချူးဆွေ့ အိပ်ပျော်နေစဉ် ဖုန်းမြည်လာသည်။
သူမ၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ အလုပ် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အိပ်ငိုက်နေမှုကို ဖယ်ရှားပြီး ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ကြည့်သည်။
ရှောက်ယန်ပါလား။
ရှောက်ယန်သည် သူ့ဖုန်းနံပါတ်ကို မပြောင်းခဲ့ပေ။ သူမက သူ့ကို အဆက်အသွယ်ထဲမှ ဖျက်ထားခဲ့သော်လည်း၊ သူ့ဖုန်းနံပါတ်ကို ဘယ်သောအခါမှ မဖျက်ခဲ့ပေ။
သူလည်း ဤနှစ်များတစ်လျှောက် သူမကို ဆက်သွယ်ရန် မကြိုးစားခဲ့ပေ။
လင်ချူးဆွေ့က တွန့်ဆုတ်ပြီး ဖုန်းချလိုက်ချင်သည်။ သို့သော် သူမ ဒုတိယအကြိမ် ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရာ၊ အဲဒါက အနည်းငယ် သတ္တိမရှိသလို ဖြစ်နေသည်။
သူမကဲ့သို့ ထိပ်တန်းရဲအရာရှိတစ်ဦးသည် ရည်းစားဟောင်း၏ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကိုတောင် မကိုင်ရဲဘူးတဲ့လား။ ဘယ်လောက် ရှက်စရာကောင်းလိုက်သလဲ။
သူမက ဖုန်းကိုင်လိုက်ပြီး မကျေနပ်သံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "မစ္စတာရှောက်၊ အခုအချိန်က နောက်ကျနေပြီ"
ဖုန်းတစ်ဖက်တွင် ရှောက်ယန်၏ အသံသည် အနည်းငယ် ဝေဝါးနေပြီး မူးနေသလို ဖြစ်နေသည်။ "ကိုယ် လမ်းပျောက်နေတယ်"
"လမ်းပျောက်နေရင် အရေးပေါ်ဖုန်းနံပါတ်ကို ခေါ်ပါ၊ ရည်းစားဟောင်းကို ဖုန်းမခေါ်နဲ့"
"ကိုယ် အရေးပေါ်နံပါတ်ကို ခေါ်ခဲ့ပြီးပြီ"
"ဒါဆို တာဝန်ကျ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကို လွှဲပေးမယ်၊ ခဏစောင့်"
"အချစ်လေး..." ရှောက်ယန်က တောင်းဆိုသည်။ "ယာဉ်မောင်းရဲ့ ဇနီးသည်က ကလေးမွေးတော့မှာမို့ သူက ကိုယ့်ကို လမ်းဘေးမှာ ထားခဲ့တယ်"
"နင် နောက်နေတာပဲ ဖြစ်မယ်၊ မစ္စတာရှောက်"
"တကယ်ပါ၊ ကိုယ် နည်းနည်းကြောက်နေတယ်" ရှောက်ယန်သည် မူးယစ်ရီဝေနေသည့် အသံဖြင့် ဆက်လက်ပြောသည်။ "လူဆိုးလေးတွေက ကိုယ့်နောက်ကို လိုက်နေကြတယ်။ သူတို့က ကိုယ့်ရဲ့ ရွှေချိန်းကြိုးကို မျက်စိကျပြီး လုယူချင်နေကြတာပဲ ဖြစ်မယ်။ ကိုယ် အန္တရာယ်ရှိနေပြီ"
လင်ချူးဆွေ့: "..."
"အချစ်၊ မင်း ကိုယ့်ကို လာခေါ်ပေးလို့ရမလား"
ရှောက်ယန်က ပုံပြင်ဆင်ပြောနေကြောင်း သိသော်လည်း၊ လင်ချူးဆွေ့က နေရာလိပ်စာကို မေးမြန်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် အင်္ကျီတစ်ထည် ဝတ်ကာ ကားမောင်းထွက်လာသည်။
ရှောက်ယန်သည် အပြာရောင်ချောင်းစွယ်လေးစားသောက်ဆိုင်တွင် ညစာစားရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း၊ သူ၏ တည်နေရာက ဘားလမ်းတစ်လျှောက်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်ဟု ပြသသည်။
ဘားလမ်းတစ်ဝိုက်တွင် ဦးတည်ရာမဲ့ လူဆိုးလေးများ ရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင်။ မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း လုံခြုံရေး တိုးတက်လာသော်လည်း၊ မူးယစ်ရန်ဖြစ်မှုများ ရံဖန်ရံခါ ဖြစ်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
လင်ချူးဆွေ့သည် ရှောက်ယန်ကို တိတ်ဆိတ်သော ဘားတစ်ခု၏ အပြင်ဘက်ရှိ အုတ်နံရံပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူ့ဘေးတွင် ဝိုင်နီရောင်ပါသော ကော့တေး တစ်ဖန်ခွက် ရှိသည်။
သူ့ရှပ်အင်္ကျီ၏ ကော်လာကို ဖွင့်ထားပြီး၊ လှပသော လည်ပင်းရိုးများကို ဖော်ပြထားသည်။ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှဲလျောင်းနေရင်း၊ သူ၏ အပြုံးသည် အဝါရောင်နွေဦးစမ်းရေထဲမှ ထွက်လာသော ဆွဲဆောင်မှုရှိသော နတ်ဆိုးတစ်ဦးနှင့် တူသည်။
"အချစ်..."
သတိထားစွာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရင်း လင်ချူးဆွေ့က မေးသည်။ "ဘယ်သူက နင့်ကို လိုက်နေတာလဲ"
"သူတို့" ရှောက်ယန်က နံရံအနီးတွင် ကစားနေသော လမ်းဘေးကြောင်လေးများကို ညွှန်ပြသည်။ "သူတို့ ကိုယ့်နောက်ကို ခိုးလိုက်နေကြတယ်၊ အရမ်းကြမ်းတမ်းတယ်"
"..."
လင်ချူးဆွေ့က အနည်းငယ် စိတ်ဆိုးစွာ ပြောသည်။ "ဒါက နင့်အတွက် ဟာသလား၊ မစ္စတာရှောက်"
"ဟာသ မဟုတ်ဘူး၊ ကိုယ် တကယ်ကြောက်နေတာ"
သူ၏ ပုံမှန်အပြုအမူကို သိသဖြင့် သူမက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးသည်။ "ဒါဆို နင့်ရဲ့ ရွှေချိန်းကြိုးက ဘယ်မှာလဲ"
ရှောက်ယန်က သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို လှန်တင်ပြီး၊ အနက်ရောင် ရာဘာကြိုးတစ်ခုပါသော ဖြူစင်သော လက်ကောက်ကို ဖော်ပြသည်။ ၎င်းသည် အတော်လေး ဟောင်းနွမ်းနေပုံရသည်။
"ဒါက ကိုယ့်ရဲ့ ရွှေချိန်းကြိုးပဲ"
"ဒါက ဟောင်းနေတဲ့ ခေါင်းစီးကွင်းကြီးလေ"
ရှောက်ယန်က ရာဘာကြိုးကို ဖယ်ပြီး လက်ချောင်းထိပ်ဖြင့် အသာလေး လှုပ်သည်။ "ဒါက ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ အဖိုးတန်ဆုံးအရာပဲ"
သူ၏ ယုတ္တိမရှိသော စကားလုံးများကို မြင်ပြီး၊ လင်ချူးဆွေ့က မေးသည်။ "နင် တကယ် ဘယ်လောက်တောင် သောက်ထားတာလဲ"
"မများပါဘူး၊ ကိုယ်က အရက်ခံနိုင်ရည်အား နည်းတယ်။ ဒီကနေ ဆင်းဖို့ ကိုယ့်ကို ကူညီပေးလို့ ရမလား"
"ကိုယ့်ဟာကိုယ် ဆင်းလိုက်"
"ကိုယ် အမြင့်ကြောက်တယ်"
"ဒါဆို ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်မြင့်တဲ့အထိ တက်နေတာလဲ"
လင်ချူးဆွေ့သည် သူ့ထံ လျှောက်သွားပြီး နံရံကို မှီထားကာ သူ့ကို မော့ကြည့်သည်။ "မစ္စတာ-အရာအားလုံး-သိမြင်တဲ့သူရှင့်၊ ဒီလောက် မြင့်တဲ့နေရာမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရပ်နေပြီး၊ ပိုလှတဲ့ ရှုခင်းတွေကို မြင်ဖူးပြီလားရှင့်"
"မြင်ဖူးတယ်" နက်ရှိုင်းသော ညကောင်းကင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရှောက်ယန်က ပြောသည်။ "မြင့်တဲ့နေရာက ရှုခင်းက လှပတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်နှလုံးသားထဲက အရေးအကြီးဆုံး နေရာလွတ်ကို ဘယ်တော့မှ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ဘူး"
"နင်က ခရီးထွက်သွားပြီး၊ အရေးအကြီးဆုံး အပိုင်းကို လမ်းခုလတ်မှာ ထားခဲ့တယ်၊ သူမကို အတူမခေါ်သွားခဲ့ဘူး။ အခုတော့ ရှုခင်းတွေကို ကျေနပ်စွာ ကြည့်ရှုပြီးမှ သူမကို သတိရတယ်ပေါ့လေ။ ရှောက်ယန်၊ ကိတ်မုန့်ကို စားလည်းစားပြီး သိမ်းလည်းသိမ်းထားလို့ မရဘူးလေ"
"မင်း ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်မလား" ရှောက်ယန်က သူမကို တောင်းပန်သည့်အကြည့်ဖြင့် ကြည့်သည်။
"မရဘူး"
လင်ချူးဆွေ့သည် နှလုံးသားထဲမှ နာကျင်မှုကို ထိန်းထားရင်း လှည့်ထွက်သွားဖို့ပြင်သည်။
"ကိုယ် တကယ်ပဲ အမြင့်ကြောက်တယ်။ ကိုယ့်လက်ကို ဆွဲပြီး ဆင်းပေးရင် မင်းထွက်သွားတာကို ကိုယ် မတားဘူး" အေးမြသော ညလေပြည်အောက်တွင် ရှောက်ယန်က သူမထံ လက်လှမ်းသည်။
လင်ချူးဆွေ့က သက်ပြင်းချသည်။
သူမ သူ့အပေါ် အမြဲတမ်း နူးညံ့သွားတတ်သည်၊ အမြဲတမ်း အားမရှိသလို ဖြစ်နေသည်...
သူမ ပြန်လှည့်လာပြီး သူ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အုတ်နံရံပေါ်မှ ခုန်ဆင်းရန် ကူညီပေးသည်။ "ဆက်ပြီး ဟန်ဆောင်နေလိုက်တော့"
သူသည် ထိုမျှ နူးညံ့သူ မဟုတ်ပေ။ ယခင်ကလည်း သူမရှေ့တွင် သနားစဖွယ် ဟန်ဆောင်ခဲ့ဖူးသည်။
ရှောက်ယန်သည် တည်ငြိမ်စွာ အောက်ကိုဆင်းပြီးနောက် သူမ၏ လက်ကို မလွှတ်ပေးပေ။ ထိုအစား သူမကို အားဖြင့် ဆွဲယူပြီး သူမကို နံရံသို့ ဖိကပ်ကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို နက်ရှိုင်းစွာ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။
လင်ချူးဆွေ့ ထိတ်လန့်သွားပြီး ချက်ချင်း မျက်နှာကို လှည့်လိုက်သည်။ သူ့၏ အနမ်းသည် သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။
ရှောက်ယန်က ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမ၏ မျက်နှာကို ပြင်းထန်သော ဆန္ဒနှင့် လွှမ်းခြုံသော တောင့်တမှုဖြင့် စိတ်အားထက်သန်စွာ နမ်းရှိုက်သည်။
"ရှောက်ယန်..."
သူမ သူ့ကို တွန်းဖယ်လိုသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး အားမရှိသလို ဖြစ်နေသည်။ သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ သူမ၏ လက်များလည်း အားမရှိသလို ဖြစ်နေသည်။
ရှောက်ယန်က တကယ်ပဲ အရက်သောက်ထားပြီး၊ သူ့အသက်ရှူသံတွင် အရက်နံ့ အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။ ဒါပေမဲ့ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အနံ့နှင့် ရောနှောထားသဖြင့် မဆိုးရွားပေ။
လင်ချူးဆွေ့၏ နှလုံးသားသည် မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသည်။ ငယ်ရွယ်စဉ်အခါက ခုန်ပေါက်နေသော ခံစားချက်များ ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာပြီး အကြောင်းပြချက်အားလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။
သူမသည် ဤအမျိုးသားကို ချစ်မြတ်နိုးနေဆဲ ဖြစ်သည်။
သို့မဟုတ်၊ သူမသည် သူ့ကို ဘယ်သောအခါမှ ချစ်မြတ်နိုးခြင်းအား မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။
ရှောက်ယန်သည် မရပ်တန့်သေးပေ။ သူသည် သူမနားအနားသို့ကပ်ပြီး တီးတိုးပြောသည်၊ သူ့အသက်ရှူသံသည် နွေးထွေးလှသည်။ "အချစ်၊ မင်း ကိုယ့်ကို မရိုက်ရင်၊ ကိုယ် တကယ်ပဲ မင်းကို နမ်းတော့မယ်"
"နင် မလုပ်ရဲပါဘူး..."
သူ့နှုတ်ခမ်းများသည် သူမ၏ ချယ်ရီရောင်နှုတ်ခမ်းများဆီသို့ ရွှေ့လျားသွားပြီး၊ သူမကို ခုခံရန် အချိန်ပေးသည့်နှယ် နှစ်စက္ကန့်စာခန့် ရပ်တန့်နေလေသည်။
ဒါပေမဲ့ သူမသည် သူ့ကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်သော်လည်း မလှုပ်ရှားပေ။
ရှောက်ယန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့တစ်ခု ပေါ်လာပြီး၊ သူ၏ နွေးထွေးသော နှုတ်ခမ်းများကို သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်သို့ ခိုင်မာစွာ ဖိကပ်ကာ သူမ၏ ကမ္ဘာကို လုံးလုံးလျားလျား နစ်မြုပ်သွားစေသည်။
တည့်တိုးပြောရလျှင်၊ ဤသည်မှာ ဒီစုံတွဲ၏ ပထမဆုံးသော တကယ့်အနမ်းပင်။
အထက်တန်းကျောင်းတွင် သူတို့သည် တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး နှုတ်ခမ်းများကို အဆင်မပြေစွာ ကိုက်ခဲ့ကြရုံမျှသာ ရှိသည်။ ဒါပေမဲ့ ဤကဲ့သို့သော အနမ်းသည် အရွယ်ရောက်ပြီး အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးတို့ နမ်းခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ပြင်းထန်သော အာရုံခံဆန္ဒများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ၎င်းသည် နက်ရှိုင်းပြီး စိတ်ခံစားမှုများနှင့် ပြည့်စုံသည်။
ရှောက်ယန်သည် သူ၏ တောင့်တမှုအားလုံးကို ဤအနမ်းထဲသို့ လောင်းထည့်သည်။ ထိတွေ့မှုနှင့် ရစ်ပတ်မှု တစ်ခုစီသည် သူမ၏ နှလုံးသားကို ကြာရှည်တုန်ခါစေသည်။
သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် လက်လျှော့လိုက်ပြီး၊ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားကာ သူ့ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ဖြည့်ဆည်းပေးခွင့်ပြုသည်။
အချိန်ဘယ်လောက်ကြာသွားမှန်းတောင် မသိတော့သည့်အချိန်တွင် ထိုပြင်းထန်သော အနမ်း၊ အရက်နံ့ ခပ်ဖျော့ဖျော့ဖြင့် သူမကို မူးဝေပြီး မူးယစ်သွားစေခဲ့သည်။
ရှောက်ယန်သည် နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး၊ မိန်းကလေး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ရှက်ရွံ့စွာ နီမြန်းနေတာလေးကို စိုက်ကြည့်သည်။
သူမ၏ စိုစွတ်သော ပန်းနုရောင်နှုတ်ခမ်းများသည် အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။
ရှောက်ယန်သည် စိတ်တည်ငြိမ်သွားပြီး အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသော်လည်း သူမကို သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် ဆက်လက် ပွေ့ဖက်ထားကာ ပြန်မလွှတ်ပေးသေးပေ။ "မင်း မခုခံခဲ့ဘူးဆိုတော့ အတင်းအကြပ်လို့ မခေါ်နိုင်ဘူးမလား"
"နင် ဘယ်လို ထင်လဲ"
"ကိုယ် မင်းကို တုံ့ပြန်ဖို့ အချိန်ပေးခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် ကိုယ်ထင်တာဟုတ်တယ်မလား။"
လင်ချူးဆွေ့သည် နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး ရှင်းပြသည်။
"ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ရည်းစားဟောင်းနဲ့ ခဏလောက် အသိစိတ်လွတ်သွားတာက ဘာမှ မဆိုလိုဘူး"
သူမက ဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အလွန်ကို ပွင့်လင်းသော စိတ်ထား ရှိသည်။
ဒါပေမဲ့ ရှောက်ယန်သည် အားတက်လာသလို ဖြစ်သွားပြီး သူမကို မလွှတ်ဘဲ ဆက်လက် ကပ်တွယ်နေကာ သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ "မင်း ကိုယ့်ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုအောက်မှာ နစ်မြောသွားတာကို ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုမှတော့ မင်း ကိုယ့်ကို နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် ခံစားခွင့်ပေးတာကို ကိုယ် စိတ်မရှိပါဘူး"
လင်ချူးဆွေ့သည် ပြန်လှည့်ကြည့်ပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်သည်။ "ငါ ပြန်တွဲဖို့ သဘောမတူခဲ့ဘူး။ အရှက်လေး ဘာလေး ရှိစမ်းပါ။ နင်က... အခုချိန်မှာ မစ္စတာရှောက်လေ"
အိတ်စ်ဝိုင်ကော်ပိုရေးရှင်း၏ တည်ထောင်သူနှင့် အကြီးအကဲ၊ ဘုတ်အဖွဲ့ဥက္ကဋ္ဌ။ သူသည် သူ့နယ်ပယ်တွင် အလားအလာအရှိဆုံး လူငယ်ထူးချွန်သူတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပြီး၊ လူမှုမီဒီယာတွင် အနုပညာရှင်များနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သော နောက်လိုက်များ ရှိသည်။
လင်ချူးဆွေ့က သူသည် အနည်းငယ် ရင့်ကျက်ပြီး အေးစက်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း... သူနှင့် အကြိမ် အနည်းငယ် ထိတွေ့ဆက်ဆံပြီးနောက်၊ ဤကမ္ဘာတွင် တောင်များ၊ မြစ်များ၊ မြက်ပင်များနှင့် သစ်ပင်များ ပြောင်းလဲသွားနိုင်သော်လည်း၊ ရှောက်ယန်သည် အမြဲတမ်း ရှောက်ယန် ဖြစ်နေဦးမည်ဖြစ်ပေသည်၊ သူသည် မပြောင်းလဲပေ။
သူသည် သူမလက်ကို ဆက်ကိုင်ထားပြီး၊ သူမကို အလွယ်တကူ ထွက်သွားခွင့်မပြုပေ။ "မင်း ကိုယ့်ကို သိပါတယ်၊ ကိုယ်လိုချင်တာကို တောင်းလို့ မရနိုင်ရင် လုယူမယ်၊ လုယူလို့ မရရင်တော့..."
"အဲ့တာဆို ဘာဖြစ်လဲ" လင်ချူးဆွေ့က စိတ်ဆိုးစွာ ပြောသည်။ "အရင်တုန်းကလို ငါ့ကို ထပ်လှည့်စားမလို့လား"
"ကိုယ် မင်းကို ထပ်ပြီး လှည့်စားမှာ မဟုတ်ဘူး" သူက သူမကို ဖျော့တော့တော့အပြုံးဖြင့် ကြည့်သည်။ "အခုကစပြီး မင်းကို ပြန်ပြီး ပိုးပမ်းမယ်၊ ရမလား၊ အချစ်"
"..."
"အခုကစပြီး မင်းကို ပြန်ပိုးပမ်းမယ်၊ ရလား၊ ဘေဘီ"
***