အခန်း ၆၉

အပိုင်း ( ၆၉ )

လင်ချူးဆွေ့သည် သူ၏ အရှက်မရှိသော သဘောထားကြောင့် ရယ်မောမိသည်။ လင်ချူးဆွေ့က သူ့ရှပ်အင်္ကျီကော်လာကို လက်ချောင်းထိပ်ဖြင့် ဆွဲလှည့်ပြီး လှောင်ပြောင်သည်။ "အခုတော့ ဥက္ကဌရှောက်က ချမ်းသာလာပြီဆိုတော့ အဆုံးမှာ ယုံကြည်မှု ပိုရှိလာပြီး နိမ့်ကျသလို မခံစားရတော့ဘူးလား"

"ပိုက်ဆံနဲ့ မဆိုင်ဘူး" ရှောက်ယန်က တည်ကြည်စွာ ပြောသည်။ "အဓိကကတော့ ကိုယ်က ယဉ်ကျေးပြီး ကဗျာတွေ စာပေတွေနဲ့ ရင်းနှီးတယ်၊ ဒါကြောင့် သဘာဝအတိုင်း ယဉ်ကျေးတယ်"

"..."

သူသည် တကယ်ပဲ မပြောင်းလဲပေ။

လင်ချူးဆွေ့၏ အကြည့်များသည် သူ့လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်ရှိ အနက်ရောင် ခေါင်းစီးကွင်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ထိုခေါင်းစီးကွင်းသည် အလွန်ဟောင်းနွမ်းနေပြီး၊ အတွင်းဘက်ရှိ ရာဘာကြိုးမှာ ပြတ်ထွက်သွားပြီး အနက်ရောင်ချည်ကြိုးသာ ရှိတော့သည်ကို တွေ့ရသည်...

သူမက ၎င်းကို ရှောက်ယန်၏ လက်ကောက်ဝတ်မှ ဖယ်ရှားပြီး ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ မေးမြန်းလိုက်သည်။ "ဘယ်ရည်းစားက ဒီရွှေလက်ကောက်ကို ပေးခဲ့တာလဲ"

“ကိုယ့်အကြိုက်ဆုံး ရည်းစားလေးက ပေးခဲ့တာလေ" ရှောက်ယန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။ "ပြီးတော့ သူက ကိုယ့်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ရည်းစားလေးပဲ။ ကိုယ်တို့ လမ်းခွဲတဲ့ညက၊ ကိုယ် သူမကို ဖက်ထားရင်း၊ သူမဆီက တစ်ခုခုကို ခိုးယူဖို့ တွေးခဲ့တယ်... ကိုယ်နဲ့အတူ ယူသွားဖို့လေ"

"ဘယ်ကို ယူသွားမှာလဲ"

ရှောက်ယန်က စက္ကန့်အနည်းငယ် ရပ်တန့်ပြီး အမှန်အတိုင်း ပြောသည်။ "သင်္ချိုင်းထဲကို ယူသွားဖို့"

ဤစကား လေးလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လင်ချူးဆွေ့၏ နှလုံးသားသည် ပြင်းထန်စွာ အညှစ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုညက ရှောက်ယန်က ဘာကို လက်လျှော့ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်ခဲ့သည်ကို သူမ သိသည်။

ညလေပြည်အောက်တွင်၊ သူမတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင်ကာ အချိန်အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေကြသည်။

လင်ချူးဆွေ့က သူ့အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲလှည့်ပြီး ပြောသည်။ "ရှောက်ယန်၊ နင်က ငါ့အဖေ သူ့အသက်နဲ့ ကယ်တင်ထားခဲ့တဲ့ ယောက်ျားပဲ။ ငါ နင့်ကို တကယ်မုန်းချင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ မမုန်းနိုင်ဘူး..."

ရှောက်ယန်သည် ထိုညက သူမ၏ ၁၀၀% ချစ်ခြင်းဖြင့် သူ့ကို အသက်ရှင်စေခဲ့သည်ကို သိသည်။

သူသည် သူမ၏ လက်ကို ပြန်လည်ဆုပ်ကိုင်ကာ သူမကို ကြည့်ပြီး တည်ကြည်စွာ ပြောသည်။ "မင်း ကိုယ့်ကို ဆက်ပြီး မလိုချင်တော့ပေမယ့် လျစ်လျူလည်း မရှုထားနိုင်ဘူးလေ"

...

လင်ချူးဆွေ့သည် ထိုညက သူ့ကို ရာနှုန်းပြည့်နီးပါး ပြန်လည်ချစ်မိသွားသည်ကို ဝန်ခံသည်။

ရှောက်ယန်ဆိုသည့် ဤအမျိုးသားနှင့် ဆက်ဆံရာတွင်၊ သူမသည် ၂၀၀% သတိရှိမှုနှင့် သတိထားမှုကို ထိန်းသိမ်းရမည်၊ မဟုတ်ပါက သူသည် သူမကို မိနစ်ပိုင်းအတွင်း ပြန်ပေးဆွဲသွားလိမ့်မည်။

ထိုညကလိုပင်၊ သူမသည် "မူးနေသည်" ဟု ဆိုသော ရှောက်ယန်ကို အိမ်သို့ ကားမောင်းပြီး ပြန်ပို့ပေးခဲ့သည်။ ဤအမျိုးသား၏ ချစ်စရာကောင်းအောင် ဟန်ဆောင်ခြင်းနှင့် အပြစ်ကင်းစင်သလို ပြုမူခြင်း နည်းဗျူဟာများကို သူမ မတွန်းလှန်နိုင်ပေ။

ကားထဲမှ လေထုသည် ထူထဲပြီး စိတ်ခံစားချက်တွေ အစပျိုးလာသည်။ သူက တခြား ဘာမှ လုပ်စရာ မလိုဘူး။ တောက်လောင်နေသော အကြည့်ဖြင့် သူသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော လင်ချူးဆွေ့ကို သူနှင့်အတူ အပေါ်ထပ်မှာ "တစ်ခွက်သောက်ရန်" ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

အရေးကြီးသောအခိုက်အတန့်တွင် လင်ချူးဆွေ့သည် ရဲတပ်ဖွဲ့မှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို လက်ခံရရှိပြီး၊ ယခုည ဖျော်ဖြေရေးကလပ်တစ်ခုကို စစ်ဆေးရန် စစ်ဆေးရေးအဖွဲ့နှင့်အတူ လိုက်ပါရန် တောင်းဆိုခံရသည်။ ထို့ကြောင့် "အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်"။

...

တရားမဝင်ကလပ်ကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသောအခါ၊ လင်ချူးဆွေ့သည် ဖိနပ်များကို ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲလျောင်းကာ စိတ်ထဲတွင် ဗလာဖြစ်နေသည်။

သူမသည် ရှောက်ယန်ကို အလွယ်တကူ ခွင့်လွှတ်မည် မဟုတ်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားသော်လည်း၊ သူ့ကို သဘောကျနေဆဲဖြစ်ပြီး သနားစိတ်မဝင်ဘဲ မနေနိုင်ဘူး။ အထက်တန်းကျောင်းကတည်းက ဒီလိုမျိုးပဲ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဤအမျိုးသားသည် အသားစားအပင်နှင့်တူပြီး၊ သူမ၏ "အသက်သွေးကြော"ကို ကိုက်ထားပြီး၊ သူမသည် သူ့ထံမှ ရုန်းထွက်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

လင်ချူးဆွေ့သည် ရုတ်တရက် အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျပြီး ဒေါသထွက်လာသည်။ သူမသည် ဖုန်းကို ထုတ်ယူပြီး သူမ ပြန်လည်ထည့်ထားသော သူငယ်ချင်း ရှောက်ယန်ထံ စိတ်ပျက်မှုကို ထုတ်ဖော်ရန် မက်ဆေ့ချ်ပို့သည်—

"အဲ့လောက် မလွယ်ကူဘူး"

ရှောက်ယန်သည် ချက်ချင်းဆိုသလို ပြန်လည်ဖြေကြားပြီး၊ မှန်ရှေ့တွင် သွားတိုက်နေသော သူ့ဆယ်လ်ဖီဓာတ်ပုံကို ပို့လိုက်သည်။

ဓာတ်ပုံထဲတွင် သူသည် အစင်းကြောင်း ညအိပ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ့ခေါင်းပေါ်မှ မျက်နှာကျက်မီးသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကောက်ကြောင်းများအပေါ် အရိပ်ကျနေကာ ပျင်းရိပြီး အနည်းငယ် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသလို ဖြစ်နေစေသည်။

"..."

လင်ချူးဆွေ့သည် အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ "ဒီလောက် မလွယ်ဘူး၊ မဟုတ်ရင်... နင့်ရဲ့ ဗိုက်ကြွက်သားတွေကို ငါ့ကို ပြပေးရင်တော့…"

ထိုညက ရှောက်ယန်သည် လင်ချူးဆွေ့ထံ သူ၏ ဗိုက်ကြွက်သားများကို ပြသခဲ့သော်လည်း လင်ချူးဆွေ့က သူမ၏ ကတိကို ဖျက်ကာ သူ့အဆက်အသွယ်တွေကို ချက်ချင်း ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာ လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။

နွေဦးပွဲတော် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ၊ လင်ချူးဆွေ့သည် ရဲတပ်ဖွဲ့လုပ်ငန်းများဖြင့် မအားလပ်ခဲ့ပေ။ ရှောက်ယန်အကြောင်း တွေးနေရန် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။

ဒါပေမဲ့ သူမ၏ စိတ်နေစိတ်ထားသည် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ရဲစခန်းရှိ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကပင် သူမက မကြာသေးမီက စိတ်ဓာတ်တက်ကြွပြီး ရွှင်မြူးနေသည်ဟု ပြောကြသည်။ သူမထံတွင် ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာ တစ်ခုခု ရှိရမည်ဟု ဆိုကြသည်။

ချင်းနိုင့်ကလည်း သူမ၏ ပြောင်းလဲမှုကို သတိပြုမိပြီး၊ သူမကို ရံဖန်ရံခါ ရွှဲ့စောင်းသည့် စကားများဖြင့် လှောင်ပြောင်သည်။ ဒါပေမဲ့ လင်ချူးဆွေ့က ဂရုမစိုက်ပေ။

နွေဦးပွဲတော်အားလပ်ရက်တွင် အိမ်သို့ ပြန်လာစဉ်၊ နန်ချန်မြို့ အမှတ် ( ၁ ) အလယ်တန်းကျောင်းမှ အတန်း ( ဘီ ) အလယ်တန်းကျောင်းသူငယ်ချင်းများက ရှီထင်ကလပ်တွင် ပြန်လည်ဆုံစည်းပွဲကို စီစဉ်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူတို့အားလုံး ရင်းနှီးသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

"ဘာလို့ ဒီနေရာကို ရွေးကြတာလဲ" လင်ချူးဆွေ့က သူမဘေးနားရှိ လုထျန်းပိုင်ကို မေးသည်။ "အခန်းတွေတောင် အတူတူပဲ၊ မနေ့ကမှ အသက် ( ၁၈ ) နှစ် ပြည့်သွားသလို ခံစားရတယ်"

လုထျန်းပိုင်သည် တက္ကသိုလ်တွင် ဂျာမန်ဘာသာရပ်ကို သင်ယူခဲ့ပြီး၊ ယခုအခါ နိုင်ငံခြားကုမ္ပဏီတစ်ခုတွင် အလုပ်ဝင်သည်နှင့်တပြိုင်နက် ဘာသာပြန်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကျောင်းသားဘဝတုန်းက ပေါတောတောပုံစံက လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး၊ ယခုအခါ အထက်တန်းလွှာဆန်သော အမူအကျင့် အသွင်အပြင် ရှိသည်။

အတိတ်က တစ်ဖက်သတ်အချစ်ပြီးနောက်၊ သူမသည် လျင်မြန်စွာ ကြီးပြင်းရင့်ကျက်လာပြီး ပိုမိုထူးချွန်လာကာ၊ သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သူမကို လိုက်လံပိုးပမ်းနေသူများ မပြတ်လပ်ခဲ့ပေ။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒီနေရာက အဟောင်းမို့ အမှတ်တရတွေ ရှိတယ်" လုထျန်းပိုင်က ပြုံးပြီး ပြောသည်။ "ဒီမှာ ပြန်လည်ဆုံစည်းပွဲ လုပ်တာက အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်၊ ငယ်ရွယ်စဉ်ကို ပြန်အမှတ်ရလို့ရတယ်"

"အဲဒီညက အရာအားလုံးက ပျော်စရာအမှတ်တရတွေပဲလို့ သေချာလား" လင်ချူးဆွေ့က ထောင့်ကျဉ်းမှာရှိသော ရွှီကျားနင်ကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။ "ဒီနေရာက တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ မကောင်းတဲ့အတိတ်ကို ပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်တယ်"

ရွှီကျားနင်သည် ကျန်းချန်ယွီနှင့် အခြားသူများနှင့် အန်စာတုံးဂိမ်း ကစားနေသည်။ ကျောင်းသားဘဝက အေးစက်စက် အပြုအမူများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ သူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားသည် များစွာ နူးညံ့လာကာ လူအုပ်ထဲတွင် အလွယ်တကူ ရောစပ်နိုင်လာသည်။

ဤနှစ်များအတွင်း ရှောက်ချန်က သူ့ကို များစွာ ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။

သူသည် ယခင်ကဲ့သို့ မာနကြီးမှု မရှိတော့ပေ။

"ကျားနင်က မကြာခင် လက်ထပ်တော့မှာလား"

"ဟုတ်တယ်၊ သူနဲ့ သူ့မမက အမြဲတမ်း ဆက်ဆံရေးကောင်းတယ်"

ရွှီကျားနင်သည် နန်ချန်မြို့တွင် တက္ကသိုလ်တက်နေစဉ်၊ သူနှင့် ရှောက်ချန်တို့၏ ဆက်ဆံရေးသည် ချောမွေ့လာသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အလွန်ရင်းနှီးကာ၊ တစ်ဦးတည်းသဖွယ် ဖြစ်လာသည်။ ငါးနှစ်ကြာပြီးနောက်ပင်၊ သူတို့သည် စတင်ချစ်ကြိုက်ချိန်ကဲ့သို့ ချစ်ခင်ရင်းနှီးနေဆဲဖြစ်သည်။

မကြာသေးမီက၊ လင်ချူးဆွေ့သည် သူတို့နှင့်အတူ အပန်းဖြေဥယျာဉ်သို့ လိုက်သွားစဉ်၊ သူတို့က သူမရှေ့ ချစ်ပြနေခဲ့ကြသေးသည်။ ရွှီကျားနင်က "မမ၊ မမ" ဟု အော်ခေါ်ရင်း၊ ချစ်စရာကလေးခွေးတစ်ကောင်လိုကပ်လျက် ချစ်စဖွယ်ပုံစံဖြင့် ရှိနေသည်။

လင်ချူးဆွေ့က လုထျန်းပိုင်ထံ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောသည်။ "နင် သူ့ကို မကြိုက်တော့ဘူးမလား"

"မကြိုက်တော့ဘူး၊ ငါ့မှာ အခု ချစ်သူရှိတယ်"

လုထျန်းပိုင်က ဖုန်းထုတ်ယူပြီး လင်ချူးဆွေ့ထံ ယောက်ျားလေးတစ်ဦးနှင့် အတူရိုက်ထားသော ဓာတ်ပုံကို ပြသည်။ "ဒါကြည့်၊ ငါ့တက္ကသိုလ်က စီနီယာအစ်ကိုလေ"

ဓာတ်ပုံကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ ထိုယောက်ျားလေးသည် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ပြီး နေရောင်ခြည်ကဲ့သို့ ရွှင်လန်းတက်ကြွသော ရုပ်ရည် ရှိသည်။

လုထျန်းပိုင်၏ စိတ်ကြိုက်ပုံစံပင်။

"မဆိုးဘူး၊ နင့်ချစ်သူက ချောတယ်"

"ဟုတ်တယ်မလား"

လုချီက လင်ချူးဆွေ့ကို မေးသည်။ "နင် ကျောင်းရဲ့ သင်ယူခြင်းနတ်ဘုရားနဲ့ ပြန်တွဲနေပြီဆို"

"ရဲအရာရှိလင်ရှေ့မှာ ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့စကားတွေ မပြောနဲ့" လုချီက ရယ်မောရင်း လင်ချူးဆွေ့ကို မေးသည်။ "ကျောင်းရဲ့ သင်ယူခြင်းနတ်ဘုရားနဲ့ ပြန်တွဲနေပြီဆို"

လင်ချူးဆွေ့က မျက်ခုံးတွန့်သွားသည်။ "နင့်ကို ဘယ်သူ ပြောတာလဲ"

"နှစ်ပေါင်းများစွာ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ သင်ယူခြင်းနတ်ဘုရားက မကြာသေးခင်က သူ့Momentsမှာ တစ်ခုခု တင်ထားတယ်" လုချီက ပြုံးပြီး ပြောသည်။ "နင် မသိဘူးလား"

"ငါ ဘယ်လိုသိမှာလဲ"

လင်ချူးဆွေ့က သူ့ကို စိတ်ထဲ မထားနေဘဲ ဖျက်လိုက်ပြီးပြီပင်။

လုချီက ဖုန်းကို ပေးလိုက်သည်။ အမှန်ပင်၊ ရှောက်ယန်သည် Moments တွင် ရှားရှားပါးပါး တင်တတ်ပြီး၊ စုစုပေါင်း သုံးပို့စ်သာရှိသည်။

တစ်ခုမှာ မီးလောင်မှုဖြစ်စဉ်ပြီးနောက် "တောင်းပန်ပါတယ်" ဟူသော ပို့စ် ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ခုမှာ သူတို့ တရားဝင်ချစ်သူဖြစ်လာသောနေ့၊ ချီလင်းရှန့်ကဖေးရှိ ပန်းနံရံအောက်တွင် သူက “နွေဦးရာသီလို ခံစားရတယ်” ဆိုတဲ့ သီချင်းတစ်ပိုဒ်ကို တင်ခဲ့သည်။

တတိယပို့စ်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပတ်ခန့်က၊ သူတို့ ပြန်လည်ဆုံတွေ့သည့်နေ့ဖြစ်သည်။ မနက် ၂ နာရီတွင် သူ တင်ခဲ့သည်။

"သူ့အဆက်အသွယ် အချက်အလက်ကို ထပ်ဖျက်လိုက်ပြန်ပြီ"

...

သူ၏ Moments ပို့စ်များကို ကြည့်ရင်း လင်ချူးဆွေ့သည် ဘာပြောရမည်မသိပေ။

"ဒီည ကြယ်တွေက မနေ့ညကလို မဟုတ်ဘူး၊ ဘယ်သူ့အတွက်လဲ လေနှင့်နှင်းတွေ ညအမှောင်ထဲမှာ ရပ်နေတာလဲ" လုချီက ကျွတ်သပ်ပြီး ညည်းညူသည်။ "ကျောင်းရဲ့ သင်ယူခြင်းနတ်ဘုရားက မနက် ၂ နာရီမှာ Momentsမှာ ဝမ်းနည်းစရာ စာသားတွေ တင်နေတာ၊ ဘယ်သူ့ကြောင့်များ အိပ်မပျော်တာလဲဆိုတာ သိချင်လိုက်တာ"

လင်ချူးဆွေ့က ပြန်မဖြေချင်သဖြင့်၊ ဖုန်းကို ချထားပြီး စိတ်ကို အေးအေးထားသည်။

ဤပို့စ် ( ၃ ) ခုလုံးသည် သူ၏ လူငယ်ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းပြီး၊ ပို့စ်တစ်ခုစီတိုင်းသည် သူမနှင့် ဆက်စပ်နေပုံရသည်။

သူမ သိသည်၊ ရှောက်ယန်က သူမကို ချစ်သည်၊ အလွန်ချစ်သည်။ သူမလည်း သူ့ကို နက်ရှိုင်းစွာ ချစ်သည်။

သူတို့၏ ခံစားချက်များသည် သာမန်စုံတွဲများကို ကျော်လွန်သည်။ သူတို့၏ ဆက်နွယ်မှုသည် ဘဝနှင့် သေဆုံးမှုကို ကျော်လွန်ပြီး၊ မိသားစုလို ချစ်ခြင်းမေတ္တာပါ ပါဝင်သည်...

သို့သော် လင်ချူးဆွေ့သည် သူ နှစ်အတော်ကြာ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းအတွက် စိတ်မသက်မသာ ခံစားနေရဆဲဖြစ်သည်။

ဤငါးနှစ်ကို ဒီအတိုင်း စိတ်ထဲ မထားဖို့ အမှန်တကယ် ခက်ခဲသည်။

...

မကြာခင်မှာပင်၊ ယူနီဖောင်းဝတ်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး အခန်းထဲသို့ ပြုံးရွှင်စွာ ဝင်လာပြီး ပြောသည်။ "ဒီမှာ အရမ်းကို သိုက်သိုက်ဝန်းဝန်း ရှိနေတယ်၊ တရားမဝင်စုဝေးမှု ဒါမှမဟုတ် မူးယစ်ဆေးဝါးတွေ ရှိ မရှိ ပုံမှန်လာစစ်ဆေးတာပါ။"

လူအားလုံးက တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် လင်ချူးဆွေ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။

ထိုပုဂ္ဂိုလ်မှာ ချင်းနိုင့်ဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ လင်ချူးဆွေ့သည် အနည်းငယ် စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။

အားလပ်ရက်တွင် ချင်းနိုင့်က သူမ၏ အစီအစဉ်များကို မေးမြန်းခဲ့သည်။ လင်ချူးဆွေ့က အတန်းပြန်လည်ဆုံစည်းပွဲအကြောင်း နည်းနည်းပြောပြခဲ့သည်။ ချင်းနိုင့် တကယ် လိုက်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

"ချင်းနိုင့်၊ နင်က ဒီလောက်တောင် အရမ်းအားယားနေတာလား"

"ငါ အရမ်းအလုပ်များတယ်" ချင်းနိုင့်က အခန်းထဲကို အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး၊ သူ "မုန်းတဲ့သူ" မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ချလာသည်။ "ဒီကို စစ်ဆေးဖို့ လာတာက ပုံမှန်ပဲ"

"နင်က အလုပ်သင်တစ်ယောက်ပဲ၊ ဘယ်လိုပုံမှန်စစ်ဆေးမှုလဲ"

ချင်းနိုင့်က ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရကာ ဟန်ဆောင်မထားနိုင်တော့သဖြင့် လင်ချူးဆွေ့၏ နံဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ "ငါက ဆရာလင်ကို ထပ်ပြီး လှည့်စားခံရမှာကို စိုးရိမ်လို့ပါ"

"အဲဒါ နင်နဲ့ မဆိုင်ဘူး"

ရှောက်ယန်က ဤနေရာတွင် မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ချင်းနိုင့်လည်း စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ သူက ခဏထိုင်ပြီးနောက် ထွက်သွားသည်—

"ကောင်းပြီ၊ စစ်ဆေးမှုမှာ ဘာမှ မဖြစ်ဘူး။ နင်တို့ ဆက်စားသောက်ကြ၊ ငါ သွားပြီ"

ဒါပေမဲ့ သူ ဓာတ်လှေကားနားသို့ ရောက်သည်နှင့်၊ ဓာတ်လှေကားတံခါးများ ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လာပြီး၊ သူ့ကို ဖြတ်သွားသော အမျိုးသားသည် သူ၏ ဦးရေပြားကို တင်းကြပ်သွားစေသည်။

ရှောက်ယန်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှပ်အင်္ကျီတစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏ ရှည်လျားပြီး သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်သည် မျက်နှာကျက်မီးအောက်တွင် ထင်ရှားပြီး သူ့ဖြူစင်သော အသားအရေသည် တောက်ပနေသည်။

ဤနှစ်များအတွင်း ချင်းနိုင့်သည် သူ၏ ဗီဒီယိုများနှင့် ဓာတ်ပုံများကို အွန်လိုင်းတွင် မကြာခဏ မြင်တွေ့ရသည်။ သူ့မျက်နှာသွင်ပြင်သည် ဓာတ်ပုံထဲတွင် သိပ်မထင်ရှားသော်လည်း၊ အွန်လိုင်းတွင် သူ့ရုပ်ရည်ကြောင့် ဖန်များစွာ ရရှိခဲ့သည်။

လက်တွေ့ဘဝရှိ ရှောက်ယန်သည် သူ့အွန်လိုင်းမှာထက် များစွာ ပို၍ ချောမောခန့်ညားသည်။

"ရပ်လိုက်" ချင်းနိုင့်က သူ့ကို အော်ခေါ်သည်။

ရှောက်ယန်က သူ့ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဖြတ်သွားသည်။

"ငါ မင်းကို ရပ်ဖို့ ပြောနေတယ်လေ၊ မင်း နားမကြားဘူးလား" ချင်းနိုင့်က သူ့နောက်သို့ လိုက်သွားပြီး ရှောက်ယန်၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ငါ့စကားကို မင်း မကြားဘူးလား"

ထိုအခါမှ ရှောက်ယန်က ရပ်တန့်ပြီး သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာ တစ်ချက်ကြည့်သည်။ "ဘာလဲ"

"ငါ့ကို မှတ်မိသေးတယ်မလား"

"ဘာဖြစ်လို့ မင်းကို မှတ်မိရမှာလဲ"

ချင်းနိုင့်၏ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားသည်။ သူ့စကားပြောပုံသည် လူများကို အမှန်တကယ် စိတ်ဆိုးစေသည်။

"ငါက ချင်းနိုင့်" သူက သွားကြိတ်ရင်း ပြောသည်။ "ငါက လင်ချူးဆွေ့ရဲ့ ချစ်သူ"

ထိုအခါမှ ရှောက်ယန်က သူ့ကို တည့်တည့်ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် စူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်၊ ပြီးမှ သူ့ကို မှတ်မိပုံရသည်။ "သြော်၊ မင်းပဲ"

"ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

"ငါ မင်းကို ပြောပြဖို့ လိုလား"

ချင်းနိုင့်က ရှောက်ယန်ထံသို့ တိုက်ရိုက်လျှောက်သွားပြီး သူ့လက်မောင်းကို ဆွဲကာ၊ မကြာသေးမီက သင်ယူခဲ့သော ဖမ်းချုပ်နည်းများဖြင့် သူ့ကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြံစည်သည်။

သို့ပေမယ့် မမျှော်လင့်ထားစွာဖြင့် ရှောက်ယန်၏ ကျွမ်းကျင်မှုသည် သူ့ထက် သာလွန်သည်။ သူ့တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်ဖယ်နိုင်ရုံသာမက၊ ချင်းနိုင့်နောက်သို့ ရောက်သွားပြီး သူ့ကို နံရံသို့ အလွယ်တကူ ဖိကပ်လိုက်သည်။

"ရှောက်ယန်၊ မင်း ချူးဆွေ့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်အတွင်း၊ ငါက သူမနဲ့ အတူ ရှိခဲ့တယ်။ မင်းက ငါနဲ့ ဘယ်လိုယှဉ်ပြိုင်ခွင့်ရှိမှာလဲ။ သူမ ဒဏ်ရာရချိန်မှာ ငါက သူမနဲ့ အတူရှိခဲ့တယ်၊ သူမရဲ့ ဓမ္မတာလာချိန်မှာ ဗိုက်နာတုန်းက ငါက သူမအိမ်ကို သွားပြီး ဂရုစိုက်ပေးခဲ့တယ်၊ သူမ တစ်ယောက်တည်း ဟော့ပေါ့စားနေချိန် ငါ အရှက်မရှိ အဖော်လိုက်ပေးခဲ့တယ်..."

ချင်းနိုင့်က အံကြိတ်ပြီး ဒေါသတကြီးပြောသည်။ "မင်းပြန်လာတာနဲ့ ငါ သူ့ကို ဘာဖြစ်လို့ ပြန်ပေးရမှာလဲ"

သူ့စကားများက ရှောက်ယန်ကို အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားစေသည်။

ချင်းနိုင့်သည် အခွင့်အရေးကို အမိယူပြီး အနေအထားကို ပြောင်းပြန်လှည့်ကာ ရှောက်ယန်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးလိုက်သည်။

ရှောက်ယန်သည် ထိုးချက်ကြောင့် နောက်သို့ ယိုင်သွားပြီး၊ သူ့ပါးစပ်မှ သွေးထွက်လာသည်။

ကလပ်လုံခြုံရေးအစောင့်များ ချက်ချင်း ရောက်လာသည်။ ချင်းနိုင့်က ယူနီဖောင်း ဝတ်ထားပြီး ရှောက်ယန်နှင့် ရန်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကြီးသော အစောင့်များက ရှောက်ယန်ကို ချက်ချင်း ဖမ်းဆီးလိုက်သည်။

ချင်းနိုင့်က ရှောက်ယန်အနားကို လျှောက်သွားပြီး သူ့မျက်နှာကို ရိုက်ကာ အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်သည်။ "ငါက တစ်ယောက်တည်းနဲ့ နှစ်ကြိမ် မရှုံးဖူးဘူး။ မင်းမှာ အခွင့်အရေး မရှိဘူး၊ သူမက ငါ့အပိုင်"

"သူမကိုယ်သူမ ပိုင်တယ်" ရှောက်ယန်က မျက်နှာအမူအရာမရှိဘဲ ပြောသည်။ "သူ့အဖေတောင် ဒီလို မပြောဖူးဘူး၊ မင်းက ဘယ်သူမို့လို့ ဒီစကားကို ပြောရဲရတာလဲ"

***