အခန်း ၇၀

အပိုင်း ( ၇၀ )

ချင်းနိုင့်သည် ရှောက်ယန်၏ စကားကြောင့် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူက အစောင့်များကို အမိန့်ပေးသည်။ "ဒီလူက မကောင်းဘူး၊ အပြင်ကို ပစ်ထုတ်လိုက်"

အစောင့်များသည် ချင်းနိုင့်၏ ယူနီဖောင်းကြောင့် ထိတ်လန့်သွားပြီး ရှောက်ယန်ကို ကလပ်အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်သွားသည်။

ရှောက်ယန်သည် သူတို့ကြောင့် လမ်းပေါ်သို့ တွန်းပို့ခံရပြီး အထင်သေးသလို အကြည့်ခံနေရသည်။

ချင်းနိုင့်သည် တံခါးကို မှီထားရင်း ဆေးလိပ်သောက်နေကာ ရှုံးနိမ့်သွားသော ခွေးတစ်ကောင်ကို ကြည့်နေသလို အကြည့်ဖြင့် လှောင်ပြောင်သည်။ "ဒီနေ့ ငါ ဒီမှာ ရှိနေသရွေ့၊ ဒီတံခါးကို ဖြတ်ဝင်နိုင်ဖို့ အိပ်မက်မက်မနေနဲ့"

ရှောက်ယန်သည် သူ့အင်္ကျီကော်လာကို သပ်ရပ်စွာ ပြင်ဆင်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ "သေချာလား"

"ငါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြမယ်၊ ငါ ချင်းနိုင့် ဒီမှာရှိနေသရွေ့၊ မင်း ဘယ်လို လှည့်ကွက်သုံးသုံး၊ အသုံးမဝင်ဘူး"

ရှောက်ယန်၏ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် ရုတ်တရက် အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားခဲ့သည်။

ချင်းနိုင့်သည် နှလုံးထဲတွင် တင်းကြပ်စွာ ခံစားရသည်။ "မင်း... ဘာကို ပြုံးနေတာလဲ"

"ငါ သူမကို ငါးနှစ်အတွင်း မလိုက်မိတာ အကြောင်းအမျိုးမျိုးရှိတယ်" သူ့မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အရိပ်အမြွတ်တစ်ခု ရှိလေသည်။ “အရင်လိုပဲ ကလေးဆန်တယ်။

"ငါက ကလေးဆန်ပေမယ့် သူမကို ငါ မစွန့်ပစ်ခဲ့ဘူး"

"ဒါဆို မင်းမှာ အခု ဘာရှိလဲ"

"မင်းမှာရော ဘာရှိလဲ"

ရှောက်ယန်က သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ပြီး၊ သူ့အကြည့်သည် ချင်းနိုင့်၏ နှလုံးသားကို တင်းကြပ်သွားစေသည်။

"မင်းမိသားစုက ချမ်းသာတယ်လို့ ကြားတယ်၊ ဒါကြောင့် မင်းကြိုက်တဲ့ မိန်းကလေးအတွက်၊ မင်းက တက္ကသိုလ်နဲ့ ဘာသာရပ်ကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ရွေးချယ်နိုင်တယ်၊ သူမ ဒဏ်ရာရတိုင်း ဒါမှမဟုတ် ရာသီလာတဲ့အခါ... မင်းက သူမ အနားမှာ အတင်းကပ်နေခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ အထင်ကြီးလောက်တဲ့ 'ခံစားချက်နက်နဲမှု'ကို သုံးပြီး သူမကို ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ ချည်နှောင်တယ်၊ သူမကို မင်းအပိုင်လို့ပြောတယ်—မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူလဲလို့ ထင်နေတာလဲ"

ရှောက်ယန်၏ စကားများသည် တည်ငြိမ်ပြီး ခံစားချက်မရှိသော်လည်း သူ့စကားလုံးတိုင်းသည် ချင်းနိုင့်၏ နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

ချင်းနိုင့်သည် တစ်ခဏတာမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီး၊ ဘယ်လိုပြန်ဖြေရမည်မသိဖြစ်သွားသည်။

အမှန်ပင်၊ ဤနှစ်များအတွင်း သူသည် အနာဂတ်အတွက် တစ်ခါမှ အလေးအနက် မစဉ်းစားခဲ့ပေ။ သူသည် သူမနောက် တက္ကသိုလ်လိုက်တက်ပြီး လုပ်ငန်းခွင်သို့ပါ လိုက်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် တစ်နေ့မှာ သူ့ရဲ့ ဇွဲလုံ့လကြောင့် သူမကို အရပိုးပမ်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ ဒါက ဘာဖြစ်လဲ၊ သူ့မှာ ဒါကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နိုင်ဖို့ ငွေကြေး အရင်းအမြစ် ရှိခဲ့သည်။

"ရှောက်ယန်၊ မင်းက ငါထက် စကားပြောရာမှာ တော်တယ်၊ ငါ မင်းကို စကားနဲ့ မနိုင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ဒီတံခါးကို မင်း ဖြတ်မသွားနိုင်ဘူး"

"ဟုတ်လား"

ရှောက်ယန်က ဖုန်းတစ်ချက် ဆက်လိုက်ပြီး မကြာခင်မှာပင် ရှီထင်းကလပ်မန်နေဂျာကိုယ်တိုင် ထွက်လာပြီး သူ့ကို ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် ကြိုဆိုနှုတ်ဆက်သည်။

"မစ္စတာရှောက် ရောက်လာပြီလား။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဝင်ပါ၊ ဝင်ပါ။ မစ္စတာရှောက် ဘာဖြစ်လို့ ကြိုမပြောတာလဲ။ ကျွန်တော် စီစဉ်ပေးပါ့မယ်။”

သူက ရှောက်ယန်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ အထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်သည်။

ချင်းနိုင့်သည် မယုံနိုင်စွာ ကြည့်နေပြီး၊ ဘာဖြစ်နေသလဲဆိုတာ နားမလည်ပေ။ "ဟေ့၊ မင်း..."

"ငါ ပြောဖို့ မေ့သွားတယ်၊ ငါ အရင်ကတည်းက ဒီကလပ်ကို မျက်စိကျခဲ့တာလေ။ မကြာသေးခင်က ရန်ပုံငွေရလာတော့၊ ဒီနေရာကို ဝယ်လိုက်တယ်"

"..."

သူက ချင်းနိုင့်ကို ကြည့်ပြီး ရှင်းလင်းစွာ ပြောသည်။ "ငါ အပင်ပန်းခံပြီး ရွံ့ထဲကနေ တွားသွားပြီး ထွက်လာခဲ့တယ်၊ နောက်ဆုံးမှာ သူမအနားကို ရောက်လာတယ်။ မင်းက ဘယ်အခွင့်နဲ့ ငါ့ကို အပြင်မှာ တားထားနိုင်မှာတဲ့လဲ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက်၊ ရှောက်ယန်သည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် အထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားသည်။

.....

ရှောက်ယန်တစ်ယောက် အတန်းပြန်လည်ဆုံစည်းပွဲသို့ တက်ရောက်လာသည်ကို လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ အတိတ်ကာလက သူသည် ဤသို့သော စုဝေးပွဲများသို့ တစ်ခါမျှ မတက်ရောက်ခဲ့ပေ။

ယခုအခါ သူ၏ အဆင့်အတန်းသည် အတိတ်ကာလနှင့် မတူတော့ပေ။ သူသည် နာမည်ကြီး ပြည်သူ့ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဟု ယူဆနိုင်သည်။ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီးနောက်၊ အတန်းဖော်များသည် ချက်ချင်း ထရပ်ကာ သူ့ကို နှုတ်ဆက်ပြီး စကားပြောလိုကြသည်။

ရှောက်ယန်က ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းဆိုပြီး၊ လင်ချူးဆွေ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

လင်ချူးဆွေ့သည် ဆိုဖာပေါ်တွင် လျှောထိုင်ကာ ငါးမုန့်ကြော် စားနေလေသည်။ သူ ဝင်လာသည့်အခါ ချက်ချင်း မတ်မတ်ထိုင်ပြီး မုန့်ထုပ်များကို လွှင့်ပစ်ကာ အဆင်သင့် အနေအထားဖြင့် နေလိုက်သည်။

ရှောက်ယန်က သူမဆီသို့ ခြေလှမ်းကြီးဖြင့် လျှောက်လာသည်။ လင်ချူးဆွေ့သည် ချက်ချင်း ထရပ်ပြီး လုချီနှင့် လုထျန်းပိုင် ကြားတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ကာ၊ အမွှာနှစ်ဦးကို သူမ၏ ဘယ်ညာအစောင့်များအဖြစ် အသုံးပြုလိုက်သည်။

ရှောက်ယန်က တစ်ခဏတာမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး၊ ထောင့်ကျဉ်းရှိ ရွှီကျားနင်၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

ရွှီကျားနင်သည် ရှောက်ယန်က သူ့ညီမကို နှစ်ပေါင်းများစွာ စွန့်ပစ်ခဲ့သည်ကို စိတ်ဆိုးနေသည်။ သဘာဝအားဖြင့် သူက ကောင်းမွန်သော မျက်နှာအမူအရာ မပြခဲ့ဘဲ၊ အေးစက်စွာ ပြောသည်။ "ဘာလို့ လာတာလဲ"

"ဘာလို့ ငါ မလာရမှာလဲ"

"မစ္စတာရှောက်က အလုပ်များတဲ့သူပဲ" ရွှီကျားနင်က လှောင်ပြောင်သည်။ "မင်းရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းက အရေးကြီးတယ်။ အတန်းပြန်လည်ဆုံစည်းပွဲလို သေးသိမ်တဲ့အရာကို ကိုယ်တိုင် တက်ရောက်စရာ မလိုဘူးလေ။ လက်ထောက်တစ်ယောက် လွှတ်ပြီး ငါတို့အတွက် ငွေရှင်းပေးလိုက်ရင် ရနေပြီ မဟုတ်လား။"

ရှောက်ယန်သည် ရွှီကျားနင်က လင်ချူးဆွေ့အတွက် ရပ်တည်ပေးနေသည်ကို သိသဖြင့် ပြန်မငြင်းဘဲ နေသည်။ "ယောက်ဖ ရှိနေရင်၊ ငွေစာရင်းရှင်းဖို့ ငါ့ကို ဘယ်သူက လိုအပ်မှာလဲ"

"ယောက်ဖ" ဆိုသည့် စကားလုံး နှစ်လုံးက ရွှီကျားနင်၏ အေးစက်သော မျက်နှာအမူအရာကို အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားစေသည်။ ရွှီကျားနင်က ရှောက်ယန်ကို ရန်စနေခြင်းအား ရပ်တန့်လိုက်သည်။

လင်ချူးဆွေ့က လုထျန်းပိုင်ကို တိုးတိုးလေး ကပ်မေးသည်။ "ရှောက်ယန်လည်း ကျောင်းသားဟောင်း ပြန်လည်ဆုံစည်းပွဲမှာ ပါဖို့ စာရင်းပေးထားတာလား"

"ဟုတ်တယ်"

"ဘာလို့ ငါ့ကို ကြိုမပြောရတာလဲ။ ငါ မိတ်ကပ်တောင် မလိမ်းလာဘူး" သူမက လုထျန်းပိုင်ကို မကျေမနပ်ကြည့်သည်။ "ငါတို့ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းတွေရော ဟုတ်ရဲ့လား"

လုထျန်းပိုင်က အပြစ်ကင်းစွာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်သည်။ "ငါ မိတ်ကပ်လိမ်းဖို့ ပြောခဲ့ပါတယ်။ နင်ပဲ ငါတို့ အတန်းဖော်ဟောင်းတွေက နင့်ရဲ့ မိတ်ကပ်နဲ့ ခေါင်းလျှော်ဖို့ မတန်ဘူးဆို"

လင်ချူးဆွေ့: ...

လုထျန်းပိုင်က ဆက်ပြောသည်။ "သူက ဒီညအတွက် ရှီထင်ကလပ်မှာ နေရာကြိုယူထားတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါတို့ရဲ့ ကုန်ကျစရိတ်အားလုံးကို သူရှင်းပေးလိမ့်မယ်"

"ဘာလို့ သူက ရှင်းပေးရမှာလဲ။ နင်တို့က သူ့ကို အခွင့်ကောင်းယူနေတာပဲ။ လူတိုင်း ပိုက်ဆံကို ကြိုးစားပြီး ရှာကြရတာလေ" လင်ချူးဆွေ့သည် အနည်းငယ် မကျေနပ်ပေ။

"အိုး၊ ဒါဆို နင်က သူ့အတွက် ရပ်တည်နေပြီပေါ့"

"ငါက တရားမျှတမှုနဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ထိန်းသိမ်းပေးတာပါနော်"

"ဆက်ဟန်ဆောင်ထား"

ရှောက်ယန်က လုချီကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။ လုချီက နားလည်ပြီး ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။ "လူတိုင်း၊ လူတိုင်း၊ ဒီမှာ ထိုင်နေတာက တော်တော်လေး ပျင်းဖို့ကောင်းတယ်။ ဂိမ်းတစ်ခုကစားကြမလား"

"ဘယ်ဂိမ်းလဲ"

"Single ဖြစ်နေသေးသူတွေ လက်ထောင်ကြည့်"

လူအုပ်က တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်သည်။ သုံးလေးယောက်ခန့် လက်ထောင်လိုက်သည်။ လင်ချူးဆွေ့လည်း မတုံ့ဆိုင်းဘဲ လက်ထောင်လိုက်သည်။

သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး၊ ရှောက်ယန်လည်း လက်ထောင်လိုက်သည်။

လုချီက ကော်ဖီစားပွဲသို့ လျှောက်သွားပြီး ကဒ်တစ်ထုပ် ထုတ်ယူသည်။ ကဒ်များကို ဖျက်ပြီးနောက် သူက ပြောသည်။ "ဒါက ငါတို့ရဲ့ အတန်းပြန်လည်ဆုံစည်းပွဲဖြစ်တဲ့အတွက်၊ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ဖူးစာဖက် လုပ်ပေးရမယ်။ တူညီတဲ့ကဒ်ကို ဆွဲမိတဲ့သူတိုင်း ဒီညအတွက် တစ်ညတာ စုံတွဲ ဖြစ်မယ်။ ဘယ်လိုလဲ"

လင်ချူးဆွေ့က ချက်ချင်း လက်ကို ချလိုက်သည်။ ဘယ်လိုတောင် မိုက်မဲတဲ့ ဂိမ်းလဲ။

ပျင်းစရာကောင်းတယ်။

"အကြံကောင်းပဲ"

"လာစမ်းပါ၊ ဒါက ပျော်စရာပဲ"

အနီးအနားရှိ အတန်းဖော်များက အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။ လုချီက ထောင့်ကျဉ်းရှိ ချောမောသော မိန်းကလေး အနည်းငယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။ သူတို့လည်း ပါဝင်လိုစိတ်ရှိပုံရသည်။

မဖြစ်နိုင်ဘူး... သူတို့က အတန်းထဲက ရှုံးနိမ့်နေတဲ့ ယောက်ျားလေးတွေနဲ့ တစ်ညတာ စုံတွဲဖြစ်ဖို့ တကယ်သဘောတူမှာလား။

ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ၊ လင်ချူးဆွေ့က သူတို့ရဲ့ ရှောက်ယန်ကို အဓိပ္ပာယ်ရှိရှိ ကြည့်နေသည့် အကြည့်တွေကို သတိပြုမိသည်။

ရှောက်ယန်သည် တစ်ကိုယ်တည်း ဖြစ်နေသေးကြောင်း သူမ သဘောပေါက်သည်။

လင်ချူးဆွေ့သည် ချက်ချင်း မပျော်မရွှင်ဖြစ်သွားသည်။

ကဒ်များကို ဖျက်ပြီးနောက် လုချီက သူမကို မေးသည်။ "အစ်ကိုကြီးချူ၊ နင်က လက်တစ်ခါထောင် တစ်ခါချနဲ့၊ကစားမှာလား မကစားဘူးလားဟမ်"

"ဒီလို ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ဂိမ်းကို ငါ ဘယ်လိုလုပ်..."

သူမ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး ရှောက်ယန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

အခန်း၏ မှိန်ဖျော့ဖျော့မီးရောင်အောက်တွင်၊ သူ့ရှပ်အင်္ကျီ ထိပ်ကြယ်သီးများကို လုံးလုံးဖြုတ်ထားပြီး သူ၏ ချောမွေ့လှပသော ညှပ်ရိုးများကို ပေါ်လွင်စေသည်။ ရှောက်ယန်က ခေါင်းငုံ့ပြီး အနီးအနားရှိလူများနှင့် စကားပြောနေရင်း၊ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် တည်ငြိမ်သော အပြုံးဖြင့် ကွေးညွတ်နေသည်။

အနီးအနားရှိ မိန်းကလေးများသည် ရှောက်ယန်ကိုကြည့်ပြီး တံတွေးမျိုချလုမတတ် ဖြစ်နေကြသည်။

လင်ချူးဆွေ့က စိတ်ပြောင်းပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပြီ၊ ငါ ကစားမယ်။ ဘယ်သူက single မဟုတ်လို့လဲ"

"ဒါဆို စလိုက်ကြစို့"

လုချီက ကဒ်များကို ဖျက်ပြီး တစ်ခုချင်း ဝေပေးသည်။

ပါဝင်သူ အတန်းဖော် ၁၇-၁၈ ဦးခန့် ရှိသည်။ အနည်းဆုံး တစ်တွဲလောက် တူညီသောကဒ်ကို ဆွဲမိသင့်သည်။ လူတိုင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကိုယ့်ကဒ်များကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လင်ချူးဆွေ့က လုထျန်းပိုင်ကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။ သူမ၏ ကဒ်သည် ဒိုင်းမွန်း ( ၉ ) ဖြစ်သည်။

"အခု၊ မင်းတို့ရဲ့ ကဒ်တွေကို ပြလိုက်ကြ"

"စပိဒ်ဘုရင်၊ ဟတ်စ် ၅၊ ညှင်း ၂..."

ရှောက်ယန်၏ အလှည့် ရောက်လာသည်။ ရှောက်ယန်သည် သူ၏ လက်ချောင်းရှည်များဖြင့် ကဒ်ကို စားပွဲပေါ်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ချထားသည်။ လူတိုင်းက စူးစမ်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်—

"စပိဒ်ဂျက်"

မိန်းကလေးများက စိတ်ပျက်ပြီး၊ သူတို့၏ ကဒ်များကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ လင်ချူးဆွေ့ တစ်ဦးတည်းသာ သူမလက်ထဲရှိ ဟတ်စ်ဂျက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း၊ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားသည်။

ဘယ်လောက်တောင် တိုက်ဆိုင်တာလဲ။

လင်ချူးဆွေ့ ချက်ချင်း လုချီကို စိုက်ကြည့်ပြီး၊ သူက သူမကို တမင်လုပ်ကြံထားသည်ဟု သံသယရှိသည်။

လုချီက အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောသည်။ "ဟို့…၊ အစ်ကိုကြီးချူက ကျောင်းရဲ့ သင်ယူခြင်းနတ်ဘုရားနဲ့ တူညီတဲ့ကဒ်ကို ဆွဲမိသွားတာ မဟုတ်လား"

လင်ချူးဆွေ့၏ ပါးစပ်ထောင့်က တွန့်ကွေးသွားသည်။ သူ့ရဲ့ လုပ်ကြံမှုက ဒီထက် ပိုပြီး သိသာပါဦးမလား။

သူမက ဟတ်စ်ဂျက်ကို ချထားပြီး ပြောသည်။"ဒီအခါမှာ တစ်ယောက်ယောက်က လိမ်လည်ထားတယ်။ ဒါကို မရေတွက်ဘူး"

"ဘယ်သူက လိမ်လည်တာလဲ"

"နင်လေ" လင်ချူးဆွေ့က လုချီကို ပြောသည်။ "ဘယ်သူ့ကို ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူးလို့ မထင်နဲ့"

"အစ်ကိုကြီးချူ၊ ဒါက နင်ကိုယ်နင် အထင်ကြီးလွန်းနေတာ မဟုတ်လား" လုချီက ရယ်မောသည်။ "စည်းမျဉ်းတွေနဲ့ မကျေနပ်ရင်၊ နင် ပယ်ဖျက်လို့ ရတယ်"

"ငါ ပယ်ဖျက်လို့ ရလား"

"ဟုတ်တယ်။ အရက် ( ၅ ) ခွက် သောက်ပြီး ပယ်ဖျက်လိုက်၊ ဒီည ကျောင်းရဲ့ သင်ယူခြင်းနတ်ဘုရားနဲ့ ချိန်းတွေ့ဖို့ အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်လိုက်။ ဒီမှာ အဆင်သင့် စောင့်နေတဲ့ မိန်းကလေးတွေ အများကြီး ရှိတယ်"

မိန်းကလေးများက လင်ချူးဆွေ့ကို မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

လင်ချူးဆွေ့: ...

လင်ချူးဆွေ့သည် ဟတ်စ်ဂျက်ကို တုံ့ဆိုင်းစွာ ကောက်ယူပြီး ခဏတာမျှ တွန့်ဆုတ်နေသည်။ "ဒါဆို ကစားကြမယ်လေ။ ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို ကြောက်မှာလဲ"

"အရမ်းကောင်းတယ်" လုချီက ပျော်ရွှင်စွာ ပြောသည် "ဒါဆို စလိုက်ကြစို့"

"ဘယ်လို စမှာလဲ။"

"ချိန်းတွေ့ခြင်းနဲ့လေ။"

"ဘယ်လို"

လုချီ: "နင် အရင်က သူနဲ့ ဘယ်လိုချိန်းတွေ့ခဲ့လဲ၊ အခုလည်း အဲဒီလိုလုပ်လေ။"

"..."

လင်ချူးဆွေ့က သူ့ကို အဆင်မပြေစွာ တစ်ချက်ကြည့်သည်။ ရှောက်ယန်က သူမကို နူးညံ့စွာနှင့် ရိုမန့်တစ်ဆန်စွာ ပြုံးပြီး သူ့လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ဒီကိုလာ၊ ချစ်လေး"

သူက စတင်ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သဖြင့် လင်ချူးဆွေ့သည် မတတ်သာစွာ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားသည်။ ရှောက်ယန်က သူမ လက်ကို သဘာဝကျကျ ဆုပ်ကိုင်ပြီး သူတို့ ဆိုဖာတစ်ခုတည်းပေါ်တွင် အတူထိုင်လိုက်သည်။

သူမက သူ့အနီးသို့ ရောက်သွားသောအခါ၊ လင်ချူးဆွေ့သည် အနီးဝန်းကျင်၏ အပူချိန်မြင့်တက်လာသည်ကို ခံစားရသည်။

လင်ချူးဆွေ့က ရှောက်ယန်၏ လက်ကို အသာထိုးပြီး မေးလိုက်သည်။ "နင် လုချီကို လာဘ်ထိုးခဲ့တာလား"

"ဟုတ်တယ်" ရှောက်ယန်က ရိုးသားစွာ ဝန်ခံသည်။ “ကိုယ် သူ့ကို လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့တယ်"

"ပျင်းစရာကြီး"

"တကယ်ပျင်းဖို့ကောင်းတယ်"

လင်ချူးဆွေ့က သူ့ပါးစပ်ထောင့်ရှိ ဒဏ်ရာကို မြင်လိုက်သည်။

အခန်း၏ မှိန်ဖျော့ဖျော့မီးရောင်အောက်တွင် အနည်းငယ် ဝေးကွာရာမှ သူမက သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ မူမမှန်မှုကို သတိမပြုမိခဲ့ပေ။

လင်ချူးဆွေ့က သူ့မေးရိုးကို ညင်သာစွာ ညှစ်ပြီး ဂရုတစိုက် ဘယ်ညာလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ပါးစပ်ထောင့်တွင် ထိုးခံရသလို ဒဏ်ရာ အမှတ်အသား တစ်ခု ရှိသည်။

"ဘယ်သူ နင့်ကို ထိုးတာလဲ" လင်ချူးဆွေ့က တိုးတိုးလေး မေးသည်။ "ဘယ်သူ နင့်ကို အနိုင်ကျင့်တာလဲ"

ရှောက်ယန်က ခေါင်းကို လှည့်ဖယ်ပြီး ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်သည်။ "ဘာမှ မဟုတ်ဘူး"

"နင် ဒီမတိုင်ခင်က ချင်းနိုင့်နဲ့ တွေ့ခဲ့တာလား"

သူမ ပြောရင်းဆိုရင်း ဖုန်းထုတ်ယူပြီး ချင်းနိုင့်ကို ဆက်သွယ်ရန် ပြင်သည်။ ရှောက်ယန်က သူမ၏ ဖုန်းကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲယူပြီး ပြောသည်။ “အခုက ကိုယ်တို့ရဲ့ ချိန်းတွေ့နေတာလေ။ မသက်ဆိုင်တဲ့သူတွေအတွက် တစ်စက္ကန့်မှ မဖြုန်းချင်ဘူး"

လင်ချူးဆွေ့လည်း အတင်းအကြပ် ဆက်လက် မလုပ်ဆောင်ခဲ့ပေ။ သူမက သူ့ပါးစပ်ထောင့်ကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့ပြီး မေးသည်၊ "နောက်အပတ်ထဲမှာ သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲ မရှိဘူးလား"

"မေ့တော့မလို့ပဲ" ရှောက်ယန်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြုံးသည်။ "ရဲအရာရှိလင် အလုပ်ထွက်ရင် ကိုယ့်ရဲ့ ကိုယ်ရေးလက်ထောက်အဖြစ် လာလုပ်လို့ ရတယ်။ လစာမြင့်မြင့်ပေးမယ်"

လင်ချူးဆွေ့သည်လည်း အနည်းငယ် စိတ်ပြေလျော့လာပြီး ပြန်လည်စနောက်ခဲ့သည်။ " မစ္စတာရှောက် ဘယ်လောက်မြင့်တဲ့ လစာပေးမှာလဲ။"

"ကိုယ့်ရဲ့ လစာနဲ့ ရှယ်ယာဘောနပ်စ်အားလုံး ပေးမယ်။ လုံလောက်လား"

"စိတ်မဝင်စားဘူး။ ချမ်းသာပြီး မာနကြီးတဲ့ အရင်းရှင်"

"နှစ်ပေါင်းများစွာ အလုပ်ကြိုးစားပြီးနောက်၊ ကျန်ခဲ့တာက... ချမ်းသာပြီး မာနကြီးတာပဲ ထင်တယ်" ရှောက်ယန်က မတတ်သာစွာ ပြောသည်။ "တော်တော်လေး သနားဖို့ကောင်းတယ်"

"မစ္စတာရှောက်၊ အဲဒီလို ဟန်ဆောင်နှိမ့်ချတာကို ရပ်ပေးလို့ ရမလား" လင်ချူးဆွေ့က မထီမဲ့မြင်ပြောသည်။ "နင်က တရုတ်နိုင်ငံ ထိပ်တန်းနည်းပညာကုမ္ပဏီရဲ့ တည်ထောင်သူနဲ့ စီအီးအိုပဲ။ ဒီလောက် ငယ်ရွယ်ပြီး လူငယ်ချမ်းသာစာရင်းမှာ နေရာရထားတယ်။ နင်ရဲ့ မအောင်မြင်မှုလောက်က လုချီနဲ့ ရှန်းချီတို့လိုသူတွေရဲ့ အိပ်မက်သာသာပဲ"

"ဒါဆို မင်းကရော ဘယ်လိုလဲ"

"ငါ ဘယ်လိုလဲဆိုတာက ဘာကိုလဲ။"

"ကိုယ့်အပေါ် မင်း ဘယ်လိုခံစားရလဲ" ရှောက်ယန်က သူမကို ကြည့်ပြီး ရိုးသားစွာ မေးသည်။

လင်ချူးဆွေ့က ခေါင်းငုံ့ပြီး စဉ်းစားကာ ရိုးသားစွာ ဖြေသည်။ "အတိတ်ကာလမှာ၊ ငါ အမြဲတမ်း နင့်ကို လိုက်မီဖို့၊ နင့်ဘေးမှာ ရပ်တည်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ်တွေအတွင်း နင့်ရဲ့ နောက်ကျောက ငါနဲ့ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားတာကို ငါ မြင်ခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးကျ နင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်"

သူ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ လုံးဝ မမြင်ရတော့ပေ။

ဒီည မှိန်ဖျော့ဖျော့မီးရောင်အောက်တွင် ဤအခွင့်အရေးနှင့် အနည်းငယ် အရက်မူးနေတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး လင်ချူးဆွေ့သည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဖိနှိပ်ထားသည့် အရာအားလုံးကို ရိုးရှင်းစွာ ဖွင့်ဟပြောဆိုသည်။ "ငါ နင့်ကို လိုက်မီဖို့ အရမ်းကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့၊ နင် ထွက်သွားပြီး ငါ့ကို မလိုချင်ခဲ့ဘူးလေ"

"မဟုတ်ဘူး..." ရှောက်ယန်က သူ့လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ခုခု ပိတ်ဆို့သွားသလို ခံစားရပြီး သူ့အသံသည် နိမ့်ကျသွားကာ အနည်းငယ် အက်ကွဲလာသည်။ "မင်း သိပါတယ်၊ ကိုယ် မင်းကို တစ်ခါမှ မလိုချင်ခဲ့တာ မရှိဘူး"

သူသည် သူ့ကိုယ်သူ အနည်းငယ် တိုးတက်စေချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

"ငါ နင့်ကို မစောင့်တော့ဘဲ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တွဲဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"ဒါဆို ကိုယ် မင်းကို စောင့်မယ်" ရှောက်ယန်က ခိုင်မာစွာ ပြောသည်။ "မင်းတို့ ပြတ်သွားတဲ့အထိ စောင့်မယ်"

"ငါ မပြတ်သွားရင်ရော"

"ဒါဆို မင်း ကွာရှင်းတဲ့အထိ စောင့်မယ်"

"ငါ တစ်ခါမှ ကွာရှင်းမဖြစ်ရင်ရောဟင်"

ရှောက်ယန်က ခဏလောက် စဉ်းစားကြည့်သည်၊ "ဒါဆို သူသေဖို့ ကိုယ် စောင့်မယ်"

"..."

သူ့ရဲ့ လေးနက်တဲ့ အမူအရာက တော်တော်လေးကြောက်ဖို့ကောင်းတယ်။

***