အခန်း (၉၃-၉၄)

အခန်း(၉၃) ဝက်ဝံကြီးက ငါတို့ကို ကယ်ဖို့ ရောက်လာပြီ

ဤစကားလုံးသည် သေးငယ်သော အပ်တစ်ချောင်းကဲ့သို့ စာသင်ခန်းထဲရှိ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှု မီးပုံးပျံကြီးကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖောက်ခွဲပစ်လိုက်လေသည်။

လေထုသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွား၏။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော အမာရွတ်မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းကို မော့လာလေသည်။

သူက မေးခွန်းမေးလိုက်သော ကောင်မလေးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် "သေမင်းတမန်" ၏ ခြေထောက်ကို ဖက်ထားသော လင်းရှောင်ပေါင်ကို ကြည့်လိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် မျက်တောင်တစ်ချက်မျှ မခတ်ဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသော ချူးရှန့်ကို ကြည့်လိုက်၏။

ရောလား...။

သူတို့ကရော ငါတို့ကို ပြန်ပေးဆွဲဖို့ လာတာလား။

ဆာလဖျူရစ်အက်ဆစ်ကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အတွေးတစ်ခုက သူ၏ အာရုံကြောများ အားလုံးကို ချက်ချင်း တိုက်စားသွားလေသည်။

*သူတို့က အပေါင်းအပါတွေ မဟုတ်ဘူး..*

*ဒီသေမင်းတမန်ကို လင်းမိသားစုက ငှားထားတာ မဟုတ်ဘူး…*

*သူက တတိယလူပဲ... အခြားအဖွဲ့တစ်ခုက ဒီ ဓားစာခံကို လိုချင်နေတာပဲ..*

*ဒီနေရာက ခွေးအချင်းချင်း ကိုက်နေတာမဟုတ်ဘဲ မြေအောက်လောကက သူရဲကောင်းတွေ စုဝေးနေတာပဲ..*

*ငါတို့သုံးယောက်က အမြည်းဟင်းပွဲလေး သက်သက်ပဲ..*

အမာရွတ်မျက်နှာ၏ မျက်နှာက သေမင်းတမျှ ဖြူရော်နေရာမှ ပြာနှမ်းသွားတော့သည်။

သူသည် သူငယ်တန်းကျောင်း၏ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေရသည် မဟုတ်ဘဲ အောက်ခြေတွင် မိစ္ဆာဝိညာဉ်များ စုရုံးကာ သူတို့၏ အစားအစာကို စောင့်ဆိုင်းနေသော ငရဲပြည် အထပ်တစ်ဆယ့်ရှစ်ဆီသို့ ဦးတည်နေသည့် မြေအောက်လှိုဏ်ခေါင်း အဖုံးပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

...

အမိန့်ပေးယာဉ်အတွင်း၌။

အလွန်အာရုံခံစားလွယ်သော မိုက်ကရိုဖုန်းမှတစ်ဆင့် ထိုအပြစ်ကင်းစင်သော ကလေးငယ်၏ အသံ ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာသောအခါ။

အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ ခေါင်းဆောင် ချန်မော့က သူ၏ စကားပြောစက်ကို ထိန်းချုပ်ရေးစက်ပြားပေါ်သို့ "ဒေါက်" ခနဲ ပြုတ်ကျသွားစေလေသည်။

*ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ... အဲ့ကလေးက ဘာပြောလိုက်တာလဲ…*

*သူမက... သူတို့ကရော ပြန်ပေးဆွဲဖို့ လာတာလားလို့ ပြောလိုက်တာလား..*

*ချူးရှန့်က... ဓားပြတွေရဲ့ အပေါင်းအပါအဖြစ် သတ်မှတ်ခံလိုက်ရတာလား..*

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် အသက်ရှူမဝသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရကာ သူ့ ရင်ဘတ်ကို ဖိထားလိုက်၏။

ထိုစကားများကို ကြားပြီးနောက် ချူးရှန့် မည်သို့ တုံ့ပြန်မည်ကို သူ တွေးပင် မတွေးဝံ့ချေ။

ချူးရှန့်၏ ဒေါသနှင့်ဆိုလျှင် သူက နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူငယ်တန်းကျောင်း တစ်ခုလုံး၏ အမိုးကို လွယ်ကူစွာ ဆွဲခွာပစ်နိုင်ပြီး ၎င်းက လုံးဝ ယုတ္တိတန်သည်ဟု သူ ထင်မြင်သွားနိုင်ပေသည်။

“ပြီးသွားပြီ ပြီးသွားပြီ ပြီးသွားပြီ…”

သူက တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေလေသည်။

“တစ်ယောက်ယောက်တော့ သေရတော့မယ်..”

...

ချူးရှန့် အမှန်တကယ်ပင် ကြားလိုက်၏။

သူသည် ကြောက်ရွံ့နေသော ကောင်မလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

သူ ရှင်းပြချင်နေခဲ့၏။

ကလေးလေး ဦးလေးက ရဲအရာရှိပါ... ဟု သူ ပြောချင်နေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူ ပါးစပ်ဟလိုက်သောအခါ စကားတစ်ခွန်းမျှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။

သူ၏ ခင်မင်ဖော်ရွေသောမျက်နှာအမူအရာ လုပ်ဆောင်ရန် ကြိုးပမ်းမှုမှန်သမျှကို ကြောက်လန့်နေကြပြီဖြစ်သော ဓားပြသုံးယောက်က "ရက်စက်သော" "သွေးဆာနေသော" နှင့် "တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသော" ဟု အဓိပ္ပာယ် ကောက်ယူသွားမည်ကို သူ သိထားလေသည်။

သူ ပြုံးလိုက်ပါက မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် အဝေးထိန်းခလုတ်ကို ကိုင်ထားသူက လန့်ဖြတ်သွားပြီး သူတို့အားလုံး အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းကင်ပေါ်သို့ အတူတူ လွင့်စင်သွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်မိ၏။

ထို့ကြောင့် သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာ နေရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။

သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်ရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားနေရသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ကြွက်သားများက ပို၍ပင် တင်းမာသွားလေသည်။

အလင်းရောင်အောက်တွင် အမာရွတ်သည် ပို၍ပင် ရုပ်ဆိုးဆိုး ဖြစ်နေပုံရ၏။

သို့သော်လည်း ဤမျက်နှာအမူအရာသည် ကလေးများအတွက် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားစွာ ပေါ်လွင်နေပေသည်။

[အပြစ်ကင်းစင်မှု၏ အစောင့်အရှောက်] စွမ်းရည်သည် ထိုကောင်မလေး၏ မေးခွန်းကို ဓာတ်ကူပစ္စည်းအဖြစ် အသုံးပြုကာ ကလေးငယ် နှစ်ဆယ်ကျော်၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ကမ္ဘာကြီးကို တိတ်ဆိတ်စွာ ပြောင်းလဲပေးနေလေသည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးမြင်လွှာများပေါ်တွင် ချူးရှန့်၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာသည် ဝေဝါးလာကာ ပုံပျက်သွားပြီး ပြန်လည်ပေါင်းစပ်သွား၏။

ထူထဲပြီး အသားစိုင်များသော အစိတ်အပိုင်းများသည် ရိုးသားပြီး ရိုးရှင်းသော အညိုရောင် အမွေးနုများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

အမာရွတ်သည် ရယ်စရာကောင်းသော အမည်းရောင် ပုံစံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။

ချောက်နက်ကြီးနှင့်တူသော ထိုမျက်လုံးများသည် ဝိုင်းစက်ကာ အနည်းငယ် လိမ္မာပါးနပ်သော အမည်းရောင် သူငယ်အိမ်တစ်စုံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

သူ၏ အရပ်ရှည်ပြီး တောင့်တင်းသော ခန္ဓာကိုယ်သည် မွေးပွ အသွေးအသား တစ်လွှာဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး သူ့ကို ယုံကြည်အားထားရကာ နွေးထွေးသူအဖြစ် ပေါ်လွင်စေ၏။

မျက်နှာက..အလွန်ရင်းနှီးနေပုံရ၏။

နေ့လည် ခြောက်နာရီတိုင်း တီဗီမှာ မြင်နေရသလိုပင်။

လင်းရှောင်ပေါင်သည် ချူးရှန့်၏ ခြေထောက်ကို ဖက်ထားဆဲဖြစ်၏။ သူသည် ခေါင်းမော့ကာ သူ့ရှေ့ရှိ "ဦးလေး" ကို ခေါင်းမှခြေဖျားအထိ ဂရုတစိုက် အကဲခတ်လိုက်လေသည်။

ထိုအခါ သူ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

သိပြီ...။

လင်းရှောင်ပေါင်သည် ချူးရှန့်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ကလေးအသံလေးဖြင့် အစွမ်းကုန် အော်ပြောလိုက်၏။

“သူက သားတို့ကို ပြန်ပေးဆွဲဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး..”

“သူက ဝက်ဝံကြီးပဲ..”

“ကာတွန်းကားထဲက ဝက်ဝံကြီးက သားတို့ကို ကယ်ဖို့ ရောက်လာပြီ..”

ဤအော်သံသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ရေကန်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည့် ရေအောက်မိုင်းဗုံးတစ်လုံးနှင့် တူလေသည်။

စာသင်ခန်းထဲရှိ ကလေးများက အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားကြ၏။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဦးနှောက်သေးသေးလေးများ အားလုံးသည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ အမြန်နှုန်းဖြင့် စတင် အလုပ်လုပ်လာကြတော့သည်။

“ဟုတ်တယ်... ဝက်ဝံကြီး... ဝက်ဝံကြီးပဲ..”

“ဒါကြောင့် အရမ်းရင်းနှီးနေတယ်လို့ ထင်တာ..”

“ဝါး... တကယ်ပဲ ဝက်ဝံကြီးပဲ..”

“ဝက်ဝံကြီး... ဝက်ဝံကြီး... သားက ဝက်ဝံကြီးကို အချစ်ဆုံးပဲ..”

“သူ့မျက်နှာက တီဗီထဲကဟာနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲ..”

လွန်ခဲ့သော တစ်စက္ကန့်က ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ငိုကြွေးနေခဲ့ကြသော ကလေးများသည် ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားလာကြတော့သည်။

ကြောက်ရွံ့မှုဆိုတာ ဘာလဲ... အဲဒါ စားလို့ရလား...။

သူတို့၏ အိုင်ဒေါ၊ သူတို့၏ သူရဲကောင်းက ရုပ်မြင်သံကြားထဲမှ ထွက်လာပြီး သူတို့ကို ကယ်တင်ရန် ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် တရုတ်နှစ်သစ်ကူးတွင် မုန့်ဖိုးရသည်ထက်ပင် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းနေပေသည်။

ကျစ်ဆံမြီးလေးနှင့် ကောင်မလေး တစ်ယောက်သည် မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်နေသော သူမ၏ မျက်လုံးနီနီလေးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ချက်ချင်း ပွင့်လန်းလာလေသည်။ သူမက ချူးရှန့်ကို တက်ကြွစွာ လက်ပြလိုက်၏။

“ဦးလေးဝက်ဝံ... ကတုံးချန်က သစ်ပင်တွေကို ထပ်ခုတ်ဖို့ ရောက်လာပြန်ပြီလား..”

အပြာရောင် အလုပ်သမားဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူကောင်ထွားထွား ကောင်လေးတစ်ယောက်ကလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မတ်တတ်ရပ်ကာ အသံကုန် အော်လိုက်လေသည်။

“ဝက်ဝံလေးရော... ဝက်ဝံလေး ဘယ်မှာလဲ... သားက ဝက်ဝံလေးနဲ့အတူ ပျားရည်စားချင်တယ်..”

“ပြီးတော့ ဘုရင်ဂျီဂျီနဲ့ မိုမိုရော..”

“ဝက်ဝံကြီး ဝက်ဝံကြီး... ဦးလေးက ပြောင်းဖူးတွေကို ချိုးနိုင်လား..”

ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ဓားစာခံ အခြေအနေတစ်ခုလုံး၏ မြင်ကွင်းက ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲ ဖြစ်သွားလေသည်။

လေးနက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကာ မတည်ငြိမ်သော လေထုက ချက်ချင်းပင် လွင့်စင်သွား၏။

၎င်းအစား အလွန်စိတ်အားထက်သန်ပြီး ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော... ကာတွန်းဇာတ်ကောင် ပရိသတ် တွေ့ဆုံပွဲတစ်ခု ဖြစ်လာတော့သည်။

...

ဓားပြသုံးယောက်ခမျာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ရင်း လုံးဝ ဆွံ့အသွားကြလေသည်။

လွန်ခဲ့သော တစ်စက္ကန့်က ငိုကြွေးနေခဲ့ကြသော ကလေးတစ်စုသည် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လှည့်ကာ "သေမင်းတမန်" ကို "ဝက်ဝံကြီး" ဟု အော်ခေါ်နေသည်ကို သူတို့ ကြည့်နေမိကြ၏။

သူတို့၏ ကမ္ဘာအမြင်၊ ဘဝအမြင်နှင့် တန်ဖိုးထားမှုများသည် ယခင်က မကြုံဖူးသော အတိုင်းအတာ လျှော့ချရေး တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို ခံလိုက်ရလေသည်။

*ဝက်ဝံကြီးလား... ဘာဝက်ဝံကြီးလဲ…*

*အဲဒါက ဝက်ဝံလား... ဒါက အလွိုင်းတံခါးကို ခြေတစ်ချက်တည်းနဲ့ ကန်ထုတ်နိုင်တဲ့ သမိုင်းမတင်မီခေတ်က သားရဲကြီးပဲ…*

*ဒီကလေးတွေ မျက်ကန်းနေတာလား ဒါမှမဟုတ် ရူးနေတာလား..*

*ဒါမှမဟုတ်*

ပို၍ပင် အဓိပ္ပာယ်မဲ့ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခန့်မှန်းချက်တစ်ခု အမာရွတ်မျက်နှာ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာလေသည်။

*ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်စေတာပဲ…*

*ဒါက သူတို့ နားမလည်နိုင်တဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှု တစ်မျိုးပဲ..*

*ဒီ "သေမင်းတမန်" က ပေါက်ကွဲစေနိုင်တဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှု စွမ်းအား ရှိရုံသာမက သူက မှော်ဆရာ တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်နေတာပဲ..*

*သူက လူတွေရဲ့ စိတ်ကို ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်နိုင်တယ်... အထူးသဖြင့် ကလေးတွေရဲ့ စိတ်ကိုပေါ့..*

အမာရွတ်မျက်နှာက ထိုအကြောင်းကို ပိုတွေးလေလေ ထိုအရာက အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်းကို ပို၍ သဘောပေါက်လာလေလေ ဖြစ်၏။

ကလေးများ၏ တဖြည်းဖြည်း ဝန်းရံခြင်းကို ခံနေရကာ မလှုပ်မယှက်ဘဲ ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော "သေမင်းတမန်" ကို သူ ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်သော ခံစားချက်တစ်ခုက သူ၏ အမြီးရိုးမှသည် ခေါင်းထိပ်အထိ တိုက်ရိုက် ပြေးတက်သွားလေသည်။

*အဲ့ဒါက အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတာပဲ..*

*လူတစ်ယောက်ကို သတ်တာက ခေါင်းဖြတ်တာထက် မပိုဘူးလေ..*

*ဒီကောင်က ငါ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ…*

*သူက ငါတို့ကို ရူးသွပ်သွားစေချင်ပြီး အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ အဓိပ္ပာယ်မဲ့မှုတွေကြားမှာ စိတ်ဓာတ်ကျပြီး သေဆုံးသွားစေချင်တာပဲ..*

...

ချူးရှန့်က အမှန်တကယ်ပင် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

သူသည် လက်တစ်ဆစ်မျှပင် မလှုပ်ရဲဘဲ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေလေသည်။

ပျားရည်အနံ့ရနေသော ဝက်ဝံပေါက်လေးများကဲ့သို့ ကလေးတစ်စုသည် ဆူညံစွာ စကားပြောရင်း သူ့ကို ဝန်းရံထားကြ၏။

တစ်ယောက်ယောက်က သူ၏ အဝတ်အစားများကို ဆွဲနေလေသည်။

တစ်ယောက်က သူ၏ အခြားခြေထောက် တစ်ဖက်ကို ကိုင်ထား၏။

ပို၍ပင် ရဲတင်းသော အခြားတစ်ယောက်က သူ့ကို သစ်ပင်တစ်ပင်ကဲ့သို့ သဘောထားကာ လက်နှစ်ဖက်နှင့် ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံးကို အသုံးပြု၍ သူ့အပေါ်သို့ တွယ်တက်ရန် ကြိုးစားနေလေသည်။

“ဦးလေးဝက်ဝံ... ဦးလေးရဲ့ အမွေးတွေက အရမ်းမာတာပဲ…”

“ဦးလေးဝက်ဝံ ထမင်းမစားရသေးဘူးလား... ဗိုက်ထဲက အသံတွေ မြည်နေတယ်…”

(၎င်းမှာ ချူးရှန့်၏ တင်းမာနေသော ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများ တုန်ခါနေခြင်း ဖြစ်သည်။)

“ဦးလေးဝက်ဝံ... မြန်မြန်လုပ်ပြီး လူဆိုးတွေကို မောင်းထုတ်လိုက်ပါ…”

ချူးရှန့်၏ စိတ်က လုံးဝကို ဗလာကျင်းသွားတော့သည်။

သူသည် ဓားတောင်များကို ရင်ဆိုင်ကာ မီးပင်လယ်များကို ဖြတ်သန်းရင်း အကြင်နာမဲ့ဆုံးသော ရန်သူများကို မျက်တောင်တစ်ချက်မျှ မခတ်ဘဲ တိုက်ခိုက်ရင်း သူ၏ ဘဝတစ်ဝက်ကို စစ်မြေပြင်တွင် ကုန်ဆုံးခဲ့လေသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင် သူသည် ပျမ်းမျှအရပ် တစ်မီတာအောက်နှင့် ကိုယ်အလေးချိန် ကီလိုဂရမ် လေးဆယ်အောက်ရှိသော ရန်သူတစ်စု၏ ဝန်းရံခြင်းကို ခံနေရပေသည်။

သူသည် လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ ပုရွက်ဆိတ်အုံထဲသို့ ကျသွားသော သကြားတုံးကြီး တစ်တုံးကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။

ကူကယ်ရာမဲ့ပြီး အားနည်းကာ သနားစရာ ကောင်းလှပေသည်။

သူငယ်တန်းကျောင်းမှ ဆရာမလင်းသည်လည်း ဆွံ့အသွားလေသည်။

သူမသည် ဤလက်တွေ့မဆန်သော မြင်ကွင်းကို ပါးစပ်ဟကာ စိုက်ကြည့်နေပြီး အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်ခဲ့ချေ။

ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို သူမ သဘောပေါက်သွားချိန်တွင် ကလေးများသည် ချူးရှန့်ကို လုံးလုံးနီးပါး ဝန်းရံထားပြီး ဖြစ်နေလေပြီ။

“ကျောင်းသားတို့... ကျောင်းသားတို့... ပြန်လာကြ... အန္တရာယ်ရှိတယ်..”

သူမက ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားပြီး ကလေးများကို တစ်ယောက်ချင်းစီ နောက်သို့ ဆွဲခေါ်ရန် ကြိုးစားလေသည်။

သို့သော်လည်း ကလေးများက သူမ၏ စကားကို လုံးဝ နားမထောင်ကြချေ။

သူတို့သည် သူတို့၏ အိုင်ဒေါကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် လုံးဝ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေကြ၏။

ဤဖရိုဖရဲ အခြေအနေကြားတွင်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော အမာရွတ်မျက်နှာသည် ကလေးများ၏ "လွှမ်းမိုးခြင်း" ကို ခံနေရသော "သေမင်းတမန်" ကို ကြည့်လိုက်ပြီး "ဘဝဆိုတာ အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး" ဟူသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် သူ၏ တောင့်တင်းနေသော ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

မျှော်လင့်ချက်ဟူသော ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခုက လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ သူ၏ ကြောက်ရွံ့မှု လွှမ်းမိုးနေသော စိတ်ကို ဖြတ်သန်းသွား၏။

*အခွင့်အရေးပဲ…*

*ဒါက တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးပဲ…*

*ဒီလူကြီးက... ကလေးတွေကို ကြောက်နေပုံရတယ်…*

အမာရွတ်မျက်နှာ၏ အသက်ရှင်သန်လိုစိတ်သည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိတ်ကူးယဉ်မှု အားလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။

သူသည် အဝေးထိန်းခလုတ်ကို ဖိထားသော သူ၏ အပေါင်းအပါဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားကာ သေစေနိုင်သော ထိုကိရိယာကို သူ့ထံမှ လုယူလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် သူသည် ချူးရှန့်ဆီသို့လည်း မပြေးသွားသလို တံခါးဆီသို့လည်း မပြေးသွားခဲ့ပေ။

ဘုရားဖူးသွားသော ခြေလှမ်းမျိုးဖြင့် သူသည် ကလေးများနှင့် "တိုက်ပွဲဝင်နေသော" ဆရာမလင်းဆီသို့ အပြေးအလွှား တွားသွားသွားလေသည်။

"ဘုတ်" ခနဲ အသံနှင့်အတူ။

သူသည် ထပ်မံ၍ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး အဖိုးတန်ဆုံးသော ပူဇော်သက္ကာယကို ပူဇော်နေသကဲ့သို့ အဝေးထိန်းခလုတ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အမြင့်သို့ မြှောက်ထားလိုက်၏။

ရှိုက်သံများဖြင့် တုန်ရီနေသော သူ၏ အသံသည် ယခင်က မရှိခဲ့ဖူးသော ရိုးသားမှုနှင့် အရေးတကြီး ဖြစ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

“ဆရာမ... ဆရာမလင်း..”

“ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီကလေးတွေကို တစ်ခုခု လုပ်ပေးပါ..”

“ဒီအတိုင်း ဆက်သွားနေရင် ဒီလူက... မဟုတ်ဘူး... ဒီအဘိုးကြီးဝက်ဝံက... သူ ဒေါသထွက်သွားရင် ကျွန်တော်တို့ အားလုံး သေရတော့မယ်..”

အမာရွတ်မျက်နှာသည် နှပ်များ တွဲလောင်းကျကာ လုံးဝ ငိုယိုတော့မည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေ၏။

“ရော့... ဒါကို ကျေးဇူးပြုပြီး ယူထားလိုက်ပါ... စကားဝှက်က ၁၂၃၄၅၆ ပါ…”

“ကျေးဇူးပြုပြီး ရဲကို ဖုန်းဆက်ပေးပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး... အပြင်က ရဲအရာရှိတွေကို မြန်မြန် ဝင်လာဖို့ ပြောပေးပါ…”

“ကျေးဇူးပြုပြီး လာကယ်ကြပါဦး..”

အခန်း(၉၄) ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်၏၊ ချူးရှန့်က တစ်ယောက်ယောက်ကို အကွက်ဆင်တော့မည်

အမိန့်ပေးယာဉ်အတွင်း၌။

မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် သူငယ်တန်းကျောင်းအတွင်းမှ နောက်ဆုံးပုံရိပ်များကို ပြသနေသော ကင်မရာအသေးစားလေးသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီးနောက် အချက်ပြမှု လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားလေသည်။

"ရွှီ..."

မျက်စိကျိန်းလောက်သော နှင်းပွင့်ပုံစံ အစက်အပြောက်များသာ။

“သတင်းပို့ပါတယ်... အသံအချက်ပြမှု ပြတ်တောက်သွားပါပြီ..”

“ရုပ်ထွက် ပြတ်တောက်သွားပါပြီ..”

“စိမ့်ဝင်တပ်ဆင်ထားတဲ့ စောင့်ကြည့်ရေး ကိရိယာတွေ အားလုံး အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားပါပြီ..”

နည်းပညာအရာရှိ၏ အော်ဟစ်သံများက လူတိုင်း၏ အာရုံကြောများကို တူနှင့် ထုလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေ၏။

အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ ခေါင်းဆောင် ချန်မော့၏ သူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားကာ သူက စကားပြောစက်ကို လှမ်းယူလိုက်လေသည်။

“ချူးရှန့်... ချူးရှန့်... ကြားရင် ပြန်ဖြေပါ..”

“ထပ်ပြောမယ်... ချူးရှန့်... အခြေအနေကို သတင်းပို့ပါ..”

စကားပြောစက်ထဲတွင် သေမင်းတမျှ တိတ်ဆိတ်မှုသာ ရှိနေလေသည်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို လွတ်ကျသွားပြီး ၎င်းက မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွား၏။ သူသည် ကွဲအက်သွားသော ကြွေပန်းကန်ကွဲများကိုပင် လှည့်မကြည့်နိုင်ခဲ့ချေ။

သူ၏ မျက်လုံးများသည် အသံမရှိသော မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက ဖြူရော်လာတော့သည်။

“ပြီးသွားပြီ…”

ဤအတွေးသည် ဗိုင်းရပ်စ်တစ်ခုကဲ့သို့ သူ၏ ဦးနှောက်တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ကျူးကျော်ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

“ခွေးကောင် ချူးရှန့်က ကင်မရာကို ချေမွပစ်လိုက်တာ သေချာတယ်... သူ ဘာလုပ်မလို့လဲ... သူ ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ…”

“စနိုက်ပါ... စနိုက်ပါ အခြေအနေကို သတင်းပို့ပါ..”

ချန်မော့၏ အသံတွင် မဖုံးကွယ်နိုင်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေပြီဖြစ်၏။

၎င်းသည် ယခုအချိန်တွင် သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော သတင်းအချက်အလက် အရင်းအမြစ်ပင် ဖြစ်သည်။

အဝေးရှိ အထပ်မြင့် အဆောက်အအုံတစ်ခုမှ စနိုက်ပါ၏ အသံသည် အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် မသေချာမရေရာမှု အငွေ့အသက်များ ပါဝင်လျက် လျှို့ဝှက်ချန်နယ်တစ်ခုမှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

“အမိန့်ပေးစင်တာကို သတင်းပို့ပါတယ်..”

“စနိုက်ပါ နေရာအမှတ်(၁) ကနေ ကြည့်ရတဲ့ ထောင့်က ကန့်သတ်ချက်ရှိနေပြီး ပစ်မှတ်ကို အရှေ့ဘက်ကနေ မမြင်ရပါဘူး..”

“မြင်ရတာကတော့... ဓားပြသုံးယောက် မြေပြင်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်နေတာပါပဲ…”

“ထပ်ပြောပါမယ်... ဓားပြသုံးယောက်က သူတို့ရဲ့ ခေါင်းနောက်မှာ လက်တင်ပြီး ဒူးထောက်နေတာပါ... ခုခံမယ့် လက္ခဏာ တစ်ခုမှ မပြပါဘူး…”

“ဒူးထောက်နေတယ်…”

အမိန့်ပေးယာဉ်အတွင်းရှိ လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြ၏။

ချန်မော့က ဆက်လက် ဖိအားပေး မေးလိုက်သည်။

“ဓားစာခံတွေကရော ဘယ်လိုနေလဲ... ကလေးတွေကရော..”

စနိုက်ပါ၏ အသံက ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးသွားလေသည်။

“ကလေးတွေက... အခြေအနေက နားလည်လို့မရဘူး ဖြစ်နေတယ်..”

“သူတို့က မငိုသလို ဆူညံပွက်လောရိုက်တာမျိုးလည်း မလုပ်ဘူး၊ ပြီးတော့ ထိန်းချုပ်ခံထားရတာလည်း မဟုတ်ဘူး..”

“သူတို့က... သူတို့က ပစ်မှတ်ကို ဝန်းရံနေပုံရတယ်..”

“ဝန်းရံထားတာလား…”

ချန်မော့ခမျာ သူ့ဦးနှောက်က ကောင်းစွာ အလုပ်မလုပ်တော့သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

“ဟုတ်ပါတယ်... ဝန်းရံထားတာပါ…”

စနိုက်ပါသည် ပိုမို ရှင်းလင်းစွာ မြင်ရရန် သူ၏ မှန်ပြောင်းချဲ့နှုန်းကို ချိန်ညှိလိုက်လေသည်။

“ဓားစာခံ အများအပြားက ပစ်မှတ်ကို ဆွဲတာ၊ ထိုးတာ၊ တွယ်တက်တာနဲ့ အခြား လှုပ်ရှားမှုတွေ လုပ်နေကြပါတယ်…”

“ဒါပေမဲ့... သူတို့ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာတွေက... အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရတယ်..”

“စိတ်လှုပ်ရှားနေတယ်..”

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် ထိုစကားလုံးများကို ကြားသောအခါ သူ၏ စိတ်က ဗလာကျင်းသွားတော့သည်။

သူသည် သူငယ်တန်းကျောင်း တံခါးဝရှိ ချူးရှန့်၏ "ကြင်နာတတ်သော" အပြုံးကို ပြန်အမှတ်ရသွား၏။

စုရှောင်ယာက သူမ၏ မောင်လေးကို ဖက်ထားကာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်ကိုလည်း ပြန်အမှတ်ရမိလေသည်။

အပြစ်ကင်းစင်မှု၏ အစောင့်အရှောက်စွမ်းရည်ဘေးရှိ သွေးနီရောင် မှတ်စုကို သူ ပြန်အမှတ်ရမိသွားသည်။

[စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရင့်ကျက်သော လူကြီးတစ်ဦးအတွက် ကလေးတစ်ယောက်အပေါ် သင်၏ "ခင်မင်ဖော်ရွေသော" အပြုအမူသည် သူတို့၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး ကြောက်ရွံ့မှုများကို နှိုးဆွပေးလိမ့်မည်...]

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော်လည်း လုံးဝ ယုတ္တိတန်သော ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှု ကွင်းဆက်တစ်ခုက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

“ငါ သိပြီ”

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ အသံက အက်ကွဲနေပြီး မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှု အရိပ်အယောင်ဖြင့် တုန်ရီနေ၏။ သူသည် ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ဖုန်းခနဲ ပြန်ထိုင်ချလိုက်ပြီး မျက်နှာကြက်ကို ဗလာကျင်းစွာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ချန်မော့နှင့် သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဗျူရိုဒုတိယအကြီးအကဲ ကျိုးကျန်ကော်တို့ နှစ်ဦးစလုံးက သူ့ထံသို့ အာရုံစိုက်လာကြသည်။

“တပ်ဖွဲ့မှူးဝမ်... ခင်ဗျား ဘာတွေ သဘောပေါက်သွားတာလဲ..”

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ သူက ခွန်အားများ အားလုံး စုပ်ယူခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ရှိနေလေသည်။

သူက သူ့ကိုယ်သူ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်လိုက်၏။

“ငါသိသားပဲ... ဒီလို ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ငါသိသားပဲ..”

“သူက လူတွေကို ကယ်ဖို့ အဲဒီကို သွားတာ မဟုတ်ဘူး…”

“သူက တစ်ယောက်ယောက်ကို ပြန်ပေးဆွဲဖို့ သွားတာ..”

“ပြန်ပေးဆွဲတာ..”

ချန်မော့က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ အတွေးစီးကြောင်းကို သူ လုံးဝ အမီမလိုက်နိုင်ခဲ့ချေ။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက သွေးများဖြင့် ရဲရဲနီနေလေသည်။ သူက ချန်မော့၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

“ဒါက လူဆိုးအချင်းချင်း ပြန်စားတဲ့ အခြေအနေပဲ... ဒါက လူဆိုးအချင်းချင်း ပြန်စားတဲ့ အခြေအနေပဲ”

“အဲ့ကောင်လေး ချူးရှန့်က သူ့ကိုယ်သူ ရဲတစ်ယောက်လို့တောင် မသတ်မှတ်ဘူး…”

*သူက တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်ပြီး လွှမ်းမိုးနိုင်တဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့... ဓားပြပိစိကွေး သုံးယောက်က မြေအောက်လောကရဲ့ ဘိုးဘေးကြီးနဲ့ တွေ့လိုက်ရတယ်လို့ ထင်ပြီး ချက်ချင်း ဒူးထောက်သွားကြတာပဲ…”

ချန်မော့သည်ပင် ဆွဲလှုပ်ခံရမှုကြောင့် ခေါင်းမူးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

“တပ်ဖွဲ့မှူးဝမ်... တည်ငြိမ်အောင် ထားပါ... ဒါတွေက ဘာအဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေလဲ..”

“ခင်ဗျား နားမလည်ဘူးလား..”

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက မျက်နှာပြင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီး ကမ္ဘာကြီး၏ အန္တိမ အမှန်တရားကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသော အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

“စနိုက်ပါက ကလေးတွေက သူ့ကို ရယ်မောပြီး ဝန်းရံနေတယ်လို့ ပြောတယ်လေ..”

“ဘာလို့လဲ..”

“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ချူးရှန့်က သူတို့နဲ့ အပေးအယူ လုပ်လိုက်လို့ပေါ့..”

“သူက ကလေးတွေကို 'မကြောက်ပါနဲ့ ကလေးတို့၊ ဦးလေးက မင်းတို့ကို သူဌေးဖြစ်အောင် လုပ်ပေးဖို့ ရောက်လာတာ' လို့ ပြောခဲ့မှာ သေချာတယ်... 'ပြန်ရွေးငွေတွေ ရလာရင် ဦးလေးက မင်းတို့ကို ဝမ်ဝမ်ကြူကြူ သကြားလုံး တစ်ထုပ်စီ ပေးမယ်' လို့ ပြောခဲ့မှာပဲ…”

“အဲဒါကြောင့် ကလေးတွေက အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားပြီး သူ့ကို ဝန်းရံနေကြတာပေါ့..”

အမိန့်ပေးယာဉ်အတွင်းရှိ လူတိုင်းက ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းကို အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကြည့်နေကြလေသည်။

သို့သော်လည်း ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ယုတ္တိဗေဒကွင်းဆက်ထဲတွင် လုံးဝ နစ်မြုပ်နေပြီး ရုန်းထွက်၍ မရနိုင်တော့ချေ။

“အခု အဲ့ဓားပြသုံးယောက်က သူရဲ့ ဓားစာခံတွေ ဖြစ်သွားပြီ…”

“သူက ပြန်ရွေးငွေတွေ အားလုံးကို သူ့ချည်းပဲ ယူထားချင်နေတာ... သူက သူငယ်တန်းကျောင်း တစ်ခုလုံးကို ပြန်ပေးဆွဲတော့မယ်…”

“သူက သူ့ကိုယ်သူ ဘုရင်အဖြစ် ကြေညာချင်နေတာပဲ..”

ဤအံ့အားသင့်ဖွယ် ကောက်ချက်ချမှုက အမိန့်ပေးယာဉ်တစ်ခုလုံးကို သေမင်းတမျှ တိတ်ဆိတ်မှုထဲသို့ ကျဆင်းသွားစေလေသည်။

ချန်မော့သည် ငြင်းဆိုလို၍ ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ ထွက်မလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသည်မှာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့လွန်းလှသော်လည်း ချူးရှန့်၏ ယခင်က ယုံကြည်နိုင်ဖွယ်မရှိသော "အောင်မြင်မှုများ" ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားမည်ဆိုပါက ၎င်းက လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။

ဗျူရိုဒုတိယအကြီးအကဲ ကျိုးကျန်ကော်သည် လတ်တလော ဖျော်ထားသော လက်ဖက်ရည်ပူပူတစ်ခွက်ကို ကိုင်ထားပြီး သူ၏ လက်သည် လေထဲတွင် ရပ်တန့်နေကာ သူ၏ မျက်ခုံးများက အလွန်အမင်း တွန့်ချိုးနေလေသည်။

သူသည်လည်း ဘဝ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို စတင် မေးခွန်းထုတ်လာမိတော့သည်။

“ငါတို့က ရဲတပ်ဖွဲ့ထဲကို စိမ့်ဝင်ဝင်ရောက်နေတဲ့ သမိုင်းတစ်လျှောက် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ဆုံး ရာဇဝတ်ကောင်ကို ဓားစာခံ ကယ်ဆယ်ရေး မစ်ရှင် လုပ်ဆောင်ဖို့ တကယ်ပဲ စေလွှတ်လိုက်မိတာများလား…”

လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အံ့အားသင့်နေသော အမူအရာများကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် ပို၍ပင် ကြီးမားသော မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူသည် စကားပြောစက်ကို လုယူလိုက်ပြီး သူနှင့် ချူးရှန့်သာ သိသော လျှို့ဝှက်ချန်နယ် တစ်ခုသို့ ပြောင်းကာ အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်၏။

“ချူးရှန့်... ချူးရှန့် မင်း ခွေးကောင်..”

“ငါ ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းပဲ... မင်းကို ငါ အမိန့်ပေးတယ်... မင်းရဲ့ ရာဇဝတ်မှု ကျူးလွန်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ချက်ချင်း ရပ်လိုက်စမ်း..”

“ပြန်ရွေးငွေထဲက ပြားတစ်စေ့တောင် ထိလို့မရဘူး... ကလေးတစ်ယောက်မှလည်း ပျောက်ဆုံးလို့ မရဘူး..”

“မင်းကောင် ရှုပ်ရှုပ်ယှက်ယှက် လုပ်ရဲလို့ကတော့ ပြန်လာရင် မင်းကို အရှင်လတ်လတ် အရေခွံခွာပစ်မယ်... မင်းကို တစ်သက်လုံး တိုက်ပိတ်ထားမယ်... မင်းကို နေ့တိုင်း ကိုယ်တိုင် ဝေဖန်ရေးစာတွေ ရေးခိုင်းမယ်... တစ်နေ့ကို စာလုံးရေ တစ်သောင်း ရေးရမယ်…”

“မင်း ကြားလား... ပြန်ဖြေစမ်း..”

စကားပြောစက်ထဲတွင်။

မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့စေသော ထိုထာဝရ လျှပ်စစ်အသံသာ ရှိနေဆဲပင်။

“ပြီးသွားပြီ..”

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ လက်က သူ့ဘေးသို့ ပျော့ခွေစွာ ကျဆင်းသွားလေသည်။

စကားပြောစက်က မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွား၏။

ချူးရှန့်က ဤအမှောင်လမ်းစဉ်ဆီသို့ ဆင်းသွားရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားကြောင်း သူ သိလိုက်လေသည်။

သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး တွန့်ကြေနေသော သူ၏ ရဲဝတ်စုံကို ဆွဲဆန့်လိုက်ကာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ငိုရသည်ထက် ပို၍ နာကျင်ရသော အဖြစ်ဆိုး မျက်နှာအမူအရာတစ်ခု ပေါ်လွင်လာလေသည်။

သူသည် ချန်မော့ထံသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်၏။

“တပ်ဖွဲ့မှူးချန်..”

သူ၏ အသံသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တည်ငြိမ်နေလေသည်။

“အစီအစဉ် ဘီ ကို ပြင်ဆင်ကြစို့”

ချန်မော့မှာ အံ့အားသင့်သွားရ၏။

“အစီအစဉ် ဘီ... အလုံးစုံ တိုက်ခိုက်မှုလား..”

“ဟုတ်တယ်…”

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် "ငါ ငရဲမသွားရင် ဘယ်သူသွားမလဲ" ဟု ဆိုနေသည့် ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဖော်ပြနေလေသည်။

“နောက်ပိုင်း အထဲမှာ တိုက်ပွဲက ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်နေပါစေ…”

“မှတ်ထားပါ..”

“ဦးစားပေး... ချူးရှန့်ရဲ့ အလောင်းကို ကောက်ဖို့က ဦးစားပေးပဲ…”

“ကျဆုံးသွားတဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ကို လမ်းမှားပေါ် ဆက်လျှောက်သွားခွင့် မပြုနိုင်ဘူး…”

“သူ့ရဲ့ အလောင်းကို တခြား လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေရဲ့ လက်ထဲကို လုံးဝ ကျရောက်ခွင့် မပြုနိုင်ဘူး၊ အဲဒါက ငါတို့ ရဲတပ်ဖွဲ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေလိမ့်မယ်..”

ချန်မော့…..

ကျိုးကျန်ကော်…..

အမိန့်ပေးယာဉ်အတွင်းရှိ အရာရှိအားလုံး…..

သူတို့သည် ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ အထီးကျန်ဆန်သော်လည်း ကြေကွဲဖွယ်ကောင်းသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း နက်ရှိုင်းသော တွေးတောမှုထဲသို့ ကျဆင်းသွားကြလေသည်။

*တကယ်ပဲ... အမှန်တရားက ဒီလောက်တောင် အံ့အားသင့်စရာ ကောင်းနေတာများလား…*