အခန်း (၉၇-၉၈)

အခန်း(၉၇) သူက ငါ့ကို လမ်းလျှောက်နေတဲ့ ဝက်သုံးထပ်သားတုံးကြီး တစ်တုံးလို ကြည့်နေတယ်

"အား..."

စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခုက လူသားမဆန်စွာဖြင့် စာသင်ခန်းထဲရှိ အဓိပ္ပာယ်မဲ့သော တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်လေသည်။

အသက်အငယ်ဆုံး ဓားပြလေးပင်ဖြစ်၏။ သူသည် ခေါင်းကို ကိုင်ထားကာ အရိုးများ ထုတ်ယူခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားလေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ချူးရှန့်က သူ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်သို့ လက်ညှိုးတင်လိုက်ခြင်းသည် သင်္ကေတ သို့မဟုတ် ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု မဟုတ်တော့ပေ။

၎င်းက အစားမစားမီ မြည်သော ခေါင်းလောင်းသံပင် ဖြစ်၏။ ၎င်းသည် သားသတ်သမားတစ်ယောက် ဓားမဆွဲမီ သူ၏ နောက်ဆုံး လုပ်ဆောင်ရမည့် ဓလေ့ထုံးစံပင် ဖြစ်ပေသည်။

"တိတ်တိတ်နေ" ဟူသော အမူအရာကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ချူးရှန့်သည် ဆူညံနေသော ကလေးများထံမှ အကြည့်ကို နောက်ဆုံးတွင် လွှဲဖယ်လိုက်လေသည်။ သူသည် မျက်မှောက်ရှိ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန် လိုအပ်နေ၏။

သူ၏ အကြည့်သည် အေးစက်သော ရှာဖွေရေး မီးမောင်းကြီးနှစ်ခုကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော ဓားပြသုံးယောက်အပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။

[ပြစ်မှုအမြင်] စွမ်းရည်က တိတ်ဆိတ်စွာ ပွင့်လာ၏။

အမြင်အာရုံထဲတွင် လူသုံးယောက်သည် အရောင်ရင့်ပြော့ မတူညီသော အနီရောင် အလင်းဝန်းများဖြင့် ဝန်းရံခံထားရလေသည်။ အမာရွတ်မျက်နှာမှာ အနီရောင်ရင့်ရင့်ဖြစ်ပြီး အမည်းရောင်စွမ်းအင် အမျှင်တန်းများနှင့် ရောယှက်နေ၏။ သူသည် ပြစ်မှုကျူးလွန်မှု တန်ဖိုး မြင့်မားသော်လည်း လူသတ်မှု မှတ်တမ်း မရှိခဲ့ချေ။

အဝေးထိန်းခလုတ်ကို ကိုင်ထားသော အခြားတစ်ယောက်မှာ အနီရင့်ရောင်ဖြစ်ပြီး အလယ်အလတ်အဆင့်ရှိသော ပြစ်မှုကျူးလွန်မှု ရှိလေသည်။ တက်နေပြီဖြစ်သော ဓားပြလေးမှာမူ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် လျစ်လျူရှုထားနိုင်လောက်အောင် မှေးမှိန်သော ပန်းရောင်သန်းနေသည့် အလင်းရောင်သာ ရှိပေသည်။

[ပစ်မှတ် - ကျန်းဆန် (နာမည်ဝှက်)]

[ပြစ်မှုတန်ဖိုး - ၁၅ (အသေးအဖွဲ)]

[အခြေအနေ - စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခုခံမှု ပြိုကျသွားပြီး စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းလုနီးပါး အခြေအနေ]

[ဆုံးဖြတ်ချက် - အပေါင်းအပါ၊ အလားအလာရှိသော ပစ်မှတ်၊ အကောင်းဆုံး ဝင်ပေါက်]

ချူးရှန့်၏ အကြည့်သည် နောက်ဆုံးတွင် ထိုလူငယ်လေးအပေါ်၌ ရပ်တန့်သွားလေသည်။ သူသည် ထိုအရာကို နှစ်စက္ကန့်ခန့် ထပ်မံ ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စုံစမ်းမေးမြန်းမှုနှင့် အကဲဖြတ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေပေသည်။

သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အမြင်အရ ဤသည်မှာ စနစ်၏ အချက်အလက်များကို အတည်ပြုခြင်းနှင့် တစ်ဖက်လူကို ကယ်တင်နိုင်မည့် ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသေးသလားဟူသည်ကို ဆုံးဖြတ်ခြင်းမျှသာ ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း ထိုဓားပြလေးအတွက်မူ ထိုအကြည့်က လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော အဓိပ္ပာယ်တစ်ရပ်ကို ဆောင်နေခဲ့လေသည်။

သူသည် လူတစ်ယောက်၏ ကြည့်ရှုခြင်းကို ခံနေရသည်ဟု မခံစားရချေ။ နေ့သုံးရက် ညသုံးညတိုင်တိုင် ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသော သမိုင်းမတင်မီခေတ်က သားရဲကြီး တစ်ကောင်၏ ကြည့်ရှုခြင်းကို ခံနေရသကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရ၏။

ထိုအကြည့်သည် ရန်လိုမှုနှင့် အကဲခတ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ ၎င်းက သူ၏ အရိုးများ၏ အရည်အသွေးကို မြင်တွေ့နိုင်ရန် သူ၏ အဝတ်အစားများ၊ အရေပြားနှင့် အသားများကို တစ်လွှာချင်းစီ ခွာချချင်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

သူသည် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်တော့ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် စဉ်းတီတုံးပေါ်သို့ ပစ်ချခံလိုက်ရသော သွေးသံရဲရဲနှင့် လတ်ဆတ်သည့် ဝက်သုံးထပ်သားတုံးကြီး တစ်တုံး ဖြစ်နေခဲ့လေပြီ။

ထိုလူ၏ မျက်လုံးများသည် ဤလုပ်ငန်းတွင် အနှစ်သုံးဆယ်ကြာ လုပ်ကိုင်ခဲ့သော သားသတ်သမား တစ်ယောက်ကဲ့သို့ မျက်စိမှေးကာ သူ့ကို အသားတုံး တစ်တုံးကဲ့သို့ အကဲခတ်နေလေသည်။

သားသတ်သမား၏ မျက်လုံးများသည် သူ၏ အပေါ်သို့ လှည့်လည်သွား၏။

ပခုံးများကို ကြည့်လိုက်သည်။

“အင်း... ဒီအသားတုံးက ကောင်းတယ်၊ အဆီနဲ့ အသား အချိုးအစား မျှတပြီး ကြော်စားဖို့ အတိအကျပဲ။”

ပေါင်တွေကို ကြည့်လိုက်ရအောင်။

“ကျစ်... အသားလွတ်တွေ များလွန်းတယ်၊ နည်းနည်း ခြောက်သွေ့ပေမဲ့ အသားခြောက် လုပ်လိုက်ရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ”

နောက်ဆုံးတွင် အကြည့်သည် သူ၏ ဗိုက်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။ ဓားပြလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွား၏။

သားသတ်သမား၏ စိတ်တွင်းအသံကို သူ ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ရှိနေလေသည်။

"ဝါး... ဒီဝက်သုံးထပ်သားတုံးက အံ့ဩစရာပဲ... ဒါက ပြီးပြည့်စုံတဲ့ သုံးထပ်သားပဲ၊ အဆီပါပေမဲ့ မအီဘူး၊ အသားလွတ်ပါပေမဲ့ မခြောက်သွေ့ဘူး... ဒါက ဝက်သားနီနှပ် လုပ်ဖို့အတွက် လုံးဝ ပြီးပြည့်စုံမှာပဲ..."

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထင်ယောင်ထင်မှားတစ်ခု သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာလေသည်။ ထိုလူက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြကာ ပြုံးလိုက်သည်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။

အရောင်လက်နေသော အရိုးခုတ်ဓား တစ်လက်သည် ဘယ်အချိန်ကတည်းက မှန်းမသိ ထိုလူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။ ဓားထိပ်မှ သွေးများ စီးကျနေဆဲပင်။

"ဟင့်အင်း..မဟုတ်ဘူး…."

မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော ငိုရှိုက်သံတစ်ခုက ဓားပြလေး၏ လည်ချောင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ သူသည် အစာဆက်တန်း၏ ထိပ်ဆုံးမှ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိသော ဖိအားကို ဆက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ချေ။

"ဝါး..." ဟူသော အသံကျယ်ကြီးနှင့်အတူ သူ ငိုချလိုက်တော့သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များနှင့် နှပ်များက ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။

"ကျွန်တော် ထွက်ပြီ... ကျွန်တော် ထွက်ပြီ ဘော့စ်..."

သူသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ သေနတ်ကို ရဲရဲနီနေသော သံပူတုံးတစ်တုံးကဲ့သို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ရာ ၎င်းက မြေပြင်ပေါ်တွင် အကြိမ်အနည်းငယ် လည်ထွက်သွားလေသည်။

သူသည် ခေါင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဘောလုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ကွေးကွေးလေး နေလိုက်ပြီး ဥဩငှက်၏ အော်သံကဲ့သို့ သနားဖွယ်ကောင်းသော ငိုကြွေးသံတစ်ခုကို အစွမ်းကုန် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"သူ ကျွန်တော့်ကို စားတော့မယ်... သူ တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်ကို စားတော့မယ်..."

"ကျွန်တော် ဝက်သားနီနှပ် အလုပ်မခံချင်ဘူး... ဝါး..."

ထိုငိုကြွေးသံသည် တင်းကျပ်နေသော ကြိုးတစ်ချောင်း၏ အဆုံးစွန်ကို ပြင်းထန်စွာ ဆွဲဖြုတ်လိုက်သကဲ့သို့ ရှိနေလေသည်။ ၎င်းက ဆူပွက်နေသော ဆီအိုးထဲသို့ ရေအေးတစ်ခွက် လောင်းထည့်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။ မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးသည် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

အမာရွတ်မျက်နှာက ဂရုတစိုက် ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သော "လူမိုက်" အငွေ့အသက်နှင့် "ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးမှု" ၏ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဆန်သော လေထုသည် ချက်ချင်း ပြိုကျသွားလေသည်။

သူ လုံးဝ ဆွံ့အသွား၏။ မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်ကာ ငိုယိုရင်း ဝက်သားနီနှပ် အလုပ်မခံချင်ဘူးဟု အော်ဟစ်နေသော သူ၏ ညီလေးကို သူ ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူ၏ ဦးနှောက်သည် အလုပ်မလုပ်တော့ချေ။

*ဝက်သုံးထပ်သားနီနှပ်လား... ဘာ ဝက်သားနီနှပ်လဲ…*

*ငါတို့က ပြန်ပေးဆွဲနေတာလေ... ငါတို့က မာဖီးယား ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးတစ်ယောက်နဲ့ အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းအတွက် ညှိနှိုင်းနေတာလေ... ငါတို့က ဟင်းချက်နည်း သုတေသနလုပ်တဲ့ အဆင့်ကို ဘယ်လိုများ ရောက်သွားတာလဲ…*

အဝေးထိန်းခလုတ်ကို ကိုင်ထားသော အခြား ဓားပြသည်လည်း လုံးဝ ဆွံ့အသွားလေသည်။

အသည်းအသန် ငိုကြွေးနေသော သူ၏ အပေါင်းအဖော်ကို သူ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်ခုံးတစ်ချက်မျှ မလှုပ်ဘဲ အချိန်တစ်လျှောက်လုံး မျက်နှာအမူအရာ ကင်းမဲ့နေသော "သေမင်းတမန်" ကို ကြည့်လိုက်၏။

အထိတ်တလန့် ဖြစ်မှုသည် ကပ်ရောဂါတစ်ခုကဲ့သို့ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့တွင် လူတစ်ယောက် ပြိုလဲသွားလျှင်ပင် ထိုအဖွဲ့ ပျက်စီးရန် သိပ်မဝေးတော့ချေ။

အထူးသဖြင့် ပြိုလဲသွားရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းက အလွန် အဓိပ္ပာယ်မဲ့လွန်းသော်လည်း အလွန်... မယုံကြည်လောက်ဖွယ် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

သူက ချူးရှန့်ကို ထပ်မံ ကြည့်လိုက်သောအခါ တစ်ဖက်လူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဟင်းချက်စရာ ပါဝင်ပစ္စည်းများကို အကဲဖြတ်နေသကဲ့သို့ ပို၍ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"ဘော့စ်... သူ... သူ တကယ်ကြီး..."

အမာရွတ်မျက်နှာက ဆဲရေးတိုင်းထွာချင်နေ၏။

သို့သော်လည်း သူ ဆဲရေးတိုင်းထွာသည့် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟနိုင်ခဲ့ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နှစ်ပေါင်းများစွာ အရက်နှင့် အကြမ်းဖက်မှုများတွင် နစ်မွန်းနေခဲ့သော သူ၏ နှလုံးသားသည်လည်း အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ ရိုင်းစိုင်းစွာ ခုန်ပေါက်လာသည်ကို သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်၏။

သူ၏ သတ္တိနှင့် ရက်စက်မှုအပေါ် ဂုဏ်ယူမှုသည် "ဝက်သားနီနှပ် အလုပ်ခံရမည်" ဟူသော လက်တွေ့မဆန်သည့် ကြောက်ရွံ့မှုရှေ့တွင် စက္ကူတစ်ရွက်ကဲ့သို့ ဆတ်ဆတ်ထိလွယ်ကြောင်း သက်သေပြလိုက်လေသည်။

ဤဖရိုဖရဲ အခြေအနေကြားတွင်။

လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုက ဤကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေသော ငိုကြွေးသံဆီသို့ ရောက်ရှိနေချိန်တွင်။

လူတစ်ယောက်တည်းထံမှ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော ရှုထောင့်တစ်ခု ရှိနေလေသည်။

၎င်းမှာ သူငယ်တန်းကျောင်းမှ ဆရာမလင်း၊ လင်းဝမ်ချင်းပင် ဖြစ်၏။

သူမသည် သူမ၏ နောက်ရှိ ကလေးများကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေလေသည်။

သို့သော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများက ထိုအရပ်ရှည်ရှည် ပုံရိပ်ထံမှ ဘယ်သောအခါမျှ မခွာခဲ့ချေ။

သူမ မြင်လိုက်ရ၏။

ကလေးများ တစ်ခုခုကို လုယက်ရင်း ငိုကြွေးလာသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရလေသည်။

ထိုလူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်... ကူကယ်ရာမဲ့နေသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရ၏။

ထို့နောက် သူက လက်ညှိုးကို မြှောက်ကာ "ရှူး" ဟူသော အမူအရာ ပြုလုပ်လိုက်သည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရလေသည်။

ထိုလှုပ်ရှားမှုက အလွန် ပေါ့ပါးပြီး နူးညံ့လှပေသည်။

တစ်စုံတစ်ရာကို အနှောင့်အယှက် ပေးမိမည်ကို စိုးရိမ်နေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ သူ ထိုသို့ လုပ်လိုက်သည်နှင့် ငိုနေသော ကလေးများသည် အမှန်တကယ်ပင် တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေသော မျက်လုံးကျယ်ကြီးများဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

ထို့နောက် ထိုလူက သူ၏ အကြည့်ကို ဓားပြသုံးယောက်ထံသို့ လှည့်လိုက်သည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရ၏။

ထိုအကြည့်သည် အေးစက်ပြီး စူးရှလှပေသည်။

ဓားအိမ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သော ချွန်ထက်သည့် ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ၎င်းက အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာရှိ ဆူညံသံများနှင့် မကောင်းမှု အားလုံးကို ချက်ချင်း ဖြတ်တောက်လိုက်လေသည်။

အသက်အငယ်ဆုံး ဓားပြလေးသည် ထိုလူ၏ အကြည့်အောက်တွင် စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်း လုံးဝ ပြိုလဲသွားပြီး သူမ နားမလည်နိုင်သော စကားလုံးများဖြင့် အော်ဟစ် ငိုကြွေးနေသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရ၏။

ဓားပြများအတွက်မူ ၎င်းက သားသတ်သမား၏ အကြည့်ပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း လင်းဝမ်ချင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ...

၎င်းက ခြိမ်းခြောက်မှု မဟုတ်ဘဲ သတိပေးချက်တစ်ခု ဖြစ်၏။

၎င်းက ရက်စက်မှု မဟုတ်ဘဲ ကာကွယ်မှုပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ "ရှူး" ဟူသော အမူအရာသည် ရာဇဝတ်ကောင်များကို ခြိမ်းခြောက်ရန် မဟုတ်ဘဲ ကြောက်လန့်နေသော ကလေးများကို နှစ်သိမ့်ပေးရန် ဖြစ်၏။

သူ၏ အေးစက်သော အကြည့်သည် ဟင်းချက်စရာများကို အကဲဖြတ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ အတိတ်ဆိတ်ဆုံး သို့သော် အစွမ်းအထက်ဆုံးသော နည်းလမ်းဖြင့် သူ၏ အချုပ်အခြာအာဏာကို ကြေညာနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဒီနေရာကို ငါ တာဝန်ယူတယ်... မင်းတို့အတွက်တော့ အဆုံးသတ်သွားပြီ..."

လင်းဝမ်ချင်း၏ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်နေ၏။

သို့သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် မဟုတ်ပေ။

ယခင်က မရှိခဲ့ဖူးသော ပူလောင်သည့် စိတ်ခံစားမှုတစ်ခုက သူမ၏ နှလုံးသား အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ ဆူပွက်လာလေသည်။

ကလေးများက "ဝက်ဝံကြီး" ဟု ခေါ်ပြီး ဓားပြများက "မိစ္ဆာ" ဟု သတ်မှတ်ထားသော ထိုလူကို သူမ ကြည့်လိုက်၏။

သူသည် တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားလေသည်။

သူ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုသည် ကလေးများအတွက် အကြီးမားဆုံးသော လုံခြုံမှု ခံစားချက် ဖြစ်လာခဲ့၏။

သူ၏ တိတ်ဆိတ်မှုသည် ရာဇဝတ်ကောင်များ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အိမ်မက်ဆိုး ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လင်းဝမ်ချင်း၏ မျက်လုံးထဲ၌ အပြာရောင် အလုပ်သမားဝတ်စုံနှင့် ပုံရိပ်သည် အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်နေသကဲ့သို့ ရှိနေပေသည်။

သူမကို မျက်စိကျိန်းသွားစေပြီး ပိုမို နီးကပ်စွာ သွားချင်စိတ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသော အလင်းရောင် တစ်ခုပင်။

အခန်း(၉၈) ဤကျောပြင်က မဟာတံတိုင်းကြီးထက် ပို၍ ယုံကြည်အားထားရပေသည်

ဓားပြလေး၏ ငိုကြွေးသံများက ဆက်လက် ထွက်ပေါ်နေ၏။

"ဝက်သားနီနှပ်... သူက ငါ့ကို စားတော့မယ်... ငါ မသေချင်ဘူး..."

အသံသည် စူးရှကာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေပြီး မြင်ယောင်လာစေလောက်အောင် ပီပြင်လှပေသည်။

လင်းဝမ်ချင်း ဖက်ထားသော ကောင်မလေးသည် လန့်ဖြတ်သွားပြီး တိုးညင်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဆရာမ... ဝက်သားနီနှပ်က အရသာမရှိဘူးလားဟင်... သမီးမေမေ လုပ်တာက အများကြီး ပိုစားလို့ကောင်းတယ်..."

လင်းဝမ်ချင်းသည် ခေတ္တမျှ မည်သို့ ပြန်ဖြေရမည်ကို မသိတော့ချေ။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော်လည်း ထိုဖရိုဖရဲဖြစ်မှု၏ အရင်းအမြစ်က ဤနေရာရှိ အခြားသူများအားလုံးနှင့် ကွဲပြားခြားနားနေလေသည်။

သူမသည် ကလေးများကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားပြီး စာသင်ခန်း၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပုန်းကွယ်နေ၏။

ဤထောင့်သည် အမြင်အာရုံအရ ကွယ်နေသော နေရာတစ်ခုဖြစ်သလို လုံခြုံရေးအရလည်း အားနည်းသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ဤလူ ပေါ်မလာမီအချိန်အထိပင်။

သူသည် တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်ပြီး ထိုနေရာတွင် မတ်မတ် ရပ်နေလေသည်။

အရပ်ရှည်ပြီး တောင့်တင်းလှ၏။

မြေပြင်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော နံရံတစ်ခုနှင့် တူလေသည်။

အသွေးအသားနှင့် သံမဏိတို့ဖြင့် သွန်းလုပ်ထားသော နံရံတစ်ခုပင်။

နံရံသည် ပြီးပြည့်စုံသော အနေအထားဖြင့် သူတို့နှင့် လက်နက်ကိုင် ဓားပြသုံးယောက်ကြားတွင် ရပ်တန့်နေ၏။

နံရံ၏ တစ်ဖက်တွင် တုန်ရီနေသော ဆရာမတစ်ယောက်နှင့် ကလေးနှစ်ဆယ်ကျော် ရှိနေလေသည်။

နံရံ၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ပြန်ပေးဆွဲသူများနှင့် အေးစက်နေသော သေနတ်ပြောင်းဝများ ရှိနေပေသည်။

လင်းဝမ်ချင်း၏ ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် သူမသည် ထိုလူ၏ မျက်နှာကို လုံးဝ မမြင်ရချေ။

သူမ၏ အမြင်အာရုံတစ်ခုလုံးသည် သူ၏ ကျယ်ပြန့်သော ကျောပြင်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

၎င်းက မည်မျှကြည့်ကောင်းသော ကျောပြင်မြင်ကွင်း ဖြစ်လိုက်သနည်း။

ဈေးပေါသော အပြာရောင် အလုပ်သမားဝတ်စုံသည် တင်းကျပ်နေပြီး အထည်စ၏ လက်မတိုင်းတွင် ပေါက်ကွဲထွက်နိုင်သော စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသကဲ့သို့ ရှိနေ၏။

သူ၏ ကျယ်ပြန့်သော ပခုံးများသည် ပြိုကျတော့မည့် ကောင်းကင်ကြီး တစ်ခုလုံးကို ထောက်ပံ့ထားနိုင်စွမ်း ရှိပုံရလေသည်။

ချွေးများက သူ၏ ကျောပြင်ရှိ အဝတ်အစားကို အနည်းငယ် စိုစွတ်နေစေပြီး အလင်းရောင်အောက်တွင် ဂုတ်မှသည် ခါးအထိ ဆန့်တန်းနေသော သန်မာသည့် ကျောရိုးတန်းကို ပေါ်လွင်နေစေ၏။

ကြွက်သားများသည် သိမ်မွေ့စွာ ပေါ်လွင်နေပြီး အရိုင်းဆန်ကာ အားကောင်းသော အငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။

ယခင်က ခံစားခဲ့ရသော ကြောက်ရွံ့မှုများ အားလုံးသည် ထိုပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

၎င်းအစား ယခင်က မရှိခဲ့ဖူးသော အသက်ရှူမဝလောက်အောင် လုံခြုံမှု ခံစားချက်တစ်ခုကို သူမ ခံစားလိုက်ရ၏။

လင်းဝမ်ချင်း၏ နှလုံးခုန်သံများက လည်ချောင်းထဲမှ ခုန်ထွက်လာတော့မည့်အလား အလွန် မြန်ဆန်နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

သို့သော်လည်း ဤသည်က ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ယင်နေခြင်း မဟုတ်တော့ပေ။

၎င်းက သူမကိုယ်တိုင်ပင် ရှင်းပြ၍ မရနိုင်သော ထူးဆန်းပြီး ရှင်းပြမရသည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတစ်မျိုးပင် ဖြစ်၏။

သူမကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိလိုက်ဘဲ သူမ၏ ပါးပြင်များက အနည်းငယ် နီမြန်းလာလေသည်။

စိတ်ထဲတွင် ထိုသွေးထွက်သံယိုနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံရိပ်များသည် အခြားသော ခမ်းနားသည့် ပြဇာတ်ကြီး တစ်ခုဖြင့် အလိုအလျောက် အစားထိုးခံလိုက်ရတော့သည်။

တစ်ကိုယ်တော် သူရဲကောင်းတစ်ဦးက နဂါးဂူထဲသို့ တစ်ယောက်တည်း ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာခြင်းပင်။

တံခါးကို ရက်စက်စွာ ကန်ဖွင့်လိုက်ခြင်းက ရိုင်းစိုင်းမှု မဟုတ်ဘဲ အံ့မခန်း ဝင်ရောက်လာမှုပင် ဖြစ်၏။

သူ၏ တိတ်ဆိတ်သော ဖိအားပေးမှုက ခြိမ်းခြောက်မှု မဟုတ်ဘဲ မဟာဗျူဟာမြောက် စီစဉ်ထားသော တည်ငြိမ်မှုနှင့် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်မှုပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤလူသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပုံ ပေါ်ကောင်းပေါ်နိုင်ပေသည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ လုပ်ရပ်များ၊ သူ၏ ပုံရိပ်နှင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ တင်းမာနေသော ကြွက်သားတိုင်းက တူညီသော မက်ဆေ့ချ်တစ်ခုကို ပြောပြနေလေသည်။

"မကြောက်ပါနဲ့... ငါ ဒီမှာရှိတယ်..."

လင်းဝမ်ချင်း၏ မျက်လုံးများက လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

အစပိုင်း ကြောက်ရွံ့မှုမှသည် နောက်ပိုင်း သိချင်စိတ်သို့၊ ထို့နောက် ယခုအခါတွင် ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုများ ပြည့်လျှံလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်၏။

သူမကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိခဲ့သော အရာတစ်ခုလည်း ရှိနေသေးသည်။ ၎င်းမှာ ချီးကျူးမြတ်နိုးမှုပင် ဖြစ်ပေသည်။

ကမ္ဘာကြီးကို ကယ်တင်ကြသော ရုပ်ရှင်များထဲရှိ သေသပ်လှပသော မိတ်ကပ်များ၊ အထူးပြုလုပ်ချက်များနှင့် စတန့်လူစားထိုးများ ပါဝင်သည့် အမျိုးသား ဇာတ်လိုက်များသည် ဤစစ်မှန်သော ပုံရိပ်ရှေ့တွင် လေတစ်ချက် တိုက်လိုက်ရုံဖြင့် လွင့်စင်သွားနိုင်လောက်အောင် အားနည်းနေကြောင်း သူမ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားလေသည်။

ယောက်ျားတစ်ယောက်ဆိုတာ ဤသို့ ဖြစ်သင့်ပေသည်။

စစ်မှန်သော ယောက်ျားတစ်ယောက်ပင်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော မြင်ကွင်းပ အခြားအပြောင်းအလဲတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

အလွန်သတ္တိရှိသော ကျစ်ဆံမြီးလေးနှင့် ကောင်မလေး တစ်ယောက်က လင်းဝမ်ချင်း၏ လက်မောင်းထဲမှ ရုန်းထွက်ကာ သူမ၏ ခြေတံတိုလေးများဖြင့် ချူးရှန့်၏ ဘေးသို့ ပြေးသွားလေသည်။

သူမသည် သူမထက် အများကြီး အရပ်ရှည်သော ဤဦးလေးဝက်ဝံကို မော့ကြည့်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူမ၏ အိတ်ကပ်လေးထဲတွင် မွှေနှောက်ရှာဖွေလိုက်ပြီး လက်ဖဝါးထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားမှုကြောင့် အနည်းငယ် အရည်ပျော်နေပြီဖြစ်သော သစ်သီးသကြားလုံး တစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

သူမသည် ခြေဖျားထောက်ကာ သကြားလုံးကို အစွမ်းကုန် အမြင့်သို့ မြှောက်ကိုင်ထားလိုက်၏။

"ဦးလေးဝက်ဝံ... လူဆိုးတွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ အားအင်တွေ ပြည့်လာအောင် ဒီသကြားလုံးကို စားလိုက်ပါ..."

စာသင်ခန်းတစ်ခုလုံးက တစ်စက္ကန့်ခန့် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

စိတ်လုံးဝ မလွတ်သေးသော ဓားပြနှစ်ယောက်ဖြစ်သည့် အမာရွတ်မျက်နှာနှင့် အဝေးထိန်းခလုတ်ကိုင်ထားသူတို့၏ မျက်လုံးများသည် မျက်လုံးအိမ်ထဲမှ ကျွတ်ထွက်လာမတတ် ပြူးကျယ်သွားကြ၏။

*ဒီသေမင်းတမန်ကို... သကြားလုံး ကျွေးနေတာလား…*

*ဒီကလေးမလေးက သူမ အသက်ရှည်လွန်းနေတယ်လို့ ထင်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့သေတာ မမြန်သေးဘူးလို့ ထင်နေတာလား…*

ထိုလူက သကြားလုံးကို ယူလိုက်ပြီး မျက်နှာအမူအရာ ကင်းမဲ့စွာဖြင့် အမှုန့်ဖြစ်အောင် ချေမွပစ်လိုက်ကာ "ငါက အချိုမကြိုက်ဘူး... အငန်ပဲ ကြိုက်တယ်... ဥပမာ... လူသားအရသာမျိုးပေါ့..." ဟု အေးစက်စွာ ပြောလိုက်မည့် မြင်ကွင်းကို သူတို့ မြင်ယောင်နေမိကြလေသည်။

ချူးရှန့်က အမှန်တကယ်ပင် ခေါင်းငုံ့လိုက်၏။

မျှော်လင့်ချက်များ အပြည့်ပါဝင်နေသော သူ၏ ခြေရင်းရှိ ကောင်မလေးနှင့် သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲမှ ကပ်စေးစေး သကြားလုံးကို သူ ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူ ငြင်းဆန်ချင်ခဲ့၏။

သို့သော်လည်း ရှင်းလင်းပြီး သန့်စင်သော ထိုမျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း သူ မငြင်းဆန်ရက်ခဲ့ချေ။

သူက တောင့်တင်းစွာဖြင့် ကိုင်းညွတ်လိုက်လေသည်။

ဤလှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူ၏ ကျောပြင်ရှိ ကြွက်သားလိုင်းများက ပို၍ပင် ပေါ်လွင်လာ၏။

လင်းဝမ်ချင်းသည် သူ၏ လက်ပြင်ရိုး ပုံစံများကိုပင် မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။

ချူးရှန့်သည် လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ကောင်မလေး၏ လက်ဖဝါးထဲမှ သကြားလုံးကို လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းဖြင့် ဂရုတစိုက် ကောက်ယူလိုက်၏။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် သူ၏ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အလွန် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေလေသည်။

ရိုင်းစိုင်းပုံပေါက်သော်လည်း သကြားလုံးကို ချေမွမိမည်ကို စိုးရိမ်နေသကဲ့သို့ သတိထားမှုများ ပါဝင်နေပေသည်။

လင်းဝမ်ချင်း၏ နှလုံးသားသည် ကြောင်ပေါက်လေးတစ်ကောင်၏ လက်သည်းဖြင့် ညင်သာစွာ ကုတ်ခြစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

ယားယံပြီး ထုံကျဉ်နေလေသည်။

ဤဆန့်ကျင်ဘက် အခြေအနေက..။

အရမ်းကို တရားမမျှတတာပဲ...။

ဓားပြများနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူသည် အလွန်တည်ငြိမ်ပြီး အေးဆေးကာ အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့်ပင် သူတို့၏ စိတ်ကို ပြိုကျသွားစေနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။

ကလေးများနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်မူ သကြားလုံး တစ်လုံးကို မည်သို့ လုပ်ရမည်မှန်းပင် မသိလောက်အောင် သူ ကူကယ်ရာမဲ့နေခဲ့၏။

မိစ္ဆာအစောင့်အရှောက်။

လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော ဤအရည်အသွေး နှစ်ခုသည် ဤလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ပြီးပြည့်စုံစွာနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စွာ ပေါင်းစပ်နေလေသည်။

ချူးရှန့်သည် ကပ်စေးစေး သကြားလုံးကို ကိုင်ထားရင်း မတ်မတ် ပြန်ရပ်လိုက်၏။

မည်သို့ လုပ်ရမည်ကို သူ မသိခဲ့ချေ။

လွှင့်ပစ်လိုက်ရမလား... ၎င်းက ကောင်းသောအကြံဟု မထင်ရပေ။

စားလိုက်ရမလား... သူ သရေစာ ဘယ်တော့မှ မစားခဲ့ပေ။

အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ထားရမလား... အဝတ်အစားတွေ ညစ်ပတ်သွားလိမ့်မည်။

သူသည် ဘဝ၏ အဓိက ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ရင်ဆိုင်နေရချိန်တွင် သကြားလုံး ပေးခဲ့သော ကောင်မလေးက ထပ်မံ၍ စကားပြောလာလေသည်။

"ဦးလေးဝက်ဝံ မြန်မြန်စားလိုက်ပါ... ဦးလေး စားပြီးရင် ဟိုလူဆိုးဦးလေး သုံးယောက်ကို ပြောင်းဖူးချိုးသလိုမျိုး နှစ်ပိုင်းကျိုးသွားအောင် ချိုးပစ်ဖို့ အားတွေ ပြည့်လာလိမ့်မယ်..."

ကလေးများက ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့စွာ စကားပြောတတ်ကြပေသည်။

"ဒေါက်..."

အမာရွတ်မျက်နှာက သူ့လည်ပင်းရိုးများ ကျိုးသွားသည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

နှစ်ပိုင်း ချိုးပစ်မယ်…

ပြောင်းဖူးချိုးသလို ချိုးပစ်မယ်…

သူ၏ ပေါင်ထက်ပင် ပိုမို တုတ်ခိုင်နေသော ချူးရှန့်၏ လက်များနှင့် ချူးရှန့်၏ လက်ထဲရှိ သကြားလုံး သေးသေးလေးကို သူ ကြည့်လိုက်လေသည်။

အလွန်အမင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံရိပ်တစ်ခုက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

ထိုလူက သကြားလုံးကို စားလိုက်ပြီးနောက် သူတို့ဆီသို့ လျှောက်လာကာ မကောင်းဆိုးဝါး ဆန်ဆန် ပြုံးပြရင်း သူတို့၏ ခေါင်းများကို လက်တစ်ဖက်စီဖြင့် ဆွဲကိုင်ကာ ပုလင်းအဖုံးကို လှည့်ဖွင့်သကဲ့သို့ လိမ်ချိုးပစ်လိုက်သည်။

"ဘုတ်..."

အမာရွတ်မျက်နှာ၏ ဘေးရှိ အဝေးထိန်းခလုတ်ကို ကိုင်ထားရသော ဓားပြသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး အနောက်သို့ တည့်တည့် လဲကျသွားတော့သည်။

ကောင်မလေး၏ စကားများနှင့် သူ စိတ်ကူးယဉ်မိသော မြင်ကွင်းကြောင့် သူ အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့သွားပြီး သတိလစ်သွားခြင်းပင်။

အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာရှိ ဓားပြများ၏ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားမှာ -၁ သို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

အမာရွတ်မျက်နှာသည် လဲကျသွားသော သူ၏ အပေါင်းအဖော်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် "ဝက်သားနီနှပ်" ဟု အော်ဟစ် ငိုကြွေးနေဆဲဖြစ်သော တစ်ဦးတည်းသော ညီလေးကို ကြည့်လိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် "ဘယ်သူ့ကို အရင်ချိုးပစ်ရမလဲ" ဟု တွေးတောနေသကဲ့သို့ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် သကြားလုံးကို ကိုင်ထားသော ထိုလူကို ကြည့်လိုက်၏။

သူ၏ နောက်ဆုံး ခံစစ်မျဉ်းကြီး ပြိုကျသွားတော့သည်။

ချူးရှန့် အပါအဝင် လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေမည့် အရာတစ်ခုကို သူ လုပ်ဆောင်လိုက်လေသည်။

သူ၏ လက်ထဲရှိ သေနတ်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို အမြင့်သို့ မြှောက်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်တွားလျက် ချူးရှန့် ရှိရာသို့ အစွမ်းကုန် ဦးညွှတ် ကန်တော့လိုက်တော့သည်။

"အစ်ကိုကြီး... ဦးလေးဝက်ဝံ... ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်..."

"ကျွန်တော်တို့က ပရော်ဖက်ရှင်နယ် မဆန်ပါဘူး... ကျွန်တော်တို့က ပြန်ပေးဆွဲတဲ့ သူတွေကို အရှက်ခွဲလိုက်မိတာပါ... ဒီအလုပ်ကို လုပ်ဖို့ ကျွန်တော်တို့နဲ့ မထိုက်တန်ပါဘူး..."

"ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျွန်တော်တို့ကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲဖို့ အခွင့်အရေးလေး တစ်ခုလောက် ပေးပါ..."

"ကျွန်တော်တို့ လက်နက်ချပါတယ်... အခုချက်ချင်း လက်နက်ချပါ့မယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ချူးရှန့်က သူ့ကို မယုံကြည်မည်ကို စိုးရိမ်နေသကဲ့သို့ နံရံဆီသို့ အပြေးအလွှား တွားသွားသွားကာ ချူးရှန့် တပ်ဆင်ထားခဲ့သော ရေသန့်စက်၏ ပလပ်ခေါင်းကို ဖြုတ်ပစ်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် အသက်ကယ်ကြိုး တစ်ချောင်းကို ဖက်ထားသကဲ့သို့ ထိုပလပ်ခေါင်းကို ဖက်ထားရင်း ခါးသီးစွာ ငိုကြွေးတော့သည်။

"ကျွန်တော်တို့ အများပြည်သူပိုင် ပစ္စည်းတွေကို ဖျက်ဆီးခဲ့ပါတယ်... လျှပ်စစ်မီးကိုလည်း ခိုးသုံးခဲ့ပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရာဇဝတ်မှုတွေက ကြီးလေးလှပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး... ရဲအရာရှိတွေ လာပြီး ဖမ်းပေးကြပါ..."

လင်းဝမ်ချင်းသည် လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မဲ့နေသော ဤမြင်ကွင်းကို ပါးစပ်ဟကာ စိုက်ကြည့်နေမိပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မပြောနိုင်တော့ချေ။

သူမသည် ထိုပုံရိပ်ကို ထပ်မံကြည့်လိုက်၏။

သူသည် ထိုနေရာတွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေဆဲပင်။

ဤဖရိုဖရဲ အခြေအနေအားလုံးက သူနှင့် မည်သို့မျှ သက်ဆိုင်ခြင်း မရှိသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လေသည်။

သူသည် ရေဘူးလာလဲရုံ သက်သက်သာဖြစ်ပြီး သကြားလုံးတစ်လုံးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကောက်ယူလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်၏။

လင်းဝမ်ချင်းက အလိုအလျောက် လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်လေသည်။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုက အလွန်အမင်း ရှင်းလင်းလာပြီး ယိမ်းယိုင်မှု မရှိတော့ချေ။

ဤအရာများ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားသောအခါ။

ဤလူဆီသို့ သူမ သွားရမည်။

သူ့ကို လူကိုယ်တိုင် ကျေးဇူးတင်ချင်နေခဲ့၏။

ထို့နောက်...

သူ၏ ဆက်သွယ်ရန် အချက်အလက်ကို မဖြစ်မနေ တောင်းယူရပေမည်။