အခန်း (၉၉-၁၀၀)

အခန်း(၉၉) ဒါကို ရဲတပ်ဖွဲ့လို့ ခေါ်တာလား

အမိန့်ပေးယာဉ်၏ အပြင်ဘက်ရှိ လေထုက ခဲတစ်တုံးကဲ့သို့ လေးလံနေလေသည်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် မျက်ရည်များဖြင့် "မာစုကို ဖယ်ရှားခြင်း" ဟူသော ကြေကွဲဖွယ်ကောင်းသည့် ပြဇာတ်ကို ကပြရန်နှင့် ချူးရှန့်၏ "အလောင်းကို ကောက်ယူရန်" ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဦးဆောင်သွားရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင်ပင်။

အလွန်တိုးညင်းသော ဘရိတ်အုပ်သံ တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

လိုင်စင်နံပါတ်ပြား မပါသော အနက်ရောင် ဆီဒင်ကားတစ်စီးသည် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အမိန့်ပေးယာဉ်အနီးသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ချဉ်းကပ်လာ၏။

ကားတံခါး ပွင့်သွားပြီး လူသုံးယောက် ဆင်းလာလေသည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ အမျိုးသားသည် ရိုးရှင်းသော အနက်ရောင် ဂျာကင်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အရပ်ရှည်ကာ တင်းမာသော အသွင်အပြင်ရှိပြီး အေးစက်သော မျက်နှာနှင့် သိမ်းငှက်ကဲ့သို့ စူးရှသော မျက်လုံးများ ရှိပေသည်။

သူသည် အမိန့်ပေးယာဉ်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်လာ၏။ တံခါးဝရှိ အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များက သူ့ကို တားဆီးရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူက အိတ်ကပ်ထဲမှ သက်သေခံကတ်ပြားကိုသာ ထုတ်ပြလိုက်လေသည်။

အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်သည် ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် အလေးပြုကာ သူ့ကို ဖြတ်သန်းခွင့် ပြုလိုက်တော့သည်။

ကားတံခါးပွင့်သွားပြီး အေးစက်သော လေပြေတစ်ခု ဝင်ရောက်လာ၏။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မည်သည့် စိတ်ခံစားမှုမျှ မရှိသော မျက်လုံးတစ်စုံနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်လေသည်။

"အမျိုးသားလုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့က လန်ဖုန်းပါ..."

ထိုလူက ကျစ်လစ်စွာ ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ အသံသည် သူကဲ့သို့ပင် အေးစက်ကာ မာကျောနေလေသည်။

"ဒီအမှုက လက်အိတ်ဖြူလို့ နာမည်ဝှက်ပေးထားတဲ့ အဆင့်မြင့် နိုင်ငံခြား သူလျှိုတစ်ယောက်နဲ့ သက်ဆိုင်နေပါတယ်... စည်းမျဉ်းတွေအရ ကျွန်တော်တို့က အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာရဲ့ အမိန့်ပေးခွင့် အာဏာတချို့ကို လွှဲပြောင်းယူလိုက်ပါပြီ..."

ဗျူရိုဒုတိယအကြီးအကဲ ကျိုးကျန်ကော်က ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက လေးနက်သွားလေသည်။

"ကြိုဆိုပါတယ် ရဲဘော်လန်ဖုန်း..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ နှလုံးသားက လေးလံသွား၏။

ပေကျင်း အမျိုးသားလုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့ ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။

ဤသည်က သူငယ်တန်းကျောင်းထဲရှိ သိပ္ပံပညာရှင်၏ သားသည် သူတို့ ထင်ထားသည်ထက် အများကြီး ပိုအရေးကြီးကြောင်း ပြသနေခြင်းပင်။

ထိုခွေးကောင် ချူးရှန့်က နိုင်ငံတော် လုံခြုံရေးအဆင့်အထိ ကြီးမားသွားနိုင်သည့် ပြဿနာတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း ဤသည်က ပြသနေလေသည်။

သူ ပြန်ပေးဆွဲချင်နေသောအရာက သာမန် ကလေးတစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ အမျိုးသားအဆင့် အဓိက ဓာတ်ခွဲခန်းတစ်ခု၏ အနာဂတ် ဖြစ်နေနိုင်ပေသည်။

အရမ်းကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စပဲ...။

လန်ဖုန်းသည် မည်သည့် နှုတ်ခွန်းဆက်စကားမျှ မပြောဘဲ သူ၏ အကြည့်သည် နှင်းပွင့်ပုံစံ အစက်အပြောက်များဖြင့် ပြည့်နေသော မျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားလေသည်။

"နည်းပညာအရာရှိ... အချက်ပြ လက်ခံရရှိတဲ့ ပေါက်ကိုပေးပါ..."

သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးက ချက်ချင်း ရှေ့ထွက်လာကာ လက်ဆွဲအိတ် တစ်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ရာ အထဲတွင် အလွန် ရှုပ်ထွေးပြီး ခေတ်မီသော ကိရိယာများ ရှိနေလေသည်။

နန့်ချန်ရဲစခန်းခွဲမှ နည်းပညာအရာရှိများသည် ဆွံ့အသွားကြပြီး ပေါက်ကို အလျင်အမြန် ချိတ်ဆက်ပေးလိုက်၏။

"သတင်းပို့ပါတယ်... အသံနဲ့ ရုပ်ထွက် ချန်နယ် နှစ်ခုစလုံးက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပျက်စီးသွားတဲ့အတွက် ဝင်ရောက်လို့ မရတော့ပါဘူး..."

သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် အမျိုးသားလုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့၏ နည်းပညာအရာရှိ၏ လက်ချောင်းများသည် ကီးဘုတ်ပေါ်တွင် ဝေဝါးသော ပုံရိပ်များကို အဆက်မပြတ် ရိုက်နှိပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ကုဒ်လိုင်းပေါင်း မြောက်မြားစွာသည် ရေတံခွန်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။

"'ဟမ်မင်းဘတ်' အနက်ရှိုင်းဆုံး အချက်ပြ ပြန်လည်ရယူရေး ပရိုဂရမ်ကို စတင်လိုက်ပါ..."

"အသံအပိုင်းအစတွေကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ဖို့ အကြွင်းအကျန် လျှပ်စစ်သံလိုက်လှိုင်းတွေကို နောက်ပြန် ခြေရာခံနေပါတယ်..."

"ရွှီ... ရွှီ..."

စူးရှသော လျှပ်စစ်မြည်သံများကြားတွင် ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်းနှင့် မပီပြင်သော အသံတချို့သည် စပီကာထဲမှ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"... ကျွန်တော်တို့ ဆွေးနွေးလို့ ရပါတယ်..."

အမိန့်ပေးယာဉ်အတွင်းရှိ လူတိုင်း ယခင်က ကြားဖူးခဲ့သော ဓားပြခေါင်းဆောင်၏ အသံပင်ဖြစ်၏။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ အာရုံကြောများက ချက်ချင်း တင်းမာသွားလေသည်။

*ရောက်လာပြီ…*

*ချူးရှန့်ရဲ့ လူမိုက် ဆုံးမစာကို တိုက်ရိုက် ထုတ်လွှင့်တော့မယ်…*

"... ပြန်ပေးဆွဲမှုရဲ့ ဈေးနှုန်းသတ်မှတ်တဲ့ မဟာဗျူဟာ... ဖောက်သည် အတွေ့အကြုံ..."

"... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမြင်က အရမ်း ကျဉ်းမြောင်းလွန်းပါတယ်... ဒီအချက်ကို ကျွန်တော်တို့ ပြန်လည်သုံးသပ်ဖို့ လိုပါတယ်..."

အမိန့်ပေးယာဉ်အတွင်း၌ သေမင်းတမျှ တိတ်ဆိတ်မှုကြီး ရှိနေလေသည်။

ချန်မော့နှင့် ကျိုးကျန်ကော်တို့၏ မျက်နှာအမူအရာများသည် လေးနက်မှုမှသည် ရှုပ်ထွေးမှုသို့ ပြောင်းလဲသွား၏။

*ဈေးနှုန်းသတ်မှတ်တဲ့ မဟာဗျူဟာလား..*

*ဖောက်သည် အတွေ့အကြုံလား…*

*သူတို့ ဘာလုပ်နေတာလဲ... သူတို့က ထုတ်ကုန် ပြန်လည်သုံးသပ်ရေး အစည်းအဝေး လုပ်နေတာလား…*

လန်ဖုန်းသည် သူ့ထံသို့ ယခုလေးတင် ပေးပို့လိုက်သော ချူးရှန့်၏ အချက်အလက်များကို အမြန် ဖတ်ရှုရင်း အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။

[ချူးရှန့် - 'နဂါးစွယ်' အထူးတပ်ဖွဲ့၏ ယခင်က အတော်ဆုံးစစ်သည်၊ နာမည်ဝှက် 'အသက်ရှင်နေတဲ့ယာမ'...]

[စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကဲဖြတ်ချက် - ရန်လိုမှု လွန်ကဲပြီး လူ့အဖွဲ့အစည်းနှင့် ဆန့်ကျင်သော သဘောထား မြင့်မားသည်... ရှေ့တန်း လုပ်ငန်းခွင်မှ ထွက်ခွာရန် အကြံပြုထားသည်...]

ထိုအချိန်တွင် စပီကာများထဲမှ အသံအပိုင်းအစ အသစ်များ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"အစ်ကိုကြီး... ဒီလိုလုပ်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ..."

"ငါးဆယ် ငါးဆယ်... ကျွန်တော်တို့ တစ်ဝက်စီ ခွဲယူကြမယ်လေ..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် အမှောင်ကျသွားပြီး လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။

*တစ်ဝက်စီ ခွဲယူမယ်…*

*သူ တကယ်ကြီး ခွဲဝေယူဖို့ ပြောနေတာပဲ…*

*ယွမ်သန်းတစ်ရာလုံးကို သူ အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ဖို့ တကယ်ပဲ ရည်ရွယ်ထားတာလား…*

"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး..."

"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုက ခုနစ်ဆယ် ယူပါ... ကျွန်တော်က သုံးဆယ်ပဲ ယူပါ့မယ်..."

"... ပင်ပန်းကြေးလေး နည်းနည်းရရင် ရပါပြီ... ဒီကိစ္စကို လုပ်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် သူ၏ နှလုံးကို ဖိထားလိုက်၏။ သူ၏ သွေးပေါင်ချိန်များ အလွန်အမင်း မြင့်တက်သွားသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ငါးဆယ် ငါးဆယ် ခွဲဝေခြင်းမှသည် သုံးဆယ် ခုနစ်ဆယ် ခွဲဝေခြင်းသို့... ဤညှိနှိုင်းမှု စွမ်းရည်... ဤစီးပွားရေးအရ ဖိအားပေးနိုင်စွမ်း...။

ထိုခွေးကောင် ချူးရှန့်က မွေးရာပါ မြေအောက်လောက ဘော့စ် တစ်ယောက်ပဲ။

သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျိုးကျန်ကော်နှင့် ချန်မော့တို့သည်လည်း အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။

သူငယ်တန်းကျောင်းထဲတွင် ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း သူတို့ လုံးဝ နားမလည်တော့ချေ။

*တကယ်ပဲ... တပ်ဖွဲ့မှူးဝမ်ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ "လူဆိုးအချင်းချင်း ပြန်စားတဲ့" မှန်းဆချက်က မှန်နေတာလား…*

လန်ဖုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာက တင်းမာနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စိတ်ခံစားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပေါ်လာလေသည်။

သူသည် ချူးရှန့်၏ အချက်အလက်များကို အမြန် ပြန်လည်သုံးသပ်လိုက်ပြီး စပီကာများထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဓားပြ၏ နှိမ့်ချကာ မျက်နှာချိုသွေးနေသည့် အသံကို နားထောင်လိုက်၏။

အဓိပ္ပာယ်မဲ့သော်လည်း လုံးဝ ယုတ္တိတန်သော ကောက်ချက်ချမှုတစ်ခုက သူ၏ ကွန်ပျူတာကဲ့သို့သော ဦးနှောက်ထဲတွင် ချက်ချင်း ပေါ်လာလေသည်။

ဤသည်က ညှိနှိုင်းမှုတစ်ခု မဟုတ်ပေ။

၎င်းက တစ်ဖက်သတ် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိနှိပ်မှုတစ်ခုဖြစ်၏။

၎င်းက အစာကွင်းဆက်၏ ထိပ်ဆုံးရှိ သားရဲကြီးတစ်ကောင်က သူ၏ သားကောင်ကို ကစားနေခြင်းပင်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် လူသားမဆန်သော ရင်ကွဲနာကျဖွယ် ငိုကြွေးသံတစ်ခု စပီကာများထဲမှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"သူ ကျွန်တော့်ကို စားတော့မယ်... သူ တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်ကို စားတော့မယ်..."

"ကျွန်တော် ဝက်သားနီနှပ် အလုပ်မခံချင်ဘူး... ဝါး..."

"ဖူး..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် ယခုလေးတင် သောက်လိုက်သော လက်ဖက်ရည်ပြင်းပြင်းများကို ပြန်အန်ထုတ်လိုက်ရာ သူ၏ ရှေ့ရှိ နည်းပညာအရာရှိ၏ ကျောပြင်တစ်ခုလုံးသို့ စင်သွားတော့သည်။

“ဝက်သား... နီနှပ်လား…”

အမိန့်ပေးယာဉ်အတွင်းရှိ လူတိုင်း၏ ဦးနှောက်များ လုံးဝ ဗလာကျင်းသွားကြလေသည်။

ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ဆန်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သော အမျိုးသားလုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့မှ နည်းပညာအရာရှိ နှစ်ဦးပင်လျှင် ရိုက်နှိပ်နေခြင်းကို ရပ်တန့်သွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ယုံကြည်နိုင်ဖွယ် မရှိသော အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေ၏။

ပြန်ပေးဆွဲသည့် မြင်ကွင်းသည် စီးပွားရေး ညှိနှိုင်းမှုများမှသည် ဟင်းချက်ပြုတ်သည့် အဆင့်သို့ ရုတ်တရက် ကူးပြောင်းသွားလေသည်။

ဤခုန်ပျံကျော်လွှားမှုက လူတိုင်း၏ နားလည်နိုင်စွမ်းကို ကျော်လွန်သွားစေခဲ့သည်။

လန်ဖုန်း တစ်ယောက်တည်းသာ။

သူသည် "ဝက်သားနီနှပ်" ဟူသော ထိုမျှော်လင့်ချက်မဲ့သည့် ငိုကြွေးသံကို နားထောင်လိုက်ပြီးနောက် စာရွက်စာတမ်းထဲရှိ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပုံရသော ချူးရှန့်၏ ဓာတ်ပုံကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲတတ်သော သူ၏ အေးစက်သည့် မျက်နှာပေါ်ရှိ ကြွက်သားများသည် အနည်းငယ် တုန်ခါလာပြီး အထိန်းအကွပ်မရှိလုနီးပါး ဖြစ်လာတော့သည်။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် အပြုံးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားချင်နေသော်လည်း သူ၏ ခိုင်မာသော စိတ်စွမ်းအားက ၎င်းတို့ကို တင်းကျပ်စွာ ထိန်းချုပ်ထားလေသည်။

သူ ရယ်ချင်နေခဲ့၏။

အလွန်အဓိပ္ပာယ်မဲ့ပြီး ထိပ်တန်း အေးဂျင့်တစ်ယောက်အနေဖြင့် မစ်ရှင်လုပ်ဆောင်နေစဉ်အတွင်း မရှိသင့်သော ရယ်မောမှုတစ်ခုက သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အာရုံကြောများကို တိုက်ခိုက်နေလေသည်။

သူသည် ရုတ်တရက် နောက်လှည့်လိုက်ပြီး လူတိုင်းကို ကျောပေးထားကာ သူ၏ ပခုံးများသည် အသက်ရှူနှုန်းကို ချိန်ညှိနေသကဲ့သို့ အနည်းငယ် တုန်ခါသွား၏။

သူ ပြန်လှည့်လာသောအခါ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ပုံမှန် တည်ငြိမ်အေးဆေးသည့် အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူမ အပြည့်အဝ ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိသေးသော အပြုံးအရိပ်အယောင်တစ်ခုက သူမ၏ မျက်လုံးထောင့်တွင် ရှိနေဆဲပင်။

လုံးဝ ဆွံ့အနေသော ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းကို သူ ကြည့်လိုက်လေသည်။

"တပ်ဖွဲ့မှူးဝမ်..."

သူ၏ အသံတွင် တစ်စုံတစ်ရာသော စိတ်ခံစားမှုကို ဖိနှိပ်ထားသည့် ထူးဆန်းသော လေသံတစ်ခု ပါဝင်နေ၏။

"ယခင်က ကျွန်တော်ရဲ့ အကဲဖြတ်ချက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းရပါလိမ့်မယ်..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် တွေဝေနေဆဲဖြစ်ပြီး အလိုအလျောက် မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာအကဲဖြတ်ချက်လဲ..."

"ကျွန်တော် ဒီနေရာကို မလာခင်က သူရဲ့ အချက်အလက်တွေကို ကြည့်ပြီး သူက အရမ်း အန္တရာယ်များပေမဲ့ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ဖို့ ထိုက်တန်တဲ့ သူတစ်ယောက်လို့ ထင်ခဲ့တယ်... ဒီမစ်ရှင်ပြီးသွားရင် သူ့ကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမျိုးသားလုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့ထဲကို ခေါ်သွင်းဖို့တောင် စဉ်းစားခဲ့သေးတယ်..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ နှလုံးခုန်သံ တစ်ချက် ရပ်တန့်သွားပြီး "သွားပြီ... အမျိုးသားလုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့က သူ့ကို လာလုတော့မယ်" ဟု တွေးလိုက်မိလေသည်။

သို့သော်လည်း လန်ဖုန်း၏ နောက်ဆက်တွဲ စကားများက သူ့ကို လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့၏။

"ဒါပေမဲ့ အခုကြည့်ရတာ ကျွန်တော် မှားသွားပုံရတယ်..."

လန်ဖုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အလွန် လေးနက်သွားပြီး... အထင်ကြီး လေးစားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုပင် ပေါ်လွင်နေလေသည်။

"သူက လျှို့ဝှက်အေးဂျင့် တစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ လုံးဝ မသင့်တော်ဘူး၊ ဒါက သူရဲ့ ပါရမီကို ဖြုန်းတီးပစ်ရာကျလိမ့်မယ်..."

"သူက ပုံမှန်တိုက်ခိုက်ရေး အစီအစဉ် ဘယ်အရာနဲ့မှ မသက်ဆိုင်ဘူး..."

လန်ဖုန်းသည် လက်ညှိုးကို ဆန့်ထုတ်ကာ အရာအားလုံးကို ဖောက်ထွင်း၍ စာသင်ခန်းထဲရှိ ထိုလူကို မြင်နိုင်သကဲ့သို့ နှင်းပွင့်ပုံစံ အစက်အပြောက်များဖြင့် ပြည့်နေသော မျက်နှာပြင်ကို ညွှန်ပြလိုက်လေသည်။

"သူက တိုက်ခိုက်ရေးသမားတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး..."

"သူက ရန်သူ့ပစ်မှတ်တွေအတွက် အထူး ဖန်တီးထားတဲ့ လမ်းလျှောက်နေပြီး ကိုယ်ပိုင် အသိဉာဏ်ရှိတဲ့ မဟာဗျူဟာမြောက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စစ်ဆင်ရေး လက်နက်တစ်ခုပဲ..."

လန်ဖုန်းသည် စကားလုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာနှင့် သေချာစွာ ပြောလိုက်ပြီး စကားလုံးတိုင်းသည် ထိုနေရာရှိ လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲသို့ ရိုက်သွင်းလိုက်သော သံမဏိသံမှိုများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

"ခင်ဗျားတို့ ကျန်းချန်မြို့ ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုက အရာရာကို သေချာ ဖုံးကွယ်ထားတာပဲ..."

နျူကလီးယားပစ်လွှတ်ရန် ခလုတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော်လည်း ယင်းကို သတိမထားမိသော မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်တစ်ဦးကို ကြည့်သည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် သူက ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျားတို့က ဓားစာခံ ကယ်ဆယ်ရေး မစ်ရှင်တစ်ခု... လူသစ်မစ်ရှင်တစ်ခု လုပ်ဖို့ စစ်စက်ရုပ် တစ်ရုပ်ကို တကယ်ကြီး စေလွှတ်လိုက်တာလား..."

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်းသည် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ ထွက်မလာခဲ့ချေ။

“စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စစ်ဆင်ရေး လက်နက်လား..’

“စစ်စက်ရုပ်လား…”

သူသည် မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အရည်အသွေး နိမ့်ကျမှုကြောင့် ပို၍ ဝေဝါးကာ ရုပ်ဆိုးနေပုံရသော ချူးရှန့်၏ ဓာတ်ပုံကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

အတွေးတစ်ခုက သူ၏ စိတ်အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် အထိန်းအကွပ်မရှိ ပေါ်လာတော့သည်။

“ဖြစ်နိုင်တာက…”

“ငါက "ချူးရှန့် အသုံးပြုသူ လက်စွဲစာအုပ်" ကို အချိန်တစ်လျှောက်လုံး မှားယွင်းစွာ အသုံးပြုနေခဲ့တာများလား…”

“သူ့ကို ဘယ်လို ကန့်သတ်ရမလဲ၊ သူလုပ်ထားတဲ့ ပြဿနာတွေကို ဘယ်လို ရှင်းရမလဲဆိုတာကိုပဲ ငါ အမြဲတမ်း တွေးနေခဲ့တာ…”

“ဒါပေမဲ့... အစကတည်းက သူ့ကို "လက်နက်" တစ်ခုအဖြစ် သုံးခဲ့မယ်ဆိုရင်ရော…”

“ရာဇဝတ်ကောင်တွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ အထူး ရည်ရွယ်ပြီး ဖန်တီးထားတဲ့ ကြီးမားကျယ်ပြန့်ပြီး ခွဲခြားဆက်ဆံမှု မရှိတဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လက်နက်တစ်ခု အနေနဲ့ပေါ့…”

အခန်း(၁၀၀) ဦးလေးဝက်ဝံ လူဆိုးတွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ဒီကြားလုံးကို စားလိုက်ပါ

လန်ဖုန်း၏ စကားများကြောင့် အမိန့်ပေးယာဉ်အတွင်းရှိ လေထုက စေးကပ်ကာ လေးလံသွားလေသည်။

ဗျူရိုဒုတိယအကြီးအကဲ ကျိုးကျန်ကော်သည် သူ၏ မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး မှန်ဘီလူးနောက်ကွယ်ရှိ သူ၏ အကြည့်များတွင် နက်ရှိုင်းသော တွေးတောမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

အထူးရဲတပ်ဖွဲ့ ခေါင်းဆောင် ချန်မော့သည် မှင်သက်နေပြီး "မဟာဗျူဟာမြောက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စစ်ဆင်ရေး လက်နက်" ဟူသော အဆင့်မြင့် ဝေါဟာရကို နားလည်နိုင်ရန် ရုန်းကန်နေရလေသည်။

ဝမ်ထျဲ့ကျွင်း၏ စိတ်က ဆူညံစွာ လည်ပတ်နေဆဲ ဖြစ်၏။

သူသည် သူ့ကိုယ်သူ နန့်ချန်ရဲစခန်းခွဲ၏ ညစ်ညမ်းမှုနှိမ်နင်းရေးတပ်ဖွဲ့ ခေါင်းဆောင်ဟု မခံစားရတော့ချေ။

သူသည် လျှို့ဝှက်စစ်စခန်းတစ်ခု၏ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတစ်ယောက် ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။

သူသည် ပြဿနာရှာတတ်သော ရဲအရာရှိတစ်ဦးကို စီမံခန့်ခွဲနေရခြင်း မဟုတ်ဘဲ "ချူးရှန့်" ဟု နာမည်ဝှက်ပေးထားသော ကိုယ်ပိုင် အသိဉာဏ်ရှိသည့် နျူကလီးယားဗုံး တစ်လုံးကို စီမံခန့်ခွဲနေရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် အမျိုးသားလုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့မှ နည်းပညာအရာရှိ ပြန်ဆယ်ထားခဲ့သော အသံဖမ်းစနစ်မှ အသံသစ်များ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

၎င်းက ငိုကြွေးသံ မဟုတ်သလို ညှိနှိုင်းနေသည့် အသံလည်း မဟုတ်ပေ။

၎င်းအစား ကလေးဆန်ပြီး အနည်းငယ် မပီမသဖြစ်နေသော အသံလေး တစ်သံ ဖြစ်၏။

"ဦးလေးဝက်ဝံ..."

...

စာသင်ခန်းထဲတွင်။

အမာရွတ်မျက်နှာ၏ ကမ္ဘာကြီးက လုံးဝ ပြာနှမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏အပေါင်းအဖော် တစ်ယောက်က ဝက်သားနီနှပ် အလုပ်မခံချင်ဘူးဟု အော်ဟစ် ငိုကြွေးနေကာ လုံးဝ စိတ်လွတ်နေပြီဖြစ်၏။

အခြားအပေါင်းအဖော်တစ်ယောက်မှာ ကောင်မလေး၏ စကားများကြောင့် အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့သွားကာ ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များ ထွက်လာပြီး သတိလစ်သွားလေပြီ။

ဤအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်နှင့် သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်သူ သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေရင်း "ပြောင်းဖူးချိုးသလို ချိုးခံရ" ပါက လည်ပင်းမှ စတင် ချိုးခံရမည်လား၊ သို့မဟုတ် ခြေထောက်မှ စတင် ချိုးခံရမည်လား ဟူသည်ကို တွေးတောနေမိလေသည်။

သူက ပြန်ပေးဆွဲနေရသည်ဟု မခံစားရတော့ချေ။

သူသည် "အစာကွင်းဆက်၏ အောက်ခြေမှ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှု" ဟု အမည်ရသော ကြီးမားကျယ်ပြန့်သည့် စိတ်ကူးယဉ် ပြဇာတ်ကြီးတစ်ခုတွင် ပါဝင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။

ထို့ပြင် သူသည် ယဇ်ပူဇော်ခံရတော့မည့် အနစ်မြုပ်ဆုံးသော အနုပညာပစ္စည်းတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူ လုံးဝ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေချိန်တွင် ဆရာမလင်း ကာကွယ်ပေးထားသော ကလေးတစ်စုထဲမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

သူက စုရှောင်ယာ၏ မောင်လေး စုလဲ့လဲ့ပင် ဖြစ်၏။

ဤကလေးသည် သတ္တိအရှိဆုံးဖြစ်ပြီး ယခုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ချူးရှန့်ကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကာတွန်းအိုင်ဒေါအဖြစ် လုံးဝ မှတ်ယူထားပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် သူ၏ ခြေတံတိုလေးများဖြင့် ပြေးလာကာ ချူးရှန့်၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။

ဤလှုပ်ရှားမှုကြောင့် အမာရွတ်မျက်နှာ၏ နှလုံးခုန်သံတစ်ချက် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

*မလုပ်နဲ့…*

*ကလေးလေး အဲဒီကို မသွားနဲ့…*

*သူ ဟင်းချက်နည်းကို စဉ်းစားနေတဲ့အချိန်မှာ သွားပြီး အနှောင့်အယှက် မပေးနဲ့…*

သို့သော်လည်း စုလဲ့လဲ့သည် သူ၏ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော တွေးတောမှုများကို လုံးဝ လက်ခံရရှိခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

သူသည် သူ၏ မျက်နှာလေးကို မော့ကာ သူတို့အိမ်ရှိ ရေခဲသေတ္တာထက်ပင် ပိုမို အရပ်ရှည်သော "ဦးလေးဝက်ဝံ" ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ဖောင်းကားနေသော သူ၏ အိတ်ကပ်လေးထဲတွင် မွှေနှောက် ရှာဖွေလိုက်၏။

သူသည် လက်ဖဝါး၏ နွေးထွေးမှုကြောင့် အနည်းငယ် အရည်ပျော်နေသော ကပ်စေးစေး သစ်သီးသကြားလုံးတစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

သကြားလုံး အခွံပေါ်တွင် မည်သည့်အရာမှန်း မသိရသော မီးခိုးရောင် အမွေးအမျှင်တချို့ ကပ်နေပေသည်။

သူသည် ခြေဖျားထောက်ကာ "ရတနာ" ကို ချူးရှန့်၏ ဒူးခေါင်းအထိ ရောက်အောင် အစွမ်းကုန် မြှောက်ကိုင်ထားလိုက်၏။

အသံလေးသည် ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး အပြစ်ကင်းစင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"ဦးလေးဝက်ဝံ... သကြားလုံး စားပါလား..."

"မေမေက ပြောတယ်... သကြားလုံး စားရင် စိတ်သက်သာရာ ရစေတယ်တဲ့..."

"ဒီဟာက သွားမကပ်ဘူးနော်..."

စာသင်ခန်းတစ်ခုလုံးက ထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှုထဲသို့ ကျဆင်းသွားလေသည်။

အမာရွတ်မျက်နှာ၏ မျက်လုံးများသည် မျက်လုံးအိမ်ထဲမှ ကျွတ်ထွက်လာမတတ် ပြူးကျယ်နေ၏။

*ကျွေး... ကျွေးနေတာလား…*

*ဒီကလေးက ငရဲပြည်က မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို အစာကျွေးတဲ့ ဓလေ့ထုံးစံတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်နေတာလား…*

*သကြားလုံးက... အဲဒါ ဘာကြီးလဲ…*

*ယဇ်ပူဇော်ဖို့အတွက် ပူဇော်သက္ကာယလား…*

ချူးရှန့်က ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်ကို သူ မြင်လိုက်ရလေသည်။

ခေါင်းပေါ်ရှိ အလင်းရောင်ကြောင့် လင်းထိန်နေသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် မျက်နှာသည် အလင်းနှင့် အရိပ်၏ ဆန့်ကျင်ဘက်ကြောင့် ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေပုံရ၏။

ချူးရှန့်၏ အကြည့်သည် ကပ်စေးစေး သကြားလုံးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီးနောက် စုလဲ့လဲ့၏ ရှင်းလင်းပြီး အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

အလွန်ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာအမူအရာတစ်ခုက သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ချက်ချင်း ပေါ်လာလေသည်။

ထိုသကြားလုံးနှင့် ပတ်သက်၍ အနည်းငယ် ရွံရှာသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

မည်သို့ လုပ်ရမည်ကို မသေချာမှုနှင့် ကူကယ်ရာမဲ့မှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်လည်း ရှိနေလေသည်။

ကလေးငယ်၏ အပြစ်ကင်းစင်သော အကြည့်အောက်တွင် အနည်းငယ် ကူကယ်ရာမဲ့နေမှုလည်း ရှိနေပေသည်။

သူ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် သူသည် ဗုံးများကို ဖြုတ်ခဲ့သည်။ ဓားများကို ကိုယ်ဖြင့် ကာကွယ်ခဲ့ပြီး သေနတ်ကျည်ဆန်များကို ရင်ဆိုင်ခဲ့လေသည်။

သို့သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အကျပ်အတည်းမျိုးကို သူ တစ်ခါမျှ မဖြေရှင်းခဲ့ဖူးချေ။

သို့သော်လည်း ဤရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာအမူအရာကို မတူညီသော လူများက လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော နည်းလမ်းများဖြင့် အဓိပ္ပာယ် ကောက်ယူခဲ့ကြလေသည်။

လင်းဝမ်ချင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် ၎င်းက အလွန်ချစ်စရာကောင်းသော ဆန့်ကျင်ဘက် အခြေအနေတစ်မျိုးပင် ဖြစ်၏။

ဤမိစ္ဆာဆန်သော အမျိုးသားက ကလေးတစ်ယောက်ရှေ့တွင် သူ၏ အနေရခက်မှုနှင့် ကူကယ်ရာမဲ့မှုကို ဖော်ပြနေသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရလေသည်။

သူမ၏ နှလုံးခုန်သံတစ်ချက် ရပ်တန့်သွား၏။

*ဝါး...သူ ရှက်နေတာပဲ…*

*အရမ်းချစ်စရာကောင်းတာပဲ…*

သို့သော်လည်း အမာရွတ်မျက်နှာ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ၎င်းက အခြား ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်ရှင်တစ်ကားမျှသာ ဖြစ်၏။

၎င်းက အလွန် ရက်စက်သော လှောင်ပြောင်မှု တစ်ခုပဲ...။

*သူ စိတ်မရှည်တော့ဘူး…*

*သူက ပူဇော်သက္ကာယ အရမ်း သေးငယ်လွန်းတယ်ဆိုပြီး လှောင်ပြောင်နေတာပဲ…*

*အဲ့သကြားလုံးလေးက သူ့အတွက် ငါတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ တူနေမှာ သေချာတယ်…*

နောက်ပိုင်းတွင် မည်သို့ ဖြစ်လာမည်ကိုပင် သူ စိတ်ကူးယဉ်ပြီး ဖြစ်နေလေသည်။ ထိုလူက သကြားလုံးကို ယူလိုက်ပြီး မျက်နှာအမူအရာ ကင်းမဲ့စွာဖြင့် အမှုန့်ဖြစ်အောင် ချေမွပစ်လိုက်ကာ အေးစက်သော အသံဖြင့် "ငါ အချိုတွေ စားရတာ ငြီးငွေ့နေပြီ၊ ဒီနေ့တော့ အငန် အရသာတစ်ခုခုကို မြည်းစမ်းကြည့်ချင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်မည့် မြင်ကွင်းကို သူ မြင်ယောင်နေမိ၏။

ဤအတွေးကြောင့် အမာရွတ်မျက်နှာ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်တုန်ယင်သွားလေသည်။

ချူးရှန့်က အမှန်တကယ်ပင် ကိုင်းညွတ်လိုက်လေသည်။

သူသည် တောင့်တင်းစွာဖြင့် လက်လှမ်းလိုက်ပြီး စုလဲ့လဲ့၏ လက်ဖဝါးထဲမှ သကြားလုံးကို လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းဖြင့် ဂရုတစိုက် ကောက်ယူလိုက်၏။

လှုပ်ရှားမှုများသည် ရိုင်းစိုင်းသော်လည်း ကလေး၏ လက်များ ညစ်ပတ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသကဲ့သို့ သတိထားမှုတစ်မျိုး ပါဝင်နေလေသည်။

စုလဲ့လဲ့သည် သူ၏ လက်ဆောင်ကို ဦးလေးဝက်ဝံက လက်ခံလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အလွန်ဝမ်းသာသွားလေသည်။

စံပြပုဂ္ဂိုလ်များ၏ စွမ်းအားက အကန့်အသတ် မရှိပေ။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ကျစ်ဆံမြီးလေးနှင့် အခြားကောင်မလေးတစ်ယောက်ကလည်း သတ္တိများကို စုစည်းကာ အပြေးအလွှား ရောက်လာလေသည်။

သူမသည် သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဝက်ဝံပုံစံ ဘီစကွတ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ချူးရှန့်၏ လွတ်နေသော အခြားလက်တစ်ဖက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်၏။

"ဦးလေး... သမီးဟာကိုလည်း စားလို့ရတယ်နော်..."

ချူးရှန့်က လုံးဝ တောင့်တင်းသွားလေသည်။

ဘယ်ဘက်လက်ထဲတွင် ကပ်စေးစေး သကြားလုံးတစ်လုံး။

ညာဘက်လက်ထဲတွင် ခြောက်သွေ့ပြီး မာကျောသော ဘီစကွတ်တစ်ခု။

ကလေးနှစ်ယောက်က တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် မျှော်လင့်ချက် အပြည့်ရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို မော့ကြည့်နေကြလေသည်။

သူသည် မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော လက်ထိတ်နှစ်ခုဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရပြီး ထိုနေရာတွင် တင်းကျပ်စွာ သော့ခတ်ခံထားရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

အမာရွတ်မျက်နှာက သူ့ရှေ့ရှိ ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

အပြစ်ကင်းစင်သော ကလေးတစ်ယောက်က ငရဲပြည်မှ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို အစာကျွေးနေ၏။

ငရဲပြည်မှ မိစ္ဆာတစ်ကောင်သည် တန်ဖိုးပေါပေါ သရေစာနှစ်ခုကြောင့် အကျပ်ရိုက်နေရလေသည်။

ကောင်းကင်ဘုံနှင့် ငရဲပြည်တို့ ရောယှက်နေသော ဤလက်တွေ့မဆန်ပြီး အလွန်အဓိပ္ပာယ်မဲ့သည့်မြင်ကွင်းက သူ၏ စိတ်များကို စေးပျစ်သော အရည်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရစေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ကမ္ဘာအမြင်များ ပြိုကွဲသွားတော့သည်။

မည်သည့် ခြေရာလက်ရာမျှ မကျန်ရစ်လောက်အောင် အကြီးအကျယ် ပြိုကွဲသွားခြင်းပင်။

သူ့လက်ထဲရှိ အေးစက်နေသော သေနတ်နှင့် ယခုအခါ အသုံးမဝင်တော့သော အဝေးထိန်းခလုတ်ကို သူ ကြည့်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ကလေးများ၏ ဝန်းရံခြင်းကို ခံနေရပြီး လုံးဝ စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံရသော ချူးရှန့်ကို သူ ကြည့်လိုက်၏။

သူ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်မှာ…

သူနှင့် ဤလူသည် အဆင့်အတန်း တူညီမှုပင် မရှိကြောင်းကိုပင်။

သူကမူ ငွေအတွက် အလွန်အန္တရာယ်များသော ရာဇဝတ်မှုတစ်ခုကို ကျူးလွန်နေခြင်းဖြစ်၏။

တစ်ဖက်လူမှာမူ... သူ နားမလည်နိုင်သော ကစားပွဲတစ်ခု၊ အကောင်းနှင့် အဆိုး၏ နယ်နိမိတ်များကို ကျော်လွန်သွားသော ကစားပွဲတစ်ခု၊ နတ်ဘုရားနှင့် မိစ္ဆာတို့၏ ကစားပွဲတစ်ခုတွင် ပါဝင်နေသကဲ့သို့ ရှိနေလေသည်။

သူတို့က ဤဂိမ်းထဲရှိ NPC များသာ ဖြစ်ကြ၏။

အနည်းငယ် ထိလိုက်ရုံဖြင့် ကျိုးပဲ့သွားပြီး အတွေ့အကြုံ အမှတ်များပင် မပေးသော နောက်ခံကား အမျိုးအစားပင် ဖြစ်ပေသည်။

*မဖြစ်ဘူး…ဒီအတိုင်း ဆက်သွားလို့ မရတော့ဘူး…*

*ဒီအတိုင်း ဆက်သွားနေရင် ငါ ရူးသွားလိမ့်မယ်…*

*တစ်ဖက်လူရဲ့ အငွေ့အသက်က အရမ်း အားကောင်းလွန်းလို့ ပြန်ပေးဆွဲတဲ့ အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာမှာ ရူးသွပ်သွားတဲ့ ကျန်းချန်မြို့ရဲ့ ပထမဆုံးသော ပြန်ပေးဆွဲ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာတော့မယ်…*

သူ တစ်ခုခု လုပ်ရမည်။

ဤအရာအားလုံးကို သူ အဆုံးသတ်ရမည်။

အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်မှုများကြားတွင် မထင်မှတ်ဘဲ အမာရွတ်မျက်နှာ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ ရှင်းလင်းမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

သူသည် အမိန့်ပေးယာဉ် အပြင်ဘက်ရှိ ရဲမီးများကို သတိရသွား၏။

လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသော ထိုရဲအရာရှိများကို သူ သတိရသွားလေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မူလက "အဆုံးသတ်" နှင့် "တရားစီရင်ခြင်း" ကို ကိုယ်စားပြုသော ရဲအရာရှိများသည် သူ့အတွက် ရုတ်တရက် အလွန်ကြင်နာတတ်သူများ ဖြစ်လာတော့သည်။

လုံးဝကို ချစ်စရာကောင်းနေကြ၏။

*အဲဒါက ရန်သူ မဟုတ်ဘူး…*

*အဲဒါက တရားမျှတမှုပဲ…*

*အဲဒါက စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းပဲ…*

*အဲဒါက ဒီမိစ္ဆာရဲ့ လက်ဆုပ်တွင်းကနေ သူ့ကို ကယ်တင်နိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ပဲ…*

မည်သူကမျှ တစ်ခါမျှ မစဉ်းစားဖူးသော ရူးသွပ်သည့် အကြံအစည်တစ်ခုက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာလေသည်။

သူက ရုတ်တရက် အပြေးအလွှား မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။

ဤလှုပ်ရှားမှုက လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

လင်းဝမ်ချင်းသည် ကလေးများကို သူမ၏ အနောက်သို့ ချက်ချင်း ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။

ချူးရှန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ ကလေးနှစ်ယောက်ကို သူ၏ အနောက်တွင် ကာကွယ်ပေးလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်း စူးရှသွား၏။

သို့သော်လည်း အမာရွတ်မျက်နှာသည် ဓားစာခံများဆီသို့ မပြေးသွားသလို ချူးရှန့်ဆီသို့လည်း မပြေးသွားခဲ့ချေ။

သူသည် သူ့လက်ထဲရှိ သေနတ်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်လေသည်။

မျှော်လင့်ချက်မဲ့လုနီးပါး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူသည် အစွမ်းကုန် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားကာ အော်ဟစ်လိုက်ရင်း…

စာသင်ခန်း ပြတင်းပေါက်ဆီသို့…

"ခွမ်း..."

သူသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် မှန်ကို အားပါပါ ဝင်တိုက်လိုက်လေသည်။

မှန်က ချက်ချင်း ကွဲအက်သွား၏။

အေးစက်သော လေပြေတစ်ခု တိုက်ခတ်လာလေသည်။

အမာရွတ်မျက်နှာသည် ပြတင်းပေါက်မှ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ဝက်ကို ထုတ်ထားကာ အောက်ဘက်ရှိ လင်းလက်နေသော ရဲမီးများကို မျက်နှာမူလျက် ငိုရှိုက်သံပါကာ ရင်ကွဲနာကျဖွယ် အသံဖြင့် ကယ်တင်ရှင်ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ သူ၏ နောက်ဆုံး အော်ဟစ်သံကို ပြုလုပ်လိုက်တော့သည်။

"ရဲတွေရေ... ကယ်ကြပါဦး..."

"ဓားစာခံတွေကို မေ့ထားလိုက်... လာပြီး ငါ့ကို ဖမ်းကြပါ..."

"ဒီထဲမှာ ဘီလူးတစ်ကောင် ရှိနေတယ်... သူက လူမဟုတ်ဘူး... သူက လူသားစားတယ်..."

"ငါ လက်နက်ချတယ်... ငါ အရှုံးပေးတယ်... ငါ အမြင့်ဆုံးအဆင့် ကာကွယ်မှု တောင်းဆိုတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို စနိုက်ပါနဲ့ သေအောင် ပစ်လိုက်ပါ..."