အခန်း (၂၈၁-၂၈၂)

အခန်း။ ၂၈၁

ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့်ဆိုသည်မှာ တိုင်းပြည်တစ်ခု၏ ဝိညာဉ်ကြောအနှစ်သာရကို ငှားရမ်းကာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြား ပေါင်းစပ်ပြီး နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရခြင်းပင်။ ထိုမှတစ်ဆင့် နတ်ဘုရားဝိညာဉ်သည် ကမ္ဘာလောကနှင့် စတင်ထိတွေ့ကာ စိတ်အာရုံများကို ပိုမိုသန်မာစေသည်။

ထို့ကြောင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက် ခန္ဓာကိုယ်မှာ မည်မျှအရေးကြီးကြောင်း သိသာလှသည်။

"ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးလျှင် ကျင့်ကြံမှုလမ်းစဉ်လည်း ပျောက်ကွယ်သည်" ဆိုသော စကားမှာ အချည်းနှီးမဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယခုအခိုက်အတန့်တွင် စုန်ယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်သည်။ သူသည်

လည်း လွင့်ပြယ်ပျောက်ကွယ်သွားရမည် ဖြစ်သော်လည်း ရလဒ်မှာမူ လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။

သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကို မိစ္ဆာရတနာ လေးစေ့က ကာကွယ်ထားပြီး ဒုက္ခပင်လယ်ကမ်းခြေ၏ ထူးခြားလှသော ပတ်ဝန်းကျင်အောက်တွင် ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ်ရာ တုံ့ပြန်မှုများ စတင်ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

ဤမိစ္ဆာရတနာ ပုတီးစေ့ လေးစေ့မှာ ပြည့်စုံသော မိစ္ဆာရတနာတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ အပိုင်းအစတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုသို့ အစိတ်အပိုင်းများ ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်ပင် ဘယ်သူမှ မကြုံဖူးသောပြောင်းလဲမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ခြင်းပင်။

ထိုပုတီးစေ့ လေးစေ့အတွင်း၌ ချန်ဝမ်ကျားသစ်မျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ ဝိညာဉ် ကိုးပုံလေးပုံနှင့် ချန်ဝမ်ကျားဝိညာဉ်မှ ထုတ်ယူထားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကိုးပုံလေးပုံတို့ ကိန်းအောင်းနေသည်။

ထိုစွမ်းအားများမှာ မူလက အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေသဖြင့် ဘောလုံးတစ်ခု သို့မဟုတ် မီးခိုးရောင် နေမင်းတစ်စင်းကဲ့သို့ ထင်မှတ်စေသည်။

သို့သော် ယခုအခါ ဒုက္ခပင်လယ်ကမ်းခြေမှ တိုက်ခတ်လာသော ပင်လယ်လေပြင်းအောက်တွင် ၎င်းတို့မှာ မီးနှင့်တွေ့သော သံပိုင်းအစများကဲ့သို့ပင်။ မူလက သီးခြားစီဖြစ်နေသော ဝိညာဉ်ဆိုးများမှာ တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးလာပြီး တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပေါင်းစပ်လာကြသည်။

စုန်ယန်သည် သတိမလွတ်စေရန် အသည်းအသန် ကြိုးစား၍ တွန်းလှန်နေရသည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ မုန်တိုင်းဗဟိုချက်တွင် ရောက်နေသကဲ့သို့ပင်။

ဒုက္ခပင်လယ်၏ ပြင်းထန်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာတိုင်း သူသည် သူ့ကို ကာကွယ်ထားသော မိစ္ဆာရတနာ လေးစေ့ကို အစွမ်းကုန် ကျုံ့လိုက်ပြီး ခုခံနိုင်သွားသည့်အခါမှ အနည်းငယ် ပြန်လွှတ်ပေးကာ မိစ္ဆာရတနာများကို ပြန့်ကားစေသည်။

ဤသို့ဖြင့် ကျုံ့လိုက်၊ ပွလိုက် ဖြစ်နေသော အပြောင်းအလဲမှာ အသက်ရှူနေသကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ ပန်းပဲဆရာတစ်ဦးက တူဖြင့် ထုရိုက်နေသကဲ့သို့လည်းကောင်း ရိုက်ချလိုက်၊ မြှောက်လိုက်၊ တစ်ဖန်ပြန်၍ ရိုက်ချလိုက်နှင့် အစဉ်မပြတ် ဖြစ်နေတော့သည်။

မိစ္ဆာရတနာ ပုတီးစေ့လေးစေ့၊ ဝိညာဉ်ပေါင်းစုံအလံ၊ မျက်နှာမဲ့မျက်နှာဖုံး၊ စုန်ယန်၏ ကိုယ်ပိုင်နတ်ဘုရားဝိညာဉ်နှင့် ဒုက္ခပင်လယ်လေပြင်းထဲတွင် ပါလာသော ပြင်းထန်လှသည့် စွဲလမ်းငြိတွယ်မှုများကို ကုန်ကြမ်းများအဖြစ် အသုံးပြု၍ ဒုက္ခပင်လယ်လေပြင်းကို ပြင်းထန်သော မီးတောက်အဖြစ် အသုံးပြုကာ သွန်းလောင်းနေ၏။

နတ်ဘုရားရင်သွေးအဆင့်သို့ မရောက်ရှိသေးပါက ခန္ဓာကိုယ်မရှိလျှင် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ တိုက်ရိုက် ကျဆင်းသွားရမည်ပင်။

သို့သော် ယခု စုန်ယန်၏ အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းနေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျက်စီးသွားသော်လည်း သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာမူ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြင့်တက်နေသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခုမှာ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ တဖြည်းဖြည်း ပုံဖော်လာသည်။

...

မည်သည့်နှစ်၊ မည်သည့်လသို့ ရောက်နေသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

ရုတ်တရက် စုန်ယန်သည် ဝိညာဉ်မုန်တိုင်းအတွင်း၌ ဖြူဆွတ်သော အရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုဖြူဆွတ်သော အရိပ်မှာ သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကမ္ဘာ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် ဂရုတစိုက် ဝှက်ထားခဲ့ပုံရပြီး ယခုမှသာ အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရခြင်းပင်။

ထိုဖြူဆွတ်သော အရိပ်သည် ဒုက္ခပင်လယ်မုန်တိုင်းထဲတွင် သူနှင့်အတူ လိုက်ပါလည်ပတ်နေသည်။

ယခုအခိုက်အတန့်တွင် စုန်ယန်၏ စိတ်ကူးအတွေးတိုင်းမှာ အစဉ်မပြတ် ကြေမွပျက်စီးနေရသဖြင့် ထိုဖြူဆွတ်သော အရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ ခဏတာ မှင်တက်သွားသည်။

ရင်းနှီးသလိုလိုရှိသော်လည်း သဲသဲကွဲကွဲ မရှိပေ။

စိတ်အာရုံ ထောင်ချောက်ဆိုသည်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ထောင်ချောက်မျှသာ ဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်းရာနှင့်ချီ ကုန်ဆုံးသွားလျှင်ပင် ၎င်းသည် အတုအယောင်သာ ဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာရဟန်း၏ စွမ်းအားကြောင့် ထိုအတုအယောင် အတွေးများမှာ အလွန်ပြင်းထန်ခဲ့သော်လည်း မိစ္ဆာရဟန်း၏ လွှမ်းမိုးမှု ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ထိုအတွေးများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားခဲ့ရသည်။

သို့သော် မိစ္ဆာရဟန်းနှင့် ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းအပေါ် ထားရှိသော အမုန်းတရားမှာမူ စုန်ယန်၏ စိတ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ စွဲထင်၍ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုမုန်တိုင်းထဲတွင်ပင် စုန်ယန်သည် ထိုဖြူဆွတ်သော ဝိညာဉ်အရိပ်နှင့် ပွတ်ကာသီကာ ဖြတ်ကျော်သွားမိသည်။

နှစ်ဦးသားမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လည်ပတ်နေရင်း လက်မဝက်ခန့်သာ ကွာဝေးသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ခွဲခွာသွားကြသည်။

ထိုဖြူဆွတ်သော ဝိညာဉ်အရိပ်မှာ အပြင်ဘက်ရှိ မိစ္ဆာရတနာ ပုတီးစေ့ လေးစေ့အတွင်းသို့ ပေါင်းစပ်တော့မည့်ဆဲဆဲ၊ မိစ္ဆာရတနာ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သွားတော့မည့်ဆဲဆဲ၊ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြန်လည်ဝင်စားခွင့် မရတော့မည့်အရေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စုန်ယန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဒါက ပိုင်ရွှယ်ဟန်ပဲ။

ဖြူဆွတ်သော ဝိညာဉ်အရိပ်၏ အတွေးစများမှာ ကြာမြင့်စွာကပင် ပြုပြင်မရနိုင်လောက်အောင် ကြေမွပျက်စီးခဲ့ရသည်။

သူမသည် မှတ်ဉာဏ်အားလုံး ပျောက်ဆုံးနေသကဲ့သို့ ငေးငေးငေါငေါနှင့် အူတူတူ ဖြစ်နေရှာသည်။ စုန်ယန်၏ အကြည့်နှင့် ဆုံလိုက်ရသောအခါ သူမသည် ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်

တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။

အကြောင်းမှာ အသိစိတ် အနည်းငယ်မျှ ကျန်ရှိနေသေးသော မည်သည့်ဝိညာဉ်မဆို ယခုအချိန်တွင် စုန်ယန်ကို မြင်လိုက်ရပါက ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် လုံးဝနာခံခြင်းတို့သာ ရှိတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

စုန်ယန်သည် သူ၏စွမ်းအားကို ပြင်းထန်စွာ ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး မုန်တိုင်းထဲတွင် တရွေ့ရွေ့ ရှေ့သို့တိုးကာ ဖြူဆွတ်သော ဝိညာဉ်အရိပ်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ သူမ၏လက်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။

ပြင်းထန်လှသော စိတ်ခံစားချက်များမှာ မီးတောက်ကဲ့သို့ မလောင်မြိုက်တော့သော်လည်း သံယောဇဉ်နှင့် အတိတ်၏ အရိပ်အယောင်များမှာ ရှိနေဆဲပင်။

သူ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် အတွေးတစ်ခုကို တိုးညင်းစွာ ပေးပို့လိုက်သည်။

"သံသရာထဲကို သွားတော့...။

ပြီးတော့ ငါ အမိန့်ပေးတယ်... နောက်ဘဝမှာ မိသားစုကောင်းမှာ မွေးဖွားပြီး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေထိုင်ပါ။

မင်း လုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင်... နယ်စပ်ဒေသက တိမ်ဖြူတွေကို မကြာခဏ ကြည့်ပေးပါ။ ငါ့ကိုယ်စား ကြည့်ပေးပါ"

ဖြူဆွတ်သော ဝိညာဉ်အရိပ်သည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို လှုပ်ရှားလိုက်ပုံပင်။

သူမက "ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်..." ဟု ပြောနေသည်ကို စုန်ယန် ခံစားသိရှိလိုက်ရသည်။

သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်အရိပ်ကို နူးညံ့စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

ထို့နောက် အပြင်ဘက်ရှိ မိစ္ဆာရတနာ ပုတီးစေ့ လေးစေ့ကို ခွဲခွာစေရန် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ဖြူဆွတ်သော ဝိညာဉ်အရိပ်ကို အားဖြင့် မြှောက်တင်ကာ "သွားတော့" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဖြူဆွတ်သော ဝိညာဉ်အရိပ်သည် ကွဲကွာသွားသော မိစ္ဆာပုတီးစေ့များကြားမှ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။ သူမတွင် ပြင်းထန်သော စွဲလမ်းငြိတွယ်မှု မရှိပေ။

ဒုက္ခပင်လယ်သည် သူမ၏ ယခုဘဝမှ အကြောင်းအကျိုးများကို ချက်ချင်းပင် ခွာထုတ်ပေးလိုက်သဖြင့် သူမ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်မှာ သံသရာထဲသို့ အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ ကူးပြောင်းသွားနိုင်ခဲ့သည်။

မိစ္ဆာပုတီးစေ့များ ကွဲကွာသွားသည့် ထိုခဏ၌ပင် အပြင်ဘက်မှ ဒုက္ခပင်လယ်လေပြင်း တစ်ဝိုက်က စုန်ယန်ဆီသို့ တိုးဝင်လာသည်။

စုန်ယန်သည် သူ၏လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး ထိုလေပြင်းများကို သူ၏ နုနယ်သော နတ်ဘုရားဝိညာဉ်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ရိုက်ခတ်စေလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီးနောက် ရုတ်တရက် အရူးအမူး ရယ်မောကာ ဟစ်အော်လိုက်သည်။

"လာစမ်း လာကြစမ်း ပိုပြီးတော့ လာစမ်းပါဦး"

ထို့နောက် သူသည် မိစ္ဆာပုတီးစေ့များကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းရန် စွမ်းအားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုလေပြင်းနှင့်အတူ ပါလာသော ကြီးမားလှသည့် စွဲလမ်းမှုများကို စတင်ခံယူတော့သည်။

နစ်မွန်းသွားခြင်းက ပြန်လည်ဝင်စားခြင်း ဖြစ်သလို လက်လွှတ်လိုက်ခြင်းကလည်း အသစ်တစ်ဖန် မွေးဖွားခြင်းပင်။

သို့သော် စုန်ယန်သည် နစ်မွန်းသွားခြင်းလည်း မရှိသလို လက်လွှတ်လိုက်ခြင်းလည်း မရှိဘဲ အခြားသူတို့၏ ကြီးမားလှသော စွဲလမ်းမှုများကို ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် ကြိုးစားနေသည်။

သူသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကို ဆွဲထုတ်ကာ အစဉ်အမြဲ တည်ရှိနေသော ငရဲဘုံအတွင်း၌ ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ထပ်တလဲလဲ ရုန်းကန်နေတော့သည်။

...

...

ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်နေသော နန်းတော်တစ်ခုအတွင်း၌ အင်းဆက်များ တွားသွားနေကြပြီး ထူးဆန်းသော ပိုးမွှားများ၏ အော်မြည်သံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် နန်းတော်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် ထိုင်နေပြီး လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားသော မီးခိုးနက်များ ဝန်းရံလျက် ရှိသည်။ ထိုပုံရိပ်သည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေပုံရသော တုန်ရီနေသည့် အသံဖြင့် ကိုယ့်ကိုကိုယ် ရေရွတ်နေသည်။

"လေးစေ့တောင် လိုသေးတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီ လေးစေ့က ဒုက္ခပင်လယ်ထဲကို ပြန်ကျသွားပြီ။ အဲဒီ လေးစေ့မပါဘဲ ငါ ဘယ်တော့မှ ပြည့်စုံလာမှာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ခုကိုလည်း ဘယ်တော့မှ တက်လှမ်းနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

အခန်း။ ၂၈၂

သူသည် သူ၏အခြေအနေကို တည်ငြိမ်အောင် အစွမ်းကုန်ကြိုးစားပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်ကို အကဲခတ်ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အနည်းဆုံးတော့ ကျေနပ်စရာပင် အင်းဆက်ဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်သန်မာလှသည်။ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားသော်လည်း အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုပေးလျှင် နတ်ဘုရားရင်သွေးအဆင့်တစ်ပိုင်းအထိ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာနိုင်သည်။

"အဲဒီကောင်လေး ဒုက္ခပင်လယ်ထဲကနေ လွတ်မြောက်လာနိုင်ပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပဲ"

"အဲဒီအခါကျမှ ငါ သူ့ကိုရှာပြီး ငါပိုင်ဆိုင်တာတွေကို ပြန်သိမ်းပိုက်ရမယ်"

ဤပုံရိပ်မှာ နောက်ဆုံးအခိုက်အတန့်တွင် အင်းဆက်ဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပူးကပ်သိမ်းပိုက်လိုက်သော မိစ္ဆာရဟန်းပင်။

အင်းဆက်ဘုရင်မှာ အလွန်အားနည်းနေချိန် မိစ္ဆာရဟန်းမှာမူ မိစ္ဆာပုတီးစေ့ ငါးစေ့ကို ပေါင်းစပ်ထားနိုင်ချိန်ဖြစ်ရာ ထိုခဏအတွင်း ဖြစ်ပျက်သွားသမျှ၏ ရလဒ်မှာ မိစ္ဆာရဟန်းသည် အင်းဆက်ဘုရင်ကို သိမ်းပိုက်ကာ ဒုက္ခပင်လယ်၏ ဆွဲငင်မှုကို သီသီလေးလွတ်မြောက်၍ လူသားကမ္ဘာသို့ ပြန်ရောက်လာနိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။

ယခုအချိန်တွင် စုန်ယန်ကို လူသားကမ္ဘာသို့ ပြန်လာစေချင်ဆုံးသူမှာ သူပင်။

အကြောင်းမှာ စုန်ယန်ထံရှိ ပုတီးစေ့ လေးစေ့ကို ဝါးမြိုနိုင်မှသာ သူသည် ပြည့်စုံခြင်းသို့ ရောက်ရှိနိုင်မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ စုန်ယန်အတွက်လည်း ထိုနည်းတူပင်။

ဤအချိန်မှာ အလွန်ကြာမြင့်နိုင်သော်လည်း မိစ္ဆာရဟန်း သို့မဟုတ် ယခုလက်ရှိ အင်းဆက်ဘုရင်အတွက်မူ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

သူ၏အမြင်တွင် စုန်ယန်မှာ အလွန်ဉာဏ်များပြီး နည်းလမ်းစုံလှသူဖြစ်သည်။ ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့် အစောပိုင်းမျှဖြင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် လက်လှမ်းမမီသော ဝိညာဉ်ခရိုင်အတွင်း၌ အကျိုးအမြတ်အများဆုံး ရရှိသွားခဲ့ခြင်းကပင် သက်သေပင်။

အကယ်၍ စုန်ယန်သာ လူသားကမ္ဘာသို့ ပြန်လာနိုင်ခဲ့လျှင် စုန်ယန်ကို အင်အားကြီးထွားလာစေရန် သူ အချိန်ပေးတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ကံကောင်းသည်မှာ မိစ္ဆာပုတီးစေ့မှာ ကိုးစေ့ကွဲနေခြင်းဖြစ်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးလုံး လူသားကမ္ဘာတွင် ရှိနေသရွေ့ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တည်နေရာကို အာရုံခံနိုင်ကြမည်ပင်။

စုန်ယန် ပြန်လာသည်ကို အာရုံခံမိသည်နှင့် သူ ချက်ချင်းသွားရောက် သတ်ဖြတ်ပေတော့မည်။

...

...

နစ်လိုက် ပေါ်လိုက် ပေါ်လိုက် နစ်လိုက်ဖြင့် စုန်ယန်သည် ဒုက္ခပင်လယ်၏ အဆုံးမရှိသော တောရိုင်းမြေပြင်ပေါ်တွင် မြက်ခြောက်ပုံကြီးကဲ့သို့ လွင့်ပါးနေခဲ့သည်။

ဖျန်း...

ဖျန်း...

ဖျန်း...

နေရာတစ်ခုသို့ လွင့်ရောက်သွားချိန်တွင် ဒီရေတက်လာသကဲ့သို့ ပင်လယ်ရေလှိုင်းများက မီးခိုးရောင် အစအနတစ်ခုကို ရိုက်ခတ်သွားသည်ကို စုန်ယန် ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုမီးခိုးရောင်မှာ အခြားပင်လယ်ရေများကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ မတ်တပ်ထရပ်ကာ လူပုံသဏ္ဌာန် ပြောင်းလဲသွားသည်။

မီးခိုးရောင် ဖာရာပေါင်းစုံ ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာမှာ ဝေဝါးနေကာ လက်အုပ်ချီထားသည်။ ထိုပုံရိပ်သည် စုန်ယန်ကို မြင်သည်နှင့် ဆွဲဆောင်ခြင်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ သူ့ထံသို့ အရူးအမူး ပြေးဝင်လာတော့သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် စုန်ယန်၏ ပေါင်းစပ်ထားသော မိစ္ဆာပုတီးစေ့ လေးစေ့ထဲသို့ နောက်ထပ် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ထပ်မံပေါင်းစပ်သွားပြန်သည်။ ၎င်းမှာ ဒုက္ခပင်လယ်၏ ဝိညာဉ်စွဲပင်။

၎င်းသည် ဝိညာဉ်တစ်ခုကို လွတ်မြောက်စေခဲ့သော်လည်း စွဲလမ်းခြင်း၏ ပြင်းထန်သော အကြောင်းအကျိုးကိုမူ မဖြေဖျောက်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် "ငါ ငရဲမဆင်းရင် ဘယ်သူဆင်းမလဲ" ဟူသော မူကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဝိညာဉ်စွဲဖြစ်လာခဲ့ခြင်းပင်။

...

နောက်ထပ် အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ဒုက္ခပင်လယ်ကမ်းခြေ၏ မီးခိုးရောင်အောက်တွင် အလွန်ထင်ရှားလှသော ဖြူလွလွ ကျောက်ခဲလေးတစ်လုံးမှာလည်း မိစ္ဆာပုတီးစေ့ လေးစေ့နှင့် လာရောက်ကပ်ငြိသွားပြန်သည်။

...

နောက်ထပ် အချိန်အတော်ကြာပြန်သောအခါ ဒုတိယမြောက် ဝိညာဉ်စွဲကိုလည်း စုန်ယန်က ဖမ်းယူ၍ ရရှိခဲ့ပြန်သည်။

...

...

အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် စုန်ယန် ဒုက္ခပင်လယ်ကမ်းခြေသို့ ကျရောက်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာ တိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် တောင်ပိုင်းဒေသ၊ ဝူနိုင်ငံ အပါအဝင် နိုင်ငံသုံးနိုင်ငံ၏ နယ်မြေဟောင်းတွင်မူ

"ဟဲဟဲ... အတော်ရှာလိုက်ရတာ။ ဒီမြူပင်လယ်အောက်မှာ တကယ်ပဲ ရတနာတွေ ဝှက်ထားတာ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး"

အမှောင်ရိပ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသောအသံမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူသည် အိုင်အောက်ခြေရှိ ရွှံ့နွံနှင့် သဲများထဲတွင် နစ်မြုပ်နေပြီး ဝှက်ထားသော အစီအရင်အင်းကွက်များ ဝန်းရံထားသည့် နေရာတစ်ခုကို မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့ရှိခဲ့ခြင်းပင်။ ၎င်းမှာ ဖန်သားစီရင်စုခန်းမတစ်ခုပင်။

သူသည် အထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်ဝင်ရောက်လိုက်ရာ တံခါးက အိုင်ရေများကို အပြင်ဘက်တွင် ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။ အတွင်းဘက်ရှိ မြင်ကွင်းကြောင့် ထိုလူငယ်မှာ မှင်တက်သွားရသည်။

ထိုနေရာတွင် စနစ်တကျ စီထားသော စာအုပ်စင်တန်းကြီးများ ရှိနေသည်။

"ငါတော့ ချမ်းသာပြီ... ချမ်းသာပြီဟေ့..."

"ဒါက ဂိုဏ်းတစ်ခုခုရဲ့ အမွေအနှစ် အကြွင်းအကျန်တွေများလား။ ဒီလိုဆိုရင်တော့ နဂါးပုန်းအသင်းတော်မှာ ငါ အဆင့်ကောင်းကောင်း ရမှာအသေအချာပဲ။ ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုဝင်တွေရဲ့ သတိပြုမိတာကိုတောင် ခံရပြီး သူတို့နောက် လိုက်သွားနိုင်ရင် လိုက်သွားနိုင်ဦးမှာ"

ထိုလူငယ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တွေးတောနေမိသည်။

ခဏတာအတွင်းမှာပင် သူသည် သူ၏ မူလရည်ရွယ်ချက်ကို မေ့လျော့သွားပြီး စာအုပ်စင်ဆီသို့ ပြေးသွားကာ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဆွဲထုတ်၍ လှန်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုစာအုပ်၏ စာမျက်နှာများပေါ်တွင် မလှပသော လက်ရေးများဖြင့် ရေးသားထားသည်။

"နတ်ဘုရားဝိညာဉ်သည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြား ပထမဆုံး ပေါင်းစပ်ရမည်။ ပြီးပြီ... ပြီးပြီ... အဖိုးကြီး အောင်မြင်ပြီဟေ့"

လူငယ်သည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ဤစီနီယာကြီး ဘာတွေအောင်မြင်ခဲ့တာလဲဆိုသည်ကို သိလိုသဖြင့် စာအုပ်ကို အမြန်လှန်လှောကြည့်သည်။ သို့သော် သူ ဘာမှမတွေ့ရပေ။

သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ထိုစာအုပ်ကို ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ဆက်လက်ရှာဖွေပြန်သည်။ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ကျင့်စဉ်တစ်ခုမျှ မတွေ့ရသဖြင့် သူ၏မျက်နှာတွင် မကျေမနပ်ဖြစ်မှုများ ပေါ်လာသည်။

သူသည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း လက်ချောင်းများဖြင့် ဂါထာတစ်ခု ဖော်ဆောင်ကာ ပျံသန်းခြင်းဓားကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဒေါသတကြီး ခုတ်ထွင်၍ ဖျက်ဆီးတော့သည်။

သူက ခုတ်ထွင်နေရင်းဖြင့် "အခွင့်အရေး မရှိဘူးဆိုရင်လည်း ပျက်စီးသွားတာပဲ ကောင်းတယ်။ ငါ့ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေကို တကယ် ဖြုန်းတီးပစ်တာပဲ။ ဖျက်ဆီးပစ်တာနဲ့ တန်တယ်" ဟု ပြောဆိုနေသည်။

ဂျွတ်... ဂျွတ်...

ဒုန်း

သစ်သားစများ လွင့်စင်သွားပြီး စာအုပ်စင်များ ပြိုလဲကုန်ကာ ဖန်သားစီရင်စုခန်းမအတွင်းရှိ ထိန်းသိမ်းထားသော စာပေဆောင်မှာ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ပျက်စီးသွားတော့သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ထူးဆန်းသော ဝုန်းကနဲ အသံတစ်ခုက ထိုလူငယ်၏ နားထဲသို့ ရုတ်တရက် တိုးဝင်လာသည်။

သူ ခုတ်ထွင်လိုက်သော စာအုပ်စင်တစ်ခု၏ အောက်ခြေရှိ နေရာလွတ်တွင် အလွန်လျှို့ဝှက်သော အခန်းငယ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ လူငယ်သည် ရှေ့သို့ အမြန်တိုးသွားပြီး လက်လှမ်းလိုက်ရာ လျှို့ဝှက်သေတ္တာတစ်ခုကို မမျှော်လင့်ဘဲ ဆွဲထုတ်မိသွားသည်။

ထိုလျှို့ဝှက်သေတ္တာ၏ အဖုံးပေါ်တွင် ရေးထားသည်မှာ "ဤအတွင်း၌ရှိသော နတ်ဓားအာရုံပြုပုံမှာ ခရမ်းရောင်နန်းတော် တားမြစ်မြေရှိ ကျောက်နံရံမှ ပုံတူကူးထားခြင်းပင်။ ရရှိခဲ့ပါက နောက်မျိုးဆက်များအနေဖြင့် ဂရုတစိုက် ကိုင်တွယ်ကြပါ။ အခြားသူများကို မပြပါနှင့်..."

"နတ်ဓားအာရုံပြုပုံ ဟုတ်လား"

လူငယ်သည် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားပြီး လျှို့ဝှက်သေတ္တာကို အမြန်ဖွင့်လိုက်ရာ အထူးပြုလုပ်ထားသော သတ္တုထွင်းပုံတစ်ပုံကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုပုံပေါ်တွင် စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲသော ရှေးဟောင်းအရှိန်အဝါများ ကိန်းအောင်းနေပြီး ပုံစံမှာမူ အလွန်ရိုးရှင်းသည်။

အထက်တွင် အမည်းရောင်၊ အောက်တွင် အဖြူရောင်ဖြစ်ပြီး အလယ်တွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ခွဲထုတ်ကာ နေဝင်ချိန်နှင့် မိုးသောက်ချိန်ကို ဖြတ်တောက်ထားသော ပါးလွှာသည့် ဓားရှည်ကြီးတစ်လက် ရှိနေသည်။

"ဒါနတ်ဓားလား ရတနာပဲ"

လူငယ်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလိုအလျောက် ဝေ့ကြည့်

လိုက်သည်။

မည်သူမျှ မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ လောဘစိတ်ဖြင့် တောက်ပလာပြီး "ဒီအခွင့်အရေးကို အမိအရယူပြီး ဒီပုံကို အာရုံပြုကြည့်ရမယ်။ အကျိုးကျေးဇူး အများကြီး ရနိုင်တယ်။ ဒါ ငါ့ရဲ့ ကံတရားပဲ" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူသည် နတ်ဓားအာရုံပြုပုံကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်ကာ အာရုံစတင်ပြုတော့သည်။

"ဒါက နောက်ဆုံးတော့ ပုံတစ်ပုံပဲလေ... စမ်းကြည့်ရုံနဲ့တော့ ဘာမှမဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ငါထင်

တယ်။ ဒါလေး စမ်းကြည့်တာပဲဟာ ဘာများ မှားနိုင်မှာ မို့လို့လဲ"

သူသည် စိုက်ကြည့်ရင်း စိုက်ကြည့်ရင်းဖြင့် အချိန်အတော်ကြာလာသောအခါ လူငယ်၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရုတ်တရက် ဝေဝါးလာပြီး ရုန်းကန်ခြင်းပင် မပြုနိုင်တော့ဘဲ မျက်ဖြူလန်သွားတော့သည်။