အခန်း (၂၈၃-၂၈၄)

အခန်း။ ၂၈၃

သူ၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်သည် ထိုနတ်ဓားကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူနှင့်မသက်ဆိုင်သော မရေမတွက်နိုင်သည့် မှတ်ဉာဏ်များမှာ ဒလဟော စီးဝင်လာတော့သည်။

ထိုမှတ်ဉာဏ်များမှာ အရိုးထဲအထိ စွဲထင်သွားပြီး ခဏချင်းမှာပင် သူသည် သူ့ကိုယ်သူ ပျောက်ဆုံးသွားရရှာသည်။

သူ၏ နောက်ဆုံးအမြင်အာရုံတွင် အဆုံးမရှိသော တောရိုင်းမြေပြင်ထက်မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မီးခိုးရောင် နေမင်းကြီးကိုသာ မြင်လိုက်ရတော့သည်။

ထိုနေမင်းကြီးသည် သူ့ထံသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာနေသည်။

ဒါ... ဘယ်လိုမိစ္ဆာကောင်ကြီးလဲ။

နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော ထိုအတွေးမှာ သူ၏စိတ်ထဲတွင် လောင်မြိုက်သွားပြီးနောက် မည်သည်ကိုမျှ မမြင်ရတော့ပေ။

သူသည် လုံးဝရူးသွပ်သွားတော့သည်။

...

"ဟူး..."

"ဟူး..."

မှောင်မည်းနေသော အိုင်အောက်ခြေရှိ ဖန်သားအိမ်အတွင်း၌ အသက်ရှူသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

လူငယ်သည် ပြိုလဲနေသော အနက်ရောင်စာအုပ်စင်ကို မှီ၍ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း ရုတ်တရက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါက ဘယ်သူလဲ..."

"ငါက... တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ..."

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်...

သူသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ ဝေဝါးနေသော အကြည့်များမှာ ပြန်လည်ကြည်လင်လာပြီး "ငါက စုန်ယန်ပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ခေါင်းကို နောက်သို့လှန်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ ရက်စက်သော်လည်း ဝမ်းသာအားရဖြစ်နေသည့် အပြုံးဖြင့် ကွေးညွတ်သွားကာ ဖြူဖွေးသော သွားများကို ဖော်ပြနေသည်။

"ဘယ်နှစ်နှစ်တောင် ရှိသွားပြီလဲ... ငါ... နောက်ဆုံးတော့ ထွက်လာနိုင်ခဲ့ပြီ"

"နောက်ဆုံးတော့..."

"အပြင်ရောက်ပြီ"

သူ၏အကြည့်များက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြန့်ကျဲနေသော စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကောက်ယူကာ အကြမ်းဖျင်း ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။

"နတ်ဓားအာရုံပြုပုံတဲ့လား... တစ်ဖန်ပြန်ပြီး နတ်ဓားအာရုံပြုပုံပဲပေါ့။ ဒီအာရုံပြုပုံက ငါ့အသက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကယ်တင်လိုက်ပြန်ပြီပဲ။ ငါက နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းနဲ့ တကယ်ကို ရေစက်ရှိတာပဲ။

ငါ့ရဲ့ မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်းတွေ ခုချိန်မှာ ဘယ်မှာရှိနေကြမလဲ။ အသက်ရှင်နေကြတုန်းလား ဒါမှမဟုတ် သေဆုံးသွားကြပြီလား။ သူတို့တွေ ပိုပြီးတိုးတက်နေကြပြီလား ဒါမှမဟုတ် မြေကြီးထဲက အရိုးစုတွေပဲ ဖြစ်နေကြပြီလား ဆိုတာ သိချင်မိသား"

သူသည် စနစ်အချက်အလက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သက်တမ်းနေရာတွင် [သက်တမ်း: ၄၁/၈၆၃၉] မှ [သက်တမ်း: ၁၄၁/၈၆၃၉] သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် နှစ်ပေါင်းတစ်ရာ တိတိ ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာမူ ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း သတ္တမအဆင့်ဖြစ်ရာ ဤခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ မူလအဆင့်ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

သို့သော် စုန်ယန်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဘုရားဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ ဝိညာဉ်

သန့်စင်ခြင်း သတ္တမအဆင့်ဟူသော အယူအဆကို ကျော်လွန်နေသည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်သည်။ ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့်ပင် သူ၏ ဝိညာဉ်သန်မာမှုကို မယှဉ်နိုင်ဘဲ နတ်ဘုရားရင်သွေးအဆင့်ကြားတွင်ပင် သူသည် ထင်ရှားနေပေလိမ့်မည်။

သို့သော် သူ ပြန်လည်နိုးထလာသည့် ခဏ၌ပင် မပြည့်စုံမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဘဝနှင့် ဝိညာဉ်၏ ပြည့်စုံမှုတွင် တစ်ခုခု လိုအပ်နေခြင်းပင်။

ထိုမပြည့်စုံမှုက သူ့ကို အလွန်အမင်း နေရခက်စေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏နှလုံးသားထဲ၌ ခဏတာမျှ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

သူသည် မြောက်ဘက်အရပ်ဆီသို့ အလိုအလျောက် လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

သူ၏ အခွင့်အလမ်းမှာ မြောက်ဘက်ကမ္ဘာတွင် ရှိနေသည်ဟု သူ ခံစားရသည်။

တောင်တန်းနှင့် ပင်လယ် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုထံတွင်ပင်။

ထိုမိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုထံမှ အခွင့်အလမ်းကိုသာ သူ ပေါင်းစပ်နိုင်လျှင် သူသည် ပြည့်စုံသူတစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်ပေမည်။

ထိုအတောအတွင်းမှာပင် မြောက်ဘက်အရပ်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်သည်လည်း ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပွင့်လာပြီး သူ့ကို အဝေးမှ လှမ်းကြည့်နေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

"မိစ္ဆာရဟန်း"

စုန်ယန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် စူးရှသွားတော့သည်။

မိစ္ဆာရဟန်းကို အဘယ်ကြောင့် အမုန်းကြီးမုန်းနေရတာလဲဆိုသော အကြောင်းရင်းများမှာ ဝေဝါးနေသော်လည်း ထိုအမုန်းတရားမှာမူ သူ၏အရိုးထဲအထိ စွဲထင်နေဆဲပင်။

သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ရှိအခြေအနေကို ဆန်းစစ်လိုက်သည်။

ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်က အရင်က ကျင့်စဉ်တွေ၊ မှော်အတတ်တွေနဲ့ သွေးမျိုးဆက်ပါရမီတွေကိုပါ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒုက္ခပင်လယ်ကမ်းခြေ ခရီးစဉ်အတွင်းမှာ အဲဒါတွေကို ငါ့ဝိညာဉ်နဲ့ ထာဝရပေါင်းစည်းထားတဲ့ ပါရမီတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ခဲ့ပြီ။

ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ အခု ခန္ဓာကိုယ်က ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း သတ္တမအဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတယ်။ အားနည်းလွန်းတယ်...။

မိစ္ဆာရဟန်းက မြောက်ဘက်မှာ ရှိနေနိုင်တယ်ဆိုရင် အဲဒီတုန်းက သူ လွတ်မြောက်သွားခဲ့တာ သေချာသလောက်ရှိတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မိစ္ဆာရဟန်းမှာက ငါ့လိုမျိုး ချန်ဝမ် ကျားမျိုးနွယ် သွေးမျိုးဆက် မရှိဘူးလေ။ ဒါကြောင့် ချန်ဝမ် မိစ္ဆာပုတီးစေ့ကို ငါ့လိုမျိုး တိတိကျကျ ထိန်းချုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒီလောက်နှစ်တွေ အကြာကြီးမှာ မိစ္ဆာရဟန်းရဲ့ အစွမ်းက နှိုင်းယှဉ်လို့မရအောင် သန်မာနေလောက်ပြီ။ အခုချက်ချင်း မြောက်ဘက်ကိုသွားပြီး မိစ္ဆာရဟန်းကို ရင်ဆိုင်ဖို့ဆိုတာ ကိုယ့်

ကိုကိုယ် သတ်သေတာနဲ့ အတူတူပဲ။

စုန်ယန်သည် သေဘေးမှ လွတ်မြောက်လာခြင်းအတွက် ဝမ်းသာမိသော်လည်း တစ်ဖက်

တွင်လည်း ပြန်လည်သုံးသပ်မှုများ ရှိနေသည်။ သူသည် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ပေးဆပ်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ကို ရယူခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ထိုအလဲအလှယ်မှာ တန်မတန် သူကိုယ်တိုင်ပင် မဝေခွဲနိုင်သေးပေ။

သို့သော် ပျက်စီးခဲ့ပြီးသော လှေဖြစ်သဖြင့် အများကြီး တွေးမနေတော့ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်များကို စတင်ရှာဖွေလိုက်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်များမှာ ဒုက္ခပင်လယ်မှ စွဲလမ်းမှုများကြောင့် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်နေသဖြင့် အခြားသူများဆိုလျှင် ပြန်လည်စုစည်းရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့သော် စုန်ယန်အတွက်မူ ထိုအကြောင်းအကျိုး အပိုင်းအစများကို ပြန်လည်ဆက်စပ်ရန်မှာ မခက်ခဲလှပေ။ သူသည် သေချာစွာ ဆန်းစစ်ကြည့်ပြီးနောက် လက်ရှိအခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်း ပုံဖော်လိုက်နိုင်သည်။

...

လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များစွာက ရုပ်သေးဂိုဏ်းသည် တောင်တန်းနှင့် ပင်လယ် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ ဖိနှိပ်မှုကို ခံစားလာရပုံပင်။ ထို့ကြောင့် ယွီရွှမ်ဝေနှင့် နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်းမှ လူများနှင့် ပူးပေါင်းကာ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။

စုန်ယန် ပေးအပ်ခဲ့သော ဝိညာဉ်ရွှေကျောက်များ၏ အကူအညီဖြင့် ရှေးဟောင်း ရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစီအရင်ကို နောက်ဆုံးတွင် ပြုပြင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

ထိုအစီအရင်၏ အခြားတစ်ဖက်မှာ မိစ္ဆာများ ထူထပ်လှသော်လည်း ၎င်းသည် ဤတိုက်ကြီး၏ အစွန်အဖျား မြောက်ဘက်ဒေသဖြစ်ပြီး ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုများစွာ နေထိုင်ရာ အရပ်လည်း ဖြစ်သည်။ ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုများ၏ အုပ်ချုပ်ပုံမှာ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုများနှင့် ဆင်တူသည်။

သူတို့မှာ လောကီလောကနှင့် ကင်းကွာစွာ နေထိုင်လေ့ရှိပြီး မျိုးနွယ်စုတစ်ခုစီက တိုင်းပြည်

ပေါင်းများစွာကို စီမံအုပ်ချုပ်ကြသည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် သူတို့ကို ရှေးဟောင်းနိုင်ငံဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။

ရှေးဟောင်း ရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစီအရင် ပွင့်သွားခြင်းက ရှေးဟောင်းနိုင်ငံ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်းရရှိခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် မိစ္ဆာနိုင်ငံ၏ တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်သော ရှားပါးလှသည့် လမ်းကြောင်းဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ထို့ကြောင့် ရှေးဟောင်းနိုင်ငံသည် ကျင်းနိုင်ငံဆီသို့ လူများ ချက်ချင်းစေလွှတ်ကာ ထူးခြားသော နည်းလမ်းများဖြင့် တောင်ဘက်ဒေသ၏ ဝိညာဉ်ကြောများကို ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်က စိုက်ပျိုးကျင့်ကြံရန် မသင့်တော်သော ထိုမြေရိုင်းများမှာ ကျင့်ကြံသူများအတွက် သင့်တော်သော နေရာများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှေးဟောင်းနိုင်ငံသည် မြောက်ဘက်ရှိ ဂိုဏ်းအချို့ကိုလည်း ဤနေရာသို့ အတင်းအကျပ် ပြောင်းရွှေ့ခိုင်းခဲ့သည်။

သို့သော် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုနှင့် နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်နေသော ဤဒေသမှာ ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာပြင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အကြောင်းရင်းမသိရသော်လည်း မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုသည် ကျင်းနိုင်ငံကို အထူးအာရုံစိုက်ကာ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း လာရောက်ကျူးကျော်လေ့ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် မူလကျင်းနိုင်ငံမှာ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး လက်ရှိတွင် နယ်မြေများ ကွဲထွက်ကာ နယ်စား ကိုးဦးက အသီးသီး အုပ်ချုပ်နေကြသည်။

သူတို့ကို မြို့စားကိုးဦးဟု ခေါ်ကြသည်။ ထို့အပြင် ထိုဒေသတွင် ဂိုဏ်းကြီး ငါးဂိုဏ်းလည်း ရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့် ဂိုဏ်းငါးဂိုဏ်းနှင့် မြို့စားကိုးဦးဟု အများက သိကြသည်။

ထိုဂိုဏ်းငါးဂိုဏ်းမှာ ယခုအခါ တောင်ဘက်ဒေသတွင်သာ ရှိတော့ပြီး မြောက်ဘက်ဒေသမှာမူ မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်တော့သော ပရမ်းပတာ နယ်မြေကြီး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

စုန်ယန် ပူးကပ်လိုက်သော လူငယ်မှာ ထိုဂိုဏ်းငါးဂိုဏ်းအနက် တစ်ခုဖြစ်သည့် မိုဓားဂိုဏ်းမှ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ တိုက်ဆိုင်သည်မှာ ထိုလူငယ်၏ နာမည်မှာလည်း စုန်ဟန်ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းပင်။

သို့သော် စုန်ဟန်မှာ အရေးပါသော လူတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ မူလက ဒုက္ခသည်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အသက်ငါးနှစ်အရွယ်တွင် တောင်ဘက်ဒေသမှ မိသားစုတစ်ခု၏ မွေးစားခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

သို့သော် သူ၏ မွေးစားမိဘများမှာ ကူးစက်ရောဂါဖြင့် စောစီးစွာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ကြသဖြင့် သူ၏အစ်ကိုဖြစ်သူက ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ခဲ့ရသည်။

နောက်ပိုင်းတွင်မူ သူ၏အစ်ကိုနှင့် မရီးဖြစ်သူတို့ကပင် သူ့ကို ဆက်လက်ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ကြခြင်းပင်။

အခန်း။ ၂၈၄

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် အဆင့်နိမ့် မြေကမ္ဘာဝိညာဉ်အမြစ်ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း စစ်ဆေးတွေ့ရှိခဲ့ရပြီး မိုဓားဂိုဏ်းသို့ ပို့ဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

ထိုသို့သောသူမျိုးသည် သူ၏အစ်ကိုနှင့် မရီးဖြစ်သူအပေါ် ထာဝရကျေးဇူးတင်ရှိနေသင့်သော်လည်း သူကမူ ယခုအခါ မိမိကိုယ်ကိုယ် မသေမျိုးအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီး သူတို့ကိုမူ သာမန်လူသားများအဖြစ်သာ သဘောထားတော့သည်။

သူတို့သူ့အပေါ် ပေးဆပ်ခဲ့သမျှကို ငွေကြေးအဖြစ် ပြောင်းလဲကြည့်လျှင် သာမန်လူသားတစ်ယောက် လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် အနည်းငယ်သော ပမာဏမျှသာဖြစ်ပြီး အရေးမပါဘူးဟု သူယူဆခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် သူတို့ကို ရွှေစင် တစ်ထောင်ပေးကာ ထိုဒေသတွင် ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူတို့၏ ကျေးဇူးကို ဆယ်ဆမက ပြန်ဆပ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်ဟု သူက ယူဆသည်။

ထို့ကြောင့်သူတို့ကို အဘက်ဘက်မှ ဆက်လက်စောင့်ရှောက်နေရမည်ဆိုပါက သူအတွက် အရှုံးပေါ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်းပင်။

ထို့အပြင် သူသည် သူ၏မရီးအပေါ်တွင်လည်း မသင့်တော်သော စိတ်ရိုင်းများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ဤမျှနှင့်တင် မပြီးသေးပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် မတော်တဆမှုတစ်ခုကို ကြံစည်ဖန်တီးကာ သူ၏အစ်ကိုအား ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ သေဆုံးစေခဲ့သည်။

ထို့နောက် ဓားပြများ၏ လက်ချက်ဖြစ်သည်ဟု သူ၏မရီးကို မသိမသာ ယုံကြည်စေခဲ့သည်။ သူ၏မရီးက အစ်ကိုဖြစ်သူအတွက် ကလဲ့စားချေပေးရန် ငိုယိုတောင်းပန်သောအခါ သူကလည်း သဘောတူလိုက်သည်။

အကြောင်းမှာ ဤသည်မှာ သူ၏ အစောကတည်းက ကြံစည်ထားသော အစီအစဉ်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သူ၏နည်းလမ်းမှာ မရီးဖြစ်သူကို တောရိုင်းမြေပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားရန်ဖြစ်ပြီး ကြိုတင်ချိတ်ဆက်ထားသော ဓားပြများအား သူ့ကို ပြန်ပေးဆွဲစေကာ ဆေးခတ်ခိုင်းရန်ဖြစ်သည်။ ၎င်းနောက် ဓားပြများကို သတ်ဖြတ်ကာ သူ၏မရီးကို တရားဝင် သိမ်းပိုက်လိုက်မည်ပင်။ ထို့နောက် သူမကို ဂိုဏ်းအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကာ အစေခံအဖြစ် ခိုင်းစေပြီး ကျင့်ကြံမှုအတွက် အသုံးချရန် ဖြစ်သည်။

ဤလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း သူသည် မြူပင်လယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ရာမှ အိုင်အောက်ခြေသို့ ခဏတာ ငုပ်လျှိုးကြည့်စဉ် လွန်ခဲ့သောခေတ်က နတ်ဘုရားဓားဂိုဏ်း၏ ဖန်သားလျှို့ဝှက်ခန်းမကို မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့ရှိခဲ့ခြင်းပင်။

ထို့နောက် စာအုပ်စင်အောက်တွင် ဝှက်ထားသော နတ်ဓားအာရုံပြုပုံလက်ရေးမူကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်းပင်။

သူသည် နတ်ဓားအာရုံပြုပုံကို ဖတ်ရှုရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။ အကြောင်းမှာ လာမည့်လတွင် နဂါးပုန်းအသင်းတော်ကျင်းပတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

နဂါးပုန်းအသင်းတော်ဆိုသည်မှာ ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုများက တောင်ဘက်ဒေသမှ အလားအလာရှိသော ကျင့်ကြံသူများကို ရွေးချယ်ကာ မြောက်ဘက်ဒေသသို့ ပို့ဆောင်ပေးသည့် ပွဲဖြစ်သည်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးသည် ကံအလွန်ကောင်းပြီး ပါရမီထူးချွန်ပါက ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ဦး၏ သတိပြုမိခြင်းကို ခံရကာ ၎င်းတို့၏နောက်လိုက် တိုက်ရိုက်ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ၎င်းမှာ... အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တစ်ဟုန်ထိုး တက်လှမ်းနိုင်သည့် အခွင့်အရေးပင်။

ဤအချက်အလက်အားလုံးကို သူ နားလည်သဘောပေါက်သွားသည်။

နှစ်ပေါင်းတစ်ရာအတွင်း ဤမြေပြင်ပေါ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှမှာ ကမ္ဘာပျက်မတတ်ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဒါဆိုရင်တော့ ငါ နဂါးပုန်းအသင်းတော်ကတစ်ဆင့် မြောက်ဘက်ဒေသ ရှေးဟောင်းနိုင်ငံကို အရင်သွားမယ်။ အဲဒီမှာရှိတဲ့ များပြားလှတဲ့ ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုတွေကြားထဲမှာဆိုရင် မိစ္ဆာရဟန်းက ငါ့ကို ဘယ်လောက်ပဲ ဖမ်းချင်နေပါစေ။ သူ့အနေနဲ့ အကျိုးအပြစ်ကို ချင့်ချိန်ရလိမ့်မယ်။

ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူ့ရဲ့ လက်ရှိ အထောက်အထားက ဘာပဲဖြစ်နေပါစေ။ သူက တောင်တန်းနဲ့ ပင်လယ် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုထဲမှာ သာမန်လူတစ်ယောက်တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူသာ ရှေးဟောင်းနိုင်ငံကို ကျူးကျော်ရဲရင် အမဲလိုက်ခံရမှာ သေချာတယ်။

စုန်ယန်သည် လွန်ခဲ့သောအချိန်က သူတွေ့ခဲ့ဖူးသော ပိုင်ဟုန် ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုမှ ဆောင်းရာသီသခင်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

ထိုလူတစ်ယောက်တည်းကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ရှေးဟောင်းမျိုးနွယ်စုနှင့် တောင်တန်းနှင့် ပင်လယ် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုတို့မှာ မည်သို့သော သေကျေပျက်စီးစေသည့် တိုက်ပွဲများအတွင်း အမြဲတစေ ပိတ်မိနေသည်ကို သူ သိမြင်လိုက်ရသည်။

ရှေးဟောင်းနိုင်ငံသည် မိစ္ဆာရဟန်း၏ရန်မှ သူ့အတွက် အကောင်းဆုံး ဒိုင်းလွှားတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အစပိုင်းမှာ မိစ္ဆာရဟန်းနဲ့ တတ်နိုင်သမျှ အဝေးဆုံးမှာ နေတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ အချိန်တန်တဲ့အခါကျမှ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို ပြည့်စုံစေဖို့အတွက် မိစ္ဆာရဟန်းကို ငါ ဝါးမြိုပစ်မယ်။

...

သူ၏အတွေးများကို ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် စုန်ယန်သည် မျက်နှာမဲ့မျက်နှာဖုံးကို ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်သည်။

မျက်နှာဖုံးအတွင်းရှိ ဖုန်းချိန်ကျိ၏ နတ်ဘုရားအာရုံမှာ အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်ရာ စာအုပ်စင်မှာ မြူနှင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေဆဲပင်။

စုန်ယန်သည် ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့် အလယ်ပိုင်းနေရာသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကာ အမြင့်ဆုံးတွင် ပိတ်ဆို့ထားသော စာအုပ်စင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် အနီးကပ်လွန်းသွားသဖြင့် ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့စာအုပ်စင်အမွေအနှစ်၏ တားမြစ်နယ်မြေအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပုံပင်။

နောက်တစ်ခဏတွင်...

ရှုး...

အိပ်ပျော်နေသော ဖုန်းချိန်ကျိမှာ ရုတ်တရက် နိုးလာပြီး စုန်ယန်ကို မြင်သည်နှင့် သူ၏မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

သူ၏အမြင်တွင် စုန်ယန်၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မီးခိုးရောင် အလင်းတန်းနှင့် အပူရှိန်များကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး ကြီးမားလှသော အရည်ကျိုမီးဖိုကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

အနီးကပ်ကြည့်လျှင် ထိုမီးဖိုကို ဝန်းရံထားသည်မှာ မရေမတွက်နိုင်သော နတ်ဘုရားဝိညာဉ်များ၊ အကြောင်းအကျိုးများ၊ စွဲလမ်းမှုများနှင့် မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံခြုံထားသော မိစ္ဆာများပင်။

"မင်း... မင်း... အခု တကယ်တော့ ဘာကြီး ဖြစ်နေတာလဲ"

"ငါ အခုလေးတင် ဒုက္ခပင်လယ်ကနေ ပြန်လာတာ"

စုန်ယန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဖုန်းချိန်ကျိမှာ ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံရကာ "ပြောမနေနဲ့တော့။ ထန်းဖန်ကတော့ သေသွားပြီ ထင်ပါရဲ့။ ငါတို့ရဲ့ သဘောတူညီချက်အရ ကျန်တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ငါ မင်းကို ပေးမကြည့်နိုင်တော့ဘူး..."

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် စုန်ယန်သည် ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့် အလယ်ပိုင်း၏ အမြင့်ဆုံးလျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

သူ၏လက်နှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် မြူနှင်းများမှာ ကြောက်လန့်တကြား လွင့်စင်သွားတော့သည်။

စုန်ယန်သည် ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ပြီး ခရမ်းရောင်နန်းတော်အဆင့် နောက်ဆုံးပိုင်းနေရာဆီသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားပြန်သည်။

သူ လက်ကို ထပ်မံ မြှောက်လိုက်ပြန်ကာ မြူနှင်းများမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ကြောက်လန့်တကြား လွင့်စင်သွားပြန်တော့သည်။

သူသည် စာကြည့်ဆောင်၏ အဆုံးသတ်အထိ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းသွားရာ နတ်ဘုရားရင်သွေးအဆင့် နောက်ဆုံးပိုင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ယခုအခါ မြူနှင်းများကို ဖယ်ရှားရန် ဖုန်းချိန်ကျိ၏ အကူအညီကို မလိုအပ်တော့ပေ။

ထို့နောက် မှင်တက်နေသော ဖုန်းချိန်ကျိ၏ အကြည့်အောက်မှာပင် သူသည် လက်ကို မြှောက်

လိုက်ပြီး ဖုန်းချိန်ကျိထံသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လိုက်သည်။

ဖုန်းချိန်ကျိသည် အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားပြီး ထိတ်လန့်တကြား မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ"

စုန်ယန်က ပြုံးလိုက်ရင်း "စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့။ ငါက မင်းကို ဝါးမြိုပစ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိမရှိ စမ်းသပ်ကြည့်ရုံတင်ပါ။ မင်း ခုကစပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကာကွယ်လို့ ရပါပြီ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ဖုန်းချိန်ကျိ၏ ပုခုံးကို တိုက်ရိုက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ဖုန်းချိန်ကျိက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်း..."

စုန်ယန်က ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်လေး… သားမြေးတွေမှာ သူတို့ကံကြမ္မာနဲ့သူတို့ ရှိပြီးသားပဲ။ မင်း အများကြီး စိတ်ပူနေစရာ မလိုတော့ဘူး"

ရူးသွပ်ဖွယ်ကောင်းသော မီးခိုးရောင် မီးတောက်များမှာ ဖုန်းချိန်ကျိ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးပေါ်သို့ ချက်ချင်းပင် လူးပျံတက်သွားတော့သည်။ သူသည် အစွမ်းကုန် ခုခံသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး ရှုံးနိမ့်ရန်မှာ အချိန်စောင့်ဆိုင်းရန်သာ လိုတော့သည်။

တဖြည်းဖြည်းချင်း မီးခိုးရောင် မီးဖိုကြီးနှင့်တူသော စုန်ယန်၏ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ပေါ်တွင် နောက်ထပ် ရွှေရောင်အစက်အပြောက်တစ်ခု ပေါ်လာပြန်သည်။

ထိုအစက်အပြောက်မှာ ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်လောက်အောင် မာကျောသော်လည်း မီးဖိုကြီး၏ စုပ်ယူမှုကြောင့် တဖြည်းဖြည်း ပြိုကွဲသွားကာ မီးဖိုကြီး၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် စုန်ယန်သည် မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ပြန်ဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မီးခိုးရောင် အလင်းတန်းများ လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် မူလက စုန်ဟန် ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော ပျံသန်းခြင်းဓားကို ဆွဲယူကာ ရောင်စဉ်တန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အိုင်ရေပြင်ကို ခွဲထွက်၍ အပြင်ဘက်သို့ ပျံသန်းကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

...

...

မြူပင်လယ်နှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ တောင်ကြားတစ်ခုအတွင်း၌ လျှို့ဝှက်ထားသော တောင်ပေါ်စခန်းတစ်ခုတွင် ဓားပြအယောက်ပေါင်း ဒါဇင်ချီ၍ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။

ထိုအထဲတွင် ခေါင်းကြီး၍ နားရွက်ကားသော ဗလတောင့်တောင့် ဓားပြတစ်ဦးမှာ စခန်းဝင်ပေါက်ရှိ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း ဘေးနားမှ ကြမ်းတမ်းသော ပုံစံရှိသည့် ဓားပြခေါင်းဆောင်နှင့် စကားစမြည် ပြောနေသည်။

သူက သွားရည်တမြားမြားဖြင့် "ဆရာကြီး... အဲဒီမိန်းမငယ်လေးက တကယ်ကို လှတာဗျာ။ ပိုးသားအဝတ်အစားတွေကြားက အဲဒီခြေတံရှည်ရှည်လေးတွေက ချောမွတ်နေတာပဲ။ အဲဒီအဝတ်အစားတွေကို ဆွဲဖြဲလိုက်လို့ ထွက်လာမယ့်အသံနဲ့ အဲဒီကောင်မလေးရဲ့ ကြောက်လန့်တကြား အော်သံတွေကို တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင် ကျွန်တော့်မှာ ရေငတ်လာသလိုပဲ"

သန်မာလှသော ဓားပြခေါင်းဆောင်က တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး "မင်းတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပါဘူးကွာ။ ငါတောင် အဲဒီမိန်းမက တကယ်ကို အပေးအယူကောင်းမယ့်ပုံပဲလို့ တွေးနေတာ။ တစ်ခါလောက် မြည်းစမ်းကြည့်ရရင်တော့ တကယ်ကို အားရစရာ ဖြစ်မှာပဲ"