အခန်း (၂၈၅-၂၈၆)

အခန်း။ ၂၈၅

ခပ်ဝဝဓားပြက "ဆရာကြီး... ကျွန်တော်တို့ ဘာကို စောင့်နေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

သူသည် ပေါင်ကြားမှ ဖောင်းကြွနေသော ရမ္မက်ဆန္ဒများနှင့်အတူ အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်သည်။ သို့သော် သန်မာသော ဓားပြခေါင်းဆောင်မှာ ထမလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် "ဆရာကြီး... ခင်ဗျားကရော" ဟု မေးမိပြန်သည်။

ဓားပြခေါင်းဆောင်က "ငြိမ်ငြိမ်လေးသာ နေစမ်းပါ။ ငါ မလှုပ်ရှားသေးတာ အကြောင်းရှိလို့။ အကျိုးအကြောင်း လာမမေးနဲ့... မေးရင် မင်း သေရလိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဝဖြိုးသော ဓားပြမှာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

မလှမ်းမကမ်းရှိ တဲတစ်ခုအတွင်း၌ လက်နှင့်ခြေများ အချည်ခံထားရသော အလှပဂေးတစ်ဦးသည် အပြင်ဘက်မှ စကားသံများကို သေချာနားစွင့်ရင်း အဆုံးစွန်သော မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းကို ခံစားနေရသည်။

သူမသည် ငတုံးမ မဟုတ်ပေ။

သူမကို ဤနေရာသို့ ခေါ်လာခဲ့သူမှာ သူမ၏ မတ်ဖြစ်သူပင်။

သူမ၏ မတ်မှာ မသေမျိုး ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ဤဓားပြများကို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်သော်လည်း သူသည် ကံကောင်းခြင်းများ ရှာဖွေရန်ဟု အကြောင်းပြကာ သူမကို ဤနေရာတွင် ထားရစ်ခဲ့သဖြင့် သူမ ဓားပြဖမ်းခြင်းကို ခံခဲ့ရခြင်းပင်။

အစပိုင်းတွင် သူမ ဘာမျှ မစဉ်းစားမိသော်လည်း ဓားပြခေါင်းဆောင်၏ စကားများက သူမကို ပြန်လည်သုံးသပ်ရန် ဖိအားပေးနေတော့သည်။ ဓားပြခေါင်းဆောင်က ဗြောင်မပြောသော်လည်း သူ့နောက်ကွယ်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေသည်မှာ ရှင်းလင်းလှသည်။

"သွေးဆာနေတဲ့ ဒီလိုဓားပြတွေတောင်မှ အကြောင်းရင်းမမေးနဲ့၊ မေးရင်သေမယ်လို့ ပြောရလောက်အောင်... နောက်ကွယ်က ခိုင်းစေတဲ့သူက ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းနေလို့လဲ"

သူမ၏ မတ်ဖြစ်သူသည် ရံဖန်ရံခါတွင် သူမကို ထူးဆန်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်တတ်သည်ကို ပြန်လည်သတိရမိသောအခါ ထိုအမျိုးသမီးသည် တစ်စုံတစ်ခုကို စတင်နားလည်လာခဲ့သည်။

သူမသည် လက်ချောင်းများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားရာ ချွန်ထက်သော လက်သည်းများမှာ အသားထဲသို့ နစ်ဝင်ကုန်ပြီး သွေးများပင် ထွက်လာတော့သည်။

ရုတ်တရက် သူမသည် ခေါင်းငုံ့ကာ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာကာ ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်ရင်း စိတ်ဖောက်ပြန်နေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

၎င်းမှာ နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်ခြင်းပင်။

မိမိ အချစ်ရဆုံးသော ဆွေမျိုးရင်းချာ၏ သစ္စာဖောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည့်အတွက် အော်ဟစ်ခြင်းပင်။

ထိုစဉ်မှာပင် သူမသည် လေတိုက်ခတ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ လေပြင်းကြောင့် တဲ၏ ထောင့်စွန်းတစ်ခုမှာ လွင့်ထွက်သွားသည်။

တဲအပြင်ဘက်တွင် တိုတောင်းပြီး စူးရှသော အော်ဟစ်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းတို့မှာ ဓားပြများ၏ အော်ဟစ်သံများပင်။

ဓားပြတိုင်းသည် လည်ပင်း အချိုးခံလိုက်ရသဖြင့် တစ်ချက်သာ အော်နိုင်ကြပြီး နောက်ထပ် စကားမပြောနိုင်တော့ပုံပင်။

ယခင်ကဆိုလျှင် ထိုအမျိုးသမီးမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုမူ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

နှလုံးသား သေဆုံးသွားမှတော့ ဘာကို ကြောက်နေရဦးမှာလဲ။

ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ယောက်က "မသေမျိုး အရှင်... ကျွန်တော့်အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း ထိုအသံမှာ ချက်ချင်းပင် ပြတ်တောက်သွားပြီး အသက်ဇီဝိန် ချုပ်ငြိမ်းသွားခဲ့ရသည်။

အလှပဂေးလေးသည် နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရင်းနှီးနေသော ထိုပုံရိပ်ကို ဝေဝါးစွာ မြင်လိုက်ရသည်။ သာမန်ရုပ်ရည်သာ ရှိသော်လည်း နတ်ဓားဂိုဏ်း၏ တပည့်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် အထက်တန်းကျသော အရှိန်အအဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

သို့သော် ထိုအရှိန်အဝါများက ယခုအခါ သူမကို ပျို့အန်ချင်စိတ်သာ ဖြစ်စေတော့သည်။ သူမသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။ အရာအားလုံးကို ထွင်းဖောက်မြင်သွားပြီဖြစ်ရာ ယခု သူမသည် သူမ၏ မတ်ကို စောင့်နေခြင်းပင်။

သူမသည် စုန်ဟန်ကို စောင့်နေခြင်းပင်။ သူမသည် သူ့ကို ရင်ဆိုင်မေးမြန်းပြီးနောက် ကိုယ့်ကိုကိုယ် အဆုံးစီရင်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းပင်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ဓားပြခေါင်းဆောင်၏ အသံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည် "မင်း... မင်း ငါ့ကို သတ်လို့မရဘူး..."

ထို့နောက် သူမ၏ မတ်ဖြစ်သူ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည် "ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ဓားပြခေါင်းဆောင်က "မင်း... မင်းက စုန်ဟန် ဖြစ်ရမယ်။ ငါက မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေတာ၊ သူက မင်းရဲ့ မရီးကို ဖမ်းခိုင်းထားတာလေ"

"မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုက ပြောတယ်... မင်းက မင်းရဲ့မရီးကို အလေးအမြတ်ဆုံးထားတာဆိုတော့ သူမကိုသာ ဖမ်းထားလိုက်ရင် နောက်လကျင်းပမယ့် နဂါးပုန်းအသင်းတော်ကို မင်းတက်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘဲ သူမကိုပဲ လိုက်ရှာနေလိမ့်မယ်တဲ့...

မင်း ငါ့ကို သတ်လို့မရဘူး

မင်းသာ ငါ့ကိုသတ်ရင် မင်းရဲ့စီနီယာအစ်ကိုက မင်းကို အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး

မင်း..."

သန်မာသော ဓားပြခေါင်းဆောင်မှာ ဆက်ပြောချင်သော်လည်း မရတော့ပေ။ ပျံသန်းခြင်းဓားတစ်စင်းက သူ့ကို အလွယ်တကူပင် အသက်နုတ်ယူသွားခဲ့သည်။

စုန်ယန်သည် ရှေ့သို့တက်လှမ်းကာ တောင်ပေါ်စခန်းရှိ ဓားပြအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် တဲအတွင်းသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ တဲလိုက်ကာကို မလိုက်သောအခါ မှင်တက်နေသော အလှပဂေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

စုန်ယန်က အပြစ်ရှိသလို မျက်နှာပေးဖြင့် "မရီး... ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ရောက်လာတာ နောက်ကျသွားတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းကိုကုတ်ကာ "လမ်းမှာ အခွင့်အရေးတစ်ခုနဲ့ ကြုံလို့ အာရုံရောက်သွားတာနဲ့ အချိန်ကို သတိမထားမိလိုက်ဘူး။ တောင်းပန်ပါတယ်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးမှာမူ သူ့ကို ကြောင်ကြည့်နေမိသည်။ သူမ ထင်ထားသမျှနှင့် အရာအားလုံးက လွဲချော်နေသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေတော့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ စုန်ယန်က တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသလိုမျိုး သူ၏ဦးခေါင်းကို ရိုက်လိုက်ပြီး "ဟုတ်သားပဲ... ခုနက ဓားပြတစ်ယောက်ကို သတ်နေတုန်းမှာပဲ အကုန်လုံးကို သဘောပေါက်သွားတယ်။ အစ်ကိုကြီး သေဆုံးတာကလည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုနဲ့ ပတ်သက်နေတာပဲ။

ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် တိုးတက်တာ မြန်လွန်းလို့ စီနီယာက မနာလိုဖြစ်ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်အခြေအနေကို ဖျက်ဆီးချင်နေတာ။ အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော် ချစ်ရတဲ့သူတွေကို သတ်ပစ်ရင် ကျွန်တော် စိတ်ဓာတ်ကျသွားမယ်လို့ သူက တွေးထားတာ..."

သူ၏အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားပြီး မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ စိတ်ဓာတ်ကျခြင်းဟူသော စကားလုံးကို ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ပြောပြီးနောက် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ "အစ်ကိုကြီး သေရတာလည်း ကျွန်တော့်ကြောင့်၊ မရီး ဒုက္ခရောက်ရတာလည်း ကျွန်တော့်ကြောင့်ပဲ။ ကလဲ့စားချေပေးနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ ဒါတွေအားလုံးက ကျွန်တော့်အပြစ်တွေပါပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အလှပဂေးမှာ ချက်ချင်းပင် ထရပ်ကာ သူ၏လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ပြီး "ရှောင်ဟန်... ရှောင်ဟန်..." ဟု ခေါ်ကာ ငိုကြွေးတော့သည်။

စုန်ယန်က သူမ၏ကျောကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးရင်း "အခု အားလုံး အဆင်ပြေသွားပါပြီ မရီး စိတ်မပူနဲ့တော့နော်" ဟု တိုးတိုးလေး ချော့မြူလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏မျက်ဝန်းများတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ လက်ခနဲ ပေါ်လာပြီး "အဲဒီစီနီယာအစ်ကိုဆိုတဲ့လူကိုတော့ ကျွန်တော် လွှတ်မပေးဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးက "ရှောင်ဟန်... ထားလိုက်ပါတော့ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးက မသေမျိုး ကျင့်ကြံသူတွေပဲဥစ္စာ။ ဒီဓားပြတွေလည်း သေကုန်ကြပြီဆိုတော့ ဒါကိုပဲ..."

သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပင် စုန်ယန်က အေးစက်စွာ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"မရပါဘူး ကျွန်တော် သတ်ကိုသတ်ရမယ်။ ကျွန်တော့်အစ်ကိုကြီးကို သတ်တဲ့လူက သွေးကြွေး ပြန်ဆပ်ရမယ် အစ်ကိုကြီးက ဖခင်လိုပဲ၊ မရီးက မိခင်လိုပဲ။ ဒီရန်ငြိုးကို ကျွန်တော် ကလဲ့စားမချေနိုင်ရင် စုန်ဟန်လို့ ခေါ်ထိုက်ပါဦးမလား"

ဤစီနီယာအစ်ကိုဆိုသူမှာ အခြေအမြစ်မရှိ စွပ်စွဲခြင်း မဟုတ်ပေ။ စုန်ယန်၏ မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် ရှာတွေ့ခဲ့သော အခြားလူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထိုသူကပင် စုန်ဟန်ကို ယုတ်ညံ့သော လုပ်ရပ်များ လုပ်မိစေရန် နောက်ကွယ်မှ မြှောက်ပင့်ပေးခဲ့ခြင်းပင်။

ယခု သူသည် စုန်ဟန် ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ဤအကြောင်းအကျိုး အစိုင်အခဲကို ရှင်းလင်းရပေမည်ပင် မဟုတ်ပါက သူ၏ စိတ်နှလုံးက ဘယ်တော့မှ တည်ငြိမ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

သူ၏ ပြတ်သားသော စကားများကို ကြားရသောအခါ ထိုအမျိုးသမီးသည် စိတ်ထဲတွင် ကြည်နူးသွားမိသည်။

ဤမတ်ဖြစ်သူကို ချစ်ခင်ယုယခဲ့ရသည်မှာ အလကား မဟုတ်ဘူးဟု သူမ တွေးမိတော့သည်။ သူမသည် စောစောက သူ့အပေါ် အထင်လွဲခဲ့မိသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် လွန်လွန်းလှသည်ဟုလည်း ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြန်အပြစ်တင်နေမိတော့သည်။

အခန်း။ ၂၈၆

စွန့်ပစ်ခံ ဝူနယ်မြေ၊ ယခုအခါ တောင်တန်းနှင့် ပင်လယ် မိစ္ဆာနိုင်ငံတော်ကို ရင်ဆိုင်နေရသည့် ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာပြင်၊ ဓားပြစခန်း...

စုန်ယန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုပြီးနောက် မြင်းတစ်ကောင်ကို ရှာဖွေကာ ထိုအလှပဂေးကို မြင်းပေါ်တက်ရန် ကူညီပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက မေးလိုက်သည်။

"မရီး... ရှေ့ဆက်ပြီး ဘာလုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ"

အမျိုးသမီး၏ အကြည့်များမှာ သွေးအိုင်ထွန်းနေသော ဓားပြစခန်းကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။ ရန်ငြိုးကြီး ကလဲ့စားချေပြီးသွားပြီဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ တစ်စုံတစ်ခု လိုအပ်နေသလို ဟာတာတာကြီး ဖြစ်နေတော့သည်။

သူမသည် သူမ၏မတ်ဖြစ်သူကို ငုံ့ကြည့်ရင်း "ရှောင်ဟန်... မရီးလည်း မသိတော့ဘူးကွယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်က "ကျင့်ကြံခြင်းလောကက လူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးက ခန့်မှန်းရ ခက်လွန်းတယ်။ ဒါက မရီး စိတ်ကူးထားသလိုမျိုး မွန်မြတ်တဲ့ နေရာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်သာ မရီးကို မိုဓားဂိုဏ်းကို ခေါ်သွားရင် တစ်ချက်မှားတာနဲ့ မရီးကို အဆုံးမရှိတဲ့ ချောက်နက်ထဲ ဆွဲချမိသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အလှပဂေးက ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ငြိမ့်လိုက်သည်။ ဤဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် ကျင့်ကြံသူများ၏ ရက်စက်မှုကို သူမ ကောင်းကောင်း နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူမသာ မိုဓားဂိုဏ်းသို့ လိုက်သွားပါက သူမ၏ အသက်အန္တရာယ်ရှိနိုင်သလို ရှောင်ဟန်အတွက်လည်း ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

စုန်ယန်က ရုတ်တရက် "မရီး... ကျွန်တော့်ကိုပဲ အစီအစဉ်ဆွဲခွင့်ပေးပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးမှာ အံ့အားသင့်သွားမိသည်။ သူမ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သော ကောင်လေးက သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ သွေးစွန်းနေသော မြေပြင်နှင့် ပြတ်တောက်နေသော ဦးခေါင်းများကို ကြည့်ရင်း သူသည် အမှန်တကယ်ပင် လူလားမြောက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ သတိပြုလိုက်မိသည်။ သူမသည် ခေါင်းကို အသာအယာ ငြိမ့်လိုက်သည်။

စုန်ယန်သည် သူ၏မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ရန် ဝါးခပတ်တစ်ခုကို ရှာဖွေဆောင်းလိုက်ပြီး ဓားပြများ၏ ရွှေငွေများကို ကျွမ်းကျင်စွာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဓားကို စိတ်ဖြင့် ထိန်းချုပ်ကာ မရီးဖြစ်သူကို ခေါ်ဆောင်လျက် တောင်ဘက်အရပ်ဆီသို့ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုဖြင့် ပျံသန်းကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

...

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် တောင်ဘက်ရှိ မြို့ကြီးတစ်မြို့၊ နယ်စားကိုးဦးအနက် တောင်ပိုင်းငြိမ်ဝပ်ရေးမြို့စားရုံးစိုက်ရာ မြို့တော်...

စည်ကားလွန်းခြင်း မရှိသော်လည်း ခြောက်ကပ်မနေသော လမ်းမတစ်ခုပေါ်တွင်...

အိမ်ခြံမြေ အကျိုးဆောင်တစ်ဦးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရှင်းပြနေသည်။

"မသေမျိုး အရှင်... စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သစ်တောပင်လယ်မြို့က ဘေးကင်းလုံခြုံမှုမှာ နာမည်ကြီးပါတယ်။ ကျွန်တော် ကြွားပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီဒေသကလူတိုင်း ကျွန်တော်တို့မြို့မှာ အခြေချဖို့ပဲ စဉ်းစားနေကြတာ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက တော်တော်လေး ခက်ခဲပါတယ်။ တစ်နှစ်မှာ လူအနည်းငယ်ပဲ အောင်မြင်တာပါ။ ကံကောင်းတာက အရှင်က ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့ပါ။ တောင်ပိုင်းငြိမ်ဝပ်ရေးမြို့စားမှာ ကျင့်ကြံသူ မိသားစုတွေ အချိန်မရွေး ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ခွင့်ပြုတဲ့ စည်းကမ်းရှိလို့ တော်တော်လေး လွယ်ကူသွားတာပါ။ ဒီအိမ်လေးကို ကြည့်ပါဦး အရှင် ဘယ်လိုသဘောရလဲ"

စုန်ယန်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီး မရီးဖြစ်သူကို မေးလိုက်သည်။

"မရီး... ဘယ်လိုသဘောရလဲ"

အမျိုးသမီးက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ "သိပ်ကောင်းတာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ကျေနပ်မိသည်။ သစ်တောပင်လယ်မြို့ဆိုသည်မှာ လူတိုင်း၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် သန့်စင်သော နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထိုသို့သော နေရာမျိုးတွင် အခြေချရန် မည်မျှခက်ခဲသည်ကိုလည်း သူမ သိသည်။ ဤသည်မှာ ရှောင်ဟန်၏ အစွမ်းကြောင့်သာ ဖြစ်ပြီး မဟုတ်လျှင် မည်သို့မျှ ဖြစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူမတွင် အဝတ်အထည် ချုပ်လုပ်သည့် ပညာရှိပြီး အနီးအနားတွင်လည်း ပိုးထည်နှင့် အထည်အလိပ်ဆိုင် တစ်ဆိုင် ရှိနေသဖြင့် သူမအနေဖြင့် ထိုဆိုင်တွင် ကြိုးစားကြည့်နိုင်သည်။ အကယ်၍ အဆင်ပြေသွားပါက ဤနေရာတွင် ဘဝသစ်တစ်ခု စတင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

မရီးဖြစ်သူ စိတ်ကျေနပ်သည်ကို မြင်သောအခါ စုန်ယန်က အကျိုးဆောင်ထံသို့ ငွေများ ပစ်ပေးကာ အိမ်ကို ဝယ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် အစေခံမ နှစ်ဦးကိုပါ ဝယ်ယူပြီးနောက် အိမ်ဂရန်နှင့် အစေခံ စာချုပ်များကို မရီးဖြစ်သူထံသို့ အပ်နှံလိုက်သည်။

အလှပဂေးမှာ စာချုပ်ကို ကိုင်ထားရင်း အံ့အားသင့်စွာဖြင့် "ရှောင်ဟန်... မင်းဝယ်တာပဲ။ ဘာလို့ မင်းနာမည် မရေးတာလဲ။ ပြီးတော့... ငါ့အတွက်... ဘာလို့ အစေခံတွေ လိုတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

စုန်ယန်က ပြုံးလျက် "ဒါက မရီးရဲ့ အိမ်လေ။ မရီးက နောက်ဆို ဒီမှာပဲ နေတော့မှာဆိုတော့ ပြုစုစောင့်ရှောက်မယ့်သူ ရှိတာက ပိုကောင်းတာပေါ့" ဟု ဖြေကြားလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးမှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ဘာလို့ အစေခံတွေ လိုရတာလဲကွယ် ငါ... ငါ ဒီမှာပဲ အလုပ်တွေရှုပ်ရင်း ရှောင်ဟန့်ကို စောင့်နေမှာပေါ့"

စုန်ယန်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးပြပြီးနောက် အိမ်တွင် ထမင်းတစ်နပ် အတူစားကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။

နေဝင်ရိုးရီ အချိန်တွင် အမျိုးသမီးသည် ခြံဝင်းငယ်လေးအတွင်း၌ ရပ်နေရင်း သူမ၏မတ်ကို နှုတ်ဆက်နေသည်။ စုန်ယန်က သူမကို ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မရီးက ငယ်ပါသေးတယ်။ အစ်ကိုကြီးသာ ဒီမှာရှိရင် မရီးကို တစ်ဘဝလုံး အထီးကျန်စွာနဲ့ ဖြတ်သန်းသွားစေချင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

အလှပဂေးက ဝမ်းနည်းရိပ်သန်းစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "မရီးက မင်းအစ်ကိုနဲ့ ဆယ်နှစ်နီးပါး အတူနေလာခဲ့တာ ငါ့နှလုံးသားထဲမှာ တခြားဘယ်သူ့အတွက် နေရာရှိဦးမှာလဲ။ ရှောင်ဟန်... ဒါတွေအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့ သွားပါတော့... မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကို ကိစ္စကိုလည်း စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်နဲ့ဦး။ မင်း ဘေးကင်းကင်းရှိနေရင်ပဲ မရီးကျေနပ်ပါပြီ"

စုန်ယန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး ခဏမျှ စဉ်းစားကာ ပြောလိုက်သည်။

"မရီး... နောက်ထပ် မှတ်ထားရမယ့် အချက်တစ်ခု ရှိသေးတယ်"

အမျိုးသမီးက "ရှောင်ဟန်... ပြောပါ မရီး ဒါကို လျှို့ဝှက်ချက်အဖြစ် ထားပါ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်က "တခြားလူတွေက မရီးမှာ ကျင့်ကြံသူ မတ်တစ်ယောက်ရှိတယ်ဆိုတာပဲ သိဖို့လိုတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ နာမည်ကိုတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါနဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးသည် မျက်တောင်ခတ်ရင်း ထိုစကားကို ကောင်းစွာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ စုန်ယန်က လေးနက်စွာဖြင့် "မရီး... ဒါကို သေသေချာချာ မှတ်ထားပါ။ ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါနဲ့" ဟု ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော်လည်း ထိုအမျိုးသမီးမှာ အတည်ပြုကာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

ထိုအခါမှသာ စုန်ယန်သည် ဓားပျံကို အသုံးပြုကာ ကောင်းကင်ယံသို့ မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ပျံတက်ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

အမျိုးသမီးသည် အိမ်အတွင်းသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ ခြံဝင်းအတွင်း၌ အစေခံမလေးများက ဟိုဟိုဒီဒီ အလုပ်ရှုပ်နေကြသော်လည်း သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင်မူ အထီးကျန်မှု အနည်းငယ် ကျန်ရစ်နေဆဲပင်။ ကလဲ့စားချေမှု ပြီးမြောက်သွားပြီးနောက် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဟာတာတာ ခံစားချက်က သူမကို လွှမ်းမိုးထားဆဲပင်။

ဆောင်းဦးမှ ဆောင်းတွင်းသို့ ကူးပြောင်းချိန်ဖြစ်ရာ ရာသီဥတုမှာ အနွေးဓာတ်ရှိသော်လည်း အအေးဓာတ်က ကျန်နေဆဲဖြစ်ပြီး နေသားကျရန် အခက်ခဲဆုံး အချိန်ပင်။

သူမသည် ငယ်ရွယ်နေသေးပြီး လျှောက်လှမ်းရမည့် ဘဝခရီးက ရှည်လျားလှသော်လည်း ထိုခရီးကို မည်သို့ ကုန်ဆုံးရမည်ကို မသိနိုင်သေးပေ။ ရှောင်ဟန်သည် လူလားမြောက်သွားပြီဖြစ်ရာ သူမကို မလိုအပ်တော့ပေ။

သူမသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွချကာ စိတ်ကို တင်းထားလိုက်သည်။ ဘဝဆိုသည်မှာ ဘာဖြစ်ဖြစ် ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းရမည်ပင်။

ထိုညတွင် သူမ စောစောအိပ်ရာဝင်ခဲ့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ အိမ်မက်ထဲတွင် သူမသည် ပိုးထည်နှင့် အထည်အလိပ် ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့တွင် အောင်မြင်စွာ ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့ပြီး ဆိုင်ရှင်ဖြစ်သူနှင့် တဖြည်းဖြည်း သံယောဇဉ် တွယ်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူမသည် ကွယ်လွန်သွားသော ခင်ပွန်းအပေါ် သစ္စာမဖောက်လိုသဖြင့် ထိုသံယောဇဉ်ကို လက်မခံနိုင်ခဲ့ပေ။

ဆိုင်ရှင်မှာလည်း ချစ်ခြင်းမေတ္တာများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း အတင်းအကျပ် မလုပ်လိုသဖြင့် အခြားအမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဆယ်နှစ်၊ အနှစ်နှစ်ဆယ်၊ အနှစ်သုံးဆယ် အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ဆိုင်ရှင်၏ ဇနီးမှာ ဖျားနာ၍ ကွယ်လွန်သွားခဲ့သော်လည်း သူသည် နောက်အိမ်ထောင် မပြုခဲ့ပေ။ နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ် ကြာသောအခါ သူတို့နှစ်ဦးလုံး ဆံပင်များ ဖြူဖွေးနေကြသည်။

ပြန်လည်ဆုံတွေ့ချိန်တွင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်နေမိကြပြီး ပြောစရာ စကားလုံးများစွာမှာလည်း ရင်ထဲ၌သာ ပိတ်မိနေတော့သည်။ ဆိုင်ရှင်က ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဒီဘဝမှာတော့ မင်း ငါ့ကို လက်မထပ်ခဲ့ဘူး... နောက်ဘဝကျရင်တော့... ငါနဲ့အတူ ရှိပေးပါလား"

ယခုအခါ အသက်ကြီးရင့်နေပြီဖြစ်သော အမျိုးသမီးက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ သူတို့သည် တစ်ဦး၏လက်ကို တစ်ဦးက တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ကျန်ရှိသော သက်တမ်း တိုတောင်းလှသည်ကို နှမြောတသ ဖြစ်နေကြသည်။

...

အီအီးအွတ်...

ကြက်တွန်သံကြောင့် အမျိုးသမီး နိုးလာခဲ့သည်။

သူမသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် လွန်ခဲ့သောညက မြင်မက်ခဲ့သည့် ထူးဆန်းပြီး အသေးစိတ်လှသော အိမ်မက်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရကာ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်သည်။

သူမသည် အလျင်အမြန် ထကာ မျက်နှာသစ်ပြီး ခြံဝင်းပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ မလှမ်းမကမ်းရှိ ပိုးထည်နှင့် အထည်အလိပ် ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေသော်လည်း ထိုဘက်သို့ လျှောက်သွားမိသည်။

ဆိုင်အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် အတွင်းဘက် ခြံဝင်းထဲမှ အပြေးအလွှား ထွက်လာသော ဆိုင်ရှင်နှင့် တိုးတော့သည်။