အခန်း (၃၉-၄၀)

အခန်း (၃၉) ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာ၏ မူလဒေသခံများကို သိမ်းသွင်းခြင်း

"ကျောက်လင် လာနေပြီ..."

ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာ၏ မူလဒေသခံအားလုံးနီးပါး ရေတွင်းဆီသို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။

ရွာသူကြီး လောဟုန်ဖေးက သစ်သားကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏သား လောဝမ်ခိုင်က လေးနှင့်မြှားကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ အခြားရွာသားများကမူ လက်နက်အမျိုးမျိုးကို ကိုင်ဆောင်ထားလျက် ကျောက်လင်နှင့် သူ၏ ခုနစ်ယောက်အဖွဲ့ကို ခက်ထန်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်သွားပြီး လောဟုန်ဖေး၏ အရှေ့ တစ်မီတာခန့်အကွာတွင် ရပ်လိုက်၏။

"ရွာသူကြီး... ဒီလောက်ထိ အကြီးအကျယ်

လုပ်ဖို့ တကယ်ပဲ လိုလို့လား..."

ကျောက်လင်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်၏။

လောဟုန်ဖေး စကားမပြောနိုင်ခင်မှာပင် သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော လောဝမ်ခိုင်က ဒေါသတကြီး ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။

"ကျောက်လင်... မင်းက ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာက ရွာသားတွေကို ကိုယ့်လူတွေလို သဘောမထားဘူးဆိုရင် ငါတို့ကလည်း မင်းကို မျက်နှာချိုသွေးနေစရာ မလိုဘူး..."

"ဒီနေ့ကစပြီး မင်းတို့ ခုနစ်ယောက်လုံး ငါတို့ရေတွင်းကနေ ရေခပ်ခွင့်မရှိတော့ဘူး... ပြီးတော့ စိုက်ပျိုးရေးမှာ ငါတို့ဆီက အကူအညီရဖို့ဆိုတာ အိပ်မက်တောင် မမက်နဲ့..."

"ဒါ့အပြင် မင်းတို့ နေနေတဲ့အိမ်ကလည်း ငါတို့ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုပဲမို့ ဒီနေ့ပဲ အိမ်ပေါ်ကနေ ဆင်းပေးကြ..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယောင်းဟွိုင်တောက်၊ တျန်ဆုန့်၊ လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်၊ ကျားကျီချင်းနှင့် ရှုံ့တကျွမ်းတို့သည် ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားကြ၏။ သူတို့က ပခုံးပေါ်ရှိ ရေပုံးများကို ချထားလိုက်ပြီး လောဝမ်ခိုင်အား ရိုက်သတ်ရန်အတွက် ထမ်းပိုးများကို ကောက်ကိုင်ရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။

"လာလေ... မင်းတို့ကို ငါတို့က ကြောက်နေမယ်လို့ ထင်နေလား..."

"ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာက ယောက်ျားတွေက သူရဲဘောကြောင်တဲ့သူတွေ မဟုတ်ဘူး... မင်းတို့ ချချင်တယ်ဆိုရင်လည်း လာခဲ့လိုက်..."

"ဒီနေ့ မင်းတို့ ခုနစ်ယောက်လုံးကို သတ်ပစ်မယ်..."

ယောင်းဟွိုင်တောက်နှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါ ခြောက်ယောက်၏ လုပ်ရပ်ကို ရွာသားများ မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် လှောင်ပြောင်လိုက်ကြပြီး ပေါက်ပြားများ၊ မီးဖိုချောင်သုံးဓားများနှင့် သစ်ကိုင်းများကို အသီးသီး ဝှေ့ယမ်းကာ မကျေမနပ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။

ကျောက်လင်က လောဟုန်ဖေးအား တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ရွာသူကြီး... တစ်ခုခုပြောပါဦး... ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး သဘောထားတွေ ပြောင်းသွားရတာလဲ..."

"ဘာလို့ ငါတို့ခုနစ်ယောက်ကိုပဲ ပစ်မှတ်ထားနေရတာလဲ... ကျန်တဲ့ နယ်ခြားစောင့်တပ်သား သုံးယောက်ကျတော့ရော... ဘာလို့ အဲ့ဒီအကြောင်းကို မပြောရတာလဲ..."

ကျောက်လင်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်၏။

ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာတွင် အိမ်ထောင်စု နှစ်ဆယ်ခန့်သာရှိရာ ကျောက်လင် တစ်ယောက်တည်း သတ်ဖြတ်ရန်ပင် မလုံလောက်ပေ။ သဘာဝကျစွာပင် ကျောက်လင်သည် ဤရွာသားများကို မကြောက်သော်လည်း အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်မှုမျိုးကို မဖြစ်ပေါ်စေလိုချေ။ အဓိကအကြောင်းရင်းကို အရင်ဆုံး ရှာဖွေရမည် ဖြစ်သည်။

ရွာသူကြီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် လောဟုန်ဖေးက ကျောက်လင်နှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါ ခုနစ်ယောက်သည် နယ်ခြားစောင့်တပ်သားများဖြစ်ကြောင်း သဘာဝကျစွာ နားလည်ထားရာ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာရှိ ရွာသားများကို သူတို့အား တိုက်ခိုက်ရန် အမှန်တကယ် အမိန့်မပေးရဲချေ။

နယ်ခြားစောင့်တပ်သားများသည် စစ်သားများ ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ရာ သာမန်အရပ်သားများက စစ်သားများကို သတ်ဖြတ်ဝံ့ပါက ပုန်ကန်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လောဟုန်ဖေးက မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။

"ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိဘူး... ငါတို့ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာရဲ့ မူလဒေသခံတွေက မင်းတို့ ခုနစ်ယောက်နဲ့ အတူမနေချင်ရုံတင်မကဘူး... မင်းတို့နဲ့ ဘာအဆက်အသွယ်မှလည်း မလုပ်ချင်ဘူး..."

"ကျေးဇူးပြုပြီး ငါတို့ရွာကနေ ထွက်သွားကာ ကိုယ့်အိမ်ကိုယ်ဆောက်ဖို့ နေရာရှာကြတော့..."

ဤသည်မှာ လောဟုန်ဖေး၏ သဘောထားပင် ဖြစ်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျောက်လင်၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသများ ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။

ဤသည်က ညှိနှိုင်းတိုင်ပင်နိုင်သော ချဉ်းကပ်မှုမျိုး ဖြစ်ပါသလား။

သူတို့က နှစ်ဖက်စလုံးအတွက် အလျှော့ပေးညှိနှိုင်းရန် နေရာမချန်ထားဘဲ သူတို့ ခုနစ်ယောက်လုံးကို သေတွင်းဆီသို့ မောင်းနှင်ပို့ဆောင်လိုခြင်းသာဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် ကျောက်လင်က ကျောဘက်ရှိ ကွင်းတပ်ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လွှဲခုတ်လိုက်ရာ လောဟုန်ဖေး၏ အနောက်ရှိ ကုလားထိုင်မှာ နှစ်ပိုင်းပြတ်သွား၏။

ကုလားထိုင်၏ ပြတ်ရှရာမှာ အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပြန့်ဖြူးနေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျောက်လင်သည် သွေးနတ်ဘုရားဓားကျင့်စဉ်ကို ရရှိပြီးနောက် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကို အသုံးပြုကာ ဒုတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသောကြောင့် သူ၏ ဓားသိုင်းမှာ ထက်မြက်လာပြီး ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပါဝင်နေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

"မင်း ဘာလုပ်တာလဲ..."

လောဝမ်ခိုင်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် သူ၏လေးကို ဆွဲလိုက်ကာ ကျောက်လင်အား အချိန်မရွေး တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ရွာသူကြီး... ငါတို့က နယ်ခြားစောင့်တပ်သားတွေဆိုတာကို ခင်ဗျား သိရဲ့လား..."

"ငါတို့နဲ့ တကယ်ပဲ ပဋိပက္ခဖြစ်လာမယ်ဆိုရင် ခရိုင်အစိုးရက ခင်ဗျားအတွက်နဲ့ နယ်ခြားစောင့်တပ်သားတွေကို စော်ကားမယ်လို့ ထင်နေလား..."

"ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာကို အမှောင်ထုထဲ ဆွဲမသွင်းချင်ဘူးဆိုရင် ငါတို့ ခုနစ်ယောက်ကို နှင်ထုတ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ဘာလဲဆိုတာကို ရိုးရိုးသားသား ပြောပြစမ်းပါ..."

ကျောက်လင်က ရွာသားများ၏ ဒေါသကို လျစ်လျူရှုကာ တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်၏။

ထိုအခိုက်တွင် ကျောက်လင်က အနီးအနားရှိ အိမ်တစ်လုံး၏ အနောက်မှ ထွက်လာသော ရှောင်ရွေ့၊ ယန်ချန်ယွီနှင့် ဟန်ဟိုင်တို့ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ယခုအခါ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာရှိ ရွာသားများ၏ သဘောထား ပြောင်းလဲသွားမှုသည် ဤလူသုံးယောက်၏ ကြိုးပမ်းမှုကြောင့်ဖြစ်နိုင်ပြီး သူတို့က သွေးထိုးလှုံ့ဆော်သူများ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ကျောက်လင်က ပို၍ သေချာသွား၏။

လောဟုန်ဖေးသည်လည်း ဤဓားချက်ကြောင့် ထိတ်လန့်သွားသည်။

"ကောင်းပြီ... မင်းသိချင်တယ်ဆိုရင် အမှန်တိုင်း ပြောပြမယ်..."

"မင်းတို့ အမဲလိုက်ဖို့ တောင်ပေါ်သွားတဲ့အခါ ရလာတဲ့ တောကောင်သားတွေကို ငါတို့နဲ့ နည်းနည်းလေးတောင် မမျှဝေတဲ့အပြင် အဲ့ဒီအသားတွေကို ဝယ်ဖို့ ကြေးပြားတွေနဲ့တောင် ပေးခိုင်းသေးတယ်..."

"မင်းတို့က အမဲလိုက်ပြီး ပိုက်ဆံရှာတယ်... ပြီးတော့ သောက်စားပျော်ပါးကြပေမဲ့ ငါတို့ကို မဖိတ်ဘူး... မင်းတို့က ငါတို့ကို မိတ်ဆွေတွေလို လုံးဝ သဘောမထားဘူး..."

"ငါတို့ရွာသားတွေက မင်းတို့ကို နေဖို့ အိမ်တွေ ငှားပေးရက်သားနဲ့ မင်းတို့က ဘာကျေးဇူးတင်မှုမှ မပြဘူး... မင်းတို့က လုံးဝကို ကျေးဇူးကန်းတဲ့ကောင်တွေပဲ..."

"မင်းတို့က ငါတို့ မူလဒေသခံတွေနဲ့ သဟဇာတဖြစ်အောင် မနေချင်တဲ့အတွက် ငါတို့ကလည်း မင်းတို့ကို သည်းမခံနိုင်တော့လို့ ရွာကနေ ထွက်သွားခိုင်းရုံကလွဲပြီး တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး..."

လောဟုန်ဖေးက ဖြောင့်မတ်ပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော ဟန်ပန်ဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

ဤစကားများက အမှန်တကယ်ပင် ယုတ္တိရှိလှသည်။

နားထောင်ပြီးနောက် ကျောက်လင်က ကွင်းတပ်ဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်၏။

"နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခုလောက် မေးပါရစေ... ရှောင်ရွေ့၊ ယန်ချန်ယွီနဲ့ ဟန်ဟိုင်တို့က ခင်ဗျားတို့ကို တစ်ခုခု ပြောခဲ့သေးလား..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

လောဟုန်ဖေးက ရှောင်ရွေ့၊ ယန်ချန်ယွီနှင့် ဟန်ဟိုင်တို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်များက ခေတ္တမျှ တုန်ခါသွားပြီးနောက် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွား၏။

"မပြောခဲ့ဘူး..."

လောဟုန်ဖေးက အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်တွင် ဤကိစ္စ၏ နောက်ကွယ်၌ မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် သွေးထိုးလှုံ့ဆော်နေသည့် လူသုံးယောက်ရှိနေကြောင်း ကျောက်လင် နားလည်သွား၏။

သို့သော် ဤအရာများထဲမှ မည်သည့်အရာကမျှ ကျောက်လင်အား အကြပ်ရိုက်စေနိုင်စွမ်း မရှိပေ။

"ကောင်းပြီ... ရွာသူကြီး သဘောကို ငါ လက်ခံတယ်..."

"ငါတို့ ခုနစ်ယောက်ကိုရွာကနေ ထွက်သွားစေချင်တာလား... ရတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ကို သုံးရက်တော့ အချိန်ပေးရမယ်... သုံးရက်အတွင်း နေရာရှာပြီး ငါတို့ဘာသာ အိမ်ဆောက်ရဦးမယ်..."

"ပြီးတော့ ဒီရေတွင်းက ရေကိုလည်း လာမယ့် သုံးရက်အတွက် သုံးရလိမ့်မယ်... အိမ်သစ်ကို ပြောင်းသွားတာနဲ့ ဒီကနေ ရေလာခပ်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့..."

ကျောက်လင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

လောဟုန်ဖေးမှာ မှင်တက်သွားသည်။ ကျောက်လင်က ဤမျှ အလွယ်တကူ သဘောတူလိမ့်မည်ဟု သူ တကယ့်ကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လောဟုန်ဖေး၏ အစီအစဉ်မှာ ကျောက်လင်အား အလျှော့ပေးရန် အကျပ်ကိုင်ပြီး တောင်ပေါ်တွင် အမဲလိုက်ပြီးနောက် ရွာနှင့် တောကောင်အချို့ကို မျှဝေရန် ဖြစ်သည်။

အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာရှိ ရွာသားများသည် အသားမစားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုကြောင့် အားလုံးမှာ အလွန်ပိန်ချုံးနေကြသည်။ ကျောက်လင်နှင့် သူ၏အဖွဲ့တွင် တိရစ္ဆာန်များကို အမဲလိုက်နိုင်စွမ်းရှိသည်ကို မြင်ပြီးနောက် ယန်ချန်ယွီ၊ ရှောင်ရွေ့နှင့် ဟန်ဟိုင်တို့၏ သွေးထိုးလှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ရွာသားများက ကျောက်လင်နှင့် သူ၏ ခုနစ်ယောက်အဖွဲ့ကို နှင်ထုတ်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းဖြစ်၏။

ကျောက်လင်၏ စကားကြောင့် သုံးဖက်စလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ယောင်းဟွိုင်တောက်၊ တျန်ဆုန့်၊ လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်၊ ကျားကျီချင်းနှင့် ရှုံ့တကျွမ်းတို့သည် သုံးရက်အတွင်း အိမ်သစ်တစ်လုံး ဆောက်ရန် မဖြစ်နိုင်သောကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြ၏။

ယန်ချန်ယွီ၊ ရှောင်ရွေ့နှင့် ဟန်ဟိုင်တို့အတွက် အံ့သြစရာမှာ ကျောက်လင်သည် ရွာသားများကို ဖိနှိပ်ရန် အင်အားမသုံးဘဲ လောဟုန်ဖေး၏ အခြေအနေများကို ဝမ်းသာအားရ လက်ခံကာ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာမှ မိမိသဘောဆန္ဒအလျောက် ထွက်ခွာသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာရှိ ရွာသားများမှာမူ ကျောက်လင်က ရွာမှ ထွက်ခွာရဲသည်ကို အံ့သြနေကြ၏။

ကျောက်လင်က သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများကို တည်ငြိမ်စွာ အကဲခတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ရွာသူကြီးနဲ့ ရွာသားတို့... ကျုပ် ကျောက်လင်က ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ရန်သူ မဖြစ်ချင်ပါဘူး... ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့နဲ့ သင့်သင့်မြတ်မြတ် နေချင်ပါတယ်..."

"ဒါကြောင့် ဒီသုံးရက်အတွင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ ခုနစ်ယောက်က စစ်တပ်ပိုင်မြေတွေကို ထွန်ယက်စိုက်ပျိုးဖို့ လုပ်သားအချို့ လိုအပ်ပါတယ်..."

"ခင်ဗျားတို့ လာကူဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်ဆိုရင် နေ့စားခ ကြေးပြား ၂၅ ပြား ပေးမယ်လို့ ကတိပေးနိုင်ပါတယ်... ပြီးတော့ အသားနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက် သေချာပေါက်ပါမယ့် နေ့လယ်စာကိုလည်း ကျွေးပါ့မယ်..."

"အလုပ်လုပ်တာ ကောင်းမယ်ဆိုရင် ဆုကြေးအနေနဲ့ အသားတစ်ကျင်း ထပ်ပေးဦးမယ်..."

ရိုက်နှက်ပြီးနောက် ချိုမြိန်သော မုန့်ကို ကျွေးခြင်းပင်ဖြစ်၏။

ကျောက်လင်သည် ဦးဆောင်မှုယူကာ ဤရွာသားများကို သူ၏ဘက်သို့ ပါလာအောင် သိမ်းသွင်းရန် လိုအပ်သည်။

ယန်ချန်ယွီ၊ ရှောင်ရွေ့နှင့် ဟန်ဟိုင်တို့သည် စကားအနည်းငယ်မျှဖြင့် ကျောက်လင်နှင့် သူ၏ ခုနစ်ယောက်အဖွဲ့ကို ပစ်မှတ်ထားရန် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာရှိ ရွာသားများကို သွေးထိုးလှုံ့ဆော်လိုကြ၏။ ယခုအခါ ကျောက်လင်ကလည်း ယန်ချန်ယွီနှင့် သူ၏ အပေါင်းအပါ နှစ်ယောက်ကို ဖယ်ကြဉ်စေပြီး ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာတွင် ခြေတစ်လှမ်းရွေ့ရန်ပင် ခက်ခဲသွားစေရန်အတွက် ရွာသားများကို သိမ်းသွင်းရန် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

အခန်း (၄၀) လူတိုင်းတွင် ကိုယ်စီအလုပ်များ ရှိကြသည်

"ကြေးပြား ၂၅ ပြား..."

ကျောက်လင်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဓားများနှင့် လယ်သုံးကိရိယာများ ကိုင်ဆောင်ထားသော ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာမှ ရွာသားများသည် ချက်ချင်းပင် လက်များချလိုက်ပြီး အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်ကြ၏။

အမှန်ဆိုရလျှင် ဤရွာသားများက မင်ချွမ်မြို့သို့ သွား၍ အလုပ်ရှာလျှင်ပင် တစ်ရက်လျှင် ကြေးပြား ၂၅ ပြားသာ ရနိုင်ပြီး အလုပ်ရမည်ဟုလည်း မသေချာလှပေ။

သို့သော် ယခုမူကား မတူတော့ချေ။ အိမ်တံခါးဝတွင်တင် အလုပ်တစ်ခု ရှိနေပြီး တစ်ရက်လျှင် ကြေးပြား ၂၅ ပြား ရမည့်အပြင် အလုပ်ရှင်က နေ့လယ်စာပါ ကျွေးဦးမည် ဖြစ်သည်။

ထမင်း၊ အသားနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များပင်။

ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာရှိ ရွာသားများသည် အသားစားရရန်မဆိုထားနှင့် ဗိုက်ဝအောင်ပင် မစားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ကျောက်လင် စကားပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုလူများ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်နိုင်၏။

"တကယ်ပြောနေတာလား..."

ရွာသူကြီး လောဟုန်ဖေး၏ မျက်နှာအမူအရာသည်လည်း ပြောင်းလဲသွားပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"ကျုပ်က ကမ်းလှမ်းလိုက်မှတော့ သေချာပေါက် လုပ်ပေးနိုင်လို့ပေါ့..."

"ခင်ဗျားတို့ မယုံရင်တောင် တစ်ရက်လောက် လုပ်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ကျုပ်က ကတိဖျက်မယ့်လူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သိလာမှာပါ..."

"ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာက ရွာသားတွေမှာ စမ်းကြည့်ရဲတဲ့ သတ္တိတောင် မရှိဘူးလို့တော့ ကျုပ် မယုံဘူး..."

ကျောက်လင်က ပြုံးလိုက်၏။

"ရွာသူကြီး... ကျွန်တော်တော့ သဘောတူတယ်..."

"ဟွန့်... ကျောက်လင်က ညာရဲတယ်ဆိုရင် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာမှာ နောက်ဘယ်တော့မှ ခြေချလို့မရအောင် လုပ်ပစ်မယ်..."

ရွာသားများက ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

ကြေးပြား ၂၅ ပြားနှင့်တကွ အသားပါသော ဟင်းလျာများ ကျွေးမည်ဟူသော ကတိကြောင့် ရွာသားများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပြီး ငွေရှာရန် ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံစေရန်အတွက် ရွာသူကြီးအား သဘောတူရန် ချက်ချင်း တောင်းဆိုလိုက်ကြ၏။

သေချာပေါက် လောဟုန်ဖေးကလည်း လူအများ၏ ဆန္ဒကို မဆန့်ကျင်နိုင်ပေ။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆိုလည်း ဒီလိုပဲ လုပ်ကြတာပေါ့..."

"မင်းတို့ အိမ်ဆောက်ဖို့ နေရာရှာပြီး ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာကနေ ထွက်သွားဖို့ သုံးရက် အချိန်ရမယ်..."

"စစ်တပ်ပိုင်မြေတွေကို ထွန်ယက်ဖို့ဆိုရင် ငါတို့ရွာသားတွေ ကူညီပေးနိုင်တယ်... တစ်ရက်ကို ကြေးပြား ၂၅ ပြားနဲ့ အသားဟင်း တစ်နပ်နော်... မင်း ကတိတည်ရမယ်..."

လောဟုန်ဖေးက ချက်ချင်းပင် ထပ်၍ အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

"သဘောတူတယ်..”

ကျောက်လင်က သူ၏ ညာလက်ကို ကမ်းပေးလိုက်၏။

လောဟုန်ဖေးကလည်း လက်လှမ်းပေးကာ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ကဲ ရွာသားတို့... ရေတွင်းကို ဖွင့်ပေးလိုက်ကြ... ပြီးတော့ ဒီမိတ်ဆွေတွေကို ရေခပ်ခွင့် ပေးလိုက်တော့..."

ကိစ္စပြတ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ လောဟုန်ဖေးက ချက်ချင်းပင် လက်ယမ်းပြကာ ရွာသားများကို လမ်းဖယ်ပေးရန် အချက်ပြလိုက်၏။

ရွာသားများက လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။

ယောင်းဟွိုင်တောက်၊ တျန်ဆုန့်၊ လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်၊ ကျားကျီချင်းနှင့် ရှုံ့တကျွမ်းတို့ ခြောက်ယောက်က ညှိနှိုင်းမှုတွင် မပါဝင်ခဲ့သော်လည်း သူတို့အားလုံးက ကျောက်လင်ကို ယုံကြည်ကြ၏။

ထို့ကြောင့် ကျောက်လင် ဆွေးနွေးခဲ့သော အခြေအနေများက သူတို့၏ သဘောထားများလည်း ဖြစ်နေသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့ ခြောက်ယောက်က ဘာစကားမှ မပြောဘဲ ရေတွင်းဆီသို့ သွားကာ ရေစတင်ခပ်ကြ၏။

ကျောက်လင်က အားလုံးကို အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး အိမ်ပြန်နားတော့မည်ဟု ပြောကာ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ။

ဇနီးငါးယောက်စလုံးက နိုးနေကြပြီဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အလုပ်များဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေကြ၏။

ထျန်ကျီလင်က ခြံဝင်းထဲတွင် ထင်းခွဲနေစဉ် ကျောက်လင်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ခြံတံခါးဆီသို့ ချက်ချင်း ပြေးသွားသည်။

"ခင်ပွန်း... ကျွန်မ ပန်းချီဆွဲတတ်တယ်... ရှင် မင်ချွမ်မြို့ကို သွားရင် ကျွန်မအတွက် စက္ကူ၊ မှင်၊ စုတ်တံနဲ့ မှင်သွေးကျောက်လေးတွေ ဝယ်ခဲ့ပေးပါလား... ကျွန်မ ပန်းချီဆွဲပြီးသွားရင် ရှင် အဲ့ဒါတွေကို မင်ချွမ်မြို့မှာ သွားရောင်းပြီး ပိုက်ဆံအများကြီး ရှာလို့ရတယ်လေ..."

ထျန်ကျီလင်သည် ကျောက်လင်၏ ဇနီးဖြစ်လာသည်မှာ မကြာသေးသော်လည်း မိသားစု၏ အခြေအနေကို မြင်ပြီးနောက် သူတို့၏ နေထိုင်မှုအဆင့်အတန်း တိုးတက်လာစေရန် ကိုယ်တိုင်ဦးဆောင်၍ အကူအညီပေးရန် တောင်းဆိုလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျောက်လင်က နှစ်သိမ့်သည့်အနေဖြင့် ထျန်ကျီလင်၏ မျက်နှာကို ညင်သာစွာ ကိုင်လိုက်၏။

"ကိုယ် ရှိနေတာပဲ... မင်းက အိမ်မှာ အေးအေးဆေးဆေးနေပြီး ဘဝကို ခံစားနေရုံပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ မင်းက ကိုယ့်အလုပ်တွေကို တကယ်ပဲ ကူညီချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ရပါတယ်... ပန်းချီဆွဲတဲ့စွမ်းရည်ကိုတော့ မသုံးပါနဲ့... အဲ့ဒါကို ပိုကောင်းတဲ့နေရာတွေမှာ သုံးလို့ရတယ်..."

ကျောက်လင်က ပြုံးလိုက်သည်။

ထျန်ကျီလင်မှာ မှင်တက်သွား၏။

သူမက ပန်းချီဆွဲရာတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်ပြီး သူမ၏ ပန်းချီကား သို့မဟုတ် လက်ရေးလှစာလုံး တစ်ခုခုသည် ငွေဆယ်ပြားဖြင့် အလွယ်တကူ ရောင်းရနိုင်သည်။

ထျန်ကျီလင် အလွန်ရှုပ်ထွေးနေသည်ကို ကျောက်လင် သတိပြုမိသွား၏။

“ဇနီး... မင်း ပန်းချီတစ်ချပ်ပြီးဖို့ အနည်းဆုံး ရက်အတော်ကြာ အချိန်ယူရတယ်မလား..."

"တစ်နှစ်ကို ပန်းချီကား ဘယ်နှချပ် ဆွဲနိုင်မှာမို့လို့လဲ..."

"ကိုယ့်အလုပ်တွေ တိုးတက်ဖို့ မင်းရဲ့ အကူအညီ လိုပါတယ်..."

ကျောက်လင်က ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်သည်။

မနေ့ညက အတူအိပ်စက်ပြီးနောက် ကျောက်လင်သည် စနစ်ထံမှ ဆုကြေးရရှိခဲ့ပြီး ဆရာသခင်အဆင့် ပန်းချီစွမ်းရည်ကို ရရှိခဲ့၏။

ပန်းချီဆွဲပြီး ငွေရှာမည်ဆိုလျှင် ကျောက်လင်၏ ပန်းချီစွမ်းရည်က ထျန်ကျီလင်ထက်ပင် သာလွန်နေပြီး သူကိုယ်တိုင် ပန်းချီဆွဲခြင်းဖြင့် အလွယ်တကူ ငွေရှာနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ကူးပြောင်းလာသူ တစ်ယောက်ဖြစ်သော ကျောက်လင်သည် ဤငွေအနည်းငယ်မျှဖြင့် မကျေနပ်နိုင်ချေ။ သူ့တွင် ပို၍ကြီးမားသော ရည်မှန်းချက်များ ရှိနေသည်။

"ကောင်းပါပြီ... ကျီလင်က ခင်ပွန်းကို ယုံပါတယ်..."

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ထျန်ကျီလင်က ဆက်၍ စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ ကျောက်လင်၏ စီစဉ်မှုကို အလွယ်တကူ လက်ခံလိုက်၏။

ထိုအခိုက်တွင် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ ယဲ့လင်အာကလည်း လျှောက်လာသည်။

“ခင်ပွန်း.. ရှင့်မှာ အထူးရုပ်ခန္ဓာ ရှိနေတာလား..."

ယဲ့လင်အာက တိုက်ရိုက် မေးလိုက်၏။

မနေ့ညက အတူအိပ်စက်ပြီးနောက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ပိတ်ဆို့နေသော သွေးကြောများ ပွင့်သွားပြီး သူမ၏ စွမ်းအားအချို့ကို ပြန်လည်ရရှိလာကြောင်း ယဲ့လင်အာ သိရှိသွားခဲ့သည်။

သဘာဝကျစွာပင် ယဲ့လင်အာ နားလည်သွား၏။ ကျောက်လင်နှင့် အတူအိပ်စက်ပြီးနောက် သူမသည် သူ့ထံမှ အကျိုးကျေးဇူးအချို့ကို ရရှိခဲ့ရာ သူ့တွင် အထူးရုပ်ခန္ဓာရှိနေသည်ဟု သဘာဝကျကျ တွေးမိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကိုယ်လည်း မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ ကိုယ်နဲ့ အိပ်ပြီးရင် အားလုံးက ပြောင်းလဲသွားကြတာချည်းပဲ..."

"မင်း ပြောတဲ့ အထူးရုပ်ခန္ဓာဆိုတာ အဲ့ဒါလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ..."

ကျောက်လင်က မရေမရာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

စနစ်ကြောင့်ဟု အတိအကျ ပြောပြ၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ရှင်းပြရင်း အချိန်ဖြုန်းနေမည့်အစား ယဲ့လင်အာဘာသာ သူမတွေးချင်ရာ တွေးခိုင်းထားလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်း၏။

“ခင်ပွန်း... ကျွန်မ စွမ်းအားတချို့ကို ပြန်ရလာပြီး ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကလည်း သံမဏိအရိုးနယ်ပယ်ကို ပြန်ရောက်သွားပြီ... အခုဆိုရင် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်တဲ့ အစွမ်းတချို့ ကျွန်မဆီမှာရှိနေပြီ..."

"ရှင့်ကို ကျွန်မ ဘယ်လိုကူညီပေးရမလဲ..."

ယဲ့လင်အာသည် ကျောက်လင်၌ မည်သို့သော အထူးရုပ်ခန္ဓာမျိုး ရှိနေသနည်းဟူသည်ကို ဆက်မတွေးတော့ပေ။ သူမ သိရန်လိုသည်မှာ ကျောက်လင်နှင့် လက်ထပ်ထားကြောင်းနှင့် သူနှင့် အတူအိပ်စက်သည့် အချိန်တိုင်း သူ၏ထံမှ အကျိုးကျေးဇူးများ ရနိုင်သည်ဟူသောအချက်သာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ယခုအခါ ယဲ့လင်အာသည် ကျောက်လင်အား အစွမ်းကုန် ကူညီပေးရန် ကြိုးစားနေပြီး ဤမိသားစုအတွက်လည်း သူမတစ်ထောင့်တစ်နေရာမှ ပါဝင်ကူညီလိုနေ၏။

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ကျောက်လင်က ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အကြံတစ်ခု ရသွားသည်။

"ဒီလိုလုပ်... စုယောင်မှာ အမဲလိုက်ကျွမ်းကျင်မှုရှိပြီး ပိုင်ဝမ်ချင်းမှာက ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ ခူးဆွတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိတယ်... ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ သီးသန့်ရှာဖို့ သူတို့ကို တောင်ပေါ် ခေါ်သွားလိုက်..."

"တစ်ရက်ကို ဆေးဖက်ဝင်အပင် တစ်ခြင်းလောက် ခူးနိုင်ရင် အဲ့ဒါတွေကိုရောင်းပြီး ပိုက်ဆံအများကြီး ရနိုင်တယ်..."

ကျောက်လင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

ဤဇနီးများက ကူညီရန် ဆန္ဒရှိနေကြသဖြင့် ကျောက်လင်သည် သူတို့၏ ဘဝတွင် မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုခု ရှိလာစေရန်နှင့် လူတိုင်းက သူတို့၏ စွမ်းရည်များကို အကောင်းဆုံး အသုံးချနိုင်စေရန် မျှော်လင့်ထားသည်။

"ရတာပေါ့..."

ယဲ့လင်အာက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး အတော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်ဟု ထင်ကာ သဘောတူလိုက်၏။

ကျောက်လင်က ခြံဝင်းထဲသို့ မဝင်ဘဲ အပြင်သို့ လျှောက်ထွက်သွားသည်။

ဒုက္ခသည် ခုနစ်ယောက်က မီတာတစ်ရာခန့် ဝေးသော အခြားအိမ်လွတ်တစ်လုံးတွင် နေထိုင်ကြ၏။ ကျောက်လင်က သူတို့လုပ်ရန်အတွက် ကိစ္စအချို့ကို သွားရောက်စီစဉ်ပေးမည် ဖြစ်သည်။

ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင် ကျောက်လင်က သူ၏ စိတ်အာရုံဖြင့် စနစ်မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး စနစ်ဈေးဆိုင်ကို ဖွင့်လိုက်၏။

သူ့တွင် ဇနီးငါးယောက်ရှိသောကြောင့် နေ့စဉ် မတူညီသော ပစ္စည်းငါးမျိုးသာ ဝယ်ယူရန် ကန့်သတ်ချက် ရှိသည်။

[လက်ဆွဲလွှ - အမှတ် ၁၀၀]

ငါးချောင်း ဝယ်မည်။

[တောင်ခွဲပုဆိန် - အမှတ် ၁၅၀]

ငါးလက် ဝယ်မည်။

[ပေါက်ပြား - အမှတ် ၁၆၀]

ငါးလက် ဝယ်မည်။

[ငါးဖမ်းပိုက် - အမှတ် ၂၀၀]

တစ်ကွန် ဝယ်မည်။

[သတ္တုစပ်ထန်ဓား - အမှတ် ၁၀,၀၀၀]

တစ်လက် ဝယ်မည်။

မူလက စနစ်အမှတ် ၁၄,၈၆၀ ရှိခဲ့သည်။

ဤပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူပြီးနောက် စနစ်အမှတ်များက ၂,၅၁၀ သို့ ချက်ချင်း လျော့ကျသွား၏။

လက်လွှများ၊ ပုဆိန်များ၊ ပေါက်ပြားများနှင့် ငါးဖမ်းပိုက်များ အားလုံးကို စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"သခင်..."

ထိုအခိုက်တွင် ခြံဝင်းထဲရှိ ဒုက္ခသည်တစ်ယောက်က ကျောက်လင်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပင် အော်ခေါ်လိုက်၏။

မနေ့ညက ဟော့ပေါ့ စားပြီးကတည်းက ဤဒုက္ခသည် ခုနစ်ယောက်သည် နောက်ဆုံးတွင် ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုနှင့် လမ်းခွဲနိုင်ခဲ့ပြီး ကျောက်လင်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်လာကြသည်။

"မင်းတို့ ခုနစ်ယောက်လုံး အပြင်ထွက်လာခဲ့ကြ... ဒီနေ့အတွက် မင်းတို့အလုပ်တွေကို စီစဉ်ပေးရမယ်..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

မကြာမီ လူခုနစ်ယောက်က ကျောက်လင်၏ အရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ကြသည်။

"ဒီမနက် မင်းတို့ တောင်ပေါ်သွားပြီး သစ်ပင်တွေခုတ်ပြီး ငါ့အိမ်ကို အရင်လာပုံထားကြ..."

"ဒီနေ့ အနည်းဆုံး သစ်ပင်အပင်တစ်ရာလောက် ခုတ်ပြီး အခေါက်တွေ ခွာရမယ်..."

"အချိန်ကျန်သေးတယ်ဆိုရင် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာအစွန်က မြစ်ငယ်လေးဆီ သွားပြီး ငါးဖမ်းပိုက်နဲ့ ငါးသွားဖမ်းကြ... ဒါမှ ညစာအတွက် ငါးကင် စားလို့ရမယ်..."

ကျောက်လင်က ထိုလူခုနစ်ယောက်ကို တစ်နေ့တာအတွက် သူတို့၏ အလုပ်များကို ချက်ချင်း ခွဲဝေပေးလိုက်၏။