အခန်း (၃၁-၃၂)

အခန်း (၃၁) ရဲဘော်ရဲဘက်များအတွက် မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်ပေးခြင်း

"ယွဲ့ချင်း..."

"မင်းပဲ ယွဲ့ချင်း..."

"ယွဲ့ချင်း... မင်းက ဘာလို့ ဒုက္ခသည်စခန်းမှာ အလုပ်ဆင်းနေရတာလဲ..."

ယောင်းဟွိုင်တောက်၊ တျန်ဆုန့်နှင့် လီချန်တို့က ထိုလူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်ကြ၏။

ထိုလူက ကျားရဲစစ်တပ်မှ စစ်သားဟောင်းတစ်ဦးဖြစ်နေပြီး သူတို့သုံးယောက်နှင့် သိကျွမ်းနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ယွဲ့ချင်း၏ ဘယ်ဘက်လက်မှာ စစ်မြေပြင်တွင် ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီး ညာဘက်လက်သာ ကျန်ရစ်တော့၏။ စည်းမျဉ်းများအရ ကျားရဲစစ်တပ်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ချိန်တွင် သူသည် စစ်မှုထမ်းအဖြစ်မှ နုတ်ထွက်ခွင့်ရကာ ဇာတိရွာသို့ ပြန်ရမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယွဲ့ချင်းက မင်ချွမ်မြို့ရှိ ဒုက္ခသည်စခန်းတွင် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုရန် လမ်းစရှာတွေ့ခဲ့ခြင်းမှာ တကယ့်ကို အံ့သြစရာပင်။

"ငါ့မိသားစုအခြေအနေက နည်းနည်း ထူးခြားတယ်... ငါတို့မှာ လယ်မြေက သိပ်မရှိဘူး... ငါ့မှာ အိမ်ထောင်ကျပြီးသား အစ်ကိုကြီး နှစ်ယောက်ရှိတယ်... မိသားစုတစ်စုလုံးက အဲ့ဒီလယ်မြေ အနည်းငယ်ကိုပဲ မှီခိုပြီး အသက်မွေးနေရတာ..."

"ငါကလည်း လက်တစ်ဖက် ဒဏ်ရာရထားတော့... ပြန်သွားရင် မရီးနှစ်ယောက်ရဲ့ ဆူပူတာကို ခံရနိုင်တယ်..."

"ငါကလည်း ပြန်သွားပြီး အလကားလူတစ်ယောက် မဖြစ်ချင်ဘူးလေ... ဒါကြောင့် ငါ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ဆုကြေးငွေတွေကို အမေ့ဆီကို ကုန်စောင့်အဖွဲ့ကနေ တစ်ဆင့် ပို့ပေးလိုက်တယ်... အမေ အသက်ကြီးလာတဲ့အခါ သုံးဖို့ပေါ့... ငါကတော့ ဒီမင်ချွမ်မြို့မှာပဲ အသက်မွေးတော့မယ်..."

ယွဲ့ချင်းက မင်ချွမ်မြို့တွင် သူ ဘာကြောင့် ကျန်ရစ်ခဲ့ရသနည်းဟူသော အကြောင်းရင်းကို တည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြလိုက်၏။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်းက သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

မိသားစုတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင်အခက်အခဲများ ရှိကြစမြဲပင်။

လူတိုင်းက ယွဲ့ချင်းအား နှစ်သိမ့်စကားများ ဆိုလိုက်ကြ၏။

ထိုစဉ် ဆိတ်မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် ခန္ဓာကိုယ် ပိန်ပါးပါး လူလတ်ပိုင်းတစ်ယောက်က ယွဲ့ချင်းအနီးသို့ လျှောက်လာ၏။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကောက်ကျစ်သော အမူအရာများ ရှိနေသည်။

"ယွဲ့ချင်း... မင်း ဒီမှာ အလုပ်မလုပ်ချင်တော့ဘူးလား..."

"မင်း ဒုက္ခသည်စခန်းမှာ အလုပ်လုပ်နေတာ နှစ်ရက်ရှိပြီ... ဒုက္ခသည် တစ်ယောက်မှလည်း မရောင်းရသေးဘဲ တခြားလူတွေနဲ့ နောက်ပြောင်နေဖို့ အားလပ်နေသေးတယ်ပေါ့..."

"ငါ ပြောထားမယ်... ဒီနေ့ မင်း ဒုက္ခသည်တစ်ယောက်မှ မရောင်းရရင် မင်းရဲ့ အစမ်းခန့်ကာလကို ငါ ဖျက်သိမ်းပစ်မယ်... အခုချက်ချင်း ထွက်သွားလိုက်တော့... လစာ တစ်ပြားမှရဖို့ မစဉ်းစားနဲ့..."

ထိုဆိတ်မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူမှာ ဒုက္ခသည်စခန်းရှိ တာဝန်ခံတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ယွဲ့ချင်း၏ အထက်လူကြီး ဖြစ်သည်။ သူက ယွဲ့ချင်းတစ်ယောက် ကျောက်လင်တို့နှင့် စကားပြောနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားခြင်းဖြစ်သည်။

"တာဝန်ခံကြီး... ကျွန်တော်..."

ယွဲ့ချင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မကျေမနပ်ဖြစ်မှုများ ချက်ချင်း ပေါ်လာ၏။

ကျားရဲစစ်တပ်တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေစဉ်က ယွဲ့ချင်းသည် တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာကို ဆင်နွှဲခဲ့ပြီး ဆုတံဆိပ်များစွာ ရရှိခဲ့သော ရဲရင့်သည့် စစ်သည်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူက လက်တစ်ဖက် ဆုံးရှုံးသွားသောကြောင့် ယခုအခါ အစေခံတစ်ဦးအဖြစ် ကျဆင်းသွားခဲ့ရ၏။ ယွဲ့ချင်းက အလွန် ခါးသီးမှုကို ခံစားရသော်လည်း တာဝန်ခံ၏ အနိုင်ကျင့်မှုကို သည်းခံရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

"ဘာလဲ... မင်းက နစ်နာနေတဲ့ ပုံစံ လာလုပ်ပြနေတာလား..."

"ငါ ပြောပြမယ်... ငါတို့ ဒုက္ခသည်စခန်းမှာ အရာအားလုံးကို စွမ်းဆောင်ရည်နဲ့ပဲ တိုင်းတာတယ်..."

"မင်းက ဒုက္ခသည်တစ်ယောက်မှ မရောင်းနိုင်ရင် ဒီကနေ ထွက်သွားလိုက်... မင်းလို ကံဆိုးတဲ့ကောင်ကို ငါ တကယ် မမြင်ချင်ဘူး..."

ဆိတ်မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် တာဝန်ခံက ပို၍ မောက်မာလာ၏။

ယွဲ့ချင်း၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ချက်ချင်း ဝဲတက်လာသော်လည်း ပြန်လည် ချေပရန် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟရဲချေ။

တာဝန်ခံ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ယောင်းဟွိုင်တောက်၊ တျန်ဆုန့်၊ လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်၊ ကျားကျီချင်းနှင့် ရှုံ့တကျွမ်းတို့မှာ အလွန်ဒေါသထွက်သွားကြပြီး လက်သီးများကို ဆုပ်ကာ ထိုလူအား ထိုးကြိတ်ရန် ရှေ့သို့ တက်သွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားကြသည်။

ထိုအခိုက်တွင် ကျောက်လင်က ယွဲ့ချင်းအနီးသို့ တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်သွားလိုက်၏။

"ယွဲ့ချင်း... ငါတို့ ဒီနေ့ ဒုက္ခသည်တွေဝယ်ဖို့ ရောက်လာတာ..."

"မင်း ငါတို့ကို မိတ်ဆက်ပေးပါလား..."

ဤတာဝန်ခံနှင့် အငြင်းပွားကာ ရန်ဖြစ်နေမည့်အစား ယွဲ့ချင်းအား ခိုင်မာသော လုပ်ရပ်များဖြင့် ထောက်ခံပေးခြင်းက ပိုကောင်းပေသည်။

"အိုး... အိုး... အိုး.."

ကျောက်လင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဆိတ်မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် တာဝန်ခံက ချက်ချင်း ရယ်မောလိုက်၏။

"မင်းတို့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ကြည့်ရတာ တစ်ပြားမှ မရှိတဲ့ပုံပါပဲ..."

"ငါ ထင်တာ မမှားဘူးဆိုရင် မင်းတို့က ကျားရဲစစ်တပ်ကနေ ခွဲထွက်လာတဲ့ နယ်ခြားစောင့်တပ်တွေမလား..."

"မင်းတို့ရဲ့ နည်းပါးလှတဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ဆုကြေးငွေတွေနဲ့ ဒုက္ခသည် ဘယ်နှယောက် ဝယ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ..."

"ငါက မင်းတို့ကို အထင်သေးတယ်လို့ မပြောနဲ့... ယွဲ့ချင်းက အစမ်းခန့်ကာလပဲ ရှိသေးတာ... သူက အမြဲတမ်း ဝန်ထမ်း ဖြစ်ချင်ရင် ဒီခုနစ်ရက်အတွင်းမှာ ဒုက္ခသည် ဆယ်ယောက် ရောင်းရမှာ..."

"မင်းတို့က မင်းတို့ရဲ့ နည်းပါးလှတဲ့ ဆုကြေးငွေတွေကို ဒုက္ခသည်တွေ ဝယ်ဖို့ သုံးလိုက်ရင် မြေယာဖော်ထုတ်ဖို့ အရင်းအနှီး ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဆိတ်မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် တာဝန်ခံက ဆက်လက် လှောင်ပြောင်နေပြီး ကျောက်လင်တို့အဖွဲ့တွင် ဆုကြေးငွေ အနည်းငယ်ရှိလျှင်တောင်မှ ၎င်းကို ဒုက္ခသည်များ ဝယ်ယူရာတွင် သုံးရဲမည်မဟုတ်ဟု ယုံကြည်နေသည်။

အရွယ်ရောက်ပြီးသော အမျိုးသား ဒုက္ခသည်တစ်ဦးလျှင် ငွေသုံးပြား ကျသင့်မည်ဖြစ်သည်။

ဆယ်ယောက်ဝယ်လျှင် ငွေသုံးဆယ်ပြား ဖြစ်သည်။

ဆိတ်မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် တာဝန်ခံသည် နယ်ခြားစောင့်တပ်များ၏ ဆုကြေးငွေများအကြောင်းကိုလည်း သိထားပြီး သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ ငွေအနည်းငယ်သာ ရရှိကြသည်ကို သိထားသည်။ ထိုလူများက ဒုက္ခသည်တစ်ယောက်ကို ငွေသုံးပြားပေး၍ ဝယ်ရန် မည်သို့ လိုလားနိုင်မည်နည်း။

ဒုက္ခသည်တစ်ဦးကို ဝယ်ယူခြင်းမှာ အခမဲ့ လုပ်အားရခြင်းမဟုတ်ဘဲ ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ရန် လူတစ်ယောက် ထပ်တိုးလာခြင်းကို ဆိုလိုသည်။

"ဟွိုင်တောက်... မင်းတို့ လက်ထဲမှာ ငွေသိပ်များများစားစား မရှိဘူးလေ... အလကား မဖြုန်းတီးပါနဲ့... မြေရှင်းဖို့နဲ့ မျိုးစေ့တွေ ဝယ်ရဦးမယ်... ပြီးတော့ လပေါင်းများစွာ ဝင်ငွေလည်း ရှိမှာမဟုတ်ဘူး... မင်းတို့ရဲ့ ဆုကြေးငွေကို စပါးရိတ်သိမ်းချိန်အထိ ရပ်တည်နိုင်ဖို့ သုံးလိုက်ပါ..."

"ငါက ပြဿနာမရှိပါဘူး... ဒုက္ခသည်စခန်းမှာ ဆက်မလုပ်ရရင်လည်း တခြား အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းတစ်ခု ရှာလိုက်မှာပေါ့..."

ထိုအချိန်တွင် ယွဲ့ချင်းက တာဝန်ခံ၏ စကားနောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်ကိုလည်း နားလည်သွား၏။ သေချာပေါက် သူ၏ ရဲဘော်ဟောင်းများက သူ၏အကျိုးအတွက် စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ဆောင်ကာ ဒုက္ခသည်များကို ဝယ်ယူခြင်းမျိုးကို သူ မမြင်တွေ့ချင်ပေ။

ကျောက်လင်က ယွဲ့ချင်း၏ ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ဝယ်မှာပေါ့... ငါတို့ ဒီနေ့ ဝယ်ကိုဝယ်ရမှာ..."

"ဒုက္ခသည်ဆယ်ယောက် ရောင်းရရင် မင်း အမြဲတမ်းရာထူး ရပြီမလား..."

"ပြဿနာမရှိဘူး... ငါ တစ်ယောက်တည်းတောင် ဒုက္ခသည် ဆယ်ယောက် ဝယ်လို့ရတယ်..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

ယောင်းဟွိုင်တောက်၊ တျန်ဆုန့်၊ လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်၊ ကျားကျီချင်းနှင့် ရှုံ့တကျွမ်းတို့က ကျောက်လင်ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ယွဲ့ချင်းမှာလည်း ဆွံ့အသွား၏။ နယ်ခြားစောင့်တပ်များ၏ ဆုကြေးငွေမှာ ငွေအနည်းငယ်သာဖြစ်ကြောင်းကို သူ သေချာပေါက် သိထားရာ ဒုက္ခသည်ဆယ်ဦးကို မည်သို့ ဝယ်ယူနိုင်မည်နည်း။

"ဟား... ဟား..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဆိတ်မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် တာဝန်ခံက ရယ်မောလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သရော်လှောင်ပြောင်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။

"ဆိုလိုတာက မင်းကပေါ့..."

"ဟန်ဆောင်နေတာကို ရပ်လိုက်စမ်းပါ ညီလေးရာ..."

ကျောက်လင်က လူတိုင်း၏ တုံ့ပြန်မှုကို နားလည်သောကြောင့် ဘာမှမပြောတော့ပေ။ သူက ပိုက်ဆံအိတ်ကို ဖြုတ်ယူလိုက်ပြီး လူတိုင်းရှေ့တွင် ဖွင့်ပြလိုက်သည်။

ငွေလေးဆယ်ခုနစ်ပြားနှင့် ကြေးပြားရှစ်ရာတို့က အားလုံးရှေ့တွင် ပေါ်လာ၏။

“ဟူး..."

ယောင်းဟွိုင်တောက်၊ တျန်ဆုန့်၊ လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်၊ ကျားကျီချင်းနှင့် ရှုံ့တကျွမ်းတို့ အားလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ကြသည်။ သူတို့က ကျောက်လင်နှင့် အတူရှိနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ သူ၏ အခြေအနေကို အလွန်ကောင်းစွာ သိထားကြသည်။ ဤငွေများ ထွက်ပေါ်လာမှုကြောင့် သူတို့ အံ့အားသင့်သွားကြ၏။

"ဒါက..."

ယွဲ့ချင်းမှာ မှင်တက်သွား၏။

"ကျွန်တော်... သခင်လေး... ကျေးဇူးပြုပြီး အထဲကို ဝင်ထိုင်ပါဦး... ကျွန်တော်တို့ဆီက ဒုက္ခသည်အခြေအနေတွေကို ပြောပြပါရစေ..."

ဆိတ်မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် တာဝန်ခံက ငွေအိတ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။ အဖြစ်အပျက်ကို သူက ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး ကျောက်လင်ကဲ့သို့ ဖောက်သည်ကြီးကို ဆွဲဆောင်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။

ကျောက်လင်က ပိုက်ဆံအိတ်ကို သိမ်းလိုက်ပြီး ဆိတ်မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် တာဝန်ခံကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုကာ ယွဲ့ချင်းကိုသာ ပြုံး၍ ကြည့်လိုက်၏။

"လာ... ဒုက္ခသည်တွေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးပါဦး..."

"ပြီးတော့ ဒီရဲဘော်ဟောင်းတွေမှာလည်း ပိုလျှံတဲ့ငွေ နည်းနည်းပါးပါးရှိတယ်... သူတို့လည်း ဒီနေ့ မင်းဆီကနေ ဒုက္ခသည် တစ်ယောက် နှစ်ယောက်လောက် ဝယ်ပေးနိုင်တယ်..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... ဒီနေ့ မင်းဆီကနေ ဒုက္ခသည်တစ်ယောက် ငါလည်း ဝယ်မယ်..."

"ငါလည်း တစ်ယောက်ဝယ်မယ်..."

"ငါ့ရဲ့ ဆုကြေးငွေရယ်၊ ဒီနေ့ ရတဲ့ငွေရယ်ကို ပေါင်းပြီး မင်းဆီကနေ ဒုက္ခသည်တစ်ယောက် မဖြစ်မနေ ဝယ်မယ်..."

ယောင်းဟွိုင်တောက်၊ တျန်ဆုန့်၊ လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်၊ ကျားကျီချင်းနှင့် ရှုံ့တကျွမ်းတို့ အားလုံးက သူတို့၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်ကြသည်။

ယွဲ့ချင်းက အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ရုတ်တရက် ငိုချလိုက်မိ၏။

သူက လက်တစ်ဖက် ဆုံးရှုံးသွားသောကြောင့် အခြားသူများ၏ အေးစက်စက် ဆက်ဆံမှုကို ခံရမည်ဖြစ်ပြီး ဒေါသများကို မျိုသိပ်ကာ အသက်ရှင်ရလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။

ကျောက်လင်တို့ ခုနစ်ယောက်အဖွဲ့၏ ရောက်ရှိလာမှု၊ သူတို့၏ ဖော်ရွေသော ဆက်ဆံမှုနှင့် သူ၏ လိုအပ်ချက်များအပေါ် စာနာနားလည်ပေးမှုတို့က ယွဲ့ချင်း၏ ပြီးခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း စုပုံနေသော ခါးသီးမှုများကို ချက်ချင်း ပြိုကွဲသွားစေခဲ့သည်။

ကျောထောက်နောက်ခံပြုပေးမည့် ရဲဘော်ရဲဘက်များ ရှိနေခြင်းက အလွန် ကောင်းမွန်လှသည်။

"လာကြ... ငါ မင်းတို့ကို ဧည့်ခန်းကို ခေါ်သွားပေးမယ်..."

ယွဲ့ချင်းက ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်၏။

လူတိုင်းက ဆူဆူညံညံဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ဆိတ်မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် တာဝန်ခံမှာ ဒေါသတကြီး ခြေဆောင့်ကာ သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးကို ပွတ်သပ်နေသော်လည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

အခန်း (၃၂) ငါ့ဇနီးတွေကို တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ ပေးမှာမဟုတ်ဘူး

"ညီအစ်ကိုတို့... မင်းတို့အကုန်လုံး သိကြတဲ့အတိုင်းပဲ မဟာချင်မင်းဆက် စတင်တည်ထောင်စတုန်းက နေရာအနှံ့အပြားမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ စစ်ပွဲတွေဖြစ်ပွားခဲ့လို့ လူအများအပြား အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ဖြစ်ပြီး နေရာအနှံ့ လေလွင့်နေခဲ့ကြရတယ်..."

"ငါတို့ရဲ့ ယွီရွှေခရိုင်က အခုအချိန်အထိ ဒုက္ခသည် တစ်သိန်းလောက်ကို လက်ခံရရှိထားပြီး အဲ့ဒီအထဲက ငါးထောင်ကို မင်ချွမ်မြို့ဆီ ခွဲဝေပေးထားတယ်..."

"ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ခရိုင်အစိုးရက ကျားရဲစစ်တပ်ဆီကို အမျိုးသမီးငါးထောင် ပို့ပေးခဲ့တယ်... သုံးထောင်ခွဲကို ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး ကျန်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ထောင်ကျော်ကို မင်ချွမ်မြို့ ဒုက္ခသည်စခန်းဆီ ပို့လိုက်တယ်..."

"လောလောဆယ် ငါတို့ ဒုက္ခသည်စခန်းမှာ အမျိုးသား လေးထောင်နဲ့ အမျိုးသမီး နှစ်ထောင့်ငါးရာ ရှိတယ်..."

"လက်ရှိ ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးကတော့ အရွယ်ရောက်ပြီးသား အမျိုးသားတစ်ယောက်ကို ငွေသုံးပြားနဲ့ အရွယ်ရောက်ပြီးသား အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ငွေနှစ်ပြားပဲ... အရွယ်မရောက်သေးတဲ့သူတွေ ဒါမှမဟုတ် သက်ကြီးရွယ်အို ဒုက္ခသည်တွေအတွက်ဆိုရင်တော့ ဈေးက အများကြီး ပိုပေါတယ်... အခြေခံအားဖြင့် အရွယ်ရောက်ပြီးသား ဒုက္ခသည်တစ်ယောက်ကို ဝယ်ရင် အဲ့ဒီအရွယ်မရောက်သေးတဲ့သူတွေ ဒါမှမဟုတ် သက်ကြီးရွယ်အိုတွေကို လက်ဆောင်အဖြစ် အလကားရမှာပဲ..."

"ညီအစ်ကိုတို့... ငါတို့ကြားမှာ ဆက်ဆံရေးတစ်ခုရှိနေတော့ မင်းတို့ကို အဖွဲ့အစည်းက သတ်မှတ်ထားတဲ့ အသက်သာဆုံးဈေးနဲ့ ဒုက္ခသည်တွေကို ရောင်းပေးမယ်..."

အထူးဧည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းပင် ယွဲ့ချင်းက ထိုနေရာအကြောင်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စတင် မိတ်ဆက်ပေးတော့၏။

ကျောက်လင်က ပြုံးယောင်သန်းလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလိုလုပ်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ... မင်း ငါတို့ကို ဒုက္ခသည်စခန်းဆီ ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်ခိုင်းပြီး ငါတို့နဲ့အတူ ခေါ်သွားဖို့ ဒုက္ခသည်အချို့ကို ကျပန်းရွေးချယ်လိုက်မယ်လေ..."

ယောင်းဟွိုင်တောက်၊ တျန်ဆုန့်၊ လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်၊ ကျားကျီချင်းနှင့် ရှုံ့တကျွမ်းတို့ကလည်း သဘောတူညီကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။

ယွဲ့ချင်းက ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"သွားကြစို့ ညီအစ်ကိုတို့... ဒုက္ခသည်စခန်းဆီ သွားကြမယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ယွဲ့ချင်းက နောက်ဘက်ခြံဝင်းဆီသို့ ဦးဆောင်သွားလေရာ ထိုနေရာတွင် သစ်သားများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည့် တဲကြီးတစ်ခုရှိနေပြီး ဒုက္ခသည်များ အားလုံး စုရုံးနေကြ၏။

အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးများကို ခွဲခြားထားပြီး သူတို့ကြားတွင် တစ်မီတာခန့်သာ ခြားထားသည်။

"ကျောက်လင်... ဟွိုင်တောက်... ဒုက္ခသည်တွေ အားလုံး ဒီမှာပဲ..."

"ကျေးဇူးပြုပြီး မင်းတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့ပဲ သူတို့ကို ရွေးချယ်လိုက်ကြ..."

ယွဲ့ချင်းက လူများကို ခေါ်လာပြီးနောက် သူက အလိုအလျောက် ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... အားလုံးပဲ သွားပြီး ကိုယ် သဘောကျတဲ့ ဒုက္ခသည်တွေကို ရွေးချယ်လိုက်ကြ..."

ထိုအခိုက်တွင် ကျောက်လင်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ဒုက္ခသည်စခန်းထဲတွင် ဒုက္ခသည်များက ကျောက်လင်နှင့် သူ၏ လူခုနစ်ယောက်အဖွဲ့ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး နှစ်ရပ်စလုံးက ကျောက်လင်တို့အဖွဲ့၏ ရွေးချယ်ခြင်းခံရရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် တောက်ပနေသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

ဤဒုက္ခသည်စခန်းတွင် သူတို့က တစ်ရက်လျှင် တစ်နပ်သာ စားရပြီး ၎င်းမှာလည်း ဆန်ပြုတ်ကျဲကျဲသာ ဖြစ်သည်။

အမျိုးသားများနှင့် အမျိုးသမီးများသည် တူညီသော နေရာ၌သာ အိမ်သာတက်ခြင်းနှင့် ရေချိုးခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ရသဖြင့် နေထိုင်မှုအခြေအနေမှာ အလွန် ခက်ခဲလှပေ၏။

ဤဒုက္ခသည်များအားလုံးသည် သူတို့၏ ဒုက္ခသည်အဆင့်အတန်းမှ ကင်းလွတ်ကာ မိသားစုကောင်းတစ်ခု၏ ရွေးယူခြင်းကို ခံရရန် တမ်းတနေကြသည်။

ကျောက်လင်က အမျိုးသားဒုက္ခသည်များကို လျစ်လျူရှုကာ အမျိုးသမီးဒုက္ခသည်များအားလုံးကို တိုက်ရိုက်ကြည့်လိုက်၏။

အခြား နည်းလမ်းမရှိပေ။ သားသမီးနှင့် ကံကြမ္မာစနစ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် ကျောက်လင်သည် အမျိုးသမီးဒုက္ခသည်များကို သေချာပေါက် ဦးစားပေးမည်ဖြစ်ပြီး စနစ်မှ လိုအပ်ချက်များနှင့် ကိုက်ညီသော အမျိုးသမီးများကို ရွေးချယ်ပေးရန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

သူ၏ အကြည့်များက သူတို့အပေါ် ဝေ့ဝဲသွား၏။

မကြာမီတွင် စနစ်မျက်နှာပြင်ပေါ်၌ မက်ဆေ့ချ်အသစ်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

[အမည် - ထျန်ကျီလင်]

[အဆင့် - အဆင့်(၃)]

[ထျန်ကျီလင်သည် ပညာတတ်မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက ပန်းချီဆွဲခြင်းကို လေ့ကျင့်ခဲ့ရာ ထူးခြားပြောင်မြောက်သော ပန်းချီပညာရပ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။]

[အမည် - ယဲ့လင်အာ]

[အဆင့် - အဆင့်(၁)]

[ယဲ့လင်အာသည် မူလက 'သွေးဆီးနှင်းပန်း' လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူအဖွဲ့အစည်း၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သွေးဆီးနှင်းပန်း၏ ဌာနချုပ်သည် 'ဝမ့်ရှန်းလုံ' ဟုခေါ်သော အခြား လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူအဖွဲ့အစည်းတစ်ခု၏ ချိုးဖောက်ဝင်ရောက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး ယဲ့လင်အာသည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိကာ သူမ၏ သိုင်းပညာစွမ်းရည်အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်။]

[အမည် - ပိုင်ဝမ်ချင်း]

[အဆင့် - အဆင့်(၂)]

[ပိုင်ဝမ်ချင်း၏ မိသားစုသည် နာမည်ကြီး ဝိညာဉ်ဆေးပင်မိသားစုဖြစ်ပြီး မူလက ဧကတစ်ထောင်ကျယ်ဝန်းသော ဆေးဥယျာဉ်ကို စိုက်ပျိုးခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း မင်းဆက်များ ပြောင်းလဲသွားမှုနှင့်အတူ မဟာလီမင်းဆက်နှင့် မဟာချင်မင်းဆက် နှစ်ခုစလုံးက ထိုဆေးဥယျာဉ်ကို လိုချင်တပ်မက်ခဲ့ကြသဖြင့် ပိုင်မိသားစုသည် ၎င်းတို့၏ စစ်တပ်များ၏ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။]

အမျိုးသမီးဒုက္ခသည် နှစ်ထောင့်ငါးရာထဲတွင် စနစ်၏ လိုအပ်ချက်များနှင့် ကိုက်ညီသော အမျိုးသမီးသုံးဦးကို တွေ့ရှိခဲ့ရ၏။

ကျောက်လင်က ထိုအမျိုးသမီးသုံးဦးဆီသို့ ချက်ချင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ချင်လား..."

ကျောက်လင်က လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ ယဲ့လင်အာထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားကာ သူ၏ ညာဘက်လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ပြုံးယောင်သန်းလိုက်၏။

"ကျွန်မက ခန္ဓာကိုယ် မသန်စွမ်းပေမယ့် သခင်လေးရဲ့ ကျေးဇူးကို သိတတ်ပါတယ်... သခင်လေးနောက်ကို လိုက်ပါရစေ..."

ယဲ့လင်အာက အလွန် ပြတ်သားစွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

'သွေးဆီးနှင်းပန်း' ဖျက်ဆီးခံရပြီးကတည်းက ယဲ့လင်အာမှာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ပြီး သူမ၏ စွမ်းအားအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသည်။ ပြည်နှင်ဒဏ်ခံရသည့် ခရီးစဉ်တွင် သူမသည် အခက်အခဲများစွာကို ခံစားခဲ့ရ၏။ ဒုက္ခသည်စခန်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အမျိုးသမီးများစွာ၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး သူမ၏ ဆန်ပြုတ်ကျဲကျဲလေးပင် အလုခံခဲ့ရသည်။ သူမမှာ ငတ်မွတ်နေခဲ့ရ၏။

ကျောက်လင်က သူမကို သဘောကျနေပြီး ယဲ့လင်အာအနေဖြင့်လည်း လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတစ်ဦး၏ အတွေ့အကြုံအပေါ် အခြေခံ၍ ကျောက်လင်မှာ သာမန်လူမဟုတ်ကြောင်း မြင်နိုင်သဖြင့် သဘာဝကျကျပင် သူ၏ လက်အောက်သို့ ဝင်ရောက်ရန် ဆန္ဒရှိနေသည်။

ကျောက်လင်က ယဲ့လင်အာကို ချက်ချင်း ဆွဲထူလိုက်ပြီးနောက် ပိုင်ဝမ်ချင်းထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

"မင်းမှာ ထူးခြားတဲ့ အရိုးအဆစ်တွေရှိနေတာကို ငါ မြင်ရတယ်... ဆိုလိုတာက မင်း ငယ်ငယ်ကတည်းက ဝိညာဉ်ဆေးတွေကို စားသုံးခဲ့ရမယ်ထင်တယ်... ငါ့အိမ်က တောင်တန်းဒေသရဲ့ အစွန်အဖျားမှာ ရှိပြီး ငါတို့ဆီမှာ ဆေးဆရာတစ်ယောက် လိုအပ်နေတာနဲ့ အတော်ပဲ... မင်း ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ချင်လား..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အနည်းငယ် တွေဝေနေခဲ့သော ပိုင်ဝမ်ချင်းသည် ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ ကျောက်လင်အား အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်၏။

"ကျွန်မ လိုက်ပါ့မယ်..."

ပိုင်ဝမ်ချင်းကလည်း ကျောက်လင်ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ထူးခြားသည့် အငွေ့အသက်ကို သတိပြုမိသဖြင့် လိုလိုလားလားပင် သဘောတူလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် ကျောက်လင်က ပိုင်ဝမ်ချင်းကိုပါ ထပ်မံဆွဲထူလိုက်ပြီး သူမကိုပါ ထျန်ကျီလင်ထံသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကာ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ရှိနေစေ၏။

"မင်းမှာ ကျက်သရေရှိပြီး သပ်ရပ်တဲ့ အမူအရာရှိတာကို ငါ တွေ့ရတယ်..."

ကျောက်လင်က တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ထျန်ကျီလင်က သူမဘာသာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"သခင်လေး... ကျွန်မလည်း သခင်လေးနောက်ကို လိုက်ပါရစေ..."

ကျောက်လင်ပင် မှင်တက်သွား၏။ ထျန်ကျီလင်သည် အရာရာကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရာတွင် အတော်လေး ကျွမ်းကျင်ပေသည်။

"ကောင်းပြီ... မင်းတို့သုံးယောက်လုံး ငါနဲ့အတူ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာကို လိုက်ခဲ့ကြ... အခုကစပြီး မင်းတို့ကို ကောင်းကောင်းစား၊ ကောင်းကောင်းအိပ်ရအောင် ထားမယ်... လူဆိုးတွေရဲ့ အနိုင်ကျင့်တာကိုလည်း ခံရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျောက်လင်က အလွန်ရက်ရောသော ဟန်ပန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ယဲ့လင်အာ၊ ပိုင်ဝမ်ချင်းနှင့် ထျန်ကျီလင်တို့သည် ကျောက်လင်၏ နောက်မှလိုက်ကာ အမျိုးသားဒုက္ခသည်များရှိရာသို့ သွားကြ၏။

သူသည် လယ်အလုပ်လုပ်ရန် အလုပ်သမားအချို့ ရှာဖွေရန် လိုအပ်နေသဖြင့် ကျောက်လင်သည် သူ့ကို ကူညီရန်အတွက် အရွယ်ရောက်ပြီးသား အမျိုးသားအချို့ကို ဝယ်ယူရန် သဘာဝကျကျပင် လိုအပ်နေပေသည်။

မကြာမီတွင် ကျောက်လင်က သူ၏ အလိုအလျောက် သိစိတ်ကို အသုံးပြုကာ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်မှုကြောင့် မျက်လုံးများ တောက်ပနေသည့် အရွယ်ရောက်ပြီး အမျိုးသား ခုနစ်ယောက်ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အလင်းရောင်က ထိုလူများတွင် အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသေးကြောင်း ပြသနေ၏။

ယောင်းဟွိုင်တောက်၊ တျန်ဆုန့်၊ လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်၊ ကျားကျီချင်းနှင့် ရှုံ့တကျွမ်းတို့ကလည်း အမျိုးသားဒုက္ခသည် တစ်ယောက် သို့မဟုတ် နှစ်ယောက်စီကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့ထံတွင် ငွေများများစားစား မရှိပေ။ ဒုက္ခသည်တစ်ယောက်ကို ငွေသုံးပြားပေး၍ ဝယ်ယူခြင်းက လောလောဆယ် သူတို့ တတ်နိုင်ဆုံးသော အရာဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ကျောက်လင်နှင့် အခြားသူများသည် သူတို့ရွေးချယ်ထားသော ဒုက္ခသည်များနှင့်အတူ ဒုက္ခသည်စခန်းမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်ကြ၏။

ထိုစဉ် ဒုက္ခသည်စခန်း၏ အဝင်ဝတွင် ဆိတ်ဆိတ်မုတ်ဆိတ်နှင့် ဘဏ္ဍာစိုးက လူကြမ်းကြီးတစ်ယောက်နှင့်အတူ လျှောက်လာလေသည်။

လူကြမ်းကြီး ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထျန်ကျီလင်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘဏ္ဍာစိုး... ဒီအမျိုးသမီးကို ငါ သဘောကျသွားပြီ... ငါ့ကို ရောင်းပေးလို့ရမလား..."

လူကြမ်းကြီးက ကျောက်လင်၏ ခံစားချက်များကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ဆိတ်ဆိတ်မုတ်ဆိတ်နှင့် ဘဏ္ဍာစိုး ခေါ်လာသော ထိုလူမှာ သူ၏ အဓိကဖောက်သည်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ့ထံမှ ဒုက္ခသည်နှစ်ဦးကို ဝယ်ယူပြီးသား ဖြစ်သည်။

သဘာဝကျကျပင် ဆိတ်ဆိတ်မုတ်ဆိတ်နှင့် ဘဏ္ဍာစိုးက ထိုဖောက်သည်ကို မစော်ကားလိုပေ။

"သခင်လေး... ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီအမျိုးသမီးကို လက်လွှတ်ပေးလို့ရမလား... စိတ်မပူပါနဲ့၊ သခင်လေးကို လျော်ကြေးပေးတဲ့အနေနဲ့ နောက်ထပ် အမျိုးသမီးဒုက္ခသည် နှစ်ယောက်ကို ထပ်ရွေးချယ်ခွင့် ပေးပါ့မယ်... ဒုက္ခသည်တစ်ယောက်စာ ဈေးပဲ ယူပါမယ်..."

ဆိတ်ဆိတ်မုတ်ဆိတ်နှင့် ဘဏ္ဍာစိုးက ကျောက်လင်ထံ ချက်ချင်း လျှောက်သွားကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

ယွဲ့ချင်းက ချက်ချင်း ရှေ့ထွက်လာခဲ့၏။

"သခင်လေး... ခင်ဗျား အဲ့ဒီလို လုပ်လို့မရဘူး... စီးပွားရေးဆိုတာ အရင်လာတဲ့သူက အရင်ရတာပဲ... ကျောက်လင်က ဒီအမျိုးသမီးကို ရွေးထားပြီးသား... သူများပိုင်တာကို ခင်ဗျားက ဘယ်လိုလုပ် လုယူလို့ရမှာလဲ..."

ယွဲ့ချင်းက တရားမျှတသည့် မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်၏။

"မရဘူး... ငါ့ဇနီးတွေကို တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ ပေးမှာမဟုတ်ဘူး..."

ဆိတ်ဆိတ်မုတ်ဆိတ်နှင့် ဘဏ္ဍာစိုး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

၎င်းကို ကြားသောအခါ လူကြမ်းကြီးမှာ ဆက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူက ပြေးလာပြီး ခြိမ်းခြောက်လိုက်၏။

"ကောင်လေး... ငါက ထျဲ့လင်ကျေးရွာကမုဆိုးတစ်ယောက်ပဲ... ငါ့ရဲ့ လေးပစ်စွမ်းရည်က ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်..."

"မင်းကို အသိတရားရှိရှိနဲ့ ဒီအမျိုးသမီးကို ငါ့ဆီပေးဖို့ အကြံပြုပါရစေ... မဟုတ်ရင်တော့ အကျိုးဆက်တွေကို မင်း ခံစားရလိမ့်မယ်..."

လူကြမ်းကြီး စကားပြောအပြီးတွင် ကျောက်လင်သည် သူ၏ စိတ်ရှည်သည်းခံနိုင်စွမ်း ကုန်ဆုံးသွားကာ ညာဘက်လက်ကို ရုတ်တရက် မြှောက်လိုက်ပြီး လူကြမ်းကြီးကို ဖြတ်ရိုက်ကာ လွင့်စင်သွားစေ၏။

“ခွေးကောင်... မင်းကများ ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်ရဲတယ်ပေါ့လေ…”