အခန်း (၃၃-၃၄)

အခန်း (၃၃) သူတစ်ပါး၏ ဓားကိုငှား၍ လူသတ်ခြင်း

"မင်း ငါ့ကို ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့..."

ထိုလူသန်ကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသော်လည်း အမြန်ပြန်ထကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

ထိုအခိုက်တွင် ယောင်းဟွိုင်တောက်၊ တျန်ဆုန့်၊ လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်၊ ကျားကျီချင်းနှင့် ရှုံ့တကျွမ်းတို့သည် ထိုလူသန်ကြီးထံသို့ လျှောက်သွားကာ ပြိုင်တူ လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

ခြိမ်းခြောက်ပြီး ရိုက်နှက်လိုသည့် ရည်ရွယ်ချက်က အတော်လေးကို သိသာထင်ရှားနေ၏။

"သွားကြစို့... သူက လူပြက်တစ်ယောက်ပါပဲ..."

ကျောက်လင်က တိုတိုတုတ်တုတ် ပြန်ပြောလိုက်ပြီး ဒုက္ခသည်စခန်းထဲမှ လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားသည်။

"ခွေးကောင်... ခွေးမသား... မင်းက ငါ ရှန့်ထျန်းရှုံကို ရန်စရဲတယ်ပေါ့လေ... မင်း ငါ့လက်ထဲ မကျစေနဲ့... ကျရင်တော့ သေရတာကမှ ပိုကောင်းမယ်လို့ ထင်သွားအောင် လုပ်ပစ်မယ်..."

ကျောက်လင်နှင့် သူ၏အဖွဲ့ ထွက်သွားသည်ကို မြင်ပြီးနောက် ထိုလူသန်ကြီးက အလွန် ဒေါသထွက်ဖွယ်ကောင်းသော စကားတစ်ခွန်းကို ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်၏။

ဆိတ်မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် ဘဏ္ဍာစိုးက အထပ်ထပ်အခါခါ တောင်းပန်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ထိုလူသန်ကြီးသည် အမျိုးသမီး ဒုက္ခသည်များထဲမှ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားပြေပြစ်ကာ မျက်နှာထားနူးညံ့သော မိန်းမတစ်ယောက်ကို ရွေးချယ်ပြီးနောက် ကျေနပ်ဂုဏ်ယူနေသော အမူအရာဖြင့် ထွက်သွားတော့၏။

ကျောက်လင်နှင့် သူ၏အဖွဲ့က ပင်မခန်းမဆောင်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

"ကျောက်လင်... မင်း အရွယ်ရောက်ပြီးသား ယောက်ျား ခုနစ်ယောက်ကို ရွေးထားတော့ စုစုပေါင်း ငွေနှစ်ဆယ့်တစ်ပြား ကျမယ်... အဲ့ဒါအပြင် အရွယ်ရောက်ပြီးသား မိန်းမ သုံးယောက်ပါ ရွေးထားတော့ စုစုပေါင်း ငွေခြောက်ပြားကျမယ်..."

"ငါ့လုပ်ပိုင်ခွင့်ကိုသုံးပြီး မင်းကို ငွေတစ်ပြား လျှော့ပေးမယ်..."

"မင်း ငွေနှစ်ဆယ့်ခြောက်ပြား ပေးမယ်ဆိုရင် လူဆယ်ယောက်အတွက် စာချုပ်တွေကို ငါ လုပ်ပေးမယ်..."

ယွဲ့ချင်းက ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်၏။

ကျောက်လင်နှင့် သူ၏အဖော် ခုနစ်ယောက်က ဒုက္ခသည် အယောက်နှစ်ဆယ်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝယ်ယူလိုက်ရာ ယွဲ့ချင်း၏ ရောင်းချမှု အလုပ်မှတ် ပြည့်မီသွားခဲ့ပြီး သူ့အား အမြဲတမ်းဝန်ထမ်းအဖြစ် အဆင့်တိုးမြှင့်ခံရစေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ရော့..."

ကျောက်လင်က သဘာဝကျစွာပင် ဈေးမဆစ်ခဲ့ပေ။ မည်သည့်ဈေးတောင်းတောင်း သူ ပေးချေမည်သာ ဖြစ်၏။

ယောင်းဟွိုင်တောက်၊ တျန်ဆုန့်၊ လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်၊ ကျားကျီချင်းနှင့် ရှုံ့တကျွမ်းတို့သည်လည်း သူတို့၏ ငွေများကို လွှဲပြောင်းပေးအပ်လိုက်ကြသည်။

ယွဲ့ချင်းသည် ငွေများကို ယူကာ စာချုပ်အခန်းသို့ သွားလိုက်၏။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ယွဲ့ချင်းက ကျောက်လင်နှင့် အခြားခြောက်ယောက်ထံသို့ စာချုပ်အထပ်လိုက်ကြီးတစ်ခုကို ယူဆောင်လျက် ပြန်ရောက်လာသည်။

"ညီအစ်ကိုတို့... ဒီဒုက္ခသည်တွေအတွက် စာချုပ်တွေ ရေးဆွဲပြီးပြီ... ရော့ အဲ့တာတွေ ယူလိုက်ကြ..."

ယွဲ့ချင်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

ကျောက်လင်နှင့် အခြားခြောက်ယောက်တို့သည် ၎င်းတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ စာချုပ်များကို သေချာစွာ သိမ်းဆည်းလိုက်ကြသည်။

"ယွဲ့ချင်း... အလုပ်ကို သေချာ ကြိုးစားလုပ်ပါ..."

"ငါတို့ညီအစ်ကို ခုနစ်ယောက် ပိုက်ဆံရအောင် ကြိုးစားရှာပြီးရင် မင်းဆီမှာ လာအားပေးဦးမယ်..."

ယောင်းဟွိုင်တောက်သည် ယွဲ့ချင်းနှင့် အရင်းနှီးဆုံးဖြစ်ပြီး ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူက မျက်လုံးထဲ၌ နက်ရှိုင်းသော သံယောဇဉ်များဖြင့် ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်၏။

"ကောင်းပါပြီ... ငါ ဒီနေ့ကစပြီး ဒုက္ခသည်စခန်းမှာ အထိုင်ကျပြီ... အားတဲ့အချိန် အဲ့ဒီကိုလာလည်မယ်."

ယွဲ့ချင်းက အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ကျောက်လင်နှင့် သူ၏အဖော် ခြောက်ယောက်တို့သည် ၎င်းတို့ အသီးသီး ဝယ်ယူထားသော ဒုက္ခသည်များနှင့်အတူ ဒုက္ခသည်စခန်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြ၏။

လမ်းမကြီးပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ ရှုံ့တကျွမ်းက ဒုက္ခသည်စခန်းတွင် အပ်နှံထားခဲ့သော စာမရီကို ဆွဲခေါ်လာခဲ့သည်။

ကျောက်လင်က ထိုစာမရီကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး

"ငါ့ဆီမှာ ငွေ နည်းနည်း ကျန်သေးတယ်... အရင်ဆုံး လှည်းဘောင်တစ်ခု သွားဝယ်ကြစို့... ဒါဆိုရင် ငါတို့မှာ နွားလှည်းတစ်စီးရပြီ..."

ကျောက်လင်က နောက်တစ်ကြိမ် အမဲလိုက်ထွက်ကြသည့်အခါ သူ၏ညီအစ်ကိုများအား တောဝက်သားများကို ခြင်းတောင်းများဖြင့် မင်ချွမ်မြို့အထိ တစ်လမ်းလုံး ထမ်းပိုးမလာစေချင်တော့ပေ။

ဆယ်လီခန့် ထမ်းရသည်ကပင် ပင်ပန်းလှ၏။

ထို့ကြောင့် သူတို့အဖွဲ့က လှည်းအရောင်းဆိုင်သို့ သွားလိုက်ကြသည်။

သူသည် ငွေနှစ်ပြားအကုန်ခံကာ လှည်းဘောင်တစ်ခုကို ဝယ်ယူလိုက်၏။

ကျောက်လင်ကိုယ်တိုင်ပင် စာမရီ၏ ကျောပေါ်တွင် လှည်းဘောင်ကို တပ်ဆင်လိုက်ရာ နွားလှည်းတစ်စီးကို အောင်မြင်စွာ တပ်ဆင်နိုင်သွားသည်။

"ယဲ့လင်အာ၊ ပိုင်ဝမ်ချင်း၊ ထျန်ကျီလင်... လှည်းပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်ကြ..."

နွားလှည်း တပ်ဆင်ပြီးသည်နှင့် ကျောက်လင်က ထိုအမျိုးသမီးသုံးယောက်ကို ကြင်နာယုယစွာ ကြည့်လိုက်၏။

ယဲ့လင်အာ၊ ပိုင်ဝမ်ချင်းနှင့် ထျန်ကျီလင်တို့မှာ ခေတ္တမျှ ကြက်သေသေသွားကြသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်လေး..."

လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ နောက်ခံရှိသူပီပီ ယဲ့လင်အာက အတော်လေး ပြတ်သားကာ လှည်းပေါ်သို့ ချက်ချင်းပင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။

ထိုအရာကို မြင်သောအခါ ပိုင်ဝမ်ချင်းနှင့် ထျန်ကျီလင်တို့သည်လည်း လှည်းပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကို သက်သာစေခဲ့သည်။

"ပေါက်စီဆိုင်သွားပြီး စားစရာတချို့ သွားဝယ်ကြစို့..."

"ဒီဒုက္ခသည်တွေ ငတ်မွတ်နေခဲ့တာကြာပြီ... အခု သူတို့ ငါတို့နဲ့ လိုက်လာမှတော့ သူတို့ကို ဗိုက်ဝအောင် ကျွေးသင့်တယ်..."

ကျောက်လင်က ကျယ်လောင်စွာ ထပ်အော်လိုက်၏။

ယခု လက်ထဲတွင် ငွေရှိနေပြီဖြစ်ရာ ကျောက်လင်သည် ကပ်စေးနှဲနေမည် မဟုတ်ပေ။

မင်ချွမ်မြို့ရှိ စစ်တပ်စခန်း။

ယန်ချန်ယွီနှင့် ရှောင်ရွေ့တို့က အတူတကွ ရောက်လာကြသည်။

ရှောင်ရွေ့၏ ညာဘက်ခြေထောက် ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီး သူသည် ကုသမှုခံယူရန် မင်ချွမ်မြို့သို့ ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း တစ်နာရီကြာပြီးနောက်တွင် ဆရာဝန်သည် အရွတ်ကို ပြန်မဆက်ပေးနိုင်သေးဘဲ ဆေးထည့်ကာ ဒဏ်ရာကို ပတ်တီးစည်းပေးရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုရလျှင် ရှောင်ရွေ့က ဒုက္ခိတတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ။

ပြင်းထန်သော အမုန်းတရားများ ပြည့်နှက်နေလျက် ရှောင်ရွေ့သည် စစ်တပ်ဌာနချုပ်ရှိ ကျန်းဖုန်း၏ အခန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

"အင်း... မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ..."

သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းဖုန်း၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်။

ယန်ချန်ယွီ၏ လက်များကို ပတ်တီးစည်းထားပြီး ရှောင်ရွေ့၏ ညာဘက်ခြေထောက်ကိုလည်း ပတ်တီးစည်းထားရာ မည်သူမဆို သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ဒဏ်ရာရထားကြောင်း သိနိုင်ပေ၏။

ယန်ချန်ယွီကို မြင်သောအခါ ကျန်းဖုန်းမှာ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ဒေါသထွက်လာသည်။ ဤကောင် ရောက်လာတိုင်း ကောင်းသောကိစ္စဟူ၍ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ပေ။

ကျန်းဖုန်း၏ လူသတ်ချင်နေသော အကြည့်ကို မြင်သောအခါ ယန်ချန်ယွီမှာ ကြောက်လန့်လွန်း၍ စကားမပြောရဲတော့ဘဲ ငြိမ်ကျသွား၏။

ရှောင်ရွေ့မှာမူ အမုန်းတရားများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူသည် ကျန်းဖုန်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် စကားစပြောလိုက်၏။

ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာသို့ ရောက်ပြီးနောက် သူသည် တောင်တန်းနှင့် သစ်တောများထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ လူခြောက်ယောက်ထံမှ တောဝက်သားများကို အတင်းအဓမ္မ လုယူခဲ့သည်။ ကျောက်လင်က သူ့နောက်သို့ လိုက်လာခဲ့ပြီး သူတို့နှစ်ယောက် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်လင်က သူ၏ခြေထောက်ကို ဖြတ်ပစ်ခဲ့သည်။ ဤဇာတ်လမ်း၏ ရှေ့နောက်ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို ရှင်းပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

ကျန်းဖုန်းက တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေသည်။

ရှောင်ရွေ့ စကားပြောဆိုအပြီးတွင် ကျန်းဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"ကျောက်လင်ရဲ့ ခွန်အားက သေချာပေါက် ကြေးဝါအရေပြားနယ်ပယ် နောက်ဆုံးအဆင့်မှာ ရှိနေတာပဲ..."

"သူ့ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာခွန်အားက မင်းထက် နိမ့်ကျတယ်လို့ မင်းပြောခဲ့ပေမယ့် သူက မင်းရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို တိတိကျကျ ရှာဖွေနိုင်ပြီး တစ်ချက်တည်းနဲ့ မင်းကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့တယ်..."

"ဒီကျောက်လင်က တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုပြီး နက်နဲဆန်းကြယ်လာပြီ..."

"ဒီကောင်က သေချာပေါက် တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားတာပဲ..."

ကျန်းဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ မှတ်ချက်ချလိုက်၏။

အနည်းဆုံးတော့ ကျားရဲစစ်တပ်တွင် ရှိနေစဉ်ကာလအတွင်း ကျောက်လင်သည် ဤနည်းလမ်းများနှင့် ခွန်အားများကို တစ်ခါမျှ ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

အခြေအနေများက ပို၍ ရှုပ်ထွေးလာပြီဖြစ်ကြောင်းကို ကျန်းဖုန်းက သတိပြုမိနေပြီ ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကျန်းဖုန်း ကိုယ်တိုင်သည်လည်း ကြေးဝါအရေပြားနယ်ပယ် နောက်ဆုံးအဆင့်တွင်သာရှိနေပြီး သူက ရှောင်ရွေ့ကိုပင် အနိုင်ယူနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ယခု ရှောင်ရွေ့ပင်လျှင် ရှုံးနိမ့်သွားပြီဖြစ်ရာ ကျန်းဖုန်းကိုယ်တိုင်မှာလည်း ကျောက်လင်ကို စိန်ခေါ်ရန် အခွင့်အရေး မရှိတော့ပေ။

"တပ်စုမှူးကျန်း... ကျောက်လင်က ပိုပိုပြီး သန်မာလာနေပြီ... သူ့ကို ဖယ်ရှားမပစ်ရင် အနာဂတ်မှာ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာက ကျောက်လင်ရဲ့အပိုင် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်..."

ယန်ချန်ယွီက သတ္တိမွေးကာ စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်၏။

ကျန်းဖုန်းသည် မျက်လုံးထဲတွင် လူသတ်ချင်သော အငွေ့အသက်များဖြင့် ယန်ချန်ယွီကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... မင်းတို့က ကျောက်လင်ကို မနိုင်နိုင်မှတော့ နောက်ဆုတ်နေသင့်တာပေါ့..."

"မင်းတို့ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာကို ပြန်ရောက်ရင် ကျောက်လင်နဲ့ တိုက်ရိုက် ထိပ်တိုက်မတွေ့စေနဲ့... ကျောက်လင် မြေယာဖော်ထုတ်ပြီး စိုက်ပျိုးရေး စလုပ်မယ့်အချိန်ကိုပဲစောင့်နေ... ပြီးရင် သူ နှစ်စဉ်ပေးရမယ့် စစ်တပ်အခွန်ကို မပေးနိုင်အောင် သူ့ရဲ့ စစ်တပ်ပိုင်မြေကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ အခွင့်အရေးရှာ..."

"အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် စစ်ဥပဒေနဲ့အညီ ငါ သူ့ကို ရှင်းလင်းပစ်မယ်..."

ကျန်းဖုန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

ယန်ချန်ယွီနှင့် ရှောင်ရွေ့တို့က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် စစ်တပ်ဌာနချုပ်မှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ထိုနှစ်ယောက် ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ကျန်းဖုန်း၏ အကြည့်က စားပွဲပေါ်ရှိ ထောက်လှမ်းရေးသတင်းတစ်ခုအပေါ်သို့ ကျရောက်သွား၏။

"ချီလျန်တောင်တန်းကို အရင်မင်းဆက်က ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ စစ်တပ်အကြွင်းအကျန်တွေ သိမ်းပိုက်ထားတယ်... အဲ့ဒီက ဗိုလ်ချုပ်က သံမဏိအရိုးနယ်ပယ် ခွန်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာပဲ..."

"တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ချီလျန်တောင်က ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာနဲ့ သိပ်မဝေးဘူး..."

"အဲ့ဒီစစ်တပ်အကြွင်းအကျန်တွေက မင်ချွမ်မြို့ကို စောင့်ကြည့်ပြီး နေရာအနှံ့က သတင်းအချက်အလက်တွေ စုဆောင်းဖို့ လူတွေကို သီးသန့်လွှတ်ထားတယ်... ဒီအချက်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ပုံပြင်ပြောသူ တချို့ကိုရှာကာ ကျောက်လင်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ ကောလာဟလတွေကို တမင်ဖြန့်ခိုင်းရမယ်... အဲ့ဒါမှ ဒီစစ်တပ်အကြွင်းအကျန်တွေကို ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာဆီ မြှူဆွယ်နိုင်မှာ..."

"ကျောက်လင်... မင်းက သူတစ်ပါးကို အသုံးချပြီး လူသတ်မယ့် ဒီအကြံအစည်ကို တောင့်ခံနိုင်ပါ့မလားဆိုတာကို ငါ သိချင်မိတယ်..."

ကျန်းဖုန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

မဟာချင်စစ်တပ်က ယခင် မဟာလီမင်းဆက်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့ချိန်တွင် မဟာလီမင်းဆက်၏ စစ်တပ်အသီးသီးသည် စစ်ပွဲကြောင့် ပြိုကွဲကာ ပြန့်ကျဲသွားခဲ့ကြသည်။

ပြန့်ကျဲနေသော စစ်တပ်အကြွင်းအကျန် အများအပြားသည် တောင်တန်းအမျိုးမျိုးသို့ ဝင်ရောက်ကာ နေရာတစ်ခုကို သိမ်းပိုက်ခဲ့ကြ၏။ ၎င်းတို့သည် သူတို့၏ အင်အားကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ရန်အတွက် အနီးအနားရှိ ကျေးရွာများကို လုယက်ရန် ထွက်လာလေ့ရှိကြသည်။

မဟာချင်မင်းဆက်၏ နယ်စပ်စီရင်စုတစ်ခုဖြစ်သည့် ကွမ်းနန်စီရင်စုတွင် ယခင်မင်းဆက်၏ စစ်တပ်အကြွင်းအကျန်များ နေရာအများအပြား၌ ခိုအောင်းနေကြသည်။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ကျန်းဖုန်း၏ စစ်သားများ နေရာအနှံ့ ကင်းလှည့်နေစဉ်တွင် စစ်တပ်အကြွင်းအကျန်တစ်ခုက ချီလျန်တောင်တန်း၌ အခိုင်အမာ ခြေကုပ်ယူထားကြောင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ကျန်းဖုန်းသည် ချက်ချင်းပင် ခဲတစ်လုံးတည်းဖြင့် ငှက်နှစ်ကောင်ကို ပစ်နိုင်မည့် အကောင်းဆုံး အကြံအစည်တစ်ခုကို စဉ်းစားမိသွားလေတော့သည်။

အခန်း (၃၄) ဒုက္ခသည်များ ရွာသို့ ပြန်ရောက်လာခြင်း

"ရွာကို ပြန်ကြရအောင်..."

ငွေရှိနေသည်ဖြစ်ရာ ကျောက်လင်က ပစ္စည်းများကို အကြီးအကျယ် ဝယ်ယူလိုက်၏။

ဒုက္ခသည်များအတွက် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ၊ လက်လုပ်သံအိုးများ၊ အိပ်ရာခင်းများ၊ လူတစ်ဦးလျှင် လျှော်တေအဝတ်အစား နှစ်စုံစီနှင့် အဆောင်အယောင်အနေဖြင့် ဆန်ကြမ်း ဆယ်ကီလိုဂရမ်တို့ကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။

ယောင်းဟွိုင်တောက်နှင့် အခြားသူများကလည်း နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းအချို့ကို ကိုယ်စီ ဝယ်ယူခဲ့ကြပြီး ခြင်းတောင်းများဖြင့် သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြ၏။

ထို့နောက် အဖွဲ့သည် မင်ချွမ်မြို့မှနေ၍ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာဆီသို့ စတင်ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

လမ်းခရီးတွင် ကျောက်လင်က ကုန်ပစ္စည်းအစောင့်အဖွဲ့တစ်ခုကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရ၏။

"ချန်ဖုန်း ကုန်ပစ္စည်းအစောင့်အဖွဲ့..."

ကျောက်လင်က တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျောက်လင်သည် ယွဲ့ချင်း ပြောခဲ့သည့် စကားများကို သတိရသွားပြီး သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ဆုကြေးငွေအားလုံးကို ဇာတိရွာသို့ ပို့ဆောင်ပေးရန် ထိုအဖွဲ့ထံ အပ်နှံလိုက်၏။

ကျောက်လင်သည် ကူးပြောင်းလာသူဖြစ်ပြီး မူလပိုင်ရှင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆက်ခံထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် မူလပိုင်ရှင်၏ ဇာတိရွာသို့ မပြန်ချင်သော်လည်း မူလပိုင်ရှင်၏ မိခင်ကို ထောက်ပံ့ရမည့် တာဝန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။

မှန်ပေသည်။ မူလပိုင်ရှင်၏ ဖခင်မှာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး မိခင်တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

"မင်းတို့ မိသားစုတွေဆီ စာပြန်ပို့ဖို့ စဉ်းစားထားကြလား..."

ကျောက်လင်က ရုတ်တရက် လှည့်ကာ ယောင်းဟွိုင်တောက်၊ တျန်ဆုန့်၊ လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်၊ ကျားကျီချင်းနှင့် ရှုံ့တကျွမ်းတို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကျားရဲစစ်တပ်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် ဤလူများသည် နယ်ခြားစောင့်တပ်သားများအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရာ မိသားစုကို အသိပေးရန်ပင် အချိန်မရခဲ့ကြပေ။

"ငါ့မိသားစုဝင်တွေ အကုန်လုံး မရှိကြတော့ဘူး... ဒါကြောင့် ငါကတော့ ပို့စရာမလိုပါဘူး..."

ရှုံ့တကျွမ်းက ဝမ်းနည်းနေသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... ငါ့အမေဆီကို ငွေနှစ်ပြားလောက် ပို့ပေးရဦးမယ်..."

ယောင်းဟွိုင်တောက်က စကားပြောရင်း သူ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် နီရဲလာခဲ့သည်။

"ငါလည်း အိမ်ကို စာတစ်စောင်လောက် ရေးရမယ်... ငါ့မိဘတွေက ငါ့ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကို မသိကြသေးဘူး... အာ... ပြီးတော့ သူတို့ကို ထောက်ပံ့ဖို့ ငွေနှစ်ပြားလည်း ပို့ပေးရဦးမယ်..."

တျန်ဆုန့်က ပြောနေစဉ် သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း မျက်ရည်များ ပြည့်တက်လာ၏။

ဤစိတ်အားထက်သန်သော စစ်သည်များသည် သူတို့၏ ဇာတိရွာများမှ စစ်တပ်ထဲသို့ အတင်းအကျပ် စုဆောင်းခံခဲ့ရပြီးနောက်ပိုင်း စစ်တပ်နှင့်အတူ လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့ရရာ မိသားစုထံ သတင်းပေးပို့ရန် အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ်မျှ မရခဲ့ကြဘဲ သူတို့၏ ချစ်ရသူများမှာလည်း သူတို့၏ ကံကြမ္မာကို မသိရှိကြပေ။

သို့တိုင်အောင် သူတို့ကိုယ်တိုင်ကလည်း ချစ်ရသူများကို နေ့စဉ်နှင့်အမျှ တမ်းတနေကြဆဲဖြစ်၏။

"သွားကြစို့... အားလုံးပဲ ကုန်ပစ္စည်းအစောင့်အဖွဲ့ဆီ သွားပြီး အိမ်ကို ပြန်ပို့ဖို့ စာရေးကြရအောင်..."

ကျောက်လင်က ချက်ချင်းပင် အော်ပြောလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့ ခုနစ်ယောက်သား ချန်ဖုန်း ကုန်ပစ္စည်းအစောင့်အဖွဲ့အတွင်းသို့ အတူတကွ ဝင်ရောက်သွားကြ၏။

ကျောက်လင်က စာရွက်အလွတ်တစ်ရွက်ကို ယူ၍ တစ်စုံတစ်ရာကို ရေးချလိုက်သည်။

စာ၏ အဓိကအကြောင်းအရာမှာ ကျောက်လင်က ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာရှိ သူ၏ အခြေအနေကို ရှင်းပြထားခြင်း၊ မူလပိုင်ရှင်၏ မိခင်ကို တောင်းပန်ထားခြင်းနှင့် အိမ်မပြန်နိုင်ရသည့် အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြထားခြင်းဖြစ်၏။ စာ၏ အဆုံးတွင် ကျောက်လင်က မူလပိုင်ရှင်၏ မိခင်အတွက် ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုကိုလည်း ပေးထားသည်။ သူမအနေဖြင့် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာသို့ ပြောင်းရွှေ့လာနိုင်သလို၊ သို့မဟုတ်ပါက သူက လစဉ် ငွေနှစ်ပြားကို အိမ်သို့ ပို့ပေးမည် ဖြစ်၏။

စာနှင့် ငွေငါးပြားကို သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ချန်ဖုန်း ကုန်ပစ္စည်းအစောင့်အဖွဲ့မှ အလုပ်သမားက ကျောက်လင်ထံမှ ငွေတစ်ပြားကို အစောင့်ခအဖြစ် ယူကာ ပို့ဆောင်ရမည့် ပစ္စည်းများနှင့် အရေအတွက်များကို အတိအကျ ဖော်ပြထားသော ပို့ဆောင်ရေး စာရွက်စာတမ်းကို အလျင်အမြန် ရေးသားလိုက်၏။ ကျောက်လင်က အတည်ပြုပြီးနောက် ထိုအလုပ်သမားက ပို့ဆောင်ရေးစာရွက်ကို သစ်သားသေတ္တာပေါ်တွင် ကပ်လိုက်သည်။

အကယ်၍ သစ်သားသေတ္တာကို လမ်းခရီးတွင် ဖွင့်ဖောက်ပါက ပို့ဆောင်ရေးစာရွက်မှာ အလိုအလျောက် စုတ်ပြဲသွားမည်ဖြစ်ပြီး ချန်ဖုန်း ကုန်ပစ္စည်းအစောင့်အဖွဲ့အနေဖြင့် လျော်ကြေး ဆယ်ဆ ပေးဆောင်ရမည်ဖြစ်၏

ကျောက်လင်သည် ပို့ဆောင်ရေးစာချုပ်၏ ဖြတ်ပိုင်းကို လက်တွင်ကိုင်ဆောင်ကာ ကုန်ပစ္စည်းအစောင့်အဖွဲ့မှ ထွက်လာခဲ့သည်။

မကြာမီမှာပင် ယောင်းဟွိုင်တောက်နှင့် အခြားသူများလည်း အိမ်သို့ စာများ ပို့ပြီးနောက် ထွက်လာကြ၏။

"ကောင်းပြီ... အားလုံးပဲ အိမ်ကို စာပို့ပြီးကြပြီဆိုတော့ မိသားစုတွေကို ဘေးကင်းကြောင်း အသိပေးလိုက်တဲ့ သဘောပါပဲ..."

"အခုကစပြီး ငါတို့တွေ အမဲဆက်လိုက်ပြီး ငွေပိုရှာနိုင်အောင် ကြိုးစားကြမယ်... ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာမှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်ရမယ်... ပြီးတော့ အိမ်က ဆွေမျိုးတွေကိုပါ စောင့်ရှောက်နိုင်စွမ်း ရှိရမယ်..."

အိမ်သို့ စာပို့ပြီးနောက် လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဝမ်းနည်းနေသော အမူအရာများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျောက်လင်က သူတို့ကို အားပေးရန်အတွက် ချက်ချင်းပင် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ပြောလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်..."

"ကျောက်လင် ပြောတာ မှန်တယ်..."

"ဒါပေါ့..."

ခြောက်ယောက်လုံးက တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် အဖွဲ့က ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာဆီသို့ သူတို့၏ ခရီးကို ဆက်လက် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြ၏။

တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် အဖွဲ့က ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အဖွဲ့သည် ပရုတ်သစ်ပင်ကြီးအနီးသို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။

"ညီအစ်ကိုတို့... ဒီမနက်က ငါတို့ ဆိတ်တစ်ကောင် ဖမ်းမိခဲ့တယ်လေ... အဲ့ဒါကို သတ်ဖို့ ငါ့ဇနီးကို ပြောထားပြီးပြီ..."

"အရင်ဆုံး ပြန်ပြီး နေရာချထားလိုက်ကြဦး... ပြီးရင် မင်းတို့ရဲ့ ဇနီးတွေနဲ့ ဒီဒုက္ခသည်တွေကိုပါ ငါ့အိမ်ကို ခေါ်ခဲ့ကြ... ဒီည ငါတို့ အတူတူ ထမင်းစားကြမယ်..."

ကျောက်လင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ..."

"ငါ လာခဲ့မယ်..."

"ကျောက်လင်က ဒီလောက် သဘောထားကြီးနေမှတော့ ငါလည်း အားနာမနေတော့ဘူး..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယောင်းဟွိုင်တောက်၊ တျန်ဆုန့်၊ လီချန်၊ ဖန်ယွင်ရှန်၊ ကျားကျီချင်းနှင့် ရှုံ့တကျွမ်းတို့ အားလုံး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ခုန်ပေါက်သွားကြ၏။

ဒုက္ခသည်များပင်လျှင် အံ့ဩသွားသည့် အမူအရာများ ပြသခဲ့ကြပြီး ၎င်းမှာ မကြာမီမှာပင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှု အပြည့်ရှိသော မျက်ဝန်းများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် အဖွဲ့သည် လမ်းခွဲကာ ကိုယ်စီ အိမ်အသီးသီးသို့ ပြန်သွားကြ၏။

စာမရီလှည်းပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ယဲ့လင်အာ၊ ပိုင်ဝမ်ချင်းနှင့် ထျန်ကျီလင်တို့သည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ကျောက်လင်ကို အကဲခတ်နေခဲ့ကြသည်။ သူတို့အားလုံးက ကျောက်လင်သည် ဤနယ်ခြားစောင့်တပ်သားများ၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ကြောင်းကို နားလည်ထားကြ၏။

အခြားသော အမျိုးသား ဒုက္ခသည် ခုနစ်ဦးကလည်း ကျောက်လင်၏ စွမ်းအားကို ခံစားမိကြပြီး အလုပ်ရှင်ကောင်း တစ်ဦးထံတွင် သူတို့ကိုယ်သူတို့ ရောင်းချခဲ့ရသည့်အတွက် ဝမ်းသာကာ စိတ်အေးသက်သာ ရှိသွားကြသည်။

မကြာမီမှာပင် ကျောက်လင်သည် လူဆယ်ယောက်ကို လှည်းတစ်စီးဖြင့် ခေါ်ဆောင်ကာ သူ ငှားရမ်းထားသော အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့၏။

ကျောက်လင်၏ ဇနီးနှစ်ဦးဖြစ်သော စုယောင်နှင့် ရှန်ချန်းရွှယ်တို့သည် ကျောက်လင်နှင့် သူ၏အဖွဲ့ အဝေးမှ ပြန်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ခြံတံခါးဝတွင် ရပ်ကာ သူတို့ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်ကြိုနေကြသည်။

“ခင်ပွန်း... ပြန်ရောက်လာပြီပဲ..."

“ခင်ပွန်.. ပင်ပန်းလာပြီလား..."

အမျိုးသမီး နှစ်ဦးစလုံးက သူ့ကို

နှုတ်ဆက်လိုက်ကြ၏။

ကျောက်လင်က ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ အမျိုးသမီးသုံးဦးဖြစ်သည့် ယဲ့လင်အာ၊ ပိုင်ဝမ်ချင်းနှင့် ထျန်ကျီလင်တို့ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"သူတို့ကို ရေသွားချိုးခိုင်းလိုက်... ပြီးရင် ငါတို့ ဆိတ်သားကို အတူတူ လှီးကြတာပေါ့... ဒီည ဟော့ပေါ့ ဘယ်လိုချက်ရမလဲဆိုတာ မင်းတို့ကို ငါ သင်ပေးမယ်..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

စုယောင်နှင့် ရှန်ချန်းရွှယ်တို့မှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားကြပြီးနောက် ယဲ့လင်အာ၊ ပိုင်ဝမ်ချင်းနှင့် ထျန်ကျီလင်တို့ကို သေချာစွာ အကဲခတ်လိုက်ကြသည်။

"လှပတဲ့အမျိုးသမီးသုံးယောက်ပဲ... ခင်ပွန်းက ဇနီး ထပ်ယူချင်နေသေးတာလား..."

စုယောင်က စိတ်ထဲမှ တွေးတောလိုက်၏။

"ငါ့ခင်ပွန်းက တကယ့်ကို အပျော်အပါး မက်တဲ့သူပဲ..."

ရှန်ချန်းရွှယ်၏ ရင်ထဲတွင်လည်း အလားတူ အတွေးမျိုး ရှိနေသော်လည်း သူမက ကန့်ကွက်စကားဆိုမည်မဟုတ်ပေ။

ဤကမ္ဘာတွင် အမျိုးသားများ ဇနီးမယား အများအပြားရှိခြင်းက အလွန် သာမန်ကိစ္စတစ်ခုပင်ဖြစ်၏။

အမျိုးသားတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ၏ မိသားစုကို ထောက်ပံ့နိုင်စွမ်းရှိပြီး ဇနီးမယား အများအပြား ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး မည်သူကမျှ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောဆိုမည် မဟုတ်ချေ။

"သခင်မှာ ဇနီးနှစ်ယောက် ရှိနေပြီးသားပဲ..."

ထို့အတူပင် ယဲ့လင်အာ၊ ပိုင်ဝမ်ချင်းနှင့် ထျန်ကျီလင်တို့ကလည်း ကိုယ်ပိုင် အတွေးအသီးသီးဖြင့် စုယောင်နှင့် ရှန်ချန်းရွှယ်တို့ကို သေချာစွာ အကဲခတ်လိုက်ကြသည်။

ကျောက်လင်က သူတို့ကို ဝယ်ယူခဲ့စဉ်ကတည်းက အမျိုးသမီး သုံးဦးစလုံးသည် သူတို့က ကျောက်လင်၏ အမျိုးသမီးများ ဖြစ်သွားပြီဆိုသည်ကို ကောင်းကောင်းကြီး သိထားကြ၏။

ထို့ကြောင့် ယဲ့လင်အာ၊ ပိုင်ဝမ်ချင်းနှင့် ထျန်ကျီလင်တို့သည် ကျောက်လင်၏ ဇနီးနှစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ဖိအားများကို ခံစားလိုက်ကြရသည်။

အမျိုးသမီးသုံးဦးစလုံးတွင် ကိုယ်ပိုင် အခက်အခဲအသီးသီး ရှိခဲ့ကြပြီး သူတို့က ဒုက္ခသည်ဘဝသို့ တကယ်ကို ပြန်မသွားချင်ကြတော့ပေ။ ထိုအရာက လူတစ်ယောက်အတွက် အသက်ရှင်နေထိုင်ရသော ဘဝမျိုး မဟုတ်ချေ။

"ညီမလေးသုံးယောက်... ငါ့နောက်ကို မြန်မြန်လိုက်ခဲ့ပြီး အရင်ဆုံး ရေချိုးလိုက်ကြ..."

စုယောင်က အတော်လေး သဘောထားကြီးကာ အမျိုးသမီးသုံးဦးအပေါ် မည်သည့် ရန်လိုမှုမျှ မပြသဘဲ ပြုံး၍ ခေါ်လိုက်၏။

"ရေနွေး သွားတည်လိုက်ဦးမယ်..."

ရှန်ချန်းရွှယ်ကလည်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်လင်က အရာအားလုံးကို တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့၏။ သူက ထိုငါးယောက်ကို သဟဇာတဖြစ်အောင် နေထိုင်ကြရန် ဝင်ရောက်ပြောဆိုမည် မဟုတ်ဘဲ အရာအားလုံးကို သူတို့ဘာသာသူတို့သာ ဖြေရှင်းစေမည် ဖြစ်သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျောက်လင်က ကျန်ရှိနေသော အမျိုးသား ဒုက္ခသည် ခုနစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်၏။

"အမဲလိုက်ဖို့ ငါနဲ့အတူ တောင်ပေါ်ကို လိုက်ခဲ့ကြ... ဒီည ငါတို့ စားပွဲသောက်ပွဲ အကြီးကြီး လုပ်ကြမယ်... ဆိတ်သားတစ်ခုတည်းနဲ့တော့ မရဘူး... တောကောင်သား အမျိုးစုံ နည်းနည်းစီ ပါဖို့ လိုတယ်..."

ကျောက်လင်က တိုက်ရိုက်ပင် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

လူခုနစ်ယောက်စလုံးက ခရီးရှည်လာခဲ့ရသဖြင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့သော်လည်း ကျောက်လင်က သူတို့ကို ယခု အနားမပေးချင်သေးပေ။

ဤအချိန်မှစ၍ အနာဂတ်တွင် သူ၏ ညာလက်ရုံးများ ဖြစ်လာစေရန်အတွက် ကျောက်လင်က သူတို့ကို လေ့ကျင့်ပေးမည် ဖြစ်၏။

အခက်အခဲကို မခံနိုင်သော သို့မဟုတ် ဇွဲလုံ့လမရှိသော သူများကို ကျောက်လင်က လက်ခံမည်မဟုတ်ဘဲ သူတို့ကို ဒုက္ခသည်စခန်းသို့ တိုက်ရိုက် ပြန်ပို့ပစ်မည် ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်..."

လူခုနစ်ယောက်က ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်ကြပြီး သူတို့ထဲမှ မည်သူကမျှ ရွံရှာခြင်း သို့မဟုတ် ဒေါသထွက်ခြင်း အရိပ်အယောင်များကို မပြသခဲ့ကြချေ။