အခန်း ၁၆၄

အခန်း (၁၆၄) ငရဲပြည်တွင် အုန်းအုန်းသဲသဲဖြစ်သွားခြင်း၊ ယမမင်းပင် သူ၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းများ ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏

အစုလိုက်အပြုံလိုက် သင်္ချိုင်းမြေ။

ယွင်ဟွားက တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ယင်စွမ်းအင်များက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်လာကာ သူမ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် အနက်ရောင် လေဝဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

ငရဲလကျောက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ယင်စွမ်းအင်များကို နည်းနည်းချင်းစီသာ စုပ်ယူနိုင်လေသည်။ ဤယင်စွမ်းအင် အနည်းငယ်က ၎င်းကို အမှန်တကယ် ရူးသွပ်သွားစေ၏။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ရာကို လုပ်ဆောင်မည်ဆိုပါက အချိန်တိုင်း လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် ပစ္စည်းအချို့ကို ထွေးထုတ်ကာ ယွင်ဟွားနှင့် ကလေးငယ်နှစ်ဦး၏ ရှေ့သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီးနောက် အခြားတစ်ဖက်သို့ ပျံသန်းသွားကာ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သင်္ချိုင်းမြေအထက်ရှိ ယင်စွမ်းအင်များကို စတင်စုပ်ယူလေသည်။

"နင့်ကို သတ်ပစ်မယ်... အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်တုံး..."

"အာ... ပေပေ့... နင့်ကို သေတဲ့အထိ ရိုက်ပစ်မယ်... သူခိုးလေး... နင်က ထပ်ခိုးဖို့ ကြိုးစားနေပြန်ပြီ..."

ကလေးငယ်နှစ်ဦးက အတားအဆီးကို ဒေါသတကြီး ရိုက်ခွဲကာ ဆဲဆိုနေကြသဖြင့် သစ်ပင်ပေါ်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော ရှောင်ထောင်ဟွာကိုပင် လန့်ဖျပ်သွားစေသည်။

သူမ၏ သခင်ဘေးတွင်လည်း မှော်ဝင်သတ္တဝါလေးတစ်ကောင် ရှိနေလေသည်။

*အိုး... ဘုရားသခင်*

ယွင်ဟွားက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

မည်သည့် ကျောက်တုံးက သူမနှင့် ယင်စွမ်းအင်များကို အလုအယက် စုပ်ယူနေသည်ကို သူမ သိရှိထားသော်လည်း သူမ၏ စွမ်းအားကို နောက်တစ်ဆင့်သို့ မြှင့်တင်ရန်အတွက် ယင်စွမ်းအင်များကို ရူးသွပ်စွာ စုပ်ယူခြင်းမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့်။

အစုလိုက်အပြုံလိုက် သင်္ချိုင်းမြေကြီးက ပြင်းထန်သော အုံ့မှိုင်းမှုနှင့် မကျေနပ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"ယမမင်း... ယမမင်း..."

"ဒီတစ်ကြိမ် ပစ္စည်းများ ပျောက်သွားသေးသလား... ကျွန်တော် ပစ္စည်းနှစ်ခု ပျောက်သွားတယ်..."

တရားသူကြီး ချွေ့ကျွယ်က အဓိကခန်းမဆောင်ဆီသို့ ကြောက်လန့်တကြား ပြေးလာလေသည်။

သူသည် ကလဲ့စားချေလိုသော တစ္ဆေအချို့ကို ဖြေရှင်းရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုက သူ့ကို ရိုက်ခတ်သွားပြီး သူ၏ သိုလှောင်နယ်မြေထဲရှိ ပစ္စည်းများကို သူ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားစေခဲ့သည်။

သူသည် လုံးဝ ရူးသွပ်သွားလေပြီ။

ယမမင်းသည် ချွေ့ကျွယ်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်၏။

"အော်ဟစ်မနေစမ်းပါနဲ့... မင်းမှာ ပစ္စည်းနှစ်ခုပဲ ပျောက်တာပါ... ငါလည်း နှစ်ခု ပျောက်သွားတာပဲ... အရင်က ပျောက်သွားတာတွေနဲ့ ပေါင်းလိုက်ရင် ဘယ်လောက်တောင် ပျောက်သွားမှန်းတောင် ငါ မသိတော့ဘူး..."

ယမမင်းက သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် ကျေနပ်နေလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ပစ္စည်းပျောက်ဆုံးသူမှာ သူတစ်ဦးတည်း မဟုတ်တော့ပေ။

ချွေ့ကျွယ်မှာ ပြောစရာစကားမဲ့သွားလေသည်။

ယမမင်း၏ မျက်လုံးထဲမှ ကျေနပ်နေမှုကို သူ မမြင်ရဘူးဟု မထင်လိုက်နှင့်။

"ယမမင်း... နတ်ဘုရားအာရုံများ ကျန်ရှိနေပြီး သူခိုးကို ဖမ်းမိလိုက်သလား..."

ချွေ့ကျွယ်သည် ယမမင်းကို မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေ၏။

ယမမင်းက ငါ့ကို ဤကဲ့သို့ မကြည့်နဲ့ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

ယမမင်းသည် ရွံရှာမှုကြောင့် တုန်ယင်သွားပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ထူးဆန်းတဲ့ အလင်းရောင် တစ်ချက်လက်သွားတာပဲရှိတယ်... ဘာအရိပ်အယောင်မှ မကျန်ဘဲ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတယ်..."

သူတို့နှစ်ဦးက အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် လွန်ကဲလှပေသည်။

ချွေ့ကျွယ်က ခေါင်းငုံ့ကာ စဉ်းစားလိုက်၏။ တစ်ဖက်လူသည် သိုလှောင်နယ်မြေထဲသို့ စိတ်ကြိုက် ဝင်ထွက်နိုင်ရန် သိုလှောင်နယ်မြေ စွမ်းအားကို ကျွမ်းကျင်ထားရမည် ဖြစ်သည်။

သိုလှောင်နယ်မြေလော။

ချွေ့ကျွယ်သည် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ထရပ်ရတာလဲ..."

ယမမင်းမှာ လန့်ဖျပ်သွား၏။

"ကျွန်တော် အခုမှ မှတ်မိတော့တယ်... ငရဲပြည်မှာ သိုလှောင်နယ်မြေရဲ့ စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသောအရာက အဲ့ငရဲလကျောက်ပဲ..."

ယမမင်းက မျက်လုံးလှန်လိုက်လေသည်။

"ငါ သိတာပေါ့... ဒင်းက ငရဲပြည်ကိုးထပ် းမှာ ဖုန်းတုဧကရာဇ် ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေတာလေ..."

"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး..."

ချွေ့ကျွယ်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ပို၍ ကြောက်လန့်လာလေသည်။

"သူက ငရဲပြည်ကိုးထပ်မှာ မရှိတော့ဘူးလို့ ကျွန်တော် သံသယရှိတယ်..."

ချွေ့ကျွယ်၏ မှတ်ဉာဏ်များသည် ထိုကပ်ဘေးဒုက္ခနှစ်ပါးကို လူ့ပြည်သို့ ပစ်ချခဲ့သည့် နေ့ဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားလေသည်။

"ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ... ငရဲပြည်ကိုးထပ်မှာ မရှိတော့ဘူးဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ..."

ယမမင်းသည် ချွေ့ကျွယ်၏ မျက်လုံးများကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေ၏။

အကယ်၍ ဤအရာပျောက်ဆုံးသွားပါက ဖုန်းတုဧကရာဇ် ပြန်လာသည့်အခါ သူတို့အားလုံးကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်မည် ဖြစ်သည်။

"အဲ့ကပ်ဘေးဒုက္ခနှစ်ပါး ပြန်လည်ဝင်စားဖို့ အပို့ခံရတဲ့နေ့က သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က တစ္ဆေအလင်းရောင်တွေ ထွက်ပေါ်နေတဲ့ ရတနာတစ်ခုကို လုယူသွားတာကို ကျွန်တော်မြင်ခဲ့တယ်...အဲ့အချိန်က သာမန်ရတနာတစ်ခုလို့ပဲ ထင်ပြီး သိပ်ဂရုမစိုက်ခဲ့မိဘူး..."

"အခု ပြန်တွေးကြည့်တော့ အဲ့ဒါက တကယ်ပဲ ငရဲလကျောက်ဖြစ်နေတာပဲ..."

မည်သို့နည်း။

ယမမင်းခမျာ ခေါင်းမူးသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ချွေ့ကျွယ်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ လက်ချောင်းများ တုန်ယင်နေပြီး အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်တော့ပေ။

“ဒင်း…ဒင်း ..."

“ဒင်းတို့က ငါ့ကို ရူးအောင်လုပ်နေတာပဲ..."

"အဲ့ကပ်ဘေးဒုက္ခနှစ်ပါးက လူ့ပြည်ကို အပစ်ခံလိုက်ရပြီ… အဲ့သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က ငရဲပြည်က ရတနာတွေ ခိုးယူပြီး လူ့ပြည်မှာ သက်သောင့်သက်သာ နေခွင့်ပြုထားဦးမှာလား..."

ယမမင်းက မတ်တတ်ရပ်လိုက်လေသည်။

သူက အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"တစ်ယောက်ယောက် မြန်မြန်လာကြစမ်း... တစ်ယောက်ယောက် မြန်မြန်လာကြစမ်း... အဲ့ကပ်ဘေးဒုက္ခနှစ်ပါး တိရစ္ဆာန်ဘုံရဲ့ ဘယ်နေရာမှာရှိနေလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြစမ်း..."

ထိုကပ်ဘေးဒုက္ခနှစ်ပါးကို အပြစ်ပေးရန်အတွက် ဤခေါင်းပုံဖြတ်ခံရသော လွင်တီးခေါင်ကမ္ဘာကို သူက တမင်တကာ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

အုန်းအုန်းသဲသဲနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများ ဖြစ်ပေါ်ပြီးနောက်တွင်…

ငရဲပြည်ရှိ လူတိုင်းက ဆွံ့အသွားကြလေသည်။

ယမမင်းသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ကျိန်ဆဲလိုက်၏။

“ဘယ်ကောင်က ငါ့အမိန့်ကို ဖီဆန်ပြီး သူတို့ကို တိရစ္ဆာန်ဘုံကို မပို့ရဲတာလဲ..."

တစ္ဆေတမန်များက အကြောက်တရားကြောင့် တုန်ယင်နေကြလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကပ်ဘေးဒုက္ခက တိရစ္ဆာန်ဘုံထဲကို ခုန်ဆင်းသွားတာကို ကျွန်တော်မျိုးကိုယ်တိုင် မျက်စိနဲ့တပ်အပ် မြင်ခဲ့ရပါတယ်..."

ယမမင်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

"ကိုယ်တိုင် မျက်စိနဲ့တပ်အပ် မြင်ခဲ့ရတယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ... သူတို့က ခုန်ဆင်းသွားပြီးမှ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းရေတွင်းထဲကို ပြန်ခုန်တက်လာနိုင်မယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား..."

"အဲ့နှစ်ယောက်က ပြဿနာရှာတတ်တဲ့သူတွေမှန်း ငါသိလို့ သူတို့ကို သေချာစောင့်ကြည့်ထားဖို့ ငါပြောခဲ့တယ်လေ... သေချာစောင့်ကြည့်ထားဖို့ ပြောခဲ့တယ်..."

"မင်းတို့ကောင်တွေ အကုန်လုံး အသုံးမကျဘူး... တစ်ယောက်က တခြားသူတွေကို ရတနာလုယူခွင့် ပေးထားပြီး ကျန်တဲ့သူတွေကလည်း ဘဝင်မြင့်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးနေကြလို့ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းရေတွင်းထဲကိုတောင် အမှားအယွင်းမရှိဘဲ မခုန်ချနိုင်ကြဘူး... မင်းတို့ကို ထားတာ ငါ့အတွက် ဘာအသုံးကျမှာလဲ..."

တစ္ဆေတမန်များက ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်ဆိတ်နေကြရာ ယမမင်းကို ပို၍ ဒေါသထွက်စေလေသည်။

ချွေ့ကျွယ်သည် ငရဲလကျောက်၏ စွမ်းအားကို တွေးမိသောအခါ ဝင်မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"အရှင်မင်းကြီး... ငရဲလကျောက်က သိုလှောင်နယ်မြေ စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်ထားတယ်... သူကပဲ အဲ့ကပ်ဘေးဒုက္ခနှစ်ပါးကို အခြားကမ္ဘာတွေဆီ ခေါ်သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်..."

"ဒါ့အပြင် ကျွန်တော် ပိုစိုးရိမ်တာက သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်က ငရဲလကျောက်ရဲ့ စွမ်းအားကို ငှားရမ်းပြီး သီးခြားစီ ပြန်မဝင်စားဘဲ အဲ့မိန်းကလေးနဲ့ပဲ ချိတ်ဆက်သွားမလားဆိုတာပဲ..."

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုပြဿနာကောင်က နှစ်ဦးစလုံးက တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စွန့်ပစ်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ…

ယမမင်းမှာ ထပ်မံ၍ သတိလစ်တော့မလို ဖြစ်သွားလေသည်။

သူက သူ့အား တွဲပေးထားသော ချွေ့ကျွယ်ကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်၏။

"တစ်ယောက်ယောက်... ကမ္ဘာသုံးထောင်လုံးမှာ အဲ့ကပ်ဘေးဒုက္ခနှစ်ပါးကို လိုက်ရှာဖို့ တစ္ဆေတမန် အားလုံးကို အကြောင်းကြားလိုက်စမ်း..."

"ဪ... ဟုတ်သားပဲ... မူလခန္ဓာကိုယ်..."

ယမမင်းက တစ်စုံတစ်ရာကို စဉ်းစားမိသွားပုံရသည်။

"အစောင့်တို့... အဲ့မန်ဂျူဆာကာပန်းရဲ့ မူလခန္ဓာကိုယ်ကို ငါ့ဆီ မြန်မြန်ယူလာခဲ့ကြစမ်း... အဲ့ဟာသာ ဒီမှာရှိနေရင် အဲ့ကောင်စုတ်လေးကို မရှာနိုင်ဘူးဆိုတာ ငါ မယုံဘူး..."

သူက သူတို့ကို ငရဲပြည်ဆီသို့ ပြန်ခေါ်လာမည် ဖြစ်သည်။

ယမမင်း စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ္ဆေတမန်တစ်ဦးက ရုတ်တရက် မော့ကြည့်ကာ ဒူးထောက်လျက် ဒူးထောက်ချလိုက်လေသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်နေပြီး ထစ်ငေါ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစီရင်ခံ... အရှင်မင်းကြီးကို အစီရင်ခံပါတယ်... မန်ဂျူဆာကာ ပန်းရဲ့ မူလပုံစံက တရားသူကြီးရဲ့စုတ်တံဆီကနေ... အခိုးခံလိုက်ရပါပြီ..."

“မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်..."

ယမမင်း၏ သူငယ်အိမ်များ ရုတ်တရက် ကျုံ့သွားကာ ယခု သူက ထိုတစ္ဆေကို သတ်ပစ်ချင်စိတ်များ ပေါက်သွားလေသည်။

"မင်းတို့... မင်းတို့ ဘယ်လိုအလုပ်မျိုး လုပ်နေကြတာလဲ... ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာကြီးကို ငါ့ဆီတစ်ခုလေးတောင် အစီရင်မခံကြဘူး..."

တစ္ဆေတမန်များအားလုံးက ဒူးထောက်ချလိုက်ကြလေသည်။

သူတို့လည်း အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။

ယမမင်းသည် ရင်ဘတ်ကို ဖိထားရင်း အမောတကော အသက်ရှူနေမိသည်။

ထိုကျိုးပဲ့နေသော စုတ်တံ ပျောက်နေသည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။ ၎င်းသည် ထိုပြဿနာကောင် နှစ်ဦးကို သွားရှာနေခြင်းဖြစ်တန်ရာ၏။

ထိုပန်းလေး ကျင့်ကြံနိုင်သွားပြီးနောက် သူတို့သုံးဦးသည် ထိုကမ္ဘာကို မည်ကဲ့သို့ ဖျက်ဆီးပစ်မည်ဆိုသည်ကို သူ ကြိုတင်၍ပင် မြင်ယောင်နေနိုင်လေပြီ။

ထို့အပြင် ထိုကျောက်တုံးကလည်း သူ၏ ရတနာများစွာကို တိတ်တဆိတ် ခိုးယူသွားခဲ့လေသည်။

အိုး.. ဘုရားသခင်။

ယမမင်းက ရူးတော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

“နားထောင်စမ်း... မင်းတို့ ဘယ်လိုနည်းလမ်းပဲ သုံးသုံး ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး... သူတို့ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာကို အမြန်ဆုံး ရှာဖွေကြ... ဘယ်တစ္ဆေတမန်မဆို အသုံးဝင်တဲ့ အချက်အလက်ပေးနိုင်ရင် မင်းတို့ကို ချွင်းချက်အနေနဲ့ ရာထူးတိုးပေးမယ်..."

တစ္ဆေတမန်များမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြလေသည်။

တရားသူကြီး ချွေ့ကျွယ်က ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း နောက်မှ စကားကို ပြန်မျိုချလိုက်၏။

အမှန်တကယ် သူ ပြောချင်သည်မှာ ငရဲလကျောက်သည် လူတစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်ကိုလည်း ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သဖြင့် ကမ္ဘာသုံးထောင်လုံးတွင် လူတစ်ဦးကို ရှာဖွေရန် အလွန်ခက်ခဲစေသည် ဆိုသည့်အချက်ပင် ဖြစ်သည်။

ဟုတ်ပေသည်။

ထို့အပြင် သူ၏ သိုလှောင်နယ်မြေထဲရှိ ရတနာများကိုလည်း ချက်ချင်း ပြန်လည်သိမ်းဆည်းရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုသို့မဟုတ်ပါက ငရဲလကျောက်မှတစ်ဆင့် ကပ်ဘေးဒုက္ခတွေဆီသို့ အားလုံး ရောက်သွားမည် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်ရောက်လျှင် သူ့အတွက် ငိုစရာနေရာပင် ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ငရဲပြည်သည် အုန်းအုန်းသဲသဲဖြစ်နေပြီး တစ္ဆေများကြားတွင် အကြောက်တရားများ ဖြစ်ပေါ်စေသော်လည်း ၎င်းသည် ယွင်ဟွား၏ ကျင့်ကြံခြင်းအပေါ် အနည်းငယ်မျှပင် သက်ရောက်မှု မရှိခဲ့ပေ။

ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ယင်စွမ်းအင်များ တိုးပွားလာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းသည် ယွင်ဟွား၏ ဒန်တျန်တွင် တဖြည်းဖြည်း စုစည်းလာကာ အနက်ရောင် ပုတီးစေ့လေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

"ဖောက်" ဟူသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ယွင်ဟွား၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်တစ်ခုသို့ တက်လှမ်းသွားသည်နှင့်အမျှ သူမ၏ နဖူးပေါ်ရှိ အမှတ်အသားသည် မသိမသာ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ယွင်ဟွားသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်လေသည်။ ငရဲလကျောက်သည် စွမ်းအင်အများစုကို စုပ်ယူပြီးနောက် ယွင်ဟွား၏ အရိုက်ခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်၏ သိုလှောင်နယ်မြေထဲသို့ အမြန် ပြန်လည်ပုန်းအောင်းသွားလေသည်။

ကလေးငယ်နှစ်ဦးမှာ အလွန်ဒေါသထွက်နေကြသဖြင့် အထက်အောက် ခုန်ပေါက်ကာ ကျိန်ဆဲနေကြတော့သည်။