အခန်း (၁၃၉-၁၄၀)

‌

🍋 Chapter 139

သူ့ရှေ့တွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြသော လူနှစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျိုးထျန်းမှာ အလွန်ကျေနပ်သွားသည်။

"ဒါက ငါလိုချင်တဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုပဲ!"

သို့သော် ဤအရာမှာ သူ၏ ဒုတိယအဆင့်သာ ရှိသေးသည်။ သူ့ အစီအစဉ်မှာ သူတို့ကို လုံးဝ အရှုံးပေးစေရန် အဆင့်သုံးဆင့်ဖြင့် လုပ်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝေဖေးယွီမှာ အတွေ့အကြုံရင့်သူဖြစ်သည့်အတိုင်း မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာမှာ တည်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း အရင်ကထက်စာရင် အခြေအနေ ပိုကောင်းလာသည်။

"ကျွန်တော် ဥက္ကဋ္ဌကျိုးကို အထင်သေးမိသွားတယ်။ ခင်ဗျားမှာ ရည်ရွယ်ချက်တွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲ"

"ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား ဘာလိုချင်တာလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ လုံးဝ မသိဘူး။ တိုက်ရိုက်ပဲ ပြောလိုက်ပါလား၊ ကျွန်တော်တို့ ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းလို့ ရပါတယ်"

သူက အလျှော့ပေးလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးထျန်း ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့နဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ ဆွေးနွေးဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက အကြောင်းပြချက်သက်သက်ပဲ။

ဆို‌တော့ ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ကြိုပြီး တောင်းပန်ပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ကို ကျွန်တော့်ကို လှည့်စားဖို့ အခွင့်အရေးပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဤနှစ်ယောက်၏ အချက်အလက်များနှင့် အတ္ထုပ္ပတ္တိများကို မြင်ဖူးသူတိုင်းသည် သူတို့နှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် ဘယ်တော့မှ စိတ်ကူးမည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့နှင့် တကယ်ပူးပေါင်းသူတိုင်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းကျိုး မခံစားရဖူးပေ။

"ကျွန်တော် ဒီကိုလာတာက ခင်ဗျားတို့ကို တစ်ခုခု မေးချင်လို့ပဲ"

"ဘာများလဲ? ပြောလိုက်ပါ"

"ဒီ Cartier ကျောက်မျက်နာရီကို ဘယ်လိုရခဲ့တာလဲ?"

ထိုလူနှစ်ယောက်၏ မျက်နှာများ ပျက်ယွင်းသွားပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ကျွန်တော် ဝယ်လိုက်တာလေ။ တစ်ပတ်ရစ် ဇိမ်ခံနာရီတွေကို ရောင်းဝယ်တဲ့သူတွေ ရှိတယ်၊ အဲ့ဒီထဲက တစ်ယောက်ဆီမှာ ရလိုက်တာပါ" ဟု ဝမ်ရှောင်က ပြောသည်။

"ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော့်ကို လွယ်လွယ်နဲ့ လှည့်စားလို့ ရမယ်လို့ ထင်နေတာလား? ဒီနာရီမှာ နောက်ကွယ်က ဇာတ်လမ်း ရှိတယ်လို့ ခင်ဗျားမိန်းမကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တာလေ၊ အခုတော့ အဲ့ဒီဇာတ်လမ်းကို ကြားချင်တယ်၊ ပြောပြပါ"

ကျိုးထျန်းမှာ အလွယ်တကူ လက်လွှတ်မည် မဟုတ်ပေ။

သူလိုချင်သည့် အဖြေကို ယနေ့ ရအောင်ယူမည်။

"ဟားဟားဟား၊ မစ္စတာကျိုးရေ၊ တကယ်တော့ ဘာမှထူးထူးခြားခြား မရှိပါဘူး။ ဝယ်လိုက်တာပဲလေ၊ ခင်ဗျားက အတွေးလွန်နေတာပါ" ဟု ဝေဖေးယွီက ရယ်မောကာ ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်ပြီး သောက်လိုက်သည်။

ကျိုးထျန်းက သူတို့နှင့် စကားလုံးများဖြင့် ကစားမနေတော့ပေ။

"ခင်ဗျားတို့ မပြောဘူးဆိုရင် အတင်းအဓမ္မ ပြောခိုင်းရလိမ့်မယ်!"

သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ရာ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"၂၀၀၁ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ ၂၇ ရက်နေ့။"

သူက ရက်စွဲတစ်ခုကိုသာ ပြောပြီး စကားရပ်လိုက်သည်။

သူ့ရှေ့မှ လူနှစ်ယောက်မှာ ပထမတွင် နားမလည်ဘဲ စကားလုံးကို စဉ်းစားနေကြသည်။

ဆယ်စက္ကန့်ကျော်ကြာမှ ဝမ်ရှောင်၏ အမူအရာက အရင်ဆုံး ပြောင်းလဲသွားသည်။

ရုတ်တရက် သူမ၏ အမူအရာမှာ ကျိုးထျန်းကို ဝါးစားတော့မည့်အတိုင်း အလွန်ရက်စက်ကြမ်းတမ်းလာသည်။

သူ့ဇနီး၏ အမူအရာကို မြင်သဖြင့် ဝေဖေးယွီမှာ ခဏတာ ကြောင်သွားပြီးနောက် သူလည်း ဒေါသထွက်လာကာ မျက်နှာပျက်သွားသည်။

"မင်း... မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?!"

သူက ဒေါသနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ ရောထွေးနေသည့် အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကျိုးထျန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ လုပ်ခဲ့တဲ့အလုပ်ကို ခင်ဗျားတို့ မသိဘူးလား?"

ဝေဖေးယွီမှာ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားပြီး သွားများကို ကြိတ်ထားသည်။

ဝမ်ရှောင်မှာတော့ သူမ၏ ဆံပင်ကို ဆွဲကိုင်ထားကာ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေသည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

"အခုတော့ ကျွန်တော် သိချင်တာကို ပြောပြနိုင်ပြီလား?"

သူ့ရှေ့က လူနှစ်ယောက်မှာ လေလွင့်နေသော မုန့်ဖုတ်မုန့်ကဲ့သို့ အားအင်ကုန်ခမ်းသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လဲကျသွားကြသည်။

ကျိုးထျန်းမှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။ ဒါက သူ့ အစီအစဉ်၏ တတိယအဆင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အန္တရာယ် အများဆုံး အဆင့်လည်း ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဘာဖြစ်သည်အား သူ လုံးဝ မသိဘဲ ထိုနှစ်ယောက်ကို လိမ်ပြောနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

မထင်မှတ်ဘဲ အောင်မြင်သွားခဲ့သည်။

ဂျက်ဆီ ပေးထားသည့် အချက်အလက်များကို ပြန်ဖတ်ကြည့်ရာမှ ထူးခြားသည့်အချက်ကို သူ သတိထားမိသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးမှာ နန်ဟဲ့ပြည်နယ်မှ ဖြစ်ပြီး အဲ့ဒီမှာပဲ တွေ့ဆုံခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

တွေ့ဆုံပြီးနောက် သူတို့သည် အင်တာနက်ဆိုင်နှင့် ဆံပင်ညှပ်ဆိုင်ကဲ့သို့သော လုပ်ငန်းငယ်များကို လုပ်ကိုင်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့၏ လုပ်ငန်းများမှာ ကောင်းမွန်နေသည်ဟု မှတ်တမ်းများအရ သိရသော်လည်း အများစုမှာ တရားမဝင်လုပ်ငန်းများ ဖြစ်နေသည်။

သူတို့သည် ထိုဒေသတွင် ခြေကုပ်ယူထားခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ၂၀၀၁ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ ၂၈ ရက်နေ့တွင် သူတို့သည် ပိုင်ဆိုင်သမျှကို စွန့်လွှတ်ကာ လုပ်ငန်းများကို ဈေးပေါပေါဖြင့် ရောင်းချပြီး နန်ဟဲ့ပြည်နယ်မှ ရထားဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

အရင်နေ့က ပုံမှန်အတိုင်း လုပ်ကိုင်နေပြီး နောက်နေ့တွင် ရုတ်တရက် ဇာတိမြေကို စွန့်ခွာသွားခြင်း?

၎င်းမှာ တစ်ခုတည်းသော အဓိပ္ပာယ်သာ ရှိသည်။

စက်တင်ဘာလ ၂၇ ရက်နေ့၊ ညပိုင်းလောက်မှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့တာပဲ ဖြစ်ရမည်။

ဤဖြစ်ရပ်က သူတို့ကို တည်ဆောက်ထားသည့် အိမ်ကို စွန့်ခွာပြီး ရှန်ဟိုင်းတွင် အစက ပြန်စရန် တွန်းအားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျိုးထျန်း၏ အမြင်တွင် သူတို့ ထွက်ပြေးရလောက်အောင် ပြင်းထန်သော ဖြစ်ရပ်မျိုးမှာ နှစ်မျိုးသာ ရှိနိုင်သည်။

တစ်ခုမှာ သူတို့ မထိရဲသည့် အာဏာရှင်တစ်ယောက်ကို စော်ကားမိသဖြင့် ထွက်ပြေးရခြင်း။

သို့သော် ရှန်ဟိုင်းရောက်ပြီးနောက်ပိုင်း သူတို့ကို လိုက်ဖမ်းသူ မရှိသည့်အတွက် ဤဖြစ်နိုင်ခြေမှာ နည်းသည်။

နောက်တစ်မျိုးသာ ကျန်တော့သည်။

လူသတ်မှု!

သူတို့သည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သေစေခဲ့သဖြင့် ထွက်ပြေးလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သေဆုံးသူမှာ စကားမပြောနိုင်တော့သဖြင့် မည်သူမျှ စုံစမ်းတော့မည် မဟုတ်ပေ။

သေဆုံးသူမှာ အထီးကျန်သူ ဖြစ်နိုင်သလို၊ ပျောက်ဆုံးသွားသူ သို့မဟုတ် ကံဆိုးသူ ဖြစ်နေနိုင်သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးမှာ သူတို့ လုပ်ခဲ့သည့်အလုပ်ကို မေ့သွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူက ရက်စွဲကိုသာ ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး ကျန်တာကိုတော့ သူတို့ဘာသာ ပြန်စဉ်းစားစေလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

စစ်ပွဲတွင် လှည့်ကွက်များ ရှိစမြဲ မဟုတ်ပါလား။

သူ အောင်မြင်သွားသည်။

ထိုမျှသာမက၊ သူ့၏ ယခင်နှစ်ဆင့်မှာလည်း ဤအောင်မြင်မှုအတွက် လမ်းခင်းပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပထမဆုံးအဆင့်တွင် သူသည် တည်ငြိမ်နေသဖြင့် သူတို့အား ယုံကြည်မှု တည်ဆောက်ပေးခဲ့သည်။

ဒုတိယအဆင့်တွင် သူသည် သူတို့၏ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး အချက်အလက်များကို ထုတ်ပြကာ သူတို့၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို အကုန်သိကြောင်း ပြသခဲ့သည်။

သူသည် ဝမ်ချောင်နည်းပညာ၏ အမှောင်ဘက်ကို တမင် လျှို့ဝှက်ထားခဲ့သည်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ကုမ္ပဏီမှာ အလွန်တရာ ဆိုးရွားနေပြီး တရားစွဲဆိုမှုများစွာဖြင့် ဝေဖေးယွီမှာ ထုံသွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကြွေးများလေလေ၊ စိတ်ပူမှု နည်းလေလေ၊ တရားစွဲဆိုမှုများလေလေ၊ တရားစွဲခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့မှု နည်းလေလေ ဖြစ်သည်။

သူ့ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ဆူးတစ်ချောင်း စိုက်ထားပေးရန် ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ငါ အကုန်သိတယ်!"

ဤအချက်ကို သူတို့ လုံးဝ ယုံကြည်သွားမှသာ တတိယအဆင့်ကို ထုတ်သုံးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ဤကိစ္စကို ခန့်မှန်းရုံသာ ခန့်မှန်းထားခြင်း ဖြစ်ပြီး အသေးစိတ်ကို မသိပေ။ သူ ပြောလေလေ၊ လှည့်စားထားသည်မှာ ပေါ်လွင်လေလေ ဖြစ်ပေမည်။

ထို့ကြောင့် စနစ်တကျ ကျင်းတူးပြီး သူတို့ဘာသာ ခုန်ဆင်းသွားအောင် လုပ်လိုက်ခြင်းက အကောင်းဆုံးပင်။

အကယ်၍သာ သူသည် ဤ မသေချာသည့်ကိစ္စကို အစောကတည်းက ပြောခဲ့ပါက ဝေဖေးယွီနှင့် ဝမ်ရှောင်တို့၏ အတွေ့အကြုံအရ သူတို့မှာ လှည့်စားခံရမည် မဟုတ်ပေ။

ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်ပါက ကျိုးထျန်း လှည့်စားနေသည်ကို သူတို့ ရိပ်မိသွားလိမ့်မည်။

သို့သော် ယခုတော့ အခြေအနေ ပြောင်းသွားပြီ။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ဒူးထောက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် တကယ်ပင် ဒူးထောက်ကာ ကျိုးထျန်းကို အသက်ချမ်းသာပေးရန် တောင်းပန်နေကြသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌကျိုး၊ ညီလေးကျိုး၊ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဦးလေးကျိုး၊ ကျွန်တော်တို့ကို လွှတ်ပေးပါ! ကျွန်တော်တို့ မရည်ရွယ်ပါဘူး!"

"ဟက်၊ မရည်ရွယ်ဘူး?"

သူက ကဲ့ရဲ့လိုက်ပြီး မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်သည်။ ဝေဖေးယွီ၏ နဖူးပေါ်မှ ချွေးများ စီးကျလာသည်။

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော်..."

"စကားများမနေနဲ့။ အခုကစပြီး ငါ မေးတာကို ဖြေ၊ နားလည်လား?"

"နားလည်ပါတယ်၊ အကုန် နားလည်ပါတယ်၊ ဒီကိစ္စကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောရင် ပြီးရော"

ဝေဖေးယွီ၏ မျက်လုံးများမှာ တောင်းပန်နေသည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသည့် ဝမ်ရှောင်မှာ လက်ပိုက်လျက် နေရာလွတ်ကို ကြည့်နေပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသည်။

‘ငါ ခန့်မှန်းတာ မှန်တာတင်မကဘဲ အခြေအနေက ငါထင်တာထက်တောင် ပိုဆိုးနေပုံပဲ။ သူတို့ကို ဒီလောက်တောင် ကြောက်အောင် လုပ်နိုင်တဲ့ကိစ္စက ဘာများလဲ?’ ဟု သူ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

‘ငါ ထင်တာထက် ပိုလေးနက်နေမလား?’

‘သေစမ်း၊ ငါ အမှားလုပ်မိပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ဆီကနေ အသားလုံး ဖြစ်သွားတော့မလား?’

🍋 Chapter 140

ဝေဖေးယွီနှင့် ဝမ်ရှောင်တို့၏ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ကျိုးထျန်းမှာ သူ အလွန်အကျွံ လုပ်မိပြီလားဟု တွေးမိသည်။

လူသတ်မှု ကျူးလွန်ခဲ့ဖူးသည့်တိုင် ရာဇဝတ်လောကတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖြတ်သန်းခဲ့သူများ ဖြစ်သည့်အတွက် ဤမျှလောက်ထိ စိတ်ဓာတ်ကျသွားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

‘ဟုတ်ပြီ၊ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက နာမည်တွေ ပြောင်းထားကြတာပဲ။ သူတို့ရဲ့ မူရင်းနာမည်တွေက ရိုးလွန်းလို့ ပြောင်းလိုက်တာ ဖြစ်မှာပါ’

‘ဒါမှမဟုတ်... သူတို့ပုံစံကို ပြောင်းဖို့ နာမည်တွေ ပြောင်းလိုက်တာလား?’

တွေးလေလေ ပိုဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိလေလေ ဖြစ်သည်။ ဤနှစ်ယောက်မှာ ထွက်ပြေးနေသည့် ရာဇဝတ်သားများ ဖြစ်နေမလား?

ထိုသို့ ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ နည်းသင့်သည်။ ရာဇဝတ်သားများက ဘာကြောင့် လူသိရှင်ကြား ကုမ္ပဏီများ တည်ထောင်နေမှာလဲ?

သို့သော် ထိုသို့သော ဖြစ်ရပ်မျိုး ရှိတတ်ပေသည်။

ရာဇဝတ်သားအချို့မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖမ်းမမိခင်အထိ ချမ်းသာကြွယ်ဝသွားခဲ့ကြသည်။

"လူသတ်မီးရှို့မှ ချမ်းသာပြီး၊ တံတားဆောက်လမ်းခင်းသူများမှာတော့ ဘာမှ မကျန်ခဲ့" ဆိုသည့် စကားပုံ အတိုင်းပင်။

ကျိုးထျန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

သူ ဤအရာများကို ဆက်မတွေးရဲတော့ပေ။ သူသည် ယနေ့ ဤနေရာသို့ လာခဲ့သည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ရမည်။

အစပိုင်းတွင် သူသည် အချက်အလက်များကို နူးညံ့စွာဖြင့် တောင်းဆိုရန် စိတ်ကူးခဲ့သော်လည်း၊ ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ဤအစီအစဉ် (၂) ကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။

လူဆိုသည်မှာ အလောင်းကို မတွေ့ရမချင်း မျက်ရည်မကျတတ်ပေ။ သူသည် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးမှသာ ရလိမ့်မည်။

‘ငါကတော့ တည်ငြိမ်နေချင်ပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ကပဲ ငါ့ကို ကြမ်းတမ်းအောင် လုပ်နေကြတာလေ’

သူသည် ဝေဖေးယွီထံ လမ်းလျှောက်သွားပြီး ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ ထိုသို့ ပုတ်လိုက်ခြင်းမှာ ဝေဖေးယွီအတွက်မူ ရင်ဘတ်ကို တူကြီးဖြင့် ထုလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး တုန်ရီသွားစေသည်။

"ပြော၊ ငါ သိချင်တာကို ပြော"

"ကျွန်တော်... ကျွန်တော် ပြောပြပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီနှစ်က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စနဲ့ အခု ကျွန်တော် ပြောပြမယ့်အကြောင်းတွေကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဘူးလို့ ကတိပေးပါ"

"ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ညှိနှိုင်းဖို့ အခွင့်အရေး ရှိတယ်လို့ ထင်နေတာလား?"

သူသည် ဤသို့သော မောက်မာသည့် အမူအရာမျိုးကိုသာ ထိန်းထားဖို့ လိုသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကြောက်လန့်စေရန် အခြား ဘာမှ လုပ်စရာ မလိုပေ။

"မင်းက တကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲ?"

ဝမ်ရှောင် နောက်ဆုံးတော့ စဉ်းစားမိသွားကာ ကျိုးထျန်းကို မော့ကြည့်သည်။

ကျိုးထျန်းက မဖြေဘဲ ပြုံးရုံသာ ပြုံးကာ အပေါ်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

သူသည် ဟန်ဆောင်မှုများကို ဆက်လုပ်နေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်အတွက်မူ တစ်မျိုး ဖြစ်သွားသည်။

အပေါ်ဘက်ကို ထိုးပြတာလား?

အထက်မှာ ဘာရှိတာလဲ?

ဟူး...

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးမှာ အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်သွားကြသည်။

တရုတ်ပြည်၏အမြင့်ဆုံးနေရာမှာ မည်သူမဆို သိကြသည်။ ဤလူငယ်မှာ မြို့တော်မှ အာဏာရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်ရမည်။

သူ့ကို ဘာကြောင့် ရှုံးနိမ့်သွားရသလဲဆိုတာ အခုတော့ နားလည်ပြီ။

ငါတို့ရဲ့ အချက်အလက်တွေကို အကုန်သိနေတာလည်း အံ့ဩစရာ မရှိတော့ဘူး။

သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါက ဘာကြောင့် ဒီလောက် ပြင်းထန်ရသလဲဆိုတာလည်း သိသွားပြီ။

‘တကယ်တော့ သူက ကမ္ဘာမြေကို ဆင်းသက်လာတဲ့ နဂါးမျိုးနွယ်ပဲ။ ငါတို့လိုမျောက်တွေက လေးစားစွာနဲ့ ဒူးထောက်ပြီး လမ်းဖယ်ပေးရမှာပေါ့။ သူတို့လမ်းကို ပိတ်မိရင်တော့ အစအနမကျန်အောင် အဖျက်ဆီးခံရလိမ့်မယ်’

ကြောက်လန့်နေခဲ့သော လူနှစ်ယောက်မှာ ယခုအခါ တုန်ရီနေကြပြီး၊ ဒီဇင်ဘာလတွင် အရှေ့မြောက်ပိုင်းလမ်းမပေါ်၌ အဝတ်ဗလာဖြင့် ပစ်ချခံထားရသကဲ့သို့ပင် ပိုမို တုန်ရီနေကြသည်။

‘အင်း၊ ဒီနှစ်ယောက်က တကယ်ပဲ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ကြတာပဲ။ တကယ်ပါပဲ၊ လူတွေက ပိုပြီး ကောက်ကျစ်စဉ်းစားလေလေ ပိုပြီး တွေးတောလေလေပဲ။ နည်းနည်းလေး လိမ်ပြောလိုက်တာနဲ့ သူတို့က ဘာမှ မမေးဘဲ ယုံသွားကြတာပဲ’

အောင်မြင်သွားသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူ အလွန်အကျွံ ဆိုးသွမ်းနေမိပြီလားဟု တွေးမိသည်။

သို့သော် လျိုမိသားစုကို ပြန်တွေးမိသောအခါ ထိုအကြံကို ချက်ချင်း ဖျောက်ပစ်လိုက်သည်။

‘သူတို့က လူဆိုးတွေမို့လို့သာ ငါ သူတို့ကို အမိဖမ်းနိုင်ခဲ့တာ မဟုတ်လား’

သူတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ကျိုးထျန်းမှာ သူ၏ "စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်း" ကို စတင်လိုက်သည်။

...

ဆယ်မိနစ်အကြာတွင် သူ၏ မျက်ခုံးများမှာ တွန့်ချိုးနေပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ ပိုးဟပ်တစ်ကောင်ကို မျိုချလိုက်ရသကဲ့သို့ ဆိုးရွားနေသည်။

‘ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ? ဒါကတော့ တကယ်ကို...’

သူသည် နဖူးကို ကိုင်ရင်း ရှုပ်ထွေးနေသည်။

‘ဒါက တကယ်ကို ပြဿနာပဲ’

အခြေအနေမှာ သူ ထင်ထားသည်ထက် ပိုမို ရှုပ်ထွေးနေသည်။

‘ငါ စနစ်တကျ ပြန်စီစဉ်မှ ဖြစ်တော့မယ်။ ဒါက ငါ့ကို ရူးအောင်လုပ်သွားတော့မယ်’

ထို့နောက် စိတ်ပျက်နေသည့် အမူအရာဖြင့် လက်ဖက်ရည်ခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် သူ့ကို မျှော်လင့်တကြီး စောင့်ကြည့်နေသော လူနှစ်ယောက်ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။

သူ ထွက်သွားမှသာ ဝေဖေးယွီနှင့် ဝမ်ရှောင်တို့မှာ မြေပြင်မှ ထလာကြသည်။

"ကိုကို... ကျွန်မတို့ ရှန်ဟိုင်းကနေ ထွက်သွားကြမလား?"

"ထွက်သွားမလား? ဘယ်သွားမလဲ? အရင်တုန်းကလို အစက ပြန်စရဦးမှာလား? ငါတို့က အသက် ၂၀ ကျော် အရွယ်တွေလို့ ထင်နေတာလား?"

ဝမ်ရှောင် ခေါင်းငုံ့သွားသည်။

ဟုတ်ပေသည်၊ သူတို့မှာ ယခုအခါ အသက်လတ်ပိုင်း လူကြီးများ ဖြစ်ကြပြီး ငယ်ရွယ်စဉ်က အားမာန်နှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုးမှာ သူတို့ဆီတွင် မရှိတော့ပေ။

နှစ်များစွာ ကြာပြီးနောက် သူတို့မှာ ဇိမ်ခံဘဝနှင့် အခြားသူများ၏ အထင်ကြီးမှုကို ခံရသည့် ဘဝကို ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သည်။

အစက ပြန်စဖို့မပြောနှင့်၊ တိတ်ဆိတ်သည့် နေရာငယ်လေးသို့ သွား၍ အေးအေးဆေးဆေး နေခိုင်းလျှင်ပင် သူတို့ မလုပ်နိုင်ကြတော့ပေ။

နာမည်ဂုဏ်သတင်းနှင့် ငွေကြေးအတွက် တပ်မက်မှုမှာ သူတို့၏ အရိုးထဲအထိ စွဲမြဲနေပြီ ဖြစ်ရာ မည်သို့လျှင် လွယ်လွယ် စွန့်လွှတ်နိုင်မည်နည်း။

"ဒါဆို ကျွန်မတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ?"

"ငါလည်း ဘာလုပ်ရမလဲ မသိဘူး။ အခု ငါတို့ ရှေ့မှာ လမ်းတစ်ခုပဲ ရှိတော့တယ်။ မင်း လိုက်လုပ်မှာလား?"

ဝမ်ရှောင်သည် သူမ၏ ခင်ပွန်း ဆိုလိုသည့်လမ်းကို သိသည်။

ထိုလမ်းမှာ ကျိုးထျန်းဆီတွင် လုံးဝ အရှုံးပေးခြင်း၊ သူ၏ အလိုကျအတိုင်း ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဓားစာခံအဖြစ် ပေးအပ်ကာ သူ့ ကျွန်ခံခြင်းပင်။

သူတို့ မလုပ်ချင်သော်လည်း အခြား ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။

အောက်ထပ်တွင် ရှိသော ဝမ်ချောင်နည်းပညာမှ ဝန်ထမ်းများမှာ လက်ဖက်ရည်ခန်းထဲတွင် ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း မသိဘဲ ပျော်ရွှင်စွာ ပါတီပွဲ ဆက်လုပ်နေကြသည်။

ကျိုးထျန်းသည် မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာသည်ကို သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်။

ဝန်ထမ်းအချို့က သူ့ကို နှုတ်ဆက်သော်လည်း သူသည် စဉ်းစားခန်း ဝင်နေသဖြင့် သူတို့ ခေါ်သံကို မကြားမိပေ။

သူသည် ကားပေါ် တက်ကာ ဟိုတယ်သို့ပင် မသွားဘဲ တိုက်ရိုက် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူ့မိဘများပင် သူ စိတ်ရှုပ်နေကြောင်း သတိထားမိကြသည်။

သူ့အဖေမှ အပေါ်ထပ်သို့ တက်လာကာ

"ငါ့သား... မင်း မျက်နှာက စိတ်ပူနေသလိုပဲ၊ အိမ်ကိုလည်း စောစော ပြန်လာတယ်။ မင်း ရည်းစားက မင်းကို ပစ်သွားတာလား?"

"အဖေ ပြောပြမယ်၊ ယောက်ျားကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က ကမ္ဘာကြီးမှာ ရှိတာ၊ မိန်းမတွေက ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ အဖေ သားအရွယ်တုန်းကဆိုရင် သားထက် ပိုပြီး ပေါ်ပြူလာ ဖြစ်တယ်"

"သား မကြိုက်ရင် အဖေ့ဆီက သင်ယူပြီး အခြားမိန်းကလေး အနည်းငယ် ထပ်ရှာ..."

ကျိုးထျန်းကျန့်၏ စကားမှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ ရှိသေးချိန်တွင် သူ့ကျောကုန်း၌ ပူစပ်ပူစပ် ခံစားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်း စကားပြင်ပြောလိုက်သည်။

"အဖေ့လိုမျိုးလေ၊ တစ်သက်လုံး ချစ်ခင်ရတဲ့ အမေက အဖေ့ရဲ့ ပထမဆုံး အချစ်ဦးပဲ၊ ဒါဆို တကယ်ကို မကောင်းဘူးလား!"

ကျိုးထျန်းမှာ သူ ပြောနေသည်များကို ဘာတစ်ခုမှ မကြားမိဘဲ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူ့အဖေ၏ အော်သံကိုသာ ဝေဝါးစွာ ကြားလိုက်ရသည်။

နောက်တစ်နေ့ နေ့လယ်အထိ သူ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပြီး အိပ်ရာနိုးသော်လည်း ခေါင်းမှာ မူးဝေနေဆဲပင်။

ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ မူရန်က သူ့ကို စာများ ပို့ထားပြီး သူမနှင့် ကျောက်ရှင်းတို့၏ ဓာတ်ပုံများကို ပို့ထားသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်မှာ ပျော်ရွှင်နေကြသည်။

‘မင်းတို့က ပျော်နေကြတာပေါ့၊ ပြဿနာတွေ အကုန်လုံးကတော့ ငါ့ဆီမှာ’

သူ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် အစီအစဉ်တစ်ခုကို ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ညနေ ၆ နာရီ သို့မဟုတ် ၇ နာရီခန့်တွင် ကျိုးထျန်းမှာ သူ မလာဖြစ်တာ ကြာပြီဖြစ်သည့် အိုမာ၏ ခေါက်ဆွဲဆိုင်သို့ ရောက်လာသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် မုရန်ကို ဈေးကြီးသော စားသောက်ဆိုင်များသို့ ခေါ်သွားတတ်သဖြင့် သူ ပုံမှန်စားလေ့ရှိသည့် ဤခေါက်ဆွဲဆိုင်လေးကို မလာဖြစ်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

အိုမာက သူ့ကို နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်သည်။ ဆိုင်ထဲမှ ဖောက်သည်အများစုက သူ့ကို မှတ်မိကြပြီး သူ့ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှု တစ်ခု ပြန်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူသည် ဤနေရာကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး မူရန်မသိအောင် ဒါလုံတွင် လုပ်ကိုင်နေသည့် မုရန် ပြောပြဖူးသော "ရှောင်ပေါင်" ဟု ခေါ်သည့် ဟွမ်ရှီး၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို ထျန်းချိုင်နည်းပညာမှ တစ်ဆင့် တောင်းယူထားခဲ့သည်။

၁၀ မိနစ်ခန့် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် အိုမာမှာ အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသည့် သိုးသားကင်များကို စားပွဲပေါ် တင်ပေးလိုက်ချိန်တွင် စိတ်အားထက်သန်ပုံပေါက်သည့် လူငယ်တစ်ယောက် ဝင်လာသည်။

ဟွမ်ရှီးမှာ ပလတ်စတစ် ကန့်လန့်ကာကို မလိုက်ပြီးနောက် စိတ်ပျက်သည့်အမူအရာဖြင့် လက်ခုပ်တီးလိုက်ရာ ထိုင်နေသည့် ကျိုးထျန်းကို တွေ့သွားသည်။

"ရှောင်ပေါင်၊ ဒီကို လာခဲ့၊ လာထိုင်"

"မုရန် ပြောပြလို့ သိလိုက်ရတာ မင်းက တော်တော် ချမ်းသာတယ်ဆို၊ ဘာလို့ ဒီလို ဆိုင်သေးသေးလေးမှာ စားနေတာလဲ? ငါ ရှင်းပါ့မယ်၊ လာ ဘေးနားက Mall ထဲက ကောင်းတဲ့ စားသောက်ဆိုင်သွားကြရအောင်"

သူသည် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အလုပ်မှ ပြန်လာခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။ အဆီပြန်နေသည့် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လူတိုင်း ထိုင်ထားသဖြင့် ဟောင်းနွမ်းနေသည့် ပလတ်စတစ် ထိုင်ခုံများကို မြင်သောအခါ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဟွမ်ရှီးမှာ လျိုထျန်းအန်၏ အရင်းနှီးဆုံး လူယုံဖြစ်ပြီး တစ်နှစ်လျှင် ယွမ် ၄၀၀,၀၀၀ ကျော် ဝင်ငွေရှိသူ ဖြစ်၍ ဤသို့သော ဆိုင်ငယ်လေးများကို အထင်သေးသည်။

အထူးသဖြင့် သူ့၏ အထူးချုပ် ဝတ်စုံမှာ ညစ်ပေသွားမည်ကို သူ ကြောက်နေသည်။

"အော်၊ ခွင့်လွှတ်ပါဗျာ၊ ကျွန်တော်က ဒီမှာ စားတာ ကျင့်သားရနေလို့ပါ။ တစ်ကိုက်လောက်ပဲ စားပါ့မယ်"

ဟွမ်ရှီးမှာ လူများပြားနေသည့် နေရာကြားတွင် သတိထား၍ တိုးဝင်လာပြီး စားပွဲပေါ်မှ တစ်သျှူးနှစ်ခုကို ဆွဲယူကာ သူ့ရှေ့က ကုလားထိုင်ကို သေချာ သုတ်ပြီးနောက်မှ တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်နှင့် ထိုင်လိုက်သည်။