အခန်း ၃၆

အခန်း (၃၆) - တာ့ချန်၏ဘိုးဘေးနယ်မြေ၊ အင်ပါယာမင်းဆက်၏ လျှို့ဝှက်သမိုင်း

နန်းတော်အတွင်း၌။

အင်အားစုနှစ်ခုမှ ကျင့်ကြံသူများမှာ တိုက်ပွဲဝင်နေကြပြီဖြစ်ပြီး သတ်ဖြတ်မှုများ အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပေါ်နေကာ စက္ကန့်တိုင်းလိုလို လူများ သေဆုံးနေကြလေသည်။

လီချင်းယွန်နှင့် လီချင်းရွှမ်တို့ နှစ်ဦးလုံးမှာ တောက်ပသော အဝါရောင်နဂါးဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး အဝေးမှနေ၍ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရပ်နေကြသည်။

လီချင်းယွန်၏အသံက အေးစက်ခက်ထန်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“လီချင်းရွှမ်... မင်းက ငါ့ပလ္လင်ကို လုယူပြီး ငါ့ဇနီးနဲ့ ကလေးတွေကို သတ်ခဲ့တယ်။ ဒီညက အဲဒီအကြွေးတွေကို ရှင်းရမယ့်အချိန်ပဲ”

လီချင်းယွန်၏ မျက်လုံးများမှာ ရေခဲအလား အေးစက်နေပြီး လီချင်းရွှမ်ကမူ မထီမဲ့မြင် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ ပလ္လင်ကို လုယူတယ်လား၊ ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ၊ မင်းလို အရူးက တာ့ချန်ရဲ့ လက်ရွေးစင် စစ်သည် ငါးသိန်းကို ဖြုန်းတီးပစ်ခဲ့တာလေ။ မြောက်ပိုင်းမန်တိုက်ပွဲကြောင့် တာ့ချန်မှာ ကြီးမားတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး တိုင်းပြည်ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ထိုးကျသွားစေခဲ့တယ်”

“အဲဒီနောက်မှာတောင် မင်းက တံခါးဖွင့်ပေးဖို့ တောင်းပန်ရတဲ့ ဧကရာဇ်အဖြစ် လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး ငါတို့ လီတော်ဝင်မိသားစု တစ်ခုလုံးကို အရှက်ခွဲခဲ့တာပဲ”

လီချင်းယွန်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“တာ့ချန်ကို ကာကွယ်ဖို့ ငါ သေလုမြောပါး တိုက်ခိုက်ခဲ့ရတယ်၊ ငါကမှ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ သားတော်ပဲ။ ဒီပလ္လင်က ငါ့အပိုင်ဖြစ်သင့်တာ။ ငါ့အတွက်ပဲ ဖြစ်ရမှာ”

“ငါ့ရဲ့ဇနီးနဲ့ ကလေးတွေရဲ့ အသက်တွေကရော၊ သူတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့ သတ်ဖြတ်ခဲ့တာလဲ”

“သူတို့က မြောက်ပိုင်းမန်က လူရိုင်းတွေပဲ၊ အောက်တန်းစား အမှိုက်တွေထက် မပိုဘူး။ သူတို့က ဒီလောကထဲကို လုံးဝ မလာသင့်ခဲ့တာ၊ သူတို့ကို ငါ ငရဲပြည် ပို့ပေးလိုက်တယ်၊ အဲဒါက နောက်ကျ မင်း ငရဲပြည်ရောက်တဲ့အခါ ဘိုးဘေးတွေကို ရှင်းပြနေရမယ့် ဒုက္ခကနေ သက်သာသွားစေတာပဲ”

လီချင်းရွှမ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ရူးသွပ်နေပြီး သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေသော အလင်းတန်းများ တလက်လက် တောက်ပနေလေသည်။

သူက ရက်စက်စွာ ဆက်ပြောလေ၏။

“မင်းကိုလည်း မကြာခင် သူတို့နဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ ငါပို့ပေးမယ်၊ ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး”

“မင်းက သေချင်နေတာပဲ”

လီချင်းယွန်သည် ခြေဆောင့်လိုက်ပြီး ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ လီချင်းရွှမ်ထံသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

လီချင်းရွှမ်က အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး တစ်လက်မမျှပင် အလျှော့ပေးခြင်း မရှိဘဲ ဓားရှည်တစ်လက်ဖြင့် သူ့ကို ပြန်လည်ရင်ဆိုင်လိုက်လေသည်။

သိုင်းကွက် တစ်ကွက်တည်းဖြင့်ပင် လီချင်းယွန်ကို နောက်ဆုတ်သွားစေခဲ့သည်။ ပေတစ်ရာကျော် ရှည်လျားသော ဓားအလင်းတန်းက လီချင်းယွန်ကို ယမမင်းဆီ ပို့ဆောင်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူ့လက်ထဲရှိ ထက်ရှသော ရတနာဓားသာ မရှိခဲ့လျှင် ထိုတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် မသေဆုံးခဲ့လျှင်တောင်မှ သေချာပေါက် ကိုယ်လက်အင်္ဂါ ချို့ယွင်းသွားလောက်ပြီဖြစ်သည်။

“မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ဒီလောက်အထိ နက်နဲနေတာလား”

လီချင်းယွန်၏ မျက်နှာမှာ အံ့သြမှုကြောင့် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ့ဘက်မှ ကျင့်ကြံသူများက လျင်မြန်စွာ ရှင်းပြလာသည်။

“လီချင်းရွှမ်က မိစ္ဆာဂိုဏ်းရဲ့ ကောင်းကင်ဝါးမျိုနတ်ဆိုးသိုင်းကို လျှို့ဝှက်သင်ယူထားပြီး စစ်မြေပြင်က သိုင်းပညာရှင်တွေရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို ဝါးမျိုခဲ့တယ်လို့ ကောလာဟလတွေ ထွက်နေတယ်”

“အခု ကြည့်ရတာ အဲဒါ အမှန်ပဲထင်တယ်။ အရှင်မင်းကြီး... သတိထားတော်မူပါ၊ ကျွန်တော်တို့ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ရင် အနိုင်ရဖို့ အခွင့်အရေး ပိုများလိမ့်မယ်”

“ကောင်းပြီ”

လီချင်းယွန် သဘောတူလိုက်သည်။ သို့သော် လီချင်းရွှမ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လှောင်ပြောင်မှုအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာလေသည်။

“အမှိုက်တွေ... မင်းတို့ ဘယ်လောက်ပဲလာလာ အမှိုက်က အမှိုက်ပဲ။ ဒီနေ့ မင်းတို့အားလုံးကို ငရဲပြည်ပို့ပေးမယ်”

နှစ်ဖက်လုံးမှာ အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်နေကြပြီး အလွန်တရာဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေလေသည်။ တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းက မြေပြင်ကို ကွဲအက်သွားစေပြီး အဆောက်အအုံများ ပြိုကျသွားစေကာ မရေမတွက်နိုင်သော နန်းတွင်းအစေခံမများနှင့် မိန်းမစိုးများ၏အသက်များကို နှုတ်ယူသွားတော့သည်။

နန်းတော်အတွင်း၌သာ မဟုတ်ဘဲ နန်းတော်အပြင်ဘက်တွင်လည်း သွေးချောင်းစီး တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားနေလေသည်။

ဧကရာဇ်အုပ်စုနှင့် အရင်ဧကရာဇ်အုပ်စုမှ သိုင်းပညာရှင်များ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မုန်းတီးနေခဲ့ကြသည်မှာ ကြာမြင့်ပြီဖြစ်ရာ ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ လမ်းမများပေါ်တွင် သွေးချောင်းစီးတိုက်ပွဲများ ဆင်နွှဲနေကြတော့သည်။

သာမန်ပြည်သူများမှာမူ အိမ်များအတွင်း၌ ပုန်းအောင်းကာ တုန်ရီနေကြပြီး ထိုကျင့်ကြံသူများ၏ တိုက်ကွက်များ သူတို့အိမ်ပေါ်သို့ မကျရောက်စေရန် ကောင်းကင်ဘုံကို ဆုတောင်းနေကြရသည်။

သို့မဟုတ်ပါက သူတို့၏ အိမ်များသာမက အသက်များကိုပါ ဆုံးရှုံးရပေလိမ့်မည်။

ကျိုးရီသည် တိမ်တိုက်တစ်ခုပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ ထိုင်နေရင်း မဟာတာအို အင်မော်တယ်ဘူးသီးထဲမှ ဝိညာဉ်အရက်တစ်ငုံကို သောက်လိုက်သည်။ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော မြို့တော်ကြီးကို ငုံ့ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်လေသည်။

သူက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

“လောကကြီးက အကျိုးအမြတ်အတွက်နဲ့ ရှုပ်ထွေးနေကြတာပဲ၊ ဂုဏ်သတင်းနဲ့ စည်းစိမ်ကို မက်မောခြင်းက လူတွေကို နတ်ဆိုးတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေတာပဲ”

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ဧကရာဇ်ကျင်းကို ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့စဉ်က သူသည် တိုင်းပြည်အတွက် ကျေးဇူးဆပ်ရန်၊ မြင်းသားရေနှင့် ထုပ်ထားသော အလောင်းအဖြစ် သေပွဲဝင်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည့် စိတ်အားထက်သန်သော လူငယ်လေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်နေသေးကြောင်းကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိသည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူသည် ပလ္လင်အတွက် မည်သည့်အရာကိုမဆို လုပ်ဆောင်မည့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မိစ္ဆာခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေပြီ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤအရာအားလုံးမှာ သူနှင့် မည်သို့မျှ သက်ဆိုင်ခြင်းမရှိချေ။ အချိန်ကြာမြင့်လာသည်နှင့်အမျှ သူတို့အားလုံးမှာ နောက်ဆုံးတွင် မြေမှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြမည်သာ။

သူ တစ်ယောက်တည်းသာ လဲကျမသွားဘဲ ထာဝရ ရှင်သန်နေမည်ဖြစ်သည်။ မနက်ဖြန် မနက် မိုးလင်ချိန်တွင် ဤမြို့တော်ကြီးသည် ယခင်အတိုင်း ဆက်လက် တည်ရှိနေဦးမည်ဖြစ်သည်။

လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို အုပ်စိုးလိုသော သူ၏ ကြီးမားသည့် ရည်မှန်းချက်များက သူ့ရင်တွင်း၌ မီးလျှံများအလား တောက်လောင်နေဆဲပင်။

ကျိုးရီ မှန်းဆကြည့်လိုက်သည်။

“ဒါနဲ့ သေချာတွေးကြည့်ရရင်... တာ့ချန်ရဲ့ သွေးဆက်တွေ ဒီလိုတိုက်ခိုက်နေကြတာကို တာ့ချန်ရဲ့ သိုင်းသူတော်စင်အဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက ဂရုမစိုက်ဘူးလား”

သိုင်းသူတော်စင်များသည် လောကီရေးရာများတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လေ့မရှိသော်လည်း သူတို့၏ မျိုးဆက်များ အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်နေကြသည်ကိုတော့ ဒီအတိုင်း လက်ပိုက်ကြည့်နေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် ကိုယ်ပိုင်မိသားစုကိစ္စများကို ဖြေရှင်းခြင်းက သိုင်းသူတော်စင်များ တားမြစ်ထားသည့် မည်သည့်စာချုပ်ပါ အချက်များကိုမျှ ချိုးဖောက်ရာ မရောက်နိုင်ချေ။

“ဖြစ်နိုင်တာက...”

သေချာစဉ်းစားကြည့်လျှင် မြို့တော်တစ်ခုလုံးရှိ အထင်ကရနှင့် နာမည်ကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များအားလုံး၏ ဘိုးဘေးသင်္ချိုင်းများကို သူ တူးဖော်ပြီးစီးနေပြီ ဖြစ်သော်ငြား တော်ဝင်ဘိုးဘေးသင်္ချိုင်း တစ်ခုကိုတော့ သူ မတူးရသေးချေ။

ကျိုးရီက တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားခန်းဝင်သွားပြီးနောက် မဟာတာအို အင်မော်တယ်ဘူးသီးကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်ကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း တိမ်တိုက်များပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူ ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာချိန်တွင် တာ့ချန်တော်ဝင်မိသားစု၏ တားမြစ်နယ်မြေသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ဤနေရာမှာ တာ့ချန်နိုင်ငံတစ်ခုလုံး၏ အဆင့်မြင့် တားမြစ်နယ်မြေဖြစ်ပြီး မည်သူမှ လွယ်လွယ်ကူကူ ဝင်ရောက်ခွင့်မရှိသော နေရာဖြစ်သည်။

ကျိုးရီ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူရိပ်အချို့ လျှပ်တစ်ပြက်ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူတစ်ဦးစီတိုင်း၏ အရှိန်အဝါများမှာ မွေးရာပါအဆင့် အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေကြပြီး သိုင်းသခင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် ခြေတစ်လှမ်းသ လိုတော့သည်။

အစောင့်တစ်ဦးက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ရပ်လိုက်စမ်း။ ဘယ်သူလဲ”

ကျိုးရီက သူတို့ကို လျစ်လျူရှုထား၏။

သူ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားသည်။

“တာ့ချန်တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ တားမြစ်နယ်မြေကိုတောင်မှ မွေးရာပါအဆင့် အထွတ်အထိပ် အစောင့်လေးတွေကိုပဲ စေလွှတ်ထားတာလား”

ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ တစ်ချက်ဖြန့်ကျက်လိုက်ရာ သူ ချက်ချင်း နားလည်သဘောပေါက်သွားလေသည်။ ဤ တားမြစ်နယ်မြေကို အတားအဆီးတံဆိပ်တစ်ခုဖြင့် ကာကွယ်ထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဤအတားအဆီးတံဆိပ် ရှိနေသရွေ့ သိုင်းသခင်တစ်ပါးပင်လျှင် လွယ်လွယ်ကူကူ ဝင်ရောက်နိုင်မည် မဟုတ်ရာ ထိုနေရာကို စောင့်ကြပ်ရန် သိုင်းသခင်များကို စေလွှတ်ထားစရာ မလိုတော့ချေ။

“မဖြေဘူးလား။ မင်းက သေချင်နေတာပဲ”

‌အစောင့်အချို့က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်လာကြသည်။

ကျိုးရီသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ တစ်လက်မမျှပင် လှုပ်ရှားခြင်းမရှိသော်ငြား ထိုလူများမှာ အလိုအလျောက် သွေးမြူများအဖြစ် ပေါက်ကွဲထွက်သွားကြလေသည်။

ထို့နောက် သူတို့၏ သွေးအနှစ်သာရများနှင့် ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားများကို ကျိုးရီကဝါးမျိုကာ သန့်စင်လိုက်တော့သည်။

လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ခန့်ကတည်းက သူသည် မဟာသွေးကျင့်စဉ်နှင့် ကောင်းကင်ဝါးမျိုနတ်ဆိုးသိုင်းတို့ကို ပေါင်းစပ်ခြင်း အောင်မြင်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ကောင်းကင်ဝါးမျိုနတ်ဆိုးသိုင်းသည် လူတစ်ယောက်၏ ကျင့်ကြံမှုကိုသာမက သူတို့၏ သွေးအနှစ်သာရများကိုပါ စုပ်ယူနိုင်ပြီဖြစ်ရာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အစွမ်းထက်နေလေပြီ။

သူသည် အတားအဆီးတံဆိပ် အရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ကောင်းကင်နတ်ဆိုးတံဆိပ်ကို အသုံးပြုလိုက်သော်လည်း ၎င်းကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ၍ မရနိုင်ခဲ့ချေ။

ဤအတားအဆီးတံဆိပ်ကို ချမှတ်ခဲ့သော ကျင့်ကြံသူမှာ အားကောင်းရုံသာမက ချိပ်ပိတ်အတားအဆီးများနှင့် ဝင်္ကပါနည်းစနစ်များတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းလှပေသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ကျိုးရီတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တစ်ခုတည်း ရှိခြင်းမဟုတ်ပေ။ သူ့ ခွန်အားမှာ ရှေးဟောင်း နတ်ဆင်နဂါးခွန်အား အမျှင် ၁၃၀ ကျော်အထိ ရှိနေလေပြီ။

လက်သီးတစ်ချက် ထိုးချလိုက်ရာ အဖျက်စွမ်းအားကောင်းသော စွမ်းအင်လက်သီးပုံရိပ်ကြီးက အတားအဆီးတံဆိပ်တွင် ဧရာမအပေါက်ကြီးတစ်ပေါက်ကို တိုက်ရိုက် ဖြစ်ပေါ်သွားစေတော့သည်။

အပေါက်ကြီး ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထူထဲသော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ တဟုန်ထိုး ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ကျိုးရီ အလွန်တရာ အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။

“ဒီလောက်တောင် ထူထဲတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေလား။ တာ့ချန်တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးနယ်မြေမှာ ဒီလောက် ပေါကြွယ်ဝတဲ့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ရှိနေတယ်တဲ့လား၊ ဒါက တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ”

သူ အထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ ၎င်းမှာ သီးခြားကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

အပြင်ဘက်တွင် ဆောင်းဦးရာသီ ဖြစ်နေပြီး နေရာတိုင်းတွင် ခြောက်သွေ့နေသော်လည်း ဤနေရာတွင်မူ ပန်းများပွင့်လန်းနေသော နွေဦးရာသီမြင်ကွင်းမျိုး ဖြစ်နေလေသည်။

ကျိုးရီသည် သူ၏ စွမ်းအင်စုပ်ယူမှု အမြန်နှုန်း သိသိသာသာ တိုးလာကြောင်းကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် ထိုစွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာရာ အရင်းအမြစ်နေရာသို့ ချက်ချင်း ပျံသန်းသွားတော့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကျောက်ရုပ်တုများ နေရာအနှံ့ ရှိနေပြီး တစ်ခုစီတိုင်းမှာ အသက်ဝင်လှပအောင် ထုဆစ်ထားကာ ထူးကဲသောအရှိန်အဝါများ ပါရှိနေကြသည်။

၎င်းတို့၏ မျက်ခုံးများကြားမှ လောကကြီးကို အထက်စီးမှ ကြည့်ရှုနေသော အရှိန်အဝါတစ်မျိုးကို ကျိုးရီ ခပ်ရေးရေးမြင်တွေ့နိုင်လေသည်။

သူ မှန်းဆကြည့်လိုက်သည်။

“ဒါတွေက... ဒီကမ္ဘာက သမိုင်းတစ်လျှောက် မင်းဆက်အသီးသီးက အင်အားကြီးမားတဲ့ ဧကရာဇ်တွေရဲ့ ကျောက်ရုပ်တုတွေများ ဖြစ်နေမလား”

တာ့ချန်တော်ဝင်မိသားစု၏ လက်ရှိဘိုးဘေးနယ်မြေမှာ တကယ်တန်းတွင် အတိတ်က အခြားမင်းဆက်များ၏ ဘိုးဘေးနယ်မြေဖြစ်ကြောင်းကို အခြားသူများ၏ မှတ်ဉာဏ်များမှတစ်ဆင့် ကျိုးရီ သိရှိထားပြီးဖြစ်သည်။

သို့သော် တာ့ချန်စတင်တည်ထောင်ကတည်းက ဧကရာဇ်မျိုးဆက် အနည်းငယ်သာ ရှိခဲ့သေးရာ ဤမျှလောက်များပြားသော ဧကရာဇ်များ ရှိနေရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။

ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့မှာ အခြားမင်းဆက်များနှင့် သက်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။

အရင်းအမြစ် နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် ထိုနေရာတွင် ဝင်္ကပါတစ်ခု ထွင်းထုထားသော ကျောက်ပြားကြီးတစ်ချပ် ရှိနေကြောင်းကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုကျောက်ပြားဘေးတွင် နဂါးဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ဦး ထိုင်နေလေသည်။

သူ့မျက်ခုံးများမှာ လီချင်းယွန်၊ လီချင်းရွှမ်တို့နှင့် အနည်းငယ်ဆင်တူနေပြီး သူ၏ အရိုးများနှင့် သွေးများမှာ ရွှေရောင်ဖြစ်နေသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အသက်စွမ်းအင် အရိပ်အယောင် လုံးဝမကျန်ရှိတော့ချေ။

သူ သေဆုံးနေခဲ့သည်မှာ အချိန်မည်မျှ ကြာမြင့်နေပြီဆိုသည်ကို မည်သူမျှမသိနိုင်ပေ။

ကျိုးရီက သက်ပြင်းချကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ တာ့ချန်ရဲ့ ဒီသိုင်းသူတော်စင်က ကျဆုံးသွားခဲ့ပြီပဲ”

ကျိုးရီသည် တစ်ဖက်လူ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို စုပ်ယူရန် အလောင်းပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်လေသည်။

မကြာမီမှာပင် အဆုံးမဲ့ နောင်တများနှင့် မကျေနပ်မှုများ ရောနှောနေသည့် ရှည်လျားသော သက်ပြင်းချသံတစ်ခု သူ့စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာတော့သည်။

[တောင်းပန်ပါတယ် အဘိုး... ကျွန်တော်တို့ နောက်ဆုံးတော့ ရှုံးနိမ့်သွားပြီထင်တယ်]