အခန်း ၁၆၂

162

ထိုကဲ့သို့သော နိုင်ငံဖြတ်ကျော်အမှုမျိုးတွင် အခြားနိုင်ငံသို့ သွားရောက်ကာ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများ ကူညီပေးရန်အတွက် ချင်ရန်သာ ပါဝင်ခဲ့လျှင် အလွန်ပင် အထောက်အကူဖြစ်မည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်၏။

ဤအမှုကို ကိုင်တွယ်ရန် လင်းကုဝေအား တာဝန်ပေးအပ်ထားခြင်း ဖြစ်ရာ သူသည် မိမိစိတ်ကြိုက် လူရွေးချယ်ပိုင်ခွင့် ရှိပေသည်။

အစည်းအဝေးအပြီးတွင် လင်းကုဝေသည် ချင်ရန်ထံ တိုက်ရိုက်သွားရောက်ခဲ့၏။

“ချင်ရန်... ဟိုခရီးသည်တင်သင်္ဘောအမှုကို ငါတို့ နိုင်ငံတကာအဆင့် စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ လိုအပ်လာပြီ”

ချင်ရန်မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

“ဂျပန်ရဲတွေက ဒါကို မဖြေရှင်းနိုင်ဘူးလား”

လင်းကုဝေက လေးလေးနက်နက်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။

“မဖြေရှင်းနိုင်လို့လည်း ငါတို့ဆီ အကူအညီ လာတောင်းတာပေါ့၊ မင်း ငါနဲ့အတူ ဒီအမှုကို လိုက်ရမယ်၊ မင်းရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် ဒီအမှုကို အလွယ်တကူ စုံစမ်းနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်”

“ဦးလေးလင်းကလည်း ကျွန်တော့်ကို မြှောက်နေပြန်ပါပြီ”

ချင်ရန်က ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်၏။

လင်းကုဝေမှာမူ ချင်ရန်ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် အထင်ကြီးအားကိုးနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ရန်ကိုယ်တိုင်လည်း အမှုစစ်ရင်း မရောက်ဖူးသော နိုင်ငံခြားတိုင်းပြည်၏ ရှုခင်းများကို သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် စိတ်အားထက်သန်နေမိ၏။

မကြာမီပင် လင်းကုဝေ၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ချင်ရန်၊ လီတဝေ၊ ယန်ရှုနှင့် အခြားအရွေးချယ်ခံ ရဲအရာရှိ ၂၀ တို့သည် ဂျပန်နိုင်ငံသို့ ဦးတည်ကာ လေယာဉ်ပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြသည်။

ထို ၂၀ ဦးမှာ ဌာနချုပ်မှ ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ထားသော အထူးချွန်ဆုံး လူရည်ချွန်များပင် ဖြစ်၏။

လေယာဉ်ပေါ်တွင် ထိုင်နေစဉ် ချင်ရန်သည် အတိတ်ကို ပြန်လည်အာရုံပြုနေမိသည်။

သူသည် သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ကြည့်စဉ်ကတည်းက ရာဇဝတ်မှု အတိတ်ကို ပြန်လည်ခြေရာခံခြင်း စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုခဲ့ပြီးသား ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ အတိတ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သွေးချောင်းစီးနေသော အခင်းဖြစ်မြင်ကွင်းကိုသာ မြင်ရပြီး လူသတ်သမား၏ မျက်နှာကိုမူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ခဲ့ရချေ။

လူသတ်သမားသည် မျက်နှာဖုံး၊ မျက်မှန်နှင့် ဘေ့စ်ဘောဦးထုပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် သူ့ရုပ်သွင်ပြင်ကို လုံးဝဖုံးကွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ဂျပန်သို့ သွားရောက်ခြင်းဖြင့် ပိုမိုအသုံးဝင်သော သက်သေအထောက်အထားများကို လက်လှမ်းမီနိုင်မည် ဖြစ်ရာ ထိုအခါမှ အတိတ်ပြန်ခြေရာခံမှုကို ထပ်မံပြုလုပ်ပါက ပိုမိုပြည့်စုံသော အချက်အလက်များ ရရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ချင်ရန်တို့အဖွဲ့ ဂျပန်သို့ ရောက်ရှိရန် စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ဗဟိုဌာနချုပ်ရှိ အလောင်းခွဲစိတ်စစ်ဆေးရေးအဖွဲ့သည် ရုပ်အလောင်းများကို စစ်ဆေးပြီးနောက် တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ အမှန်တရားတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပေသည်။

သေဆုံးသူ ၁၇ ဦးအနက် ၁၀ ဦးမှာ တရုတ်နိုင်ငံသားများ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့အားလုံးမှာ ဖိန်လင်မြို့ အမျိုးသားပြတိုက် မှ ဝန်ထမ်းများ ဖြစ်နေသည်ကို စစ်ဆေးတွေ့ရှိခဲ့ရ၏။

ထိုသတင်းနှင့်အတူ ဖိန်လင်မြို့ အမျိုးသားပြတိုက်မှ အဖိုးတန် ရှေးဟောင်းအနုပညာလက်ရာအချို့ ခိုးယူခံရကြောင်း ရဲစခန်းသို့ တိုင်ကြားချက် ရောက်ရှိလာခဲ့ပေသည်။

ရဲတပ်ဖွဲ့၏ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုအရ ခိုးယူသွားသူများမှာ ထိုသင်္ဘောပေါ်တွင် အလောင်းအဖြစ် တွေ့ရှိရသည့် ဝန်ထမ်း ၁၀ ဦးပင် ဖြစ်နေ၏။

အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သူခိုးများကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူတို့အားလုံးမှာ သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်၏။

ညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ် ရှီကျင်းစုန့်က အရေးပေါ်အစည်းအဝေး ခေါ်ယူလိုက်ပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ထိုရှေးဟောင်းပစ္စည်းများသည် ဂျပန်နိုင်ငံအတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေနိုင်ခြေမှာ အလွန်ပင် များပြားနေ၏။

တရုတ်နိုင်ငံ၏ ရှေးဟောင်းသုတေသနဌာနမှ ဝန်ထမ်းအချို့သည် ပစ္စည်းများကို ခိုးယူကာ ဂျပန်သို့ လာရောက်ပို့ဆောင်ခဲ့ပြီးနောက် တစ်ဖက်အဖွဲ့၏ နှုတ်ပိတ်သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်များ ခိုးယူခံရမှုသည် သေးငယ်သောကိစ္စ မဟုတ်ချေ။

စုစုပေါင်းအဖိုးတန် ရှေးဟောင်းပစ္စည်း ၂၄ ခုအထိ ပါသွားခဲ့ပြီး ၎င်းတို့မှာ ရှေးကျ၍ အလွန်တန်ဖိုးရှိလှသော တရုတ်နိုင်ငံ၏ နိုင်ငံတော်အဆင့် ရတနာများပင် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ အဖိုးတန်ပစ္စည်းများ ပျောက်ဆုံးနေသလို အစုလိုက်အပြုံလိုက် လူသတ်မှုလည်း ပါဝင်နေသဖြင့် ဤအမှုမှာ သာမန်အမှု မဟုတ်တော့ချေ။

အဓိကအချက်မှာ လူသတ်သမားသည် ဂျပန်တွင် ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ရန်နှင့် သူ့အဖွဲ့သားများသည် သူစိမ်းနယ်မြေတွင် ဤအမှုကို အောင်မြင်အောင် ဖော်ထုတ်နိုင်ပါမည်လား ဆိုသည့်အတွေးမှာ အတော်ပင် ဖိအားများလှ၏။

၅ နာရီခန့်အကြာတွင် ချင်ရန်တို့အဖွဲ့သည် ဂျပန်နိုင်ငံ လေဆိပ်သို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

ဂျပန်ရဲတပ်ဖွဲ့က လာရောက်ကြိုဆိုကြပြီး လင်းကုဝေသည် ကိုယ်ပိုင်စကားပြန်တစ်ဦးနှင့်အတူ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ပီပီ နှုတ်ဆက်စကား ဆိုခဲ့ပေသည်။

ထို့နောက် ဂျပန်ရဲများက သူတို့ကို အနားယူမည့်နေရာသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကြ၏။

ထိုအချိန်တွင် လင်းကုဝေထံသို့ ညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ် ရှီကျင်းစုန့်ထံမှ ဖုန်းဝင်လာခဲ့ပေသည်။

၁၀ မိနစ်ခန့် ဖုန်းပြောပြီးနောက် လင်းကုဝေသည် လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဖုန်းချလိုက်၏။

ထို့နောက် သူသည် ချင်ရန်ထံသို့ လျှောက်လာပြီး ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။

“ဒီအမှုက ပဏာမစစ်ဆေးချက်အရ ပြတိုက်က ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေကို ခိုးပြီး ဂျပန်ကို မှောင်ခိုသွင်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတာပဲ ဒါပေမဲ့ ပစ္စည်းလဲလှယ်မယ့်နေရာကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာ နှုတ်ပိတ်သတ်ဖြတ်တာ ခံလိုက်ရတာ”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချင်ရန် အံ့အားသင့်သွားရ၏။

ဤသို့ဆိုလျှင် လူသတ်မှု၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ခန့်မှန်း၍ ရသွားပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများကို ခိုးယူကာ နိုင်ငံခြားသို့ မှောင်ခိုရောင်းစားသူများသည် အမှန်ပင် သေထိုက်သူများဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ထိုသူတို့၏ ပြစ်ဒဏ်ကို တစ်ဦးတစ်ယောက်တည်းက ဆုံးဖြတ်ခွင့်မရှိချေ။

“လူသတ်သမားကို ဖမ်းဖို့အပြင် အခု ငါတို့မှာ နောက်ထပ် တာဝန်တစ်ခု ရှိလာပြီ၊ အဲဒါက ခိုးယူခံရတဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေကို ပြန်ရှာဖို့ပဲ”

လင်းကုဝေက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“စုစုပေါင်း ရှေးဟောင်းပစ္စည်း ၂၄ ခု ပါသွားတယ်၊ ညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ်က အဲဒီပစ္စည်းတွေရဲ့ ဓာတ်ပုံတွေကို မကြာခင် ပို့ပေးလိမ့်မယ်၊ ငါတို့က အဲဒါကို အတတ်နိုင်ဆုံး ပြန်ရအောင် စုံစမ်းဖော်ထုတ်ရမှာ”

လင်းကုဝေ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အားကိုးရာမဲ့နေသည့် အရိပ်အယောင်များကို ချင်ရန် မြင်တွေ့နေရပေသည်။

လူသတ်သမားကို ရှာဖွေရန်ပင် ခက်ခဲနေချိန်တွင် ပျောက်ဆုံးနေသော ပစ္စည်းများကိုပါ ထပ်ဆောင်းရှာဖွေရဦးမည်ဆိုလျှင် အလုပ်မှာ ပို၍ပင် ပင်ပန်းရတော့မည် ဖြစ်၏။

သို့သော် မည်မျှပင် ခက်ခဲပါစေ ရင်ဆိုင်ရမည်မှာ သူတို့ကဲ့သို့ ရဲဝန်ထမ်းများ၏ တာဝန်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ဂျပန်နိုင်ငံ၏ ရှုခင်းများမှာ ထူးခြားလှပြီး ချင်ရန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ခံစားနေမိ၏။

သို့သော် ဤတောက်ပလှပသော မီးရောင်များအောက်တွင် ရာဇဝတ်ကောင်မှာ မည်သည့်နေရာ၌ ပုန်းအောင်းနေသည်ကို စုံစမ်းဖော်ထုတ်ရမည့် တာဝန်မှာ ဒွန်တွဲနေပေသည်။

တည်းခိုရမည့်နေရာတွင် အထုပ်အပိုးများ ထားခဲ့ပြီးနောက် လင်းကုဝေသည် သူ့အဖွဲ့ကို တိုကျိုမြို့တော်ရဲဌာနသို့ သဲလွန်စများ ထပ်မံစစ်ဆေးရန် တန်းတန်းမတ်မတ် ခေါ်ဆောင်သွားတော့၏။

လီတဝေမှာ ဂျပန်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးခြင်း ဖြစ်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ တအံ့တဩ ဖြစ်နေသော်လည်း ချင်ရန်မှာမူ ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေပေသည်။

“အစ်ကိုရန်... ခင်ဗျား ဂျပန်ကို အရင်က ရောက်ဖူးလား”

“မရောက်ဖူးပါဘူး”

ချင်ရန်က ခေါင်းယမ်းပြလိုက်၏။

“ဒီည မီးရောင်တွေက တကယ်လှတာပဲနော်”

လီတဝေက မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

သို့သော် ချင်ရန်၏ စိတ်ထဲတွင်မူ အမှုကို မည်သို့ဖော်ထုတ်ရမည်ကိုသာ အာရုံရောက်နေ၏။

ထူးခြားသည်မှာ တိုကျိုမြို့တော်ရဲဌာနသို့ သွားရာလမ်းတွင် ချင်ရန်သည် A အဆင့်ရှိသော ရာဇဝတ်ကောင် သုံးဦးကို အာရုံခံမိခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် အတိတ်ကို ပြန်လည်ခြေရာခံကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုသူတို့မှာ လူသတ်မှု သို့မဟုတ် အခြားသောပြစ်မှုများ ကျူးလွန်ထားသူများသာ ဖြစ်ကြပြီး ယခု ရှေးဟောင်းပစ္စည်းခိုးမှုနှင့်မူ လုံးဝ မသက်ဆိုင်ကြချေ။

အကယ်၍သာ တရုတ်နိုင်ငံအတွင်း၌ ဖြစ်ခဲ့လျှင် ချင်ရန်သည် ကားပေါ်မှဆင်းကာ ချက်ချင်းပင် လိုက်ဖမ်းမိမည်မှာ အသေအချာပင်။

သို့သော် ယခုမှာ ဂျပန်နိုင်ငံ ဖြစ်နေသဖြင့် သူ၏စိတ်အလိုအတိုင်း ဇွတ်အတင်းလုပ်၍ မရချေ။

သူတို့သည် သူစိမ်းမြေတွင် အမှုလာစစ်ခြင်း ဖြစ်ရာ နယ်မြေကျော်၍ မရပေ။

ဂျပန်ရဲဌာနသို့ ရောက်သောအခါ လှပစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီး စကားပြန်တစ်ဦးက ဆီးကြိုနှုတ်ဆက်ကာ လင်းကုဝေတို့အဖွဲ့ကို ဌာနအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွား၏။

ဂျပန်ရဲအရာရှိ အမြောက်အမြားသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ အိမ်နီးချင်း တရုတ်နိုင်ငံမှ ရောက်ရှိလာသော ရဲအရာရှိများကို ကြည့်နေကြပေသည်။

သို့သော် သူတို့မျက်နှာများမှာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြပုံရ၏။

အကြောင်းမှာ သူတို့ အချိန်အတော်ကြာ စုံစမ်းသော်လည်း အမှုမပေါ်သဖြင့် ယခုကဲ့သို့ တရုတ်နိုင်ငံမှ လူများ လာရောက်ကူညီခြင်းကို သူတို့၏ စွမ်းဆောင်ရည်အား စော်ကားလိုက်ခြင်းဟု ထင်မြင်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ဂျပန်ရဲများသည် ချင်ရန်တို့အဖွဲ့အပေါ် လေးစားမှုမပြဘဲ မကျေမနပ်အကြည့်များဖြင့်သာ စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

လီတဝေကမူ အလျှော့ပေးမည့်သူ မဟုတ်သဖြင့် ပြန်၍ စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း ချင်ရန်နှင့် လင်းကုဝေတို့ကမူ သူတို့အား ဂရုမစိုက်ဘဲ သက်သေအထောက်အထားများကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်ကြပေသည်။

ဂျပန်ရဲဌာနရှိ အရာရှိကြီးတစ်ဦး ရောက်လာပြီး လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူတို့ ရရှိထားသော သက်သေများကို ပြသခဲ့၏။

ဘေးရှိ စကားပြန်ကလည်း စာရွက်စာတမ်းပေါ်ရှိ အချက်အလက်များကို ပြန်ဆိုပေးသည်။

ဘာသာပြန်ချက်များအရ ဤအမှုမှာ လွန်ခဲ့သော သုံးရက်က ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အစပိုင်းတွင်မူ ဂျပန်နိုင်ငံသားခုနစ်ဦး ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး ရဲတပ်ဖွဲ့၏ စုံစမ်းစစ်ဆေးချက်များအရ ထိုသူများသည် ခရီးသည်တင်သင်္ဘောပေါ်သို့ သွားခဲ့ကြပြီးနောက် သင်္ဘောမှာလည်း အစအနမရ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ယမန်နေ့ကမှ ထိုသင်္ဘောကို တရုတ်နိုင်ငံ၏ ကမ်းခြေအနီးတွင် ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး သင်္ဘောထွက်ခွာခဲ့သည့် ဆိပ်ခံတံတားတွင် ဂျပန်ရဲများသည် သွေးစွန်းသော ခြေရာလက်ရာများစွာကို ရှာတွေ့ခဲ့ပေသည်။

ထိုဆိပ်ကမ်းတွင် စောင့်ကြည့်ကင်မရာတစ်လုံးသာ ရှိပြီး ထိုကင်မရာတွင် လူသတ်သမားသည် ဓားတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်သွားပြီး ၁၀ မိနစ်အကြာတွင် ပြန်ထွက်လာသည်ကိုသာ မြင်တွေ့ရ၏။

ထိုလူသတ်သမား ပြန်ထွက်လာချိန်တွင် သူ၏ဓားမှာ သွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ သင်္ဘောမှာ အလိုအလျောက် မျောပါသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။