အခန်း ၁၆၄

164

ထိုမျှများပြားလှသော ငွေကြေးပမာဏကို မည်သူမျှ ငြင်းပယ်နိုင်စွမ်းမရှိချေ။

ဤသည်မှာလည်း အရာရှိကြီးအနေဖြင့် တရုတ်ရဲများကို အဆင်ပြေသလို တိုက်ခိုက်နိုင်သည်ဟု ရဲတင်းစွာ ပြောရဲခြင်း၏ အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်၏။

တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုခု ဖြစ်ပွားခဲ့လျှင်ပင် နောက်ပိုင်းတွင် တရုတ်နိုင်ငံက လာရောက်စုံစမ်းစစ်ဆေးပါက အပြစ်ခံယူမည့် ဓားစာခံ အချို့ကို ထိုးကျွေးလိုက်ရုံသာ ရှိသဖြင့် ကြောက်နေစရာ ဘာမှမရှိပေ။

ဤအချိန်တွင် ချင်ရန်တို့အဖွဲ့မှာမူ တိုကျိုမြို့တော်ရဲဌာနအတွင်း၌ သစ္စာဖောက်တစ်ဦး ရှိနေသည်ကို စိုးစဉ်းမျှ မသိရှိကြသေးချေ။

ချင်ရန်၊ လင်းကုဝေနှင့် အဖွဲ့သားများသည် အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်၏။

အရှေ့တွင် မြင်နေရသည်မှာ အဆုံးအစမရှိ ကျယ်ပြောလှပြီး မာယာများလှသည့် ပင်လယ်ပြင်ကြီးပင် ဖြစ်ပေသည်။

ပင်လယ်ပြင်၏ အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရသည့် ခံစားချက်မှာ စိတ်ကြည်လင်လန်းဆန်းဖွယ် ကောင်းလှ၏။

လင်းကုဝေ၊ လီတဝေနှင့် ယန်ရှုတို့သည် တရားခံများ ကျန်ရစ်ခဲ့နိုင်သည့် ပစ္စည်းအသေးအမွှားလေးများ ရှိမလားဟု မြေပြင်အနှံ့ စေ့စပ်သေချာစွာ လိုက်လံရှာဖွေနေကြပေသည်။

ချင်ရန်ကမူ ပတ်ဝန်းကျင်၏ အနေအထားကို လေ့လာရင်း အနီးရှိ အိမ်တစ်အိမ်ကို ကြည့်လိုက်၏။

ထိုအိမ်မှာ သူ အတိတ်ကို ပြန်လည်ခြေရာခံခဲ့စဉ်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ပထမဆုံး လူသတ်မှုဖြစ်ပွားရာနေရာနှင့် တစ်ထေရာတည်း တူညီနေပေသည်။

ဤသို့ဆိုလျှင် လူသတ်သမားမှာ ယခုအချိန်တွင် ထိုအိမ်ထဲ၌ ရှိနေနိုင်သလား။

ချင်ရန်က လင်းကုဝေကို ပြောလိုက်၏။

“ဆရာ... ကျွန်တော် ဟိုဘက်ကို သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်”

“မင်း တစ်ယောက်တည်းလား”

လင်းကုဝေက အနည်းငယ် စိုးရိမ်စွာဖြင့် မေးလိုက်ပေသည်။

ထိုစဉ် ဂျပန်ရဲအရာရှိနှစ်ဦးကလည်း ချင်ရန်၏နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့ကြ၏။

သူတို့သည် တရုတ်စကားကို အနည်းငယ် နားလည်ကြပြီး အသံထွက်မှာ မပီပြင်သော်လည်း ချင်ရန်နှင့် အခြေခံအဆင့် ဆက်သွယ်နိုင်စွမ်း ရှိကြပေသည်။

ချင်ရန် တစ်ယောက်တည်း စုံစမ်းနေသည်ကို ကြည့်မနေနိုင်သဖြင့် ထိုရဲနှစ်ဦးက နောက်မှ ကပ်လိုက်လာခြင်း ဖြစ်၏။

ချင်ရန်က ဂရုမစိုက်ဘဲ ထိုအိမ်ဆီသို့ တစ်ယောက်တည်း ဆက်လက်လျှောက်သွားလိုက်ပေသည်။

လမ်းတွင် ရဲတစ်ဦးကို မေးလိုက်၏။

“ဒီဆိပ်ကမ်းက စွန့်ပစ်ခံထားရတာ ကြာပြီထင်တယ်”

“လုံးဝကြီး စွန့်ပစ်ထားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ အခုနောက်ပိုင်း ကုန်စည်ပို့ဆောင်ရေး မရှိတော့ပေမဲ့ ခရီးသွားတွေတော့ လာတတ်တယ်”

“ဪ... ဒီလိုလား”

ချင်ရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပေသည်။

သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ နေရာအတိုင်းကို ပြန်မြင်ယောင်ကာ လျှောက်လာရင်း ချင်ရန်သည် အိမ်ရှေ့တံခါးဝသို့ ရောက်လာခဲ့၏။

အနောက်မှ လိုက်ပါလာသော ဂျပန်ရဲတစ်ဦးက မေးလိုက်ပေသည်။

“ခင်ဗျား အထဲဝင်မလို့လား”

“ဒါက ပုဂ္ဂလိကပိုင် အဆောက်အအုံလေ၊ ဝရမ်းမပါဘဲ ကျွန်တော်တို့ ဇွတ်ဝင်ဖို့ မကောင်းဘူးထင်တယ်”

အခြားရဲတစ်ဦးက မကျေမနပ်လေသံဖြင့် ဖြတ်ပြောလိုက်၏။

“သူတို့ကို အကြောင်းကြားပေးပါ၊ ကျွန်တော် အထဲဝင်ကြည့်ချင်တယ်”

ချင်ရန်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်ပေသည်။

“အဲဒါတော့ ကျွန်တော်တို့ ကူညီနိုင်မယ်မထင်ဘူး”

ထိုဂျပန်ရဲနှစ်ဦးမှာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လိုစိတ် မရှိကြချေ။

သူတို့သည် တရုတ်ရဲများအပေါ် ကောင်းသော အမြင်မရှိကြသလို ဤကဲ့သို့ လိုက်လံစုံစမ်းပေးရန်လည်း စိတ်မပါရှိကြပေ။

အပြင်ပန်းတွင် ကူညီနေသယောင် ဟန်ဆောင်ပြသော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင် ချင်ရန်တို့ကို မသိမသာ စောင့်ကြည့်နေခြင်းသာ ဖြစ်၏။

ချင်ရန် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တစ်ခုခုပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခု ကျရောက်တော့မည့် အငွေ့အသက်ကို သူ၏ မသိစိတ်မှ ပြင်းထန်စွာ အာရုံခံမိလိုက်ပေသည်။

ထိုအန္တရာယ်မှာ သူ့ရှေ့ရှိ အိမ်ထဲမှ လာခြင်းဖြစ်၏။

“မကောင်းတော့ဘူး... ရှောင်ကြတော့”

ချင်ရန်၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ပထမဆုံးပေါ်လာသော အတွေးမှာ ရှောင်တိမ်းရန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ထိုအတွေးနှင့်အတူ ဘေးဘက်သို့ ချက်ချင်း လှိမ့်ချလိုက်၏။

*ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း*

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် တံခါးအတွင်းဘက်မှ ကျည်ဆန်များ အဆက်မပြတ် ပစ်ထွက်လာပြီး တံခါးချပ်ကြီးမှာ ဇကာပေါက်ကဲ့သို့ အပေါက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့၏။

အချိန်မီ မရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သော ဂျပန်ရဲနှစ်ဦးမှာ ကျည်ဆန်မိုးများအောက်တွင် သွေးအိုင်ထဲသို့ လဲကျသွားရပေသည်။

ချင်ရန်မှာမူ လျင်မြန်သော တုံ့ပြန်မှုကြောင့် သေကံမရောက်ဘဲ လွတ်မြောက်သွားခဲ့၏။

ထိုရဲနှစ်ဦးမှာ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကျည်ပေါက်များစွာဖြင့် အဝေးသို့ ရောက်နေသော ချင်ရန်ကို အကူအညီတောင်းသည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ရင်း မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် သေဆုံးသွားကြတော့၏။

ချင်ရန်မှာမူ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

သူသည် သူတို့ကို သွားရောက်ကယ်တင်၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း သိပေသည်။

သူတို့မှာ အသက်ရှင်ရန် လုံးဝလမ်းမရှိတော့သလို သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် စက္ကန့်ပိုင်းမျှ နောက်ကျသွားပါက အသက်ပျောက်သွားနိုင်သည့် အနေအထားမှ လက်မတင်လေး လွတ်မြောက်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါလား။

ထိုသေနတ်သံကျယ်ကြီးကြောင့် အခြားတစ်ဖက်တွင် ရှာဖွေနေသော လင်းကုဝေတို့အဖွဲ့ ချက်ချင်းပင် သတိပြုမိသွားကြပေသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ”

သေနတ်သံကြားသည်နှင့် လင်းကုဝေသည် ဝါရင့်ရဲအရာရှိတစ်ဦး၏ အာရုံဖြင့် ထိုဘက်သို့ ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

အမျိုးသမီးစကားပြန်လေးမှာမူ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်တော့ပေသည်။

သူမမှာ ရဲဌာနတွင် အလုပ်လုပ်သည်ဆိုသော်လည်း စကားပြန်သက်သက်သာ ဖြစ်သဖြင့် ထိုကဲ့သို့ သွေးပျက်ဖွယ် မြင်ကွင်းမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးချေ။

ယခုအခါ နေ့တိုင်းမြင်တွေ့နေရသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်နှစ်ဦးမှာ သွေးအိုင်ထဲတွင် အသက်မဲ့စွာ လဲကျနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ အလွန်ပင် ကြောက်လန့်သွားတော့၏။

“အမြန်ရှောင်ကြ၊ အမြန်”

လင်းကုဝေက လက်ကာပြရင်း လီတဝေနှင့် ယန်ရှုတို့ကို စကားပြန်မလေးအား ဘေးကင်းရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရန် အမိန့်ပေးလိုက်ပေသည်။

သူတို့မှာ သေနတ်ယူဆောင်ခွင့် မရှိသဖြင့် လက်ထဲတွင် မည်သည့်လက်နက်မျှ မရှိကြချေ။

သို့သော်လည်း လင်းကုဝေသည် အတွေ့အကြုံရှိသူပီပီ ချင်ရန်ရှိရာသို့ ဦးတည်ကာ သတိကြီးစွာဖြင့် ချဉ်းကပ်သွားခဲ့၏။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ချင်ရန်၏ ဦးနှောက်ထဲရှိ ‘ရာဇဝတ်ကောင် အာရုံခံစနစ် မှာ အလုပ်လုပ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

“ဒင်၊ A အဆင့် ရာဇဝတ်ကောင်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသည်၊ ပစ်မှတ်ကို သတ်မှတ်ပြီးပါပြီ၊ ပိုင်ရှင်အား တည်နေရာ အတိအကျ ပေးပို့လိုက်ပါပြီ”

အေးစက်နေသော စနစ်အသံနှင့်အတူ အခန်းထဲတွင် ရိုင်ဖယ်သေနတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ရာဇဝတ်ကောင်တစ်ဦး ရှိနေကြောင်း ချင်ရန် အာရုံခံမိလိုက်ပေသည်။

ထိုသူ၏ ရုပ်ရည်ကို သူ အသေအချာ မှတ်မိနေ၏။

သူသည် အတိတ်မြင်ကွင်းထဲတွင် တွေ့ခဲ့ရသော လူသတ်သမားပင် ဖြစ်ပေသည်။

“နောက်ဆုံးတော့ ငါ မင်းကို ရှာတွေ့ပြီပေါ့”

ထိုရာဇဝတ်ကောင်သည် ချင်ရန်၏ခြေရင်းသို့ ကိုယ်တိုင်ရောက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် ချင်ရန်အတွက် အလုပ်အများကြီး သက်သာသွားစေ၏။

*ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း*

သို့သော် ထိုမျှနှင့် မပြီးသေးချေ။

အနည်းဆုံး အခြားအရပ်မျက်နှာ သုံးခုဆီမှလည်း ကျည်ဆန်များ ဆက်တိုက် ပစ်ခတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချင်ရန်တို့အဖွဲ့ပေါ်သို့ ကျည်ဆန်မိုးများ ရွာသလို ကျရောက်လာတော့ပေသည်။

အခြားနည်းလမ်းမရှိသဖြင့် သူတို့အားလုံး အကာအကွယ်ယူလိုက်ရပြီး လင်းကုဝေတို့မှာလည်း မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေ၏။

အခြေအနေကို အကဲခက်ရင်း လင်းကုဝေသည် အချိန်မဆွဲဘဲ တိုကျိုမြို့တော်ရဲဌာနသို့ ချက်ချင်းပင် ဖုန်းဆက်ကာ စစ်ကူတောင်းလိုက်ပေသည်။

ချင်ရန်၊ လင်းကုဝေနှင့် လီတဝေတို့မှာ အနီးအနားရှိ အကာအကွယ်များနောက်တွင် ပုန်းနေရသော်လည်း သည်းထန်လှသော ကျည်ဆန်မိုးများကြောင့် လှုပ်ရှား၍မရဘဲ ဖြစ်နေ၏။

‘အခုလောလောဆယ် ငါ ရာဇဝတ်ကောင် တစ်ယောက်ရဲ့ တည်နေရာကိုပဲ သိသေးတယ်၊ ဒါက မလုံလောက်သေးဘူး၊ သူတို့အားလုံး ပုန်းအောင်းနေတဲ့နေရာကို သိချင်ရင် ဒီတစ်ယောက်တည်းနဲ့ မရနိုင်ဘူး’

ချင်ရန် စဉ်းစားလိုက်ပေသည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် အကြံတစ်ခု ရလာခဲ့၏။

ရာဇဝတ်ကောင်များကို ရှာတွေ့ရုံနှင့် မပြီးသေးဘဲ အရေးကြီးဆုံးမှာ ခိုးယူခံရသော ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများကို ပြန်လည်ရရှိရန် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုပစ္စည်းများ ပြန်ရမှသာ တာဝန်အောင်မြင်မည် ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် ချင်ရန်သည် ကျည်ဆန်မိုးများကြားမှပင် အခြားအရပ်မျက်နှာများမှ ပစ်ခတ်နေသော လူမိုက်များဆီသို့ ဦးတည်ကာ ပြေးထွက်လိုက်တော့ပေသည်။

ဤကဲ့သို့ ရဲရင့်လွန်းလှသော လုပ်ရပ်ကြောင့် လူတိုင်း မှင်တက်သွားရပေသည်။

အမျိုးသမီးစကားပြန်လေးမှာ အိပ်မက်မက်နေသလားဟု ထင်မှတ်ကာ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ကြည့်နေမိ၏။

လင်းကုဝေနှင့် လီတဝေတို့မှာလည်း ချင်ရန်၏ သတ္တိကို ကြည့်ကာ အံ့ဩနေကြပေသည်။

‘သူ ဘာကို လိုချင်နေတာလဲ’

လင်းကုဝေမှာ စိုးရိမ်တကြီး တွေးနေမိ၏။

သူသည် သေနတ်သံများကြားမှ ချင်ရန်ကို အော်ဟစ်တားဆီးလိုက်သော်လည်း ချင်ရန်မှာမူ မကြားနိုင်တော့ချေ။

သူသည် ကျည်ဆန်များကို လျင်မြန်စွာ ရှောင်ကွင်းရင်း အခြားသော ရာဇဝတ်ကောင်များဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်သွားခဲ့ပေသည်။

“A အဆင့် ရာဇဝတ်ကောင်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသည်။ တည်နေရာကို သတ်မှတ်ပြီးပါပြီ”

“A အဆင့် ရာဇဝတ်ကောင်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသည်”

ယခုအခါ A အဆင့် ရာဇဝတ်ကောင် အသစ် သုံးဦးကို ထပ်မံတွေ့ရှိလိုက်ရပြီး ချင်ရန်သည် သူတို့အားလုံး၏ တည်နေရာကို အသေအချာ မှတ်သားလိုက်ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ထို A အဆင့် ရာဇဝတ်ကောင် သုံးဦးသည် ချင်ရန် တိုးဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ပစ်ခတ်မှုကို အနည်းငယ် လျှော့ချလိုက်ကြ၏။

ထို့နောက် သူတို့သည် စာတိုလေးတစ်စောင် ပါရှိသော ဖန်ပုလင်းလေးတစ်လုံးကို ပစ်ချလိုက်ကြပေသည်။

ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ပြီးသည်နှင့် ထိုရာဇဝတ်ကောင် လေးဦးစလုံးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ချက်ချင်းပင် ဆုတ်ခွာသွားကြတော့၏။

ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် ချင်ရန်ပင် အံ့အားသင့်သွားရပေသည်။

တိုက်ပွဲမှာ မြန်မြန်ဆန်ဆန် စတင်ခဲ့သလို မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့လေ၏။

ထိုအခါ ချင်ရန်သည် ဖန်ပုလင်းကို ကောက်ယူကာ အတွင်းရှိ စာတိုလေးကို ဖွင့်ဖတ်လိုက်ပေသည်။

“သူများကိစ္စထဲ ဝင်မပါနဲ့၊ မဟုတ်ရင် မင်းတို့အားလုံး သေရလိမ့်မယ်”

၎င်းမှာ တရုတ်စာလုံးများဖြင့် ရိုက်နှိပ်ထားခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ချင်ရန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဆုတ်ခွာသွားသော ရာဇဝတ်ကောင်များနောက်သို့ လိုက်မဖမ်းတော့ချေ။

သူတို့၏ တည်နေရာများကို အသေအချာ မှတ်သားထားပြီးဖြစ်ရာ အလောတကြီး လုပ်ရန် မလိုအပ်သေးပေ။

‘သူတို့က ငါတို့ကို တကယ် တိုက်ခိုက်ချင်တာ မဟုတ်ဘဲ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေ ရပ်တန့်သွားအောင် ခြိမ်းခြောက်လိုက်တာပဲ’

ချင်ရန် စဉ်းစားနေမိတော့၏။