အခန်း ၁၆၅

165

တိုကျိုမြို့တော်ရဲဌာနမှ ရဲကားသုံးစီးနှင့်အတူ လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသော ဂျပန်ရဲအရာရှိ ဒါဇင်နှင့်ချီသည့် စစ်ကူများ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့ပေသည်။

သူတို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ဂျပန်ရဲအရာရှိ နှစ်ဦး သေဆုံးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသော်လည်း တရုတ်ရဲများဘက်မှ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရခြင်း မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးတစ်မည် ဖြစ်ကာ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားကြ၏။

တိုကျိုရဲဌာနမှ အရာရှိကြီးကိုယ်တိုင်လည်း ရောက်ရှိလာပြီး တရုတ်ရဲများထဲမှ တစ်ဦးမျှ အထိအခိုက်မရှိသည်ကို တွေ့ရသောအခါ အံ့ဩသွားမိပေသည်။

ထို့နောက် သူ့မျက်ဝန်းများ မဲမှောင်သွားပြီး စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲနေမိတော့၏။

‘တောက်... ဒီကောင်တွေက ဘာလို့ ဒီတရုတ်ရဲတွေကို အပြတ်မရှင်းလိုက်တာလဲ’

ထိုအချိန်တွင် လင်းကုဝေက ချင်ရန် ကောက်ယူခဲ့သော ခြိမ်းခြောက်စာကို အရာရှိကြီးအား ပြသလိုက်ပေသည်။

ဘာသာပြန်ကြည့်ပြီးနောက် ၎င်းမှာ အသက်အန္တရာယ်ပြုမည်ဟု ရေးသားထားသော ခြိမ်းခြောက်စာဖြစ်ကြောင်း အရာရှိကြီး သိလိုက်ရသည့်အခါမှပင် အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားတော့၏။

ထိုလူမိုက်များသည် အခြေအနေကို ပို၍မကြီးထွားစေချင်ကြခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ တရုတ်ရဲများကိုသာ အကုန်သတ်ပစ်လိုက်ပါက တရုတ်အစိုးရ၏ ပြင်းထန်သော တုံ့ပြန်မှုကြောင့် သူတို့ဘက်မှ ဓားစာခံများ ပြန်လည်ပေးဆပ်ရမည်ကို စိုးရိမ်ပုံရပေသည်။

သို့သော် အရာရှိကြီးမှာမူ ထိုလူမိုက်များသည် အလုပ်လုပ်ရာတွင် သတ္တိနည်းလွန်းသည်ဟု တွေးကာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေမိ၏။

ထိုဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် တိုကျိုရဲဌာနသည် ဆိပ်ကမ်းတစ်ဝိုက်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး လုံခြုံရေး တိုးမြှင့်လိုက်ပေသည်။

ချင်ရန်တို့အဖွဲ့မှာမူ သူတို့ တည်းခိုရာသို့ အရင်ပြန်လာခဲ့ကြ၏။

လင်းကုဝေက အစည်းအဝေးလုပ်ရန် သူ့လူအားလုံးကို စုစည်းလိုက်သော်လည်း ချင်ရန်က တည်းခိုခန်းအတွင်း၌ ခိုးနားထောင်သည့် အီလက်ထရောနစ်ကိရိယာများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပေသည်။

သူ၏ ထက်မြက်လှသော အာရုံခံစားမှုမှ မည်သည့်အရာမျှ လွတ်ထွက်သွားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ချင်ရန်က ဤကိစ္စကို လင်းကုဝေအား အသိပေးလိုက်ရာ လင်းကုဝေ၏ မျက်နှာ ပျက်ယွင်းသွားတော့၏။

သို့သော်လည်း အစည်းအဝေးကို မရပ်နားဘဲ ဆက်လက်ပြုလုပ်ပြီး စကားလုံးအသုံးအနှုန်းကိုမူ အထူးသတိထား၍ ပြောဆိုရတော့ပေသည်။

လင်းကုဝေက လေးနက်သောလေသံဖြင့် စတင်ပြောကြားလိုက်၏။

“ဒီနေ့ ငါတို့လူ တစ်ယောက်မှ မထိခိုက်ခဲ့တာ ကံကောင်းတယ်လို့ ဆိုရမယ် ဒါပေမဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကို ဆက်လုပ်မယ်ဆိုရင်တော့ ငါတို့လူတွေ ထိခိုက်လာနိုင်ခြေ ရှိနေပြီ၊ ဒီနေ့ အဲဒီရာဇဝတ်ကောင်တွေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ခြိမ်းခြောက်စာအရဆိုရင် စုံစမ်းစစ်ဆေးတာတွေကို ချက်ချင်းရပ်ဖို့၊ မဟုတ်ရင် နောက်ဆက်တွဲက ဆိုးဝါးလိမ့်မယ်လို့ ရေးထားတယ်”

လင်းကုဝေက ဖြစ်စဉ်ကို ပြန်လည်ရှင်းပြသောအခါ လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြ၏။

သူစိမ်းမြေတွင် ခြိမ်းခြောက်ခံရခြင်းမှာ မိမိနိုင်ငံအတွင်း ဖြစ်ပျက်သည်ထက် ပို၍ လုံခြုံမှုမရှိသလို ခံစားရစေပေသည်။

သို့သော်လည်း အမှုစစ်ဆေးခြင်းကို ရပ်တန့်ရန်မှာမူ မဖြစ်နိုင်သည့် အလုပ်ပင်။

“လီတဝေ၊ ယန်ရှု... မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘယ်လိုလဲ၊ ကြောက်နေကြပြီလား”

လင်းကုဝေက ရုတ်တရက် မေးလိုက်ပေသည်။

ဤနိုင်ငံတကာ စစ်ဆင်ရေးအတွက် လူသစ်သုံးဦးဖြစ်သည့် ချင်ရန်၊ လီတဝေနှင့် ယန်ရှုတို့ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း လင်းကုဝေ၏ အမြင်တွင်မူ ချင်ရန်မှာ လူသစ်မဟုတ်ဘဲ သူ့ထက်ပင် ပို၍ အစွမ်းထက်နေသူ ဖြစ်နေသဖြင့် လူသစ်ဟု သတ်မှတ်ရန် ခက်ခဲနေ၏။

လီတဝေနှင့် ယန်ရှုတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ပြိုင်တူ ဖြေလိုက်ကြပေသည်။

“ကျွန်တော်တို့ မကြောက်ပါဘူး”

“မကြောက်ဘူးဆိုရင်တော့ ငါတို့ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကို ဆက်လုပ်ကြတာပေါ့”

လင်းကုဝေက ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပေသည်။

“ငါတို့ အထက်လူကြီးတွေကိုရော၊ တရုတ်နိုင်ငံက ငါတို့ပြည်သူတွေကိုပါ အဖြေတစ်ခု ပေးနိုင်ရမယ်”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တိုကျိုမြို့တော်ရဲဌာန၌ အမျိုးသမီး စကားပြန်လေးသည် လင်းကုဝေတို့၏ အစည်းအဝေး အကြောင်းအရာများကို လျှို့ဝှက်အသံဖမ်းယူကာ အရာရှိကြီးထံ ဘာသာပြန်ဆို တင်ပြနေပေသည်။

ထိုစကားများကို နားထောင်ပြီးနောက် အရာရှိကြီးသည် အပြင်ပန်းတွင် ဘာမျှမဖြစ်သလို နေသော်လည်း အတွင်းစိတ်တွင်မူ လှောင်ပြုံး ပြုံးနေမိ၏။

“ဒီတရုတ်ရဲတွေက နောက်ဆုံးတော့လည်း သူတို့ဘာသာသူတို့ သေတွင်းထဲ တိုးဝင်ကြတာပဲ”

အရာရှိကြီးသည် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများရှိရာ တည်နေရာကို တရုတ်ရဲများအား အသိပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပေသည်။

သူတို့ဘာသာ အသေခံရန် သွားကြပါစေ။

ထိုသို့ဆိုလျှင် အထက်က စုံစမ်းစစ်ဆေးလာသည့်တိုင် သူနှင့် ဘာမျှမပတ်သက်တော့ပေ။

မကြာမီပင် အရာရှိကြီးသည် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ ရှိနိုင်သည့်နေရာကို လင်းကုဝေအား အသိပေးလိုက်၏။

ထိုအခါ လင်းကုဝေသည် အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး ဂျပန်ရဲဌာနအား စစ်ကူလွှတ်ပေးရန် တောင်းဆိုလိုက်ပေသည်။

အရာရှိကြီးက စစ်ကူလွှတ်ပေးသော်လည်း သူတို့ကို အမိန့်တစ်ခု ပေးလိုက်၏။

“တိုက်ပွဲ ပြင်းထန်လာရင် မလိုလားအပ်တဲ့ ထိခိုက်မှုတွေ မဖြစ်အောင် ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာခဲ့ကြ၊ ကြားလား”

ထိုအခါ ရဲအရာရှိတစ်ဦးက မေးလိုက်ပေသည်။

“တရုတ်ဘက်က ရဲတွေက နောက်မဆုတ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

“ဒါဆိုရင်တော့ သူတို့ကံကြမ္မာ သူတို့ဘာသာ ဆုံးဖြတ်ပါစေပေါ့”

အရာရှိကြီးက အကြင်နာမဲ့စွာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။

ညနေစောင်းအချိန်တွင် ချင်ရန်နှင့် အဖွဲ့သားများသည် ရဲကားများပေါ်တွင် ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ၏ တည်နေရာကို သိရသည်နှင့် လင်းကုဝေသည် ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သူတို့အတွက် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ ပြန်လည်ရရှိရေးနှင့် လူသတ်သမားကို ဖမ်းဆီးနိုင်ရေးမှာ အလွန်အရေးကြီးနေပေသည်။

ရဲကားသုံးစီးသည် ချင်ရန်တို့အဖွဲ့ကို တင်ဆောင်ကာ အလွန်ရှုပ်ထွေးပြီး လူစည်ကားလှသော နယ်မြေတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပေသည်။

ထိုနေရာတွင် ကိုယ်ခန္ဓာအနှံ့ တက်တူးများဖြင့် မာန်မာနထောင်လွှားနေသော အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးများကို နေရာအနှံ့ တွေ့မြင်နေရတော့၏။

ချင်ရန်က ရာဇဝတ်ကောင် ရှာဖွေရေး ရေဒါ ကိုဖွင့်ကာ စစ်ဆေးလိုက်သောအခါ B အဆင့် ရာဇဝတ်ကောင် ပေါင်းများစွာကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။

ထို့ပြင် A အဆင့် ရာဇဝတ်ကောင် အများအပြားနှင့် S အဆင့် ရာဇဝတ်ကောင် အချို့ကိုပါ ခပ်ဝါးဝါး အာရုံခံမိသဖြင့် ချင်ရန်မှာ အံ့အားသင့်သွားရ၏။

B အဆင့် ရာဇဝတ်ကောင်ဆိုသည်မှာ အနည်းဆုံး လူတစ်ဦးကို သတ်ဖူးသူဖြစ်ပြီး၊ A အဆင့်မှာ နှစ်ဦးနှင့်အထက်၊ S အဆင့်မှာမူ အနည်းဆုံး ငါးဦး၏အသက်ကို သတ်ဖြတ်ထားသူများ ဖြစ်ကြပေသည်။

“ဒီနေရာက တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ”

ချင်ရန်က ခပ်တိုးတိုး ဆိုလိုက်၏။

လင်းကုဝေကလည်း လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပေသည်။

“ဒါက ဂျပန်ရဲ့ ဂိုဏ်းစတားနယ်မြေ ဖြစ်ရမယ်”

“ဂိုဏ်းစတားလား...”

ချင်ရန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။

ယနေ့ခေတ်ကြီးထဲတွင် ဤကဲ့သို့ အထူးအခွင့်အရေးရနေသည့် ဂိုဏ်းစတားများ ရှိနေသေးသည်လား။

သူတို့စကားကို ကြားသောအခါ စကားပြန်မလေးက အခြေအနေကို ရှင်းပြလိုက်ပေသည်။

“ဒါက ယာမာမိုတို အုပ်စုရဲ့ မှောင်ခိုဈေးကွက်ခွဲတစ်ခုပဲ၊ ဒီမှာ တရားမဝင်ပစ္စည်းမှန်သမျှ အရောင်းအဝယ် လုပ်ကြတယ်၊ ခိုးယူခံရတဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေကိုလည်း ဒီမှာ ရှိနိုင်တယ်လို့ သတင်းရထားပါတယ်”

ထိုစဉ် ချင်ရန်က သူယနေ့ မှတ်သားထားခဲ့သော A အဆင့် ရာဇဝတ်ကောင် လေးဦး၏ တည်နေရာကို ပြန်တိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့အားလုံး ဤနေရာ၌ပင် ရှိနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရပေသည်။

ထို့ကြောင့် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများမှာလည်း ဤနေရာ၌ပင် ရှိနေနိုင်ခြေ အလွန်များနေပြီ။

လင်းကုဝေက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်၏။

“ဒါဆို ခင်ဗျားတို့ တိုကျိုရဲဌာနက ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေတော့မှာလား”

စကားပြန်မလေးမှာ ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိဘဲ ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းငုံ့သွားတော့၏။

စကားပြန်မလေးကို ကြည့်ကာ ချင်ရန် ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်မိပေသည်။

ဂျပန်နိုင်ငံ၏ အခြေအနေမှာ အတော်ပင် ရှုပ်ထွေးနေပုံရ၏။

ယာကူဇာဂိုဏ်းများမှာ ဤမျှအထိ ရဲတင်းနေကြသည်လား။

*ကျွီ*

ရဲကားသုံးစီးစလုံး ရုတ်တရက်ကြီး ရပ်တန့်သွားသဖြင့် ချင်ရန်သည် ကားမှန်မှတစ်ဆင့် ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်ပေသည်။

ကား၏အရှေ့တွင် အနောက်တိုင်းဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော လူအုပ်ကြီးက ရဲကားများကို ပိတ်ဆို့ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

“ဘာဖြစ်တာလဲ”

လင်းကုဝေ မေးလိုက်ရာ စကားပြန်မလေးက ခပ်တိုးတိုး ပြန်ဖြေပေသည်။

“ဂရုမစိုက်ပါနဲ့၊ သူတို့ အဆင်ပြေအောင် လုပ်ပါလိမ့်မယ်၊ ဒါက ယာမာမိုတိုအုပ်စုက လူတွေပဲ... သူတို့က လမ်းကြောင်းဖြတ်သန်းခ လာတောင်းနေတာပါ”

“ဘယ်လို”

ထိုစကားကြောင့် လင်းကုဝေ၊ လီတဝေနှင့် အခြားသူများ အားလုံး မှင်တက်သွားကြပေသည်။

ဒေသခံဂိုဏ်းတစ်ခုက တိုကျိုမြို့တော်ရဲဌာန၏ ရဲကားဆီကနေ လမ်းကြောင်းဖြတ်သန်းခ လာတောင်းနေသည်တဲ့လား။

အခြေအနေက တော်တော်တော့ ဆိုးနေပြီ ဖြစ်၏။

သူတို့သည် တကယ်ကို ရဲတင်းလွန်းလှပေသည်။

ဂျပန်နိုင်ငံ၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ဆိုးရွားနေ၏။

ရဲတပ်ဖွဲ့ပင် ဤသို့ ဆက်ဆံခံနေရလျှင် သာမန်လူများမှာ ထိုဂိုဏ်းများကို မည်သို့မျှ တွန်းလှန်နိုင်စွမ်း ရှိတော့မည် မဟုတ်ချေ။

“ဒါက တကယ့်ကို ဥပဒေမဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ”

လင်းကုဝေ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပေသည်။

သူ၏ တရားမျှတလိုစိတ်ကြောင့် ကားပေါ်မှ ချက်ချင်းဆင်းကာ လမ်းပိတ်နေသူအားလုံးကို သွားရောက်နှိမ်နင်းချင်စိတ်များ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်လာတော့၏။