အခန်း ၁၆၈

168

ချင်ရန်၏ မျက်လုံးများမှာ လုံးဝ ပေါ့လျော့ခြင်းမရှိဘဲ အလွန်သတိကြီးစွာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

သေနတ်ပြောင်းဖြင့် အဖိုးကြီးကို ချိန်ထားရင်း အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖုန်းကိုထုတ်ကာ လင်းကုဝေထံသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်၏။

ဖုန်းမြည်သံ အနည်းငယ်အကြာတွင် လင်းကုဝေက ဖုန်းကိုင်လိုက်ပြီး အလောတကြီး မေးလိုက်သည်။

"ချင်ရန်၊ မင်း အခု ဘယ်မှာလဲ"

လင်းကုဝေဘက်တွင် ဆူညံသံများ ကြားနေရသော်လည်း သေနတ်သံများမှာမူ ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အကြောင်းမှာ ဤနယ်မြေရှိ ယာမာမိုတိုဂိုဏ်းဝင်အားလုံးသည် သူတို့ခေါင်းဆောင်ကြီးကို ကာကွယ်ရန် ခေါင်းဆောင်ရှိရာ အဆောက်အအုံဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားကြသဖြင့် လင်းကုဝေတို့အဖွဲ့ကို မည်သူမျှ အရေးမလုပ်တော့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်၏။

"မှောင်ခိုဈေးကွက်ဘေးက အဆောက်အအုံရဲ့ ငါးလွှာမှာ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ နိုင်ငံပိုင် ရှေးဟောင်းပစ္စည်း ၂၄ ခုလုံးကို ကျွန်တော် ရှာတွေ့ထားတယ်"

ချင်ရန်က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဖွဲ့မှူးလင်း၊ အခုချက်ချင်း အထက်ကို အကြောင်းကြားပေးပါ ပြီးတော့ ဂျပန်အစိုးရရဲ့ အဆင့်မြင့်အရာရှိတွေကို ဒီကို စစ်ကူတွေ အမြန်လွှတ်ပေးဖို့ ပြောပေးပါ"

"ကောင်းပြီ"

လင်းကုဝေသည် တွေဝေနေခြင်းမရှိဘဲ ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်၏။

ထို့နောက် လင်းကုဝေသည် ဖိန်လင်မြို့တော် ရဲညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ် ရှီကျင်းစုန့်ထံသို့ ချက်ချင်း အစီရင်ခံလိုက်သည်။

ရှီကျင်းစုန့်သည်လည်း ဂျပန်ရဲဌာန၏ ထိပ်တန်းအရာရှိကြီးများထံသို့ တိုက်ရိုက်ဖုန်းဆက်ကာ ဖိအားပေး ပြောဆိုလိုက်တော့သည်။

ဤအမှုမှာ နှစ်နိုင်ငံလုံးအတွက် အလွန်အရေးကြီးသော ကိစ္စဖြစ်ရာ ဂျပန်ရဲဌာန၏ ထိပ်ပိုင်းခေါင်းဆောင်များလည်း ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားလာကြသည်။

မကြာမီမှာပင် လင်းကုဝေနှင့် သူ့အဖွဲ့သည် အဆောက်အအုံ၏ ငါးလွှာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

သူတို့ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာချိန်တွင် တွေ့လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းမှာ လူပေါင်းများစွာ လက်မြှောက်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေကြခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ချင်ရန်က အနောက်တိုင်းဝတ်စုံနှင့် အဖိုးကြီးကို ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းဆီးထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအဖိုးကြီးမှာ ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် အဆင့်အတန်းမြင့်သည့် ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

"ချင်ရန်"

ချင်ရန် ဘေးကင်းသည်ကို မြင်သောအခါမှ လင်းကုဝေ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

လီတဝေနှင့် ယန်ရှုတို့မှာမူ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ရင်တုန်နေကြဆဲပင်။

ဤမျှ အန္တရာယ်များလှသော နေရာတွင် မြေပြင်ပေါ်၌ ပြန့်ကျဲနေသော သေနတ်များကို ကြည့်ရင်း သူတို့မှာ ထိတ်လန့်နေကြသလို ယာမာမိုတိုကဲ့သို့သော ဂျပန်နိုင်ငံ၏ ဩဇာကြီးမားလှသည့် ယာကူဇာဂိုဏ်းဝင်များကို ဒူးထောက်လက်မြှောက်ခိုင်းထားသည့် ချင်ရန်၏သတ္တိကိုလည်း တိတ်တခိုး ချီးကျူးနေမိကြသည်။

လာလမ်းတစ်လျှောက်တွင် လက်ကောက်ဝတ်နှင့် ခြေကျင်းဝတ်များ၌ ဒဏ်ရာရနေသော လူများစွာကို တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း သေဆုံးသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိခဲ့ချေ။

ယခု ချင်ရန်၏ အခြေအနေကို ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် ထိုသူများမှာ ချင်ရန် လက်ချက်မှလွဲ၍ အခြားမဖြစ်နိုင်ကြောင်း ၎င်းတို့ သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။

"အဖွဲ့မှူးလင်း၊ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေကို အရင်သိမ်းလိုက်ပါ"

ချင်ရန်က လင်းကုဝေတို့ကို ညွှန်ကြားလိုက်ပြီး အဖိုးကြီးကို ဓားစာခံလုပ်ကာ ထောင့်တစ်နေရာသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေ့သွားလိုက်သည်။

ထိုသို့ ထွက်ခွာခါနီးတွင် ချင်ရန်သည် စားပွဲပေါ်မှ စာရွက်စာတမ်းအချို့ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူသည် ဂျပန်စာကို ကောင်းကောင်းနားမလည်သော်လည်း စာရွက်ပေါ်ရှိ တရုတ်ရှေးဟောင်းပစ္စည်း ဓာတ်ပုံများနှင့် ပြတိုက် ဟူသော စာလုံးများကိုမူ မှတ်မိလိုက်သည်။

'ဒါ ယာမာမိုတိုအုပ်စုရဲ့ အစီအစဉ်တွေအတွက် သက်သေပဲ'

ချင်ရန်သည် ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံဘဲ ထိုစာရွက်စာတမ်းများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး လီတဝေကိုလည်း အသေးစိတ် ဓာတ်ပုံရိုက်ခိုင်းလိုက်သည်။

ဤခိုင်လုံသော သက်သေများရှိနေလျှင် ဂျပန်အစိုးရဘက်မှ ငြင်းဆန်ရန် လမ်းစရှိတော့မည်မဟုတ်ချေ။

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် ဂျပန်နိုင်ငံ၏ အထူးရဲတပ်ဖွဲ့များ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ရောက်ရှိလာကြသည်။

သူတို့သည် သေနတ်များဖြင့် ချိန်ရွယ်ကာ လူတိုင်းကို ဝပ်ခိုင်းလိုက်ကြ၏။

ထိုအထူးရဲတပ်ဖွဲ့နှင့်အတူ စကားပြန်တစ်ဦးလည်း ပါဝင်လာသည်။

အထူးရဲများကို မြင်လိုက်ရသောအခါမှ အဖိုးကြီးသည် အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားတော့၏။

သူသည် ယာမာမိုတိုအုပ်စု၏ ထိပ်တန်းခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် သူ့ကို အဖွဲ့အစည်းက မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကယ်ထုတ်မည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။

စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများမှာ နှစ်ရက်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

တရုတ်နိုင်ငံ ထိပ်တန်းခေါင်းဆောင်များ၏ ဖိအားပေးမှုကြောင့် ဂျပန်ရဲတပ်ဖွဲ့မှာ အမှုမှန်ကို အမြန်ဆုံး ဖော်ထုတ်ပေးခဲ့ရသည်။

စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု ရလဒ်များအရ သင်္ဘောပေါ်မှ လူတစ်ဆယ့်ခုနစ်ဦး အစုလိုက်အပြုံလိုက် အသတ်ခံရမှုမှာ ယာမာမိုတိုအုပ်စုက ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများကို မှောင်ခိုပြုလုပ်ရန် သက်သေအစဖျောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ပေါ်ပေါက်ခဲ့၏။

တရုတ်နိုင်ငံ၏ ခိုင်မာတင်းကျပ်လှသော တောင်းဆိုမှုကြောင့် ရှေးဟောင်းပစ္စည်း ၂၄ ခုလုံးကို ဂျပန်အစိုးရမှ ပြန်လည်ပေးအပ်ခဲ့ရသည်။

ထို့ပြင် တိုကျိုမြို့တော်ရဲဌာနမှ အရာရှိကြီးသည်လည်း ယာမာမိုတိုအုပ်စုနှင့် ပူးပေါင်းကာ အမှုမှန်ကို ဖုံးကွယ်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ရာထူးမှ ထုတ်ပယ်ခံရပြီး ဖမ်းဆီးအရေးယူခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

ချင်ရန်နှင့် သူ့အဖွဲ့မှာမူ ဤကြီးလေးသော အမှုကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဂျပန်ရဲတပ်ဖွဲ့ထံမှ ချီးကျူးဂုဏ်ပြုခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

သို့သော် ယာမာမိုတိုအုပ်စုကို ဂျပန်အစိုးရက မည်သို့ ဆက်လက်အရေးယူမည်မှာမူ ချင်ရန်တို့နှင့် မသက်ဆိုင်တော့ပေ။

၎င်းမှာ ဂျပန်နိုင်ငံတွင်းရှိ အာဏာပိုင်များနှင့် ဂိုဏ်းစတားများကြားမှ ရှုပ်ထွေးလှသော ကိစ္စရပ်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူတို့သည် တရုတ်နိုင်ငံကို ထိပါးခဲ့မိသဖြင့် မည်မျှပင် ရဲတင်းသော ဂိုဏ်းများဖြစ်ပါစေ ခေါင်းငုံ့ကာ အမှားဝန်ခံရုံမှအပ အခြားနည်းလမ်းမရှိတော့ချေ။

ဂျပန်ရဲဌာနသည် နိုင်ငံတွင်းရှိ အာဏာလုပွဲများနှင့် ဖြုတ်ထုတ်သန့်စင်မှုများ မစတင်မီ ချင်ရန်တို့အဖွဲ့ကို နေရပ်သို့ အမြန်ဆုံး ပြန်ခိုင်းခဲ့သည်။

အကြောင်းမှာ ယာမာမိုတိုအုပ်စုနှင့် ပတ်သက်နေသော ထိပ်တန်းလူကြီးများစွာ ပြုတ်ကျတော့မည့် အာဏာငလျင် တစ်ခု ဂျပန်နိုင်ငံတွင် လှုပ်ခတ်တော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ထိုသို့ဖြင့် ချင်ရန်၊ လင်းကုဝေနှင့် အဖွဲ့သားများသည် ပြန်လည်ရရှိထားသော ရှေးဟောင်းပစ္စည်း ၂၄ ခုကို သယ်ဆောင်ကာ သီးသန့်လေယာဉ်ဖြင့် ဖိန်လင်မြို့သို့ ဦးတည်ပျံသန်းခဲ့ကြသည်။

သူတို့နှင့်အတူ ဂုဏ်သိက္ခာရှိစွာ ကျဆုံးသွားခဲ့သော ရဲဘော်နှစ်ဦး၏ ရုပ်အလောင်းများကိုလည်း သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြ၏။

လေဆိပ်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ကျန်းတုန်းပြည်နယ် အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၊ ဖိန်လင်မြို့တော်ဝန်၊ ညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ် ရှီကျင်းစုန့်နှင့် အခြားအဆင့်မြင့် အရာရှိကြီးများ အားလုံး စုရုံးရောက်ရှိနေကြသည်။

သူတို့သည် တိုင်းပြည်၏ ရတနာများကို ပြန်လည်ရယူပေးနိုင်ခဲ့သော သူရဲကောင်းများကို အမြင့်ဆုံးသော ဂုဏ်ပြုမှုများဖြင့် ကြိုဆိုနှုတ်ဆက်ကြသည်။