အခန်း ၁၇၀
Vol. 17 Ch. 170
170
ရှကျဲ၏ ခေါင်းငုံ့ကာ ရှက်သွေးဖြာနေသည့် အမူအရာမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမျိုးသားများကို အာခေါင်ခြောက်သွားစေခဲ့သည်။
ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဆိုရလျှင် အပြစ်ကင်းစင်သော ရုပ်ရည်နှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အချိုးအစားရှိသည့် မိန်းကလေးမျိုးကို မည်သည့်အမျိုးသားကမျှ မနှစ်သက်ဘဲ မနေနိုင်ချေ။
ချင်ရန်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲတွင် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။
သူတစ်ပါး၏ အကြည့်များမှ ကာကွယ်ပေးလိုသည့်အလား သူသည် ချောင်းတစ်ချက် ခပ်ကျယ်ကျယ် ဟန့်လိုက်ပြီးနောက် ရှကျဲ၏ ခါးသိမ်သိမ်လေးကို မိမိအပိုင်ဟူသော အမူအရာဖြင့် ရဲရဲတင်းတင်း ဖက်လိုက်၏။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရှကျဲ၏ ရင်ထဲ၌ လျှပ်စစ်စီးသွားသကဲ့သို့ ထုံကျင်ကျင် ခံစားချက်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ တုန်တက်သွားသည်။
ဤကဲ့သို့ နီးကပ်စွာ ထိတွေ့မှုကြောင့် သူမ၏ စိတ်အာရုံများမှာ ထိခိုက်လွယ်နေပြီး ပန်းသွေးရောင် ရှက်သွေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အလွန်အမင်း ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားနေ၏။
ချင်ရန်မှာမူ ရှကျဲကို မိမိအပိုင်ဟူသော အမူအရာဖြင့် ပိုင်စိုးပိုင်နင်း ဖက်ထားရင်း စားပွဲတစ်ခုဆီသို့ ခပ်တည်တည် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။
ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေကြသော အမျိုးသားများမှာမူ မနာလိုစိတ်ဖြင့် တောက်ခေါက်နေကြတော့၏။
“ဝါး... ဒီလောက်လှတဲ့ မိန်းကလေးကို ပိုင်ဆိုင်ထားရတာ ဒီကောင်လေး ဘယ်လောက်တောင် ကံကောင်းလိုက်သလဲ”
“ဒီမိန်းကလေးက ကြည့်ရတာ အသက် ၂၀ ကျော်လေးပဲ ရှိဦးမှာ၊ တကယ့်ကို နုနုထွတ်ထွတ် အိအိစက်စက်လေးပဲ... ဒီကောင်တော့ တကယ် ကံထူးတာပဲကွာ”
ချင်ရန်သည် ခုံတွင် ထိုင်လိုက်သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်မှ မနာလိုတိုရှည် ပြောနေသော အသံများကို အတိုင်းသား ကြားနေရသည်။
ထိုစကားများကြောင့် ရှကျဲမှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေသော်လည်း ချင်ရန်မှာမူ တစ်ဖက်လူတို့ထံမှ မနာလိုမှုကို တိတ်တဆိတ် သဘောကျနေမိ၏။
“တောက်... ဒီလူတွေကတော့ တကယ်ပဲ၊ ပါးစပ်ကလည်း မသန့်လိုက်တာ”
ချင်ရန်က ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်ကာ ခပ်အေးအေးပင် ပြောလိုက်သည်။
ထိုစဉ် ရှကျဲက တိုးတိုးလေး မေးလာခဲ့၏။
“ချင်ရန်... ရှင် ဒီဝတ်စုံကို ကြိုက်ရဲ့လား”
ချင်ရန်ကလည်း ခပ်တည်တည်ပင် တဲ့တိုး ဖြေလိုက်သည်။
“ကြိုက်တာပေါ့၊ မင်းဝတ်ထားတာဆိုရင် အကုန်ကြိုက်တယ်၊ အမှန်တိုင်းပြောရရင်... ယနေ့ မင်းကို မြင်မြင်ချင်းပဲ ငါ အတော်လေး ရင်ခုန်သွားတာ”
“တကယ်လားဟင်...”
“အင်း”
ရှကျဲ၏ မျက်နှာမှာ ရှက်သွေးဖြာကာ ပို၍ နီမြန်းသွားသော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ အတိုင်းအဆမရှိ ပျော်ရွှင်သွားရသည်။
ချင်ရန်သည် ဟန်ဆောင်မှုကင်းပြီး လိမ်ညာတတ်သူမဟုတ်ကြောင်း သူမ သိထား၏။
သူသည် အပြင်ပန်းတွင်ရော အတွင်းစိတ်ပါ အလွန်ပွင့်လင်းပြတ်သားသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
“ဒီဝတ်စုံကို ဘေးအိမ်က အဒေါ်က ရွေးပေးတာ၊ သူက ပြောတယ်... ယောက်ျားတွေက ကိုယ့်ရဲ့ အလှဆုံး အစိတ်အပိုင်းတွေကို ပေါ်လွင်စေတဲ့ အဝတ်အစားမျိုးကို ကြိုက်တတ်ကြတယ်တဲ့၊ ရင်လှရင် ရင်သားကိုပြ၊ တင်လှရင် တင်ပါးကိုပြ၊ ခါးသိမ်ရင် ခါးကိုပေါ်အောင်ဝတ်၊ အသားဖြူရင် အသားအရည်ကို လှစ်ဟပြရတယ်တဲ့...”
ဘေးအိမ်မှ အဒေါ်ဖြစ်သူ သင်ပေးလိုက်သည်များကို ရှကျဲက ကလေးတစ်ယောက်လို ခပ်တိုးတိုး ပြန်ပြောပြနေမိသည်။
ချင်ရန်မှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သဘောကျစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်မိ၏။
ထိုအမျိုးသမီးကြီးမှာ အမျိုးသားများ၏ စိတ်အစဉ်ကိုရော၊ အမျိုးသမီးများ၏ ဆွဲဆောင်မှုအတတ်ပညာကိုပါ ကောင်းကောင်းနားလည်သူဖြစ်ကြောင်း သူ ဝန်ခံရပေလိမ့်မည်။
“ချင်ရန်... ရှင်သာ ကျွန်မရဲ့ ရည်းစားဖြစ်မယ်ဆိုရင်... ရှင် ဝတ်ခိုင်းတာမှန်သမျှကို ကျွန်မ ဝတ်ပါ့မယ်”
ရှကျဲက ရုတ်တရက် အဆုံးအဖြတ်ပေးလိုက်သလို ဆိုလိုက်သည်။
ဤစကားကို ပြောထွက်ရန်အတွက် သူမ၏ ရှိသမျှ အားအင်နှင့် သတ္တိအားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့ရ၏။
ဟိုတယ်သို့ မလာမီကတည်းက ရှကျဲ၏ မိခင်ဖြစ်သူက ရဲရဲတင်းတင်းနေရန်၊ အိန္ဒြေကြီးကာ ငြိမ်မနေရန်နှင့် ချင်ရန်အပေါ် ထားရှိသော ခံစားချက်များကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုရန် မှာကြားလိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။
အထူးသဖြင့် ရုံးမှ မိန်းကလေးများက ချင်ရန်ကို ဝိုင်းဝန်းမျက်စိကျနေကြသည်ဟု ကြားသိရပြီးနောက် မိခင်ဖြစ်သူက ရှကျဲကို ပို၍ပင် တွန်းအားပေးလာခဲ့၏။
လိုအပ်လျှင် ချင်ရန်နှင့် ပိုမိုရင်းနှီးသော အထိအတွေ့မျိုး ရှိအောင်ပင် လက်ဦးမှုယူရန် မှာကြားလိုက်သေးသည်။
မိခင်ဖြစ်သူ၏ ရုတ်ချည်းပြောင်းလဲသွားသော အမူအရာကြောင့် ရှကျဲမှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်ခဲ့ရသော်လည်း ချင်ရန်ကဲ့သို့သော အရည်အချင်းရှိသည့် လူတော်လူကောင်းမျိုးကို လက်လွတ်မခံသင့်ကြောင်းကိုမူ သူမ ရင်ထဲမှ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်ထား၏။
ချင်ရန်မှာ ရှကျဲ၏ စကားကြောင့် ရင်ထဲတွင် လှိုက်ခနဲ ဖြစ်သွားရပြီး အိပ်မက်များ တကယ်ဖြစ်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
သူက ရှကျဲ၏ မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်ရင်း ချက်ချင်းပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။
“ကျွန်တော်ကတော့ မင်းအတွက်ဆို အမြဲတမ်း အဆင်သင့်ပါပဲ”
ရှကျဲကဲ့သို့ ရုပ်ရည်၊ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစား၊ ပညာအရည်အချင်းနှင့် မိသားစုနောက်ခံ ပြည့်စုံလွန်းသော မိန်းကလေးမျိုးကို ဘယ်သူက ငြင်းနိုင်မှာလဲ။
သူမသည် ဇနီးကောင်း၊ မိခင်ကောင်း တစ်ဦး ဖြစ်လာမည်မှာလည်း မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပင်။
ချင်ရန်သည် သူမအား ကြည့်ရင်း ရင်ခုန်သံများ ပိုမိုမြန်ဆန်လာခဲ့သည်။
“ဒါဆိုရင်... နောက်ပိုင်း ရှင်မြင်ချင်တာမှန်သမျှကို ကျွန်မ ဝတ်ပြမယ်လေ”
ရှကျဲက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်၏။
“ယနေ့ကစပြီး တို့တွေက ရည်းစားတွေ ဖြစ်သွားကြပြီနော်...”
ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ရှကျဲသည် ချင်ရန်၏လက်ကို အရင်ဦးအောင် လှမ်း၍ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ချင်ရန်မှာ ရှကျဲ၏ နူးညံ့အိစက်လှသော လက်ကလေးကို ထိတွေ့လိုက်ရချိန်တွင် သူမမိခင်က ရှကျဲကို မည်မျှအလိုလိုက်ထားကြောင်း ရိပ်မိလိုက်၏။
အိမ်အလုပ် တစ်ခါမျှ မလုပ်ဖူးသဖြင့် နူးညံ့ချောမွတ်နေသော ထိုလက်ကလေးများသည် ကိုင်တွယ်ရသည်မှာ အလွန်ပင် စွဲမက်စရာကောင်းလှသည်။
ချင်ရန်ကလည်း သူမ လက်ကို ပြန်လည်ဆုပ်ကိုင်ရင်း လက်ဖဝါးလေးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ရာ ရှကျဲ၏ရင်ထဲတွင် ဗြောင်းဆန်သွားရသည်။
ရှကျဲ၏ လည်ပင်းတိုင်ဖြူဖြူလေးမှာ ရှက်စိတ်ကြောင့် နီမြန်းလာသည်ကို ချင်ရန် တွေ့လိုက်ရ၏။
စစ်ဆင်ရေးတစ်ခု ပြီးဆုံးပြီးနောက်တွင် ယခုကဲ့သို့ စိတ်အပန်းဖြေမှုမျိုးက တကယ်ပင် လိုအပ်လှပေသည်။
ရုတ်တရက် ချင်ရန်၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားပြီး အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်လာ၏။
ရှကျဲ၏ ဆွဲဆောင်မှုအရှိန်အဟုန်မှာ ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် သူ၏ ရမ္မက်ဇောများကို ခေတ္တအောင့်ထားရန် အတော်လေး ကြိုးစားနေရသည်။
“ဟို... ကျွန်တော် ခဏလောက် အိမ်သာသွားလိုက်ဦးမယ်၊ နည်းနည်း အရေးကြီးလို့ပါ”
ချင်ရန်သည် ထိုင်နေရာမှ ထရပ်ကာ အိမ်သာရှိရာဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားတော့သည်။
ရှကျဲမှာမူ ကြောင်အအလေး ကျန်ရစ်ခဲ့သော်လည်း ချင်ရန် ထသွားချိန်တွင် မတော်တဆ မြင်လိုက်ရသော သူ၏ ထူးခြားသည့် အခြေအနေကြောင့် ရှက်စိတ်နှင့်အတူ မျှော်လင့်ချက်အချို့ ပေါ်လာမိသည်။
“ချင်ရန်... ရှင် ကတိပေးပြီးပြီနော်”
ရှကျဲသည် သူမ ဖုန်းကိုထုတ်ကာ မိခင်ဖြစ်သူထံသို့ သတင်းကောင်းပါးရန် ပြင်လိုက်သည်။
သူမ မိခင်သာမက ဦးလေးဖြစ်သူ လင်းကုဝေပါ ဤသတင်းကို စောင့်မျှော်နေကြမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်၏။
ထိုစဉ် ရွံ့ရှာဖွယ် အရက်နံ့နှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာသော အသံကြောင့် ရှကျဲမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားရသည်။
“အလှလေး... မင်းက တကယ်ကို လှတာပဲ၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကလည်း တကယ် မိုက်တယ်ကွာ...”
သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဗိုက်ရွှဲရွှဲနှင့် အဆီပိုများနေသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရ၏။
သူသည် ရင်ဘတ်တွင် “BOY” ဟု ရေးထားသော အနက်ရောင် တီရှပ်ကို ဝတ်ထားပြီး လည်ပင်းတွင်လည်း တစ်ပိဿာခန့် လေးမည့် ရွှေဆွဲကြိုးကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
သူ့ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အရက်နံ့ပြင်းပြင်းကြောင့် ရှကျဲမှာ အော့အန်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားရသည်။
“ရှင်ကို ကျွန်မ မသိဘူး၊ ထွက်သွားပေးပါ”
ရှကျဲက မျက်နှာထားတင်းတင်းဖြင့် ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်၏။
သို့သော် ထိုလူမှာ ပို၍ပင် စိတ်ဝင်စားသွားပုံရပြီး ရှကျဲ ဘေးတွင် အတင်းအဓမ္မ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
“ဟဲဟဲ... အဲဒါကြောင့်ပဲ ကိုယ်က သိအောင် လာမိတ်ဆက်တာပေါ့၊ ကိုယ့်အကြောင်း သိချင်လား ညီမလေး...”
*ဂလောက် ဂလောက်*
လူဝကြီးသည် သူ၏ ရွှေဆွဲကြိုးကြီးကို ချွတ်ကာ စားပွဲပေါ်သို့ ချွင်ကနဲ ပစ်ချလိုက်ရာ ဟိုတယ်အတွင်းရှိ လူအားလုံး၏ အကြည့်များမှာ ထိုနေရာသို့ စုပြုံရောက်ရှိလာတော့သည်။