အခန်း ၁၇၅

အခန်း (၁၇၅) ကောင်းကင်ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်ခန်းမမှ ရှီကျိန့်ကန်း

မျှော်စင်တွင် ငါးထပ် ရှိလေသည်။ ပထမထပ်သို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ကျိုးယွမ် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်လေ၏။

ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး ရှုပ်ပွနေပြီး မည်သည့်အရာမျှ မရှိချေ။

ကျိုးယွမ် ဤအချက်ကို သတိထားမိသော်လည်း မှားယွင်းနေသည်ဟု မထင်ခဲ့ချေ။

ဤနေရာသည် လူအများအပြား၏ ဝင်ရောက်မွှေနှောက်မှုကို ခံထားရပြီးဖြစ်ရာ ဤနေရာတွင် ဘာမှ မရှိခြင်းက ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ကျိုးယွမ်သည် ရှုပ်ပွနေသော ဒုတိယထပ်နှင့် တတိယထပ်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး တတိယထပ်တွင် အလောင်းတစ်လောင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။ သူ၏ မျက်ခုံးကြားတွင် သွေးထွက်နေသော အပေါက်တစ်ခု ရှိနေလေသည်။

ကျိုးယွမ် အလောင်းကို လျစ်လျူရှုကာ ပဉ္စမထပ်သို့ တက်သွားလေ၏။ ပဉ္စမထပ်တွင် ရင်ဘတ် ချိုင့်ဝင်နေသော နောက်ထပ် အလောင်းတစ်လောင်းကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျိုးယွမ်၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ခေါင်းသုံးလုံးဝိညာဉ်မြွေ ခုန်ထွက်လာပြီး ကျိုးယွမ်၏ ဘယ်ဘက်ပခုံးပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်လေ၏။

ကျိုးယွမ် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ခေါင်းသုံးလုံးဝိညာဉ်မြွေ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။ ခေါင်းသုံးလုံးဝိညာဉ်မြွေ၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ကျိုးယွမ်သည် ပဉ္စမထပ်ရှိ နံရံတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားလေ၏။

ကျိုးယွမ်၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံက ထိုနေရာကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထူးခြားသောအရာ မည်သည့်အရာကိုမျှ မတွေ့ရှိရသဖြင့် သူ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေ၏။

သို့သော် ကျိုးယွမ် ကောင်းစွာ သိရှိထားလေသည်။ ခေါင်းသုံးလုံးဝိညာဉ်မြွေက ဤမျှလောက် အလောတကြီး ဖြစ်နေမှတော့ အတွင်း၌ တစ်စုံတစ်ရာ ဖုံးကွယ်ထားရမည်မှာ သေချာပြီး သူ သတိမထားမိခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကျိုးယွမ် နံရံပေါ်တွင် လက်ဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်သော်လည်း ထူးခြားသောအရာ မည်သည့်အရာကိုမျှ မတွေ့ရှိရသေးသဖြင့် သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ စတင် တွေးတောလေတော့၏။

ရုတ်တရက် ကျိုးယွမ် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ တောက်ပစွာ လင်းလက်နေလေ၏။

သူ ဘယ်လက်ကို မြှောက်ကာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ အထူး စွမ်းအားတစ်ခု သူ၏ လက်ထဲတွင် စုစည်းလာလေသည်။ ဤစွမ်းအားသည် ကျိုးယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ တာအိုတားမြစ်ခြင်း ဝိညာဉ်သွေးကြောထံမှ လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျိုးယွမ် ဘယ်လက်ဖြင့် နံရံကို ခေါက်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

ကျိုးယွမ်၏ လက်ချောင်းများ နံရံကို ထိလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် နံရံတစ်ခုလုံး ချက်ချင်း လင်းလက်သွားလေသည်။ မှော်အက္ခရာများ ပေါ်လာလေ၏။

ဤသည်မှာ မရေမတွက်နိုင်သော မှော်အဆောင် ပုံစံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော နံရံတစ်ခု ဖြစ်ပြီး မှော်အဆောင် စွမ်းအားဖြင့်သာ အသက်သွင်းနိုင်ပေသည်။

ကျိုးယွမ်သည် သူ၏ ရှေ့ရှိ နံရံကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေလေ၏။ သူ ပိုကြည့်လေလေ အဝေးပို့မန္တန်ကွင်းတစ်ခုနှင့် ပိုတူလေလေ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အထူး စွမ်းအားတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ကျိုးယွမ် တုံ့ပြန်မှု မလုပ်နိုင်မီမှာပင် သူသည် ဤစွမ်းအား၏ လွှမ်းခြုံမှုကို ခံလိုက်ရလေ၏။

ထို့နောက် ကျိုးယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လျင်မြန်စွာ မှေးမှိန်သွားပြီး မျှော်စင်၏ ပဉ္စမထပ်မှ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

ကျိုးယွမ် ပြန်လည် ပေါ်လာချိန်တွင် လျှို့ဝှက်ခန်းတစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ကျိုးယွမ် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်ခန်း၏ အလယ်ဗဟိုကို မြင်သောအခါ လန့်ဖျပ်သွားလေ၏။ အကြောင်းမှာ ထိုနေရာတွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသော အလောင်းတစ်လောင်း ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အရိုးစုတွင် အသားနှင့် သွေးများ မကျန်တော့သော်လည်း သူ၏ အမူအရာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ငြိမ်းချမ်းစွာ သေဆုံးသွားခဲ့ကြောင်း သိနိုင်ပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ခေါင်းသုံးလုံးဝိညာဉ်မြွေသည် ကျိုးယွမ်၏ ဘယ်ဘက်ပခုံးမှ ခုန်ဆင်းကာ အလောင်းအနီးသို့ ရောက်ရှိသွားလေ၏။ ခေါင်းသုံးလုံးဝိညာဉ်မြွေသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော အသံတစ်ခုကိုပင် ထုတ်လွှတ်လိုက်လေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဤအရိုးစုမှာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ ပိုင်ရှင်ဖြစ်ပြီး ခေါင်းသုံးလုံးဝိညာဉ်မြွေ၏ မူလ ပိုင်ရှင်လည်း ဖြစ်ကြောင်း ကျိုးယွမ် နားလည်သွားလေ၏။

ကျိုးယွမ် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။ အရိုးစု၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် သေတ္တာတစ်လုံးစီ ရှိနေသည်မှလွဲ၍ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေလေ၏။

ကျိုးယွမ် အရိုးစု၏ ဘယ်ဘက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားပြီး အောက်ရှိ သေတ္တာကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ကာ လက်ညှိုးကို ခေါက်လိုက်ရာ လေပြင်းတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သေတ္တာဆီသို့ ပစ်ဝင်သွားလေ၏။

"ဂျောက်" ခနဲ အသံနှင့်အတူ သေတ္တာ ပွင့်သွားပြီး အတွင်းမှ စာလိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာလေ၏။

ကျိုးယွမ် သေတ္တာကို တည်ငြိမ်စွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် "ထွက်လာခဲ့စမ်း... မင်း ရှိနေတာကို ငါ အာရုံခံမိတယ်..." ဟု အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

ကျိုးယွမ်၏ အသံမှာ အလွန် တည်ငြိမ်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ အေးချမ်းနေလေ၏။

တကယ်တမ်းတွင် ကျိုးယွမ် မည်သည့်အရာကိုမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ချေ။ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ယခုလေးတင် ကြည့်ခဲ့သော်လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ချေ။

သို့သော် ဤ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ပိုင်ရှင်သည် အရန်အစီအစဉ် တစ်ခုခု ချန်မထားခဲ့ဘူး ဆိုသည်ကို ကျိုးယွမ် မယုံကြည်ချေ။

"အခုချက်ချင်း ထွက်မလာဘူးဆိုရင် ငါ မယဉ်ကျေးဘူးလို့ အပြစ်မတင်နဲ့..."

ကျိုးယွမ် ထပ်မံ ပြောဆိုလိုက်ပြီး သူ၏ ဘေးတွင် ဓားငယ် သုံးလက် လေထဲမှ ပေါ်ထွက်လာလေ၏ - မိုးကြိုးဓား၊ အာဃာတဓား နှင့် မီးတောက်ဓား တို့ ဖြစ်ကြသည်။

ဤ ဓားငယ် သုံးလက်သည် ဝိညာဉ်များ၏ ရန်သူများဖြစ်ပြီး မည်သည့် ဝိညာဉ်မဆို သူတို့ကို အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့ကြလေသည်။

"ဒီအကြွင်းအကျန် ဝိညာဉ်ကို မိတ်ဆွေလေးက ဘယ်လိုလုပ် ရှာတွေ့သွားတာလဲ..."

ထိုအချိန်တွင် အသက်ကြီးရင့်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သေတ္တာထဲရှိ စာလိပ်မှ အထူး အသက်ရှူသံ တစ်ခု ပျံလွင့်လာကာ အဘိုးအို တစ်ဦး၏ ပုံရိပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေ၏။

ကျိုးယွမ် အဘိုးအိုကို မြင်သောအခါ လန့်ဖျပ်သွားလေ၏။ တကယ်တမ်း ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

သို့သော် ကျိုးယွမ်သည် အမူအရာ ကင်းမဲ့နေပြီး "ကျွန်တော့်ဆီမှာ အကြွင်းအကျန် ဝိညာဉ်တွေကို ထောက်လှမ်းနိုင်တဲ့ ထိပ်တန်း ရတနာတစ်ခု ရှိတယ်... တာအိုမိတ်‌ဆွေကို ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ..." ဟု တည်ငြိမ်စွာ မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

အဘိုးအိုက ကျိုးယွမ်ကို သံသယဖြစ်စွာ ကြည့်လိုက်လေ၏။ ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် ထိုကဲ့သို့သော ရတနာမျိုး ရှိနေကြောင်းကို သူ ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမည်နည်း။

"ကောင်းကင်ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်ခန်းမ က အဘိုးအို... ရှီကျိန့်ကန်း ပါ..."

ကျိုးယွမ် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရလေသည်။ ကောင်းကင်ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်ခန်းမ လား... သူ ဤနာမည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျိုးယွမ်ကို အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားစေလေ၏။

ကျိုးယွမ်၏ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေမှုကို သတိပြုမိသွားပုံရသော ရှီကျိန့်ကန်းက "ကောင်းကင်ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်ခန်းမ က အပ်တစ်ထောင်နယ်မြေ ရဲ့ အစိတ်အပိုင်း မဟုတ်ဘူး... ဒါကြောင့် မင်း မကြားဖူးတာက ပုံမှန်ပါပဲ..." ဟု ရှင်းပြလိုက်လေ၏။

"ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ် ပါရမီရှင်များစာရင်း ကိုတော့ မင်း ကြားဖူးမှာပါ..."

ရှီကျိန့်ကန်း၏ စကားကို ကြားချိန်၌ ကျိုးယွမ် ထပ်မံ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသေချာဖြစ်နေလေ၏။ ကောင်းကင်ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ် ပါရမီရှင်များစာရင်း ဆိုတာ ဘာလဲ။

"တာအိုမိတ်ဆွေရှီ ကို ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး... ပြီးတော့ စိတ်လည်း မဝင်စားဘူး... ကျွန်တော် သိချင်တာက တာအိုမိတ်ဆွေ ဆီမှာ တခြား ရတနာတွေ ကျန်သေးရင် ထုတ်ပေးလိုက်ပါ..."

ကျိုးယွမ် စကားပြောပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ပူပြင်းသော အရောင်များ ပေါ်လာလေ၏။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို တပ်ဆင်နိုင်သော ဤ မိစ္ဆာအိုကြီးများသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ချမ်းသာကြသူများဖြစ်ရာ သူတို့သည် လုယက်ရန် အကောင်းဆုံး ပစ်မှတ်များ ဖြစ်ကြပေသည်။

ထို့အပြင် ယခု သူ၏ ဘေးတွင် ချင်ယောင်၏ အကြွင်းအကျန် ဝိညာဉ် တစ်ခုတည်းသာ လိုအပ်တော့သည်။ အခြားသူများကိုမူ သူ မလိုအပ်တော့ချေ။။သူသည် အကြွင်းအကျန် ဝိညာဉ်များ ခိုလှုံရာ ဂေဟာ မဟုတ်ချေ။

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ ရှီကျိန့်ကန်း၏ မျက်လုံးများ အံ့အားသင့်စွာ ပြူးကျယ်သွားလေ၏။ ဤသည်မှာ ကျိုးယွမ် ကဲ့သို့သော လူမျိုးကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံတွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

"မိတ်ဆွေလေး... ငါက မင်းထက် အများကြီး အသက်ကြီးတယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်း ငါ့ကို 'စီနီယာ' လို့ ခေါ်တာ မလွန်ပါဘူး..."

ကျိုးယွမ် အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။ "အကယ်၍ ခင်ဗျားဆီမှာ ရတနာတွေ အများကြီး ရှိတယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားကို စီနီယာလို့ ခေါ်ရတာ ကျွန်တော့်အတွက် နာစရာ မရှိပါဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ အကယ်၍ ခင်ဗျားဆီမှာ ဘာမှမရှိဘဲ ငွေမရှိတဲ့ ဆင်းရဲသား တစ်ယောက် ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် အရှုံးပေါ်သွားမှာပေါ့..."

ကျိုးယွမ်၏ စကားကို ကြားချိန်၌ ရှီကျိန့်ကန်း သတိလစ်မတတ် ဖြစ်သွားလေ၏။ ဤသည်မှာ ကျိုးယွမ် ကဲ့သို့သော လူမျိုးကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံတွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

"မိတ်ဆွေလေး... ငါ့ရဲ့ အကြွင်းအကျန် ဝိညာဉ်က အမွှေးတိုင် တစ်တိုင် လောင်ကျွမ်းတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မှာပါ..."

"ကောင်းကင်ဘုံက မင်းကို ငါ့ဆီ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ပြီး ခေါင်းသုံးလုံးဝိညာဉ်မြွေကလည်း မင်းနောက်ကို လိုက်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်ဆိုတော့... ဒါတွေအားလုံးဟာ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အလိုတော်ပဲ ဆိုတာကို ညွှန်ပြနေတယ်..."

"မင်းဆီမှာ အကူအညီတစ်ခု တောင်းချင်ပါတယ် မိတ်ဆွေလေး... အကယ်၍ မင်း ငါ့ကို ကောင်းကင်ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်ခန်းမ ဆီ ပစ္စည်းတစ်ခု သွားပို့ပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် မင်းကို ကျေးဇူးဆပ်ချင်ပါတယ်..."

ရှီကျိန့်ကန်း စကားပြောပြီးနောက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကြေးဝါရောင် တိုကင်ပြားတစ်ခု သူ၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်လာလေ၏။

ကျိုးယွမ်သည် အဘိုးအိုကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် "အဘိုးရှီ... ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ဒီ တိုကင်ပြားကို သွားပို့ခိုင်းချင်တာလား... ကောင်းကင်ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်ခန်းမ က ဘယ်မှာလဲ..." ဟု တည်ငြိမ်စွာ မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

ကျိုးယွမ် မေးခွန်း နှစ်ခု ဆက်တိုက် မေးလိုက်ပြီးနောက် ရှီကျိန့်ကန်းကို ကြည့်လိုက်လေ၏။

ရှီကျိန့်ကန်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် ပြောဆိုလေ၏။ "သဘာဝကျကျပဲ ငါက မင်းကို ဒီတိုကင်ပြား သွားပို့ခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူး... မင်းကို ပေးတာပါ..."

ရှီကျိန့်ကန်း စကားပြောပြီးနောက် တိုကင်ပြားသည် သူ၏ လက်ထဲမှ ပျံထွက်သွားပြီး ကျိုးယွမ်၏ ရှေ့သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာရာ သူ ဖမ်းယူလိုက်လေ၏။

ကျိုးယွမ် သူ၏ လက်ထဲရှိ တိုကင်ပြားကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားလေ၏။

တိုကင်ပြား၏ အရှေ့ဘက်တွင် 'ဝိညာဉ်နယ်မြေ' ဟူသော စာလုံးများကို ရေးထိုးထားပြီး အနောက်ဘက်တွင်မူ 'နှစ်ရာ့ငါးဆယ်' ဟူသော ဂဏန်းကို ဖော်ပြထားလေ၏。

"အဘိုးအို... ဒီတိုကင်ပြားက ဘာအတွက်လဲ..."

ကျိုးယွမ်သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ တိုကင်ပြားကို ကြည့်ရင်း တကယ်ကို သိချင်နေလေ၏။ ဤတိုကင်ပြားမှာ ထူးခြားသောအရာ တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူ ခံစားမိလေသည်။ သေချာပေါက် ထို ၂၅၀နံပါတ်နှင့် ပက်သက်၍ ပိုထူးဆန်းသည်ဟုခံစားရသည်။