အခန်း ၁၇၆

အခန်း (၁၇၆) ဝိညာဉ်နယ်မြေ စစ်နယ်နမိတ် အကြောင်း ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားသိရခြင်း

ရှီကျိန့်ကန်း အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။ "ဒီ တိုကင်ပြားက ဝိညာဉ်နယ်မြေ စစ်နယ်နမိတ်ထဲ ဝင်ဖို့ သော့ပဲ..."

ကျိုးယွမ် ပို၍ပို၍ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်လာပြီး ရှီကျိန့်ကန်း ဤသို့ပြောခြင်းက ဘာကို ဆိုလိုသလဲဆိုတာကို နားမလည်တော့ချေ။

"ရွှမ်ထျန်းကြယ်စင်နယ်မြေ မှာ ကောင်းကင်ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ် ပါရမီရှင်များစာရင်း လို့ခေါ်တဲ့ အထူး စာရင်းတစ်ခု ရှိတယ်... အဲ့ဒီမှာ ရွှမ်ထျန်းကြယ်စင်နယ်မြေ တစ်ခုလုံးက ထိပ်တန်း ပါရမီရှင် ၅၀၀ ရဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွေ ပါဝင်တယ်..."

"ရွှမ်ထျန်းကြယ်စင်နယ်မြေ က အရမ်း ကြီးမားလွန်းလို့ ပါရမီရှင် တွေ အားလုံးကို တစ်နေရာတည်းမှာ စုစည်းဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါကြောင့် သူတို့ ဆုံတွေ့ဖို့ နေရာအသစ်တစ်ခု လိုအပ်လာတယ်..."

"ဝိညာဉ်နယ်မြေ က အဲ့ဒီ ပါရမီရှင် တွေ ဆုံတွေ့ကြတဲ့ နေရာပဲ... သူတို့က သူတို့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်တွေကို ဝိညာဉ်နယ်မြေ ထဲ ဝင်ခွင့်ပြုဖို့ ဒီ တိုကင်ပြားကို အသုံးပြုကြတယ်..."

"သေချာတာပေါ့... မင်း ဝင်သွားတာနဲ့ အဲ့ဒါက စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခု ဝင်သွားတယ်လို့ မခံစားရဘူး... အင်မော်တယ်အရှင် တစ်ယောက် ဝင်သွားတာနဲ့ ဘာမှ မကွာခြားဘူး..."

"ဒီကမ္ဘာမှာ ပါရမီရှင် တွေက ကောင်းကင်ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ် ပါရမီရှင်များစာရင်း မှာ နေရာယူဖို့ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ကြတယ်..."

"စာရင်းထဲ ဝင်သွားတဲ့ သူတွေဟာ ကျဆင်းမသွားသရွေ့ အနာဂတ်မှာ ရွှမ်ထျန်းကြယ်စင်နယ်မြေ ရဲ့ ထိပ်တန်း ပုဂ္ဂိုလ်တွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာ သေချာတယ်..."

"မိတ်ဆွေလေး... ငါ့ရဲ့ ရှင်းပြချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်ရဲ့လား..."

ကျိုးယွမ် ပြီးပြည့်စုံစွာ နားလည်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများပင် တောက်ပလာလေ၏။

ရွှမ်ထျန်းကြယ်စင်နယ်မြေ ရှိ ပါရမီရှင် အားလုံးနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ခြင်းသည် လူတစ်ဦး၏ စွမ်းရည်များကို အကြီးမားဆုံး စမ်းသပ်မှု ဖြစ်သည်မှာ သေချာပေသည်။

"အကယ်၍ အထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို သတ်လိုက်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ... ပြီးတော့ စိတ်ဝိညာဉ် တစ်ခုက အထဲမှာ အကြာဆုံး ဘယ်လောက် နေလို့ရလဲ..."

ထို့နောက် ကျိုးယွမ်သည် အရေးကြီးသော မေးခွန်း နောက်ထပ် နှစ်ခုကို ထပ်မေးလိုက်လေ၏။

ရှီကျိန့်ကန်း အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။ "မိတ်ဆွေလေး... အဲ့ဒါက အရမ်း ကောင်းတဲ့ မေးခွန်း နှစ်ခုပဲ... မင်းက အဓိက အချက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ နားလည်သွားတာပဲ..."

"ဝိညာဉ်နယ်မြေ ထဲမှာ သေဆုံးခြင်းက တကယ့် သေဆုံးခြင်း မဟုတ်ဘူး... စိတ်ဝိညာဉ်က ပြင်းထန်တဲ့ ထိခိုက်ပျက်စီးမှုကို ခံစားရပြီး လက်တွေ့ကမ္ဘာကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ပြန်လည် နာလန်ထူဖို့ လိုအပ်မယ်လို့ ဆိုလိုတာပါ..."

"စိတ်ဝိညာဉ်က အထဲမှာ အများဆုံး တစ်နှစ် နေလို့ရတယ်... တစ်နှစ်ပြည့်ရင် အလိုအလျောက် ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်..."

"ဒါ့အပြင် ဝိညာဉ်နယ်မြေ မှာ ရရှိခဲ့တဲ့ ရတနာတွေ၊ ကျင့်စဉ်တွေ၊ တိုက်ခိုက်ရေး သိုင်းပညာတွေနဲ့ အသိအမြင်တွေကိုတောင် လက်တွေ့ကမ္ဘာဆီ ပြန်ယူလာလို့ ရတယ်..."

"မင်း အဲ့ဒါကို ပါရမီရှင်တွေအတွက် ရွေးချယ်ရေး ကွင်းပြင်တစ်ခုလို့ သတ်မှတ်လို့ရတယ်... ပြီးတော့ အဲ့ဒါက ပါရမီရှင်တွေ ကြီးထွားလာဖို့ ကူညီပေးတဲ့ နေရာတစ်ခုလည်း ဖြစ်တယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ ကျိုးယွမ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားလေ၏။ "အဲ့ဒီနေရာက တကယ် ကောင်းတာပဲ..."

‘ငါ့ရဲ့ နည်းလမ်း အများအပြားကို လက်တွေ့ဘဝမှာ လွယ်လွယ်ကူကူ အသုံးပြုဖို့ မရဲဘူး... ဒါပေမဲ့ အထဲမှာဆိုရင်တော့ အဲ့ဒီလို တွန့်ဆုတ်နေစရာတွေ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး…’

"ပြောပါဦး... ကောင်းကင်ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်ခန်းမ ကို ဘာသွားပို့ပေးစေချင်တာလဲ... ကောင်းကင်ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်ခန်းမ က အတိအကျ ဘယ်မှာလဲ..."

ကျိုးယွမ်သည် ဤအပေးအယူက အကျိုးရှိနိုင်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် တိုက်ရိုက် မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ ရှီကျိန့်ကန်း အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။ "ငါ မင်းကို ယူသွားစေချင်တဲ့ လက်ဆောင်တွေက ဒီ သေတ္တာနှစ်လုံးပဲ..."

"သေချာတာပေါ့... အထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာကို မင်း လေ့လာလို့ ရတယ်... ဒါပေမဲ့ တခြားသူတွေကိုတော့ ပြန်မပြောပြနိုင်ဘူး... မဟုတ်ရင် မင်းအတွက် ပြဿနာ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်..."

"မင်းကို သတိပေးပါရစေ မိတ်ဆွေလေး... ကောင်းကင်ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်ခန်းမ က နိမိတ်ဖတ်ခြင်းကို အထူးပြုလုပ်တဲ့ နေရာတစ်ခုပါ... အကယ်၍ မင်းက ငါ့ရဲ့ တောင်းဆိုမှုကို သဘောတူလိုက်ရင် မင်း ဒီကံကြမ္မာ အကျိုးဆက်ရဲ့ စွန်းထင်းမှုကို ခံရလိမ့်မယ်..."

"မဟာတာအိုမှာ ငါးဆယ် ရှိတယ်... ကောင်းကင်စက်ဝန်းမှာ လေးဆယ့်ကိုး ရှိတယ်... ပြီးတော့ လူသားတွေက အဲ့ဒီအထဲက တစ်ခုကနေ လွတ်မြောက်သွားတယ်..."

"ကောင်းကင်ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်ဂိုဏ်းရဲ့ ကံကြမ္မာအကျိုးဆက် စွန်းထင်းခံရတဲ့သူ ဘယ်သူမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ဘူး... ဒါကြောင့် မင်း ဒါကို သေချာ စဉ်းစားတာ ပိုကောင်းမယ်..."

ရှီကျိန့်ကန်း၏ စကားကို ကြားချိန်၌ ကျိုးယွမ်၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်လေးနက်သွားလေ၏။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ကောင်းကင်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို မြင်တွေ့နိုင်သူများကို သူ အထင်မသေးရဲချေ။

ဤလူများသည် အခြေခံအားဖြင့် လူလိမ်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း သူတို့တွင် တကယ့် ကျွမ်းကျင်မှုအချို့ ရှိနေကြပေသည်။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ ဤလူများ၏ နောက်ကွယ်တွင် ကြီးမားသော နောက်လိုက်များ ရှိနေပြီး ထိပ်တန်း မိသားစုများပင်လျှင် သူတို့ကို မျက်နှာသာ ပေးကြပေလိမ့်မည်။

[ဒင်... သခင်... စိတ်မပူပါနဲ့... သခင်က အနာဂတ်မှာ ကောင်းကင်ဘုံက သက်ရှိအားလုံးကို လုယက်သွားမှာပါ... လောကကြီးမှာ ဘယ်သူကမှ သခင့်ကို အကြံအစည်လုပ်ဖို့ ကောင်းကင် လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို အသုံးပြုနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး...]

[မိုးကြိုးမီးတောက် ငရဲဘုံ... တားမြစ်ချက် တစ်ခုတည်းနဲ့ ကောင်းကင်ကို ချိတ်ပိတ်နိုင်တယ်... သူ့ရဲ့ သခင်က ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်လာဖို့ ဖန်တီးခံထားရတာပဲ... လောကကြီးမှာ ဘယ်သူကမှ သခင်ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ကြိုတင် ဟောကိန်းထုတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...]

ကျိုးယွမ် စိတ်ရှုပ်နေချိန်မှာပင် စနစ်၏ အသံက ကျိုးယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ကျိုးယွမ်၏ မျက်လုံးများကို ချက်ချင်း အရောင်လက်သွားစေလေ၏။

"အဘိုးရှီ... ခင်ဗျားရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို ကျွန်တော် သဘောတူတယ်..."

ကျိုးယွမ်က ရှီကျိန့်ကန်းကို ပြောဆိုလိုက်ပြီး သူ၏ ဘယ်ဘက်မျက်လုံးတွင် မိုးကြိုးများ လက်နေကာ ညာဘက်မျက်လုံးတွင် မီးတောက်များ တက်လာလေ၏။

ကျိုးယွမ်၏ နဖူးပေါ်တွင် သုံးရောင်ခြယ် အပြားဝိုင်း အမှတ်အသားတစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်လာပြီး လူများကို အလွန်အမင်း နက်နဲဆန်းကြယ်သော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေလေ၏။

ရှီကျိန့်ကန်းသည် ကျိုးယွမ် သဘောတူသည်ကို ကြားသောအခါ စိတ်သက်သာရာ ရသွားလေ၏။ သို့သော် သူ ကျိုးယွမ်၏ မျက်လုံးများကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

"ဒါ ဘယ်လို မျက်လုံးမျိုးလဲ... အလွန်အမင်း ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ..."

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျိုးယွမ်၏ မျက်လုံးများရှိ ထူးဆန်းသော ဖြစ်စဉ်မှာ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့် ရှီကျိန့်ကန်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားလေ၏။

ရှီကျိန့်ကန်း၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ ပို၍ ပွင့်လင်းမြင်သာလာပြီး အချိန်မရွေး ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်မည့်အလား ဖြစ်နေပေသည်။

"မိတ်ဆွေလေး... ငါ သေတော့မယ်... မင်းရဲ့ နာမည်ကို မေးလို့ ရမလား... မပျောက်ကွယ်ခင် ငါ ရခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံး သူငယ်ချင်းပါပဲ..."

ရှီကျိန့်ကန်း၏ စကားကို ကြားချိန်၌ ကျိုးယွမ် အံ့အားသင့်သွားပြီး အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။ "အဘိုးရှီ... ကျွန်တော့်နာမည်က ကျိုးယွမ် ပါ... မြန်မြန် ပြောပါဦး... ဒီ လျှို့ဝှက်နယ်မြေရဲ့ အကြီးမားဆုံး ရတနာက ဘယ်မှာလဲ... ကျွန်တော် သွားယူချင်လို့ပါ..."

ကျိုးယွမ်၏ စကားကို ကြားချိန်၌ ရှီကျိန့်ကန်း စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားပြီးနောက် ပြုံးကာ ပြောဆိုလေ၏။ "ငါ့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး ရတနာတွေက ထောင်ချီထင်ယောင်ထင်မှားကျောက်တုံး နဲ့ ခေါင်းသုံးလုံးဝိညာဉ်မြွေ ပဲ..."

"မိတ်ဆွေလေး... မင်း အဲ့ဒါတွေကို ရပြီးပြီ မဟုတ်လား... တခြား အသေးအဖွဲ ကိစ္စတွေကတော့ ဒီနှစ်ခုနဲ့ ယှဉ်ရင် အရေးမပါပါဘူး..."

ဤစကားကို ကြားချိန်၌ ကျိုးယွမ် ချက်ချင်း စိတ်ပျက်သွားလေ၏။ ထုတ်ဖော်မပြရသေးသော ရတနာအချို့ ကျန်ရှိနေသေးသည်ဟု သူ ထင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျိုးယွမ် အရှုံးမပေးချင်သေးဘဲ ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်လေ၏။ "အဘိုးရှီ... မြင့်မားတဲ့ မျှော်စင် နှစ်ခု ကျန်သေးတယ် မဟုတ်လား... အထဲမှာ ဘာမှ မရှိဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့နော်..."

ရှီကျိန့်ကန်း အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။ "အဲ့ဒီလို မဟုတ်ပါဘူး... အဲ့ဒီတုန်းက ငါ အပ်တစ်ထောင်နယ်မြေ မှာ သောင်တင်နေတုန်းက ငါ သေတော့မယ် ဆိုတာ သိလို့ မျှော်စင် သုံးခု တည်ဆောက်ဖို့ အားထုတ်မှု အများကြီး လုပ်ခဲ့တယ်..."

"ဒီမျှော်စင် သုံးခုက ကောင်းကင်ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်ကျင့်စဉ်၊ တာအို နဲ့ မှော်အဆောင် လမ်းစဉ် တို့ကို အသီးသီး ကိုယ်စားပြုတယ်..."

"ငါတို့ အခု ရပ်နေတဲ့ မျှော်စင်က မှော်အဆောင် လမ်းစဉ် ပဲ... ကျန်တဲ့ နှစ်ခုကတော့ မိတ်ဆွေလေးအတွက် လက်လှမ်းမမီနိုင်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်..."

"မှော်အဆောင် လမ်းစဉ် အပေါ် ငါ့ရဲ့ နားလည်မှု အားလုံးကို ဒီ သံသေတ္တာ နှစ်လုံးထဲက စာလိပ်တွေမှာ ထည့်သွင်းထားတယ်... မိတ်ဆွေလေး... မင်း ပြန်ရောက်ရင် အချိန်ယူပြီး လေ့လာလို့ ရတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ ငါ့ရဲ့ ဒီအကြွင်းအကျန် ဝိညာဉ်ကို ဒီမျှော်စင်ထဲမှာ ချန်ထားခဲ့ပြီဆိုတော့... မပျောက်ကွယ်ခင် မိတ်ဆွေလေးကျိုး ကို ကောင်းချီးတစ်ခု ပေးပါရစေ..."

ရှီကျိန့်ကန်း စကားပြောပြီးနောက် သူ၏ အကြွင်းအကျန် ဝိညာဉ်သည် လက်သင်္ကေတများ ပြုလုပ်လိုက်ရာ သူ၏ အကြွင်းအကျန် ဝိညာဉ်မှာ လျင်မြန်စွာ သေးငယ်သွားပြီး လုံးလုံးနီးပါး ပွင့်လင်းမြင်သာလာလေ၏။

သို့သော် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကြားတွင် မှော်အက္ခရာတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

ရှီကျိန့်ကန်း လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မှော်အက္ခရာသည် ကျိုးယွမ်ဆီသို့ ပျံလွင့်လာပြီးနောက် ကျိုးယွမ်၏ မျက်ခုံးကြားသို့ ဝင်ရောက်သွားလေ၏။

အထူး မှတ်ဉာဏ်တစ်ခု ကျိုးယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာလေသည်။ ဤမှတ်ဉာဏ်သည် ရှီကျိန့်ကန်း၏ မှော်အဆောင် လမ်းစဉ် မှတ်ဉာဏ်များ အားလုံး၏ ပေါင်းစပ်မှုပင် ဖြစ်သည်။

ကျိုးယွမ် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ထိုခံစားချက်ကို သေချာစွာ နားလည်သဘောပေါက်အောင် ကြိုးစားလိုက်လေ၏။ သူ၏ မျက်လုံးများ တဖြည်းဖြည်း တောက်ပလာလေသည်။

ခဏအကြာတွင် ကျိုးယွမ် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ရှီကျိန့်ကန်းကို လက်နှစ်ဖက်ယှက်၍ တည်ကြည်လေးနက်စွာ ဂါရဝပြုလိုက်ကာ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာရှီ..." ဟု တည်ကြည်သော အမူအရာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

ရှီကျိန့်ကန်း၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေလေပြီ။ သူ ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် "ဒီသေတ္တာ နှစ်လုံးထဲက အရာတွေကို သေချာ လေ့လာကြည့်ပါ... မင်းအတွက် အသုံးဝင်လာနိုင်ပါတယ်..." ဟု ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

ရှီကျိန့်ကန်း စကားပြောပြီးနောက် စိတ်ဝိညာဉ်သည် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် အရိပ်အယောင်မျှ မချန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

ကျိုးယွမ်၏ အမူအရာမှာ ရှုပ်ထွေးနေလေ၏။ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် သေတ္တာနှစ်လုံးကို သူ ယူဆောင်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ယိမ်းယိုင်သွားကာ ခေါင်းသုံးလုံးဝိညာဉ်မြွေ နှင့်အတူ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားလေ၏။

ဤ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ခရီးစဉ်သည် ကျိုးယွမ်အတွက် အဆုံးသတ်သွားခဲ့လေပြီ။