အခန်း ၁၇၈

အခန်း (၁၇၈) ချင်းပေါင်လုံ အနည်းငယ် မာနတက်နေပြီး ထပ်မံ သတိလစ်သွားခြင်း

"သတ်စမ်း..."

ယဲ့ဖိန် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လက်ဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်လေ၏။ ဝင်္ကပါသည် သူ၏ လက်ဖဝါးအတွင်း စီးဆင်းနေပြီး သူ၏ တိုက်ခိုက်မှု စွမ်းအားကို ချက်ချင်း နှစ်ဆ တိုးလာစေလေသည်။

လက်ဝါးနှစ်ဖက် ထပ်နေကာ ပေဒါဇင်ပေါင်းများစွာ အရွယ်အစားရှိသော လက်ဝါးရာတစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးသွားပြီး ထန်ချန်နှင့် တန်ကျင်းကျင်းတို့ဆီသို့ တည့်မတ်စွာ ဦးတည်သွားလေ၏။

လက်ဝါးရာ ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် လေဟာနယ်ထဲမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ စီးဝင်လာပြီး လက်ဝါးရာအတွင်းရှိ ပုံစံများကို ပိုမို ရှင်းလင်းလာစေလေသည်။

ဤလက်ဝါးရိုက်ချက်ထံမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ ဘေးမှ ကြည့်နေသော ကျင်းဝူရှင်း၊ ချင်ယီ နှင့် အခြားသူများ၏ အမူအရာများ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားစေလေ၏။

ကျိုးယွမ်လည်း ယဲ့ဖိန်ကို အံ့အားသင့်စွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေ၏။ အကယ်၍ သူ မမှားပါက ယဲ့ဖိန် ရရှိခဲ့သော အမွေအနှစ်မှာ တာအိုဝင်္ကပါ အမွေအနှစ် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော လက်ဝါးရာများတွင် ဝင်္ကပါ ပုံစံများ၏ အရိပ်အယောင်များကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရလေ၏။

"တိမ်လွင့် ခုတ်ပိုင်းခြင်း..."

ထန်ချန် နှင့် တန်ကျင်းကျင်း တို့၏ အမူအရာမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေလေ၏။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး ဓားရှည်များကို မြှောက်ကာ ခုတ်ချလိုက်ကြလေသည်။

လိပ်တက်နေသော ဓားစွမ်းအင်များကို သယ်ဆောင်လာသည့် ဓားအလင်းတန်း နှစ်ခုသည် ယဲ့ဖိန်၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်ဆီသို့ တည့်မတ်စွာ ပြေးဝင်သွားပြီး သုံးခုစလုံး ချက်ချင်း ရိုက်ခတ်သွားကြလေ၏။

ကျယ်လောင်သော "ဝုန်း" ခနဲ အသံနှင့်အတူ ထန်ချန်နှင့် တန်ကျင်းကျင်းတို့ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော ဓားအလင်းတန်းသည် ယဲ့ဖိန်၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်ကြောင့် ကျိုးပဲ့သွားလေသည်။

သို့သော် ယဲ့ဖိန်၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်သည် ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ သူတို့နှစ်ဦးကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားကာ ပေဒါဇင်ပေါင်းများစွာ အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားစေလေ၏။

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ သူတို့နှစ်ဦးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားပြီး နက်ရှိုင်းသော ချိုင့်ခွက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားစေလေသည်။

နက်ရှိုင်းသော ချိုင့်ခွက်ကြီး၏ ပတ်လည်တွင် ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ အက်ကွဲကြောင်းများ မရေမတွက်နိုင်အောင် ပေါ်လာပြီး အပြင်ဘက်သို့ ပြန့်နှံ့သွားလေ၏။

ထန်ချန် နှင့် တန်ကျင်းကျင်း တို့သည် ပါးစပ်ဟလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သွေးတစ်လုတ် အန်ထုတ်လိုက်ရပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများ အနည်းငယ် ဖြူရော်သွားလေ၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ယဲ့ဖိန်သည် ရောက်လာသူ အားလုံးကို အံ့အားသင့်သွားစေလေ၏။

ကျင်းဝူရှင်း၊ ချင်ယီ နှင့် အခြားသူများ အားလုံး ယဲ့ဖိန်ကို တည်ကြည်လေးနက်သော အမူအရာများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြလေ၏။ ဤကောင်သည် မျှော်စင်ထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အခွင့်အရေးကို ရရှိခဲ့ပုံရပေသည်။

ကျိုးယွမ်လည်း ယဲ့ဖိန်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေ၏။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ကျိုးယွမ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး ချင်းပေါင်လုံ ပေါ်လာလေ၏။

ကျိုးယွမ်၏ အသွင်အပြင် လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင် ယဲ့ဖိန်၏ မျက်နှာသည် ကျိုးယွမ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာလေ၏။

ရွှေ့လျားနိုင်သော နေရာပြောင်းရွေ့အစီအရင် အသေးစား အသက်ဝင်လာပြီး ကျိုးယွမ်သည် မည်သူမျှ သတိမထားမိဘဲ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် မိုင်တစ်ရာကျော် အကွာအဝေး၌ ချင်းပေါင်လုံသည် ကျေနပ်နေသော အမူအရာဖြင့် ရှိနေလေ၏။

"ငါက ကံကြမ္မာသားတော် ပဲ... ဒီတစ်ခါတော့ ကောင်းကင်ကို အန်တုနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးမျိုး ရလိုက်ပြီ..."

"ပြန်ရောက်ရင် ကောင်းကင်ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်ကျင့်စဉ် ကို သေချာ လေ့လာလိုက်တာနဲ့ ကောင်းကင်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို မြင်နိုင်တဲ့သူ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်..."

"ဟားဟား... ဒီနေ့ကစပြီး ငါ ချင်းပေါင်လုံ အာဏာရလာပြီ... အခုကစပြီး ငါ့ကို မြင်တဲ့သူတိုင်း 'သခင်ကြီးချင်း' လို့ ရိုရိုသေသေ ခေါ်ရလိမ့်မယ်..."

ချင်းပေါင်လုံ အလွန်အမင်း သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်နေပြီး သူ၏ ယခင် အတွေ့အကြုံများကို အလိုအလျောက် မေ့ပျောက်သွားလေ၏။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ချင်းပေါင်လုံ တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရလေ၏။

အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သူသည် လျင်မြန်စွာ နောက်ဆုတ်သွားသော်လည်း သူ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ လေပြင်းက ပို၍ပို၍ နီးကပ်လာလေ၏။

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ ချင်းပေါင်လုံသည် ခေါင်းကို အားကုန် ရိုက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး လေထဲမှ မြေကြီးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ကျဆင်းသွားလေ၏။

သို့သော် ချင်းပေါင်လုံ မြေကြီးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားချိန်မှာပင် သူ၏ ခေါင်းကို နောက်ထပ် အားကုန် ရိုက်ခံလိုက်ရပြန်လေ၏။

ချင်းပေါင်လုံ၏ မျက်လုံးများရှေ့တွင် ကြယ်များ လင်းလက်သွားပြီး သူ၏ အသိစိတ်များ တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးလာလေ၏။

ချင်းပေါင်လုံသည် မည်သည့် ခွေးကောင်က သူ၏ ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်သလဲဆိုတာကို ကြည့်ချင်သဖြင့် ခေါင်းကို ခက်ခက်ခဲခဲ လှည့်ကြည့်လိုက်လေ၏။

‘ဒါ ဒုတိယအကြိမ် ရှိပြီ... လုံးဝ ခွင့်လွှတ်လို့ မရဘူး…’

ကျယ်လောင်သော "ဝုန်း" ခနဲ အသံနှင့်အတူ ချင်းပေါင်လုံ၏ ခေါင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ရိုက်ခံလိုက်ရလေ၏။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ ဆက်လက် မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ သတိလစ်သွားလေတော့သည်။

သို့သော် ချင်းပေါင်လုံ သတိမလစ်မီ ထိုသူ၏ မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရရာ ၎င်းမှာ ယဲ့ဖိန် ဖြစ်နေလေ၏။

ချင်းပေါင်လုံသည် အမုန်းတရားများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ထို့နောက် သတိလစ်သွားလေတော့သည်။

ကျိုးယွမ် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ချင်းပေါင်လုံ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို မခိုးယူခဲ့ချေ။ သို့သော် ချင်းပေါင်လုံ၏ သိုလှောင်လက်စွပ် ထဲမှ ကောင်းကင်ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်ကျင့်စဉ် ကိုတော့ သူ ယူသွားခဲ့လေ၏။

သို့သော် ကျိုးယွမ်သည် ချင်းပေါင်လုံအတွက် တစ်ခုခုကိုလည်း ချန်ထားခဲ့သေးသည်။ အဆင့် ၅ မိုးကြိုးပေါက်ကွဲခြင်း ဆေးလုံး ပင် ဖြစ်သည်။

ချင်းပေါင်လုံသည် ယဲ့ဖိန်ကို သေချာပေါက် ကလဲ့စားချေရန် ကြိုးစားပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ချင်းပေါင်လုံ၏ လက်ရှိ စွမ်းအားဖြင့် သူသည် ယဲ့ဖိန်၏ ပြိုင်ဘက် လုံးဝ မဟုတ်ချေ။

အဆင့် ၅ မိုးကြိုးပေါက်ကွဲခြင်း ဆေးလုံး တစ်လုံး ပေါင်းထည့်လိုက်ခြင်းက ချင်းပေါင်လုံ၏ စွမ်းအားကို ကြီးမားစွာ တိုးတက်စေနိုင်ပေသည်။

ဤအချက်ကို တွေးမိချိန်၌ ကျိုးယွမ် မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်လေ၏။

ထို့နောက် ကျိုးယွမ်သည် ရွှေ့လျားနိုင်သော နေရာပြောင်းရွေ့အစီအရင် အသေးစား တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပြန်ပေါ်လာချိန်တွင် သူ ယခုလေးတင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော နေရာနှင့် မိုင်တစ်ရာကျော် ကွာဝေးသော နေရာသို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ။

ထိုအချိန်တွင် ထန်ချန် နှင့် တန်ကျင်းကျင်း တို့သည် အောက်ဘက်ရှိ နက်ရှိုင်းသော ချိုင့်ခွက်ကြီးထဲမှ ယခုလေးတင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြလေ၏။

တောက်ပနေသော ရွှေရောင် ဓားငယ်လေးတစ်လက်သည် ထန်ချန်၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်လာလေ၏။ သတ္တုချွန်ထက်ဓား ပင် ဖြစ်သည်။

ထန်ချန်သည် သံဆူးကြိုးမီးတောက်သားရဲကို တိုက်ခိုက်ရန် ဤဓားငယ်လေးကို တစ်ကြိမ် အသုံးပြုခဲ့ပြီးနောက် ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းခဲ့ရာ ယခုအခါ သူ၏ လက်ထဲတွင် ပြန်လည် ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

တန်ကျင်းကျင်း၏ လက်ထဲတွင် ပုဆိန်ငယ်လေး တစ်လက် ရှိနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရေခဲစွမ်းအားတစ်ခု ပုဆိန်ခေါင်းမှ ထွက်ပေါ်နေလေ၏။

ယဲ့ဖိန်သည် သူတို့နှစ်ဦး၏ လက်ထဲရှိ အရာများကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ချက်ချင်း ဝင်ရောက်လာလေ၏။ ဤအရာနှစ်ခု မည်မျှ ကြောက်စရာကောင်းကြောင်းကို သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချွီယန်ရန် လေထဲသို့ ခုန်တက်ကာ ယဲ့ဖိန်နှင့် မလှမ်းမကမ်းသို့ ရောက်ရှိလာလေ၏။

ချွီယန်ရန်သည် ယဲ့ဖိန်ကို မကြိုက်သော်လည်း ယဲ့ဖိန်သည် နောက်ဆုံးတွင် တာဖုန်းကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့မှ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်နေဆဲပင် ဖြစ်ရာ သူမအနေဖြင့် လက်ပိုက်ကြည့်နေ၍ မရနိုင်ချေ။

ကျင်းဝူရှင်း နှင့် ချင်ယီ တို့ အချင်းချင်း တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ကျင်းဝူရှင်း ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ "လူကြီးမင်းတို့... ငါတို့ရဲ့ အမုန်းတရားတွေ အားလုံးကို ခဏလောက် ဘေးဖယ်ထားလိုက်ကြစို့..." ဟု ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"အကယ်၍ ဖြေရှင်းဖို့ လိုအပ်တဲ့ ကိစ္စတွေ တကယ် ရှိနေရင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲက ထွက်သွားပြီးမှ ပြောကြဖို့ အကြံပြုချင်ပါတယ်..."

ကျင်းဝူရှင်း စကားပြောပြီးသည်နှင့် ထန်ချန် နှင့် ယဲ့ဖိန် တို့ အချင်းချင်း တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ကြလေ၏။

ကျိုးယွမ်သည် သူ၏ ရှိနေခြင်းကို အသိပေးရန် အချိန်ရောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်လေ၏။ သို့မှသာ သူ မည်သည့်အရာကိုမျှ သံသယဝင်ခံရမည် မဟုတ်ချေ။

"လူကြီးမင်းတို့... လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ တိုက်ပွဲတွေ အရမ်းများနေတာ မကောင်းဘူးလို့ ကျွန်တော်လည်း ထင်တယ်..."

"ဒီနေရာက ပုရွက်ဆိတ်ခြင် ဝိညာဉ်သားရဲတွေ ရှိတဲ့ နေရာနဲ့ သိပ်မဝေးဘူး... အကယ်၍ သူတို့ကို ဆွဲဆောင်မိရင် ငါတို့ ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်..."

ကျိုးယွမ် ဤသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် တက်ရောက်လာသူ အားလုံး၏ မျက်နှာ အရောင်များ ပြောင်းလဲသွားကြလေ၏။

ပုရွက်ဆိတ်ခြင် ဝိညာဉ်သားရဲများ အရေအတွက်မှာ အလွန်များပြားပြီး သူတို့မှာ တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် ကပ်လျက် ရှိနေကြလေ၏။ အကယ်၍ ဤသတ္တဝါများကို တကယ်တမ်း ဆွဲဆောင်မိပါက ဤနေရာရှိ လူတိုင်း ပြင်းထန်သော ပြဿနာနှင့် ကြုံတွေ့ရနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ဘာကို ကြောက်စရာ ရှိသနည်း။ ထိုအချိန်တွင် မည်းမှောင်နေသော တိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခု သူတို့ဆီသို့ ပျံသန်းလာလေ၏။

ကျိုးယွမ်က အရင်ဆုံး သတိပြုမိသွားပြီး စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားလေ၏။ သူပြောခဲ့တာ တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက် တိကျနေတာလား။

"အားလုံးပဲ ပြေးကြ... ပုရွက်ဆိတ်ခြင် ဝိညာဉ်သားရဲတွေ လာနေပြီ..."

ကျိုးယွမ် စကားပြောပြီးနောက် အရင်ဆုံး ထွက်ပြေးလေတော့ရာ ချင်းပေါင်လုံ ရှိနေသော ဦးတည်ရာကို ရွေးချယ်လိုက်လေ၏။

ကျင်းဝူရှင်း၊ ချွီယန်ရန်၊ ယဲ့ဖိန်၊ ထန်ချန် နှင့် အခြားသူများလည်း အံ့အားသင့်သွားကြလေ၏။ သူတို့သည် ချက်ချင်း ခုန်တက်ကာ ကျိုးယွမ်၏ နောက်မှ အနီးကပ် လိုက်ပါပြေးလွှားကြလေတော့သည်။

ပုရွက်ဆိတ်ခြင် ဝိညာဉ်သားရဲများ၏ အရေအတွက်မှာ အလွန်များပြားလှသဖြင့် ကောင်းကင်တစ်ဝက်ခန့်ကို ဖုံးကွယ်ထားလုမတတ် ဖြစ်နေရာ လူတိုင်း၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားစေလေ၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တက်ရောက်လာသူများထဲတွင် အဆိုးဆုံးမှာ ရွှေအမြုတေအဆင့် ဖြစ်ပြီး အများစုမှာ အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်များ ဖြစ်ကြရာ အလွန် လျင်မြန်ကြလေသည်။ ထို့ကြောင့် သိပ်မကြာမီမှာပင် ပုရွက်ဆိတ်ခြင် ဝိညာဉ်သားရဲများကို နောက်ကောက်ချန်ထားနိုင်ခဲ့လေ၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ချင်းပေါင်လုံသည် ယခုလေးတင်မှ မူးဝေဝေဖြင့် သတိရလာပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေလေ၏။

ချင်းပေါင်လုံ မျှော်စင်ထဲမှ ခက်ခက်ခဲခဲ ရရှိခဲ့သော အမွေအနှစ်ကို ယဲ့ဖိန်က ယူသွားခဲ့သဖြင့် ချင်းပေါင်လုံ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် လူသတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်များ ပြည့်နှက်နေလေ၏။

သူက ယဲ့ဖိန်ကို ဂျူနီယာညီလေး တစ်ယောက်လို ဆက်ဆံခဲ့ပေမဲ့ ယဲ့ဖိန်ကတော့ သူ့ကို သိုးငယ်လေး တစ်ကောင်လို ဆက်ဆံခဲ့တယ်။

‘ဒီတစ်ခါတော့ တော်ပါသေးတယ်... ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်တုန်းကတော့ ငါ့ကို အဝတ်အစားတွေ အကုန် ချွတ်ပစ်ခဲ့သေးတယ်…’

ဤအချက်ကို တွေးမိသောအခါ ချင်းပေါင်လုံသည် အမုန်းတရားကြောင့် သွားစွယ်ကို ကြိတ်လိုက်လေ၏။

"ယဲ့ဖိန်... စောင့်နေလိုက်... အနှေးနဲ့အမြန် ငါ ကလဲ့စားချေမယ်..."