အခန်း ၁၃၂

အခန်း (၁၃၂) တောင်ကြားထဲက အခွင့်အရေး၊ အောက်ခြေကို ရောက်ပြီ

ထိုက်ရီအကြွင်းအကျန်နယ်မြေ အတွင်း၌။

တပည့်များစွာ၏ အကြည့်တို့သည် နင်းဖန်၏ နောက်သို့ လိုက်ပါကာ ထိုမြင်ကွင်းများကို အတူတကွ မျက်မြင်တွေ့ရှိနေကြသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် ဝိညာဉ်ချောက်နက်တောင်ကြား၏ ကျန်းတစ်ထောင်ကျော်အနက်သည် အမှောင်ထု ဖုံးလွှမ်းနေမည်ဖြစ်ရာ အတွင်းပိုင်းမြင်ကွင်းများကို မြင်တွေ့နိုင်ရန်မှာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ချေ။ သို့သော်လည်း နင်းဖန်သည် တောင်ကြားအတွင်း၌ ကျင့်ကြံနေသည့် အချိန်မှာ အလွန်ကြာမြင့်လွန်းလှပေသည်။

ဂိုဏ်းချုပ် ဖေ့ချင်းယွီ သည် တပည့်များ စိတ်မရှည်ဖြစ်ကာ ဂယောက်ဂယက်ဖြစ်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လူတိုင်း၏ အမြင်အာရုံမှာ အမှောင်ထုကို ဖောက်ထွင်း၍ တောင်ကြားအတွင်းရှိ မြင်ကွင်းများကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်စေရန် မဟာနတ်ဘုရားစွမ်းရည် တစ်ခုကို အသုံးပြုပေးခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် လူအနည်းငယ်မျှသာ ရောက်ရှိနိုင်သည့် တောင်ကြား၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာ၌ ပါရမီရှင်တို့ ထွင်းထုခဲ့သော ထိုစာသားများသည် နှစ်ပေါင်းများစွာအကြာတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် နေအလင်းရောင်အောက်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့တော့သည်။

လူအပေါင်းမှာ မှင်တက်အံ့သြသွားကြရ၏။ ဂိုဏ်း၏ သမိုင်းမှတ်တမ်းများတွင်သာ ရှိတော့သည့် ဆုန့်ထျန်းရှင်းနှင့် လျိုရူယန်တို့ကဲ့သို့ ဒဏ္ဍာရီလာပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများသည် သူတို့၏ ငယ်ရွယ်စဉ်ကာလက ဤမျှအထိ တက်ကြွ ခဲ့ကြလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြချေ။

သူတို့သည် ကျောက်နံရံပေါ်တွင် စာသားများချန်ထားရန် အပြိုင်အဆိုင် ကြိုးစားခဲ့ကြပြီး နောက်ပြောင်ခဲ့ကြသေးသည်။ အထူးသဖြင့် ဆုန့်နှင့် လျိုတို့မှာ တတိယနေရာကို လုယူရန်အတွက် ဝိညာဉ်ချုပ်ငြိမ်းမည့်ဘေးကိုပင် မမှုဘဲ၊ နောက်ထပ် ကျန်းအနည်းငယ် အကွာအဝေးကို အတင်းအကျပ် ဆင်းသက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ တကယ့်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိလောက်အောင် ရူးသွပ်လွန်းလှပေသည်။

"အပြိုင်အဆိုင် ရှိတာက ကောင်းတဲ့အရာ ဖြစ်ပေမယ့် ဒါကတော့ အရမ်းလွန်သွားပြီ..."

"အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ရဲ့ ထိပ်ဆုံးက ရမှတ်တွေက အရမ်း နီးကပ်နေတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပါဘူး... သူတို့ အားလုံးက ခေါင်းမာမှု သက်သက်နဲ့ လုပ်ခဲ့ကြတာကိုး..."

"စီနီယာ လျိုရူယန် က အရမ်း စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတာပဲ... သူမရဲ့ စကားပြောပုံက အရမ်း ပျော်ဖို့ကောင်းတယ်..."

"ငါတို့ ဂိုဏ်းရဲ့ သူတော်စင်မိန်းမပျို လျို ဟာ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီ ရှိရုံသာမက ကမ္ဘာကြီးကို တုန်လှုပ်စေတဲ့ အလှတရားလည်း ရှိပြီးခေတ် တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးနိုင်ခဲ့တယ်လို့ ဂိုဏ်းရဲ့ အတ္ထုပ္ပတ္တိတွေမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားတာကို ငါ မှတ်မိတယ်"

"တကယ်ပါပဲ သူမလောက် ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ တခြား အမျိုးသမီးကို ရှာလို့မတွေ့နိုင်ဘူးလို့ သူတော်စင်မိန်းမပျို လျို က တစ်ခါတုန်းက ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပြောခဲ့ဖူးတယ်... အခု နှစ်တစ်ထောင် ကြာသွားပြီ၊ ငါတို့ ဂိုဏ်းက သူမနဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့ နောက်ထပ် အမျိုးသမီး တပည့် တစ်ယောက်ကို တကယ်ပဲ မမွေးထုတ်နိုင်သေးဘူး..."

"တကယ်လား... ငါတို့ ခေတ်က သူတော်စင်မိန်းမပျို ကျန်း တောင် မယှဉ်နိုင်ဘူးလား..."

"အရင်ကတော့ သေချာပေါက် မယှဉ်နိုင်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် အခုတော့ ပြောဖို့ ခက်သွားပြီ..."

"မှန်တယ်၊ သူတော်စင်မိန်းမပျိုကျန်း က အခု သူမရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို ပြန်လည်စတင်ပြီး အမြင့်ဆုံး အခြေခံအုတ်မြစ် ကို ဖန်တီးခဲ့တယ်၊ ဒါ့ပြင် သူမမှာ တာအို ခန္ဓာကိုယ် ပဲ့တင်ထပ်ခြင်း ရဲ့ အခွင့်အရေး လည်း ရှိသေးတယ်ဆိုတော့ သူမရဲ့ အနာဂတ် အောင်မြင်မှုတွေကလည်း အကန့်အသတ်မရှိဘူး..."

"..."

တပည့်များစွာသည် ထိုမြင်ကွင်းများကို ကြည့်ရှုရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အငြင်းအခုန် ပြုနေကြသည်။ နင်းဖန်သည် သူတို့၏ အမြင်အာရုံကို အသစ်တဖန် ပွင့်လင်းစေခဲ့ပြန်ပြီဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ပေတစ်ထောင်အနက်ရှိသော ထိုတောင်ကြားထဲသို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဆင်းမသွားခဲ့ပါက၊ သာမန်လူသားများအနေဖြင့် ဒဏ္ဍာရီလာ စီနီယာပါရမီရှင်များ ချန်ရစ်ခဲ့သည့် မှတ်တမ်းအရေးအသားများကို မြင်တွေ့ခွင့်ရမည့် ထူးခြားသော ကံကြမ္မာမျိုး မည်သို့မှ ရရှိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

အကြီးအကဲများပင်လျှင် ဝိညာဉ် ချောက်နက် တောင်ကြား အတွင်းရှိ ကျောက်နံရံများပေါ်တွင် ထိုကဲ့သို့သောအရာများ ရှိနေကြောင်း ပထမဆုံးအကြိမ် သိရှိလိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။

ရွှီယိုဝေ က လီချန်မင် ကို ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကိုလီ... ခင်ဗျားရဲ့ ဘိုးဘေး က အတော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်၊ နံရံပေါ်မှာ စာရေးတဲ့ ခေတ်စားမှုကို သူ စတင်ခဲ့တာပဲ"

ဤလှောင်ပြောင်မှုကို ကြားသောအခါ လီချန်မင် ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားခဲ့၏။အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျောက်နံရံပေါ်တွင် ပထမဆုံး စာချန်ခဲ့သူ လီတာနျန် သည် သူ၏ ဘိုးဘေး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ အခြား အကြီးအကဲများသည်လည်း ရယ်မောလိုက်ကြ၏။ ရယ်မောပြီးနောက် သူတို့၏ အကြည့်များသည် တောင်ကြား၏ အောက်ခြေဆီသို့ နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်သွားခဲ့သည်။

"နင်းဖန်က တတိယနေရာကို ရောက်နေပြီ... သူ ဆက်သွားနိုင်ပါ့မလား..."

ထိုမေးခွန်းသည် လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ပြိုင်နက် ပေါ်လာခဲ့၏။ နင်းဖန်သည် ထိပ်ဆုံးသုံးယောက်စာရင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဒုတိယနှင့် ပထမနေရာများသို့ ရောက်ရှိရန်မှာမူ အကွာအဝေးတစ်ခု လိုအပ်နေသေးသည်။ အထူးသဖြင့် ပထမနေရာဖြစ်သော ကျန်း (၁၄၀၀) အကွာအဝေးမှာ အခြားသူများကို ကျန်းတစ်ရာကျော်ဖြင့် ဖြတ်ကျော်ထားခြင်းဖြစ်ရာ ကြီးမားလှသော ကွာဟချက်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာကျော်ဖြတ်ရန် ခက်ခဲလွန်းသော ကိန်းဂဏန်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ကျန်း (၁၄၀၀) အနက်မှ 'ဝိညာဉ်လေ' ၏ ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုကို နင်းဖန်၏ ဝိညာဉ်က ခံနိုင်ရည် ရှိ၊ မရှိကိုလည်း မည်သူမျှ မခန့်မှန်းနိုင်ကြချေ။

အောက်ဘက်တွင်မူ နင်းဖန်သည် လူတိုင်းက သူ၏နောက်ဆုံးရလဒ်ကို စောင့်မျှော်နေကြသည်ကို မသိရှိသေးပေ။ ယခုအချိန်တွင် တစ်ဆင့်ချင်းစီ ကျင့်ကြံရင်း သူ၏ ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆက်လက်သိပ်သည်းစေကာ အောက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ထပ်မံဆင်းသက်နေခဲ့သည်။

ရှစ်ရက်ကြာမြင့်ပြီးနောက် သူသည် ကျန်း (၁၂၉၀) နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။ ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွင် ဒုတိယနေရာ၌ရှိသော 'ရဲ့ဖန်' ၏ စံချိန်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုသူသည် စာရင်းတွင်ပါဝင်သော တစ်ဦးတည်းသော အစစ်အမှန်တပည့် လည်း ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာရှိ ကျောက်နံရံပေါ်တွင်မူ မည်သည့်စာသား ကိုမျှ မတွေ့ရချေ။ နင်းဖန်သည် အနက်ကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် ဆက်လက်ဆင်းသက်သွားခဲ့ရာ နောက်ထပ် (၁၅) ရက် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြန်သည်။

ယခုမူ အနက်မှာ ကျန်း (၁၄၀၀) သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ဤသည်မှာ ပထမနေရာ အနက်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ ကပ်လျက်ရှိသော ကျောက်နံရံပေါ်တွင် ထင်ရှားလှသော စာတစ်ကြောင်းမှာ သူ၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့တော့သည်။”

[ငါ့နာမည်က လင်ယွင် ပါ၊ ငါက ကောင်းကင်၊ မြေကြီးနဲ့ သက်ရှိအားလုံးရဲ့ အထက်ကို ပျံသန်းမယ်]

တိုတောင်းလှသော ထွင်းထုမှုတစ်ကြောင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း လက်ရေးအသွားအလာထဲတွင် တစ်လောကလုံးကို ငုံ့ကြည့်နေသော စိတ်ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါတစ်ခု ကိန်းအောင်းနေပေသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်၍ ထွင်းထုမှုပေါ်တွင် အချိန်၏ တိုက်စားမှုလက္ခဏာများ ထင်ကျန်နေသော်လည်း၊ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထက်မြက်မှုကိုမူ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိသေးချေ။

ပထမဆုံး အကြည့်မှာပင် နင်းဖန်သည် သူ၏မျက်လုံးများ မူးဝေသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအား အငွေ့အသက်တစ်ခုက သူ့ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

ထိုအငွေ့အသက်များက သူ့အပေါ် ကျရောက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်းပင် လှိုင်းထလာခဲ့၏။ အချိန်အတော်ကြာ စောင့်မျှော်ခဲ့ရသော မိုးရေစက်များကဲ့သို့ပင် နင်းဖန်သည် ထိုအရှိန်အဝါတစ်ခုလုံးကို သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စုပ်ယူလိုက်သည်။ ထိုအခါ သူ၏ ဝိညာဉ်အလေးချိန်မှာလည်း ကြီးမားစွာ တိုးတက် သွားခဲ့လေသည်။

'ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ...'

နင်းဖန်၏မျက်နှာတွင် အံ့သြတုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့၏။ ထွင်းထုမှုအတွင်း၌ ဤမျှကြီးမားသော ကံကောင်းခြင်းအခွင့်အရေးတစ်ခု ဖုံးကွယ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သို့သော် ပြဿနာမှာ ‘လင်ယွင်’ ဤနေရာသို့ လာစဉ်က သူသည်လည်း နင်းဖန်ကဲ့သို့ပင် စိတ်ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် တပည့်တစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ကျောက်စာထွင်းထုမှုတစ်ခုအတွင်း၌ ဤမျှကြီးမားသော စွမ်းအားကို သူ ဘယ်လို ချန်ထားနိုင်ခဲ့သနည်း။ နှစ်ပေါင်းသန်းချီ ကြာမြင့်သွားသော်လည်း ထိုစွမ်းအားများမှာ ယနေ့တိုင် ပျက်ပြယ်မသွားဘဲ ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

‘ စွမ်းအားရှင်ကြီး တွေရဲ့ ပန်းချီကားတွေနဲ့ စာအရေးအသားတွေ အားလုံးမှာ တာအို သံစဉ် ပါဝင်တယ်လို့ ရှေးဟောင်း မှတ်တမ်းတွေက ဆိုတယ်၊ သူတို့ မသေသရွေ့ ဒီအရာတွေက ပျောက်ကွယ်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒီ လင်ယွင် က အသက်ရှင်နေသေးတာများလား...’

နင်းဖန်သည် ကျမ်းစာဆောင်တွင် သူဖတ်ခဲ့ဖူးသည့် မှတ်တမ်းများကို ပြန်လည်သတိရလိုက်မိပြီး အလွန်အမင်း သံသယဖြစ်လာခဲ့၏။ ဂိုဏ်း၏ (၁၂) ဆက်မြောက် တပည့်ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ 'လင်ယွင်' သည် ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူ 'တာအိုအရှင်မြတ် ထိုက်ရီ' ၏ နောက်ဆုံးလက်ခံခဲ့သော တပည့်တစ်ဦးဖြစ်ကာ လွန်ခဲ့သော နှစ်သန်းပေါင်း ရှစ်ဆယ်ကျော်ကတည်းက ပေါ်ထွန်းခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

'ဒီလောက် အချိန်အကြာကြီးကို သူက ဘယ်လိုလုပ် မသေဘဲ နေနိုင်မှာလဲ... အမြင့်ဆုံးအဆင့် စွမ်းအားရှင်ကြီးတွေတောင် ဒီလောက်နှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်မရှင်နိုင်ကြဘူး မဟုတ်လား'

'ဖြစ်နိုင်တာက လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်တစ်ခုခုက ဒီကျောက်နံရံပေါ်က ကံကောင်းခြင်းအရှိန်အဝါကို ထိန်းသိမ်းထားတာများလား...'

အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် နင်းဖန်သည် ခေါင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ခါရမ်းလိုက်ပြန်သည်။ အကယ်၍ လင်ယွင်သာ အမှန်တကယ် အသက်ရှင်နေပါက သူ၏ ဒဏ္ဍာရီလာအစွမ်းဖြင့် သုံးနှစ်အတွင်း ကြုံတွေ့ရမည့် 'မဟာကပ်ဘေး' မှာ ကြောက်စရာမရှိတော့ဘဲ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးလည်း ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ရန် မလိုအပ်သောကြောင့်ပင်။

အမှန်တရားမှာ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကံကောင်းခြင်း က နင်းဖန်ထံသို့ အမှန်တကယ် ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်အလေးချိန်မှာ အဆမတန် တိုးလာခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်မှာလည်း ဒြပ်ထုအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားလုနီးပါးအထိ ခိုင်မာလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ ဆက်လက်မစဉ်းစားတော့ဘဲ အောက်ဘက်သို့သာ ဆက်၍ ဆင်းသက်သွားခဲ့၏။

ပြင်းထန်လှသော 'ဝိညာဉ်လေ' များ တိုက်ခတ်နေသော်လည်း သူ့ကို အနည်းငယ်မျှပင် အန္တရာယ်မပြုနိုင်တော့ချေ။ သူသည် ကျင့်စဉ်ကို လည်ပတ်စေကာ ယခုလေးတင် ရရှိခဲ့သော အရှိန်အဝါနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ရာ၊ ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်၏ ဆင်းသက်မှုအရှိန်မှာ အဆပေါင်းများစွာ မြန်ဆန်လာခဲ့တော့သည်။

နင်းဖန် အောက်သို့ ဆင်းသက်နေစဉ်မှာပင် တောင်ကြားအဝင်ဝရှိ ကျောက်စာတိုင်ပေါ်တွင် သူ၏နာမည်သည် 'လင်ယွင်' ကို ကျော်ဖြတ်၍ ထိပ်ဆုံးသို့ တက်လှမ်းသွားခဲ့လေသည်။

ပထမနေရာ - ထိုက်ရီအစစ်အမှန်ဂိုဏ်း၊ အပြင်စည်းအစမ်းခန့်တပည့် 'နင်းဖန်' တောင်ကြားဆင်းသက်မှုအနက် - ကျန်း (၁၄၀၁)

နင်းဖန်သည် အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ဆက်လက်ဆင်းသက်နေဆဲဖြစ်သဖြင့် ကိန်းဂဏန်းများမှာ လည်း အရူးအမူးပင် တိုးလာနေဆဲ ဖြစ်၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် 'ထိုက်ရီ အကြွင်းအကျန်နယ်မြေ' တစ်ခုလုံး၌ ကမ္ဘာမြေကို တုန်ဟည်းစေလောက်သော အားပေးသံကြီးများမှာ တစ်ခဲနက်ထွက်ပေါ်လာသည်။

"နင်းဖန် ထိပ်ဆုံးကို ရောက်သွားပြီ"

"ငါတို့ သမိုင်းကို မျက်မြင်တွေ့လိုက်ရပြီ"

"တကယ်ကို အံ့သြစရာပဲ... သူက ခေတ်ကာလ တစ်လျှောက်လုံးမှာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ စံချိန် တစ်ခုကို ချမှတ်လိုက်တာပဲ၊ ဘိုးဘေး လင်ယွင် ကိုတောင် ကျော်လွန်သွားပြီ"

"နင်းဖန်က ငါတို့ ဂိုဏ်းရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

အဆုံးမရှိသော ချီးကျူးမှုများသည် ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးခုကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့၏။အကြီးအကဲများမှာ ဝမ်းသာအားရ ပြုံးနေကြသည်။

ယွီရူရွှမ်း က ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"နင်းဖန်ရဲ့ အရှိန်အဟုန်ကို ကြည့်ရတာ သူ ဆက်ပြီး ဆင်းနိုင်ပါ့မလား..."

ဖေ့ချင်းယွီ က ...

"နောက်ထပ် ကျန်း တစ်ရာလောက် ဆင်းတာက ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံး အကန့်အသတ် က ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ငါ သိချင်မိတယ်..."

သူတို့ စကားပြောနေစဉ် နှစ်ဦးစလုံးမှာ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။နှစ်ဆယ့်တစ်ရက် ကြာပြီးနောက် ကျင့်ကြံနေသော နင်းဖန်သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်၏။သူ့အောက်ရှိ ရွှံ့ထူသော မြေပြင်က ပိုပိုပြီး နီးကပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ လဝက်ကျော်ကြာ ဆင်းပြီးနောက် သူသည် ဝိညာဉ် ချောက်နက် တောင်ကြား၏ အောက်ခြေသို့ အမှန်တကယ် ရောက်ရှိသွားခဲ့ချေပြီ။

ထို့ပြင် ဤနေရာသည် ဝင်ပေါက်မှ အနက်မှာ ကျန်း တစ်ထောင့်ရှစ်ရာ တိတိ ဖြစ်၏။ဤသည်မှာ လင်ယွင် ထက် ကျန်း လေးရာတိတိ ကျော်လွန်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ကိန်းဂဏန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ရှေးခေတ်ကတည်းက မည်သည့် တပည့်မှ ဤနေရာသို့ မရောက်ဖူးချေ။

နင်းဖန် ထိုင်ချပြီးနောက် ဤနေရာမှာ ဝိညာဉ် သန့်စင်ခြင်းတွင် အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိကြောင်း သူ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားလိုက်ရ၏။အသက်ရှူတိုင်း သူ၏ ဝိညာဉ် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုမို ခိုင်မာလာစေပြီး သူ၏ ဝိညာဉ် အရှိန်အဝါမှာ ချောက်နက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းကာ ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ချေ။

"ဒါက တကယ်ကို ကောင်းချီးရထားတဲ့ မြေပဲ"

နင်းဖန် အံ့သြမိ၏။ ထိပ်တန်းအဆင့် ပါရမီရှင်များပင် ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးသို့ မလာရောက်နိုင်ကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်လေသည် ၎င်းတို့၏ ဝိညာဉ်များကို ချက်ချင်း လွင့်စင်သွားစေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ၏ မွေးရာပါ ပါရမီကြောင့်သာ ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ နေထိုင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။