အခန်း ၁၃၅

အခန်း (၁၃၅) အရန်ကျောက်စိမ်းက အလုပ်မလုပ်ဘူး၊ ဒီကိစ္စရဲ့ နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူက ဘိုးဘေးများလား

နင်းဖန်သည် ချုံးချီလေး ကို အဆင့်မြင့် ရုပ်သေးရုပ် သားရဲတစ်ကောင်အဖြစ် သဘောထားကာ အဆက်အသွယ် ပြုလုပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့၏။ သို့သော် မတော်တဆ ချီလေ့ကွမ် ၏ အရိပ်အမြွက်ကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် အတော်လေး မကျေမနပ် ဖြစ်သွားမိသည်။ သံသံလေး၏ စကားသံမှာ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းပြီး နားမခံသာအောင် ဖြစ်နေရသနည်းဟု သူ တွေးတောနေမိတော့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သံသံလေး ၏ အသွင်အပြင်မှာ ချစ်စရာကောင်းပြီး ရိုးသားလှပေသည်။ အမှန်တကယ် သားရဲလေးမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံများသည် ကောင်လေး တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြတ်သားနေသင့်သည်။သို့‌ သော် အဘိုးကြီး တစ်ယောက်လို အသံထွက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

"အရန် ကျောက်စိမ်း က သားရဲတစ်သောင်းတောင်ထိပ် မှာ ရှိတယ်... သံသံလေး၊ မင်းက ဒါကိုတောင် သိတာပဲ..."

သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက် နင်းဖန်သည် သူ၏မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားမိသည်။ အရန်ကျောက်စိမ်းပြား ကို ရှာဖွေချင်သည်ဟု သူ မည်သည့်အခါကမျှ ထုတ်ဖော်မပြောခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူ၏ ယခင် လုပ်ရပ်များကို မြင်ပြီးနောက် ချုံးချီလေး က ခန့်မှန်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။ ထို ရုပ်သေးရုပ် သားရဲသည် တကယ်ကို အဆင့်မြင့်ပုံ ရပေသည်။ နင်းဖန် ရတနာ တစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီဟု သူ ခံစားလိုက်ရ၏။

တစ်ခုတည်းသော နောင်တရစရာမှာ သံသံလေး စကားတစ်ခွန်း ပြောသည်ကို ကြားရခြင်းမှလွဲ၍ အခြား လှုပ်ရှားမှု မရှိတော့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ စိတ်အာရုံ ဆက်သွယ်မှုသည် အောင်မြင်ပုံ မရချေ။

"ငါ အရင် သားရဲတစ်သောင်းတောင်ထိပ် ကို သွားပြီး နောက်မှ ထပ်စမ်းကြည့်မယ်"

ခဏအကြာတွင် နင်းဖန်သည် မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ၏ ကြွက်သားများနှင့် အရိုးများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ရုပ်သေးရုပ် သားရဲလေးကို သူ၏ ဝတ်ရုံထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်၏။ထို့နောက် သူသည် လှေပျံ ကို မောင်းနှင်ကာ သားရဲတစ်သောင်းတောင်ထိပ် သို့ ဦးစွာ သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

ထိုက်ရီအကြွင်းအကျန်နယ်မြေ အတွင်း၌။

ချီလေ့ကွမ် သည် ရုတ်တရက် သွေးတစ်ပွက် အန်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားခဲ့၏။ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အကြီးအကဲများ အားလုံး အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့ကို ကူညီပေးရန် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့ကြသည်။ ဂိုဏ်းချုပ် ဖေ့ချင်းယွီ က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ချီလေ့ကွမ် က အားနည်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"နင်းဖန်က သူ့ရဲ့ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံ ကို ရုပ်သေးရုပ် သားရဲရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ရုတ်တရက် ထည့်လိုက်တယ်... ပျက်စီးနေတဲ့ ဝင်္ကပါ က ငါတို့ နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံ တွေ အတူတကွ ရှိနေဖို့ မလုပ်ဆောင်နိုင်ဘူးလေ... ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံ တစ်မျှင်က ပါးလွှာနေပြီးသားဆိုတော့ တွန်းထုတ်ခံလိုက်ရတယ်"

"ဘာ"

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ အားလုံး အလွန် တုန်လှုပ်သွားကြ၏။ရှောင်ချာသည် ကုသရေးဆေးလုံး နှစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ချီလေ့ကွမ် ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ မျက်နှာသွင်ပြင် အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားသည်ကို မြင်ပြီးနောက် သူက ဆက်လက် မေးလိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်ကိုချီ၊ အဲဒါက ငါတို့ ရုပ်သေးရုပ် သားရဲလေးကို ထပ်ပြီး ထိန်းချုပ်လို့ မရတော့ဘူး ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်လား"

"အဲဒီလို ဖြစ်ချင်မှလည်း ဖြစ်မှာပါ..."

ချီလေ့ကွမ် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီသားရဲလေးက ကျရှုံးခဲ့တဲ့ ဖန်တီးမှု တစ်ခု ဖြစ်ပေမယ့် အထဲမှာ ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရား ဝိညာဉ် အမှတ်အသား ရှိနေတုန်းပဲလေ... နင်းဖန်ရဲ့ အင်အားနဲ့ဆိုရင် အဲဒါကို သူ ဖျက်ပစ်လို့ မရဘူး... သူက ခုနကလို သူ့ရဲ့ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံ ကို မဆင်မခြင် မထည့်သရွေ့ ငါ အဲဒါကို ထိန်းချုပ်နိုင်တုန်းပဲ...

ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံ နဲ့ ငါ ထပ်ပြီး တွေ့လို့မရဘူး၊ မဟုတ်ရင် အဲ့ ဒီ သားရဲက လုံးဝ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်... ဒါပေမယ့် အားလုံးပဲ ပြာယာမခတ်ပါနဲ့... ခုနက သူ့ရဲ့ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံ နဲ့ ခဏတာ အဆက်အသွယ် ရတုန်းက အရန် ကျောက်စိမ်း ရဲ့ တည်နေရာကို ငါ သူ့ကို ပြောပြခဲ့ပြီးပြီ"

ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ သူတို့ အားလုံး စိတ်လှုပ်ရှားလာကြ၏။ရွှီယိုဝေ က သူ၏ ဘယ်ဘက်ပခုံးကိုပင် ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးကြီးချီ၊ ခင်ဗျား ကြီးမားတဲ့ ကုသိုလ် တစ်ခုကို ပြီးမြောက်ခဲ့တာပဲ"

"ဟုတ်တယ်၊ ဒီနည်းနဲ့ဆိုရင် နင်းဖန်က အရန် ကျောက်စိမ်း ကို သေချာပေါက် ရှာတွေ့နိုင်မှာပဲ"

လီချန်မင် က သူ၏ ညာဘက်ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး လပေါင်းများစွာ ပိတ်မိနေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ လွတ်မြောက်နိုင်တော့မည် ဖြစ်၏။

" နင်းဖန် အခု သွားနေတဲ့ ဦးတည်ချက်က သားရဲတစ်သောင်းတောင်ထိပ် ဖြစ်ပုံရတယ်"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မျက်စိလျင်သော အစစ်အမှန်တပည့် တစ်ယောက်က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်၏။အားလုံးက အတူတကွ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ နင်းဖန်သည် လှေပျံ ပေါ်သို့ တက်သွားပြီး သားရဲတစ်သောင်းတောင်ထိပ် ဘက်သို့ ဦးတည်သွားနေသည်ကို အမှန်တကယ် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကောင်းတယ်"

"နင်းဖန် အချိန်မဆွဲတာကို ငါ သဘောကျတယ်"

"ဒီကောင်လေးက သင်ပေးရကျိုး နပ်တယ်"

အကြီးအကဲ တစ်စုမှာ ဝမ်းသာအားရ ပြုံးရွှင်နေကြ၏။အားလုံးက နင်းဖန်၏ ပုံရိပ်ကို မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော တောင်များနှင့် တောင်ကြားများ အလယ်တွင်။

နင်းဖန်သည် လှေပျံ ၏ အရှေ့ဘက်တွင် ရပ်ကာ တိမ်များနှင့် မြူများကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး မကြာမီ သားရဲတစ်သောင်းတောင်ထိပ် သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။တောင်ထိပ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် လာရသဖြင့် သူသည် လမ်းကိုလည်း ရင်းနှီးနေခဲ့သည်။ ပင်မ ခန်းမသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် "သံသံလေး" သူ့ကို ပြောပြခဲ့သော နေရာကို သူ အလျင်အမြန် ရှာတွေ့ခဲ့၏။စင်္ကြံ၏ ထောင့်တစ်နေရာရှိ သိုလှောင်ခန်း တစ်ခု။

ဝင်ရောက်ရန် သူ၏ တပည့် တိုကင် ကို အသုံးပြုလိုက်ရာ အတွင်း၌ ထားရှိသော ပစ္စည်းများမှာ ဝင်္ကပါ များကို ထိန်းချုပ်ရန် ကိရိယာများ ဖြစ်ကြောင်း သူ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

အခန်းကို ကြည့်ပြီးနောက် သူ အချိန်မဖြုန်းတော့ဘဲ စင်များ၏ အောက်ခြေကို တိုက်ရိုက် ရှာဖွေတော့၏။မကြာမီ သံသေတ္တာတစ်ခုထဲတွင် ထည့်ထားသော ကျောက်စိမ်းစာလိပ် တစ်ခုက သူ၏ မျက်လုံးကို ဖမ်းစားသွားခဲ့သည်။

ထို ကျောက်စိမ်း စာလိပ်သည် လက်ဖဝါးအရွယ်အစားရှိပြီး အရှေ့ဘက်တွင် ရှုခင်းပန်းချီများနှင့် နန်းတော် အဆောက်အအုံများ ထွင်းထုထား၏။ သေချာစွာ ကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ ဂိုဏ်း၏ ပုံစံငယ်လေးတစ်ခု နှင့် တူညီနေသည်။

ကျောက်စိမ်း စာလိပ် ၏ အနောက်ဘက်တွင်မူ "ရွှီ" ဟူသော စာလုံးကို ရေးသားထားသည်။ ထိုစာလုံး၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နင်းဖန် နားမလည်သော်လည်း ဤအရာမှာ အရန် ကျောက်စိမ်း ဖြစ်သည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိကြောင်း သူ တွက်ဆလိုက်၏။မည်သို့ပင်ဆိုစေ သံသံလေး က သူ့ကို လိမ်မည် မဟုတ်ချေ။

"ဂျူနီယာညီမလေး နိုးလာမယ့်အချိန်ကို စောင့်သင့်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါကိုယ်တိုင် အရင် လေ့လာသင့်လား"

နင်းဖန် စဉ်းစားလိုက်မိ၏။ ကျန်းထန်က သူ့ကို အရန်ကျောက်စိမ်းပြားအား အဘယ်ကြောင့် ရှာဖွေခိုင်းသနည်းဆိုသည်ကို သူ မသိရှိသော်လည်း၊ ၎င်းမှာ သူမ၏ အဖိုးတန်ရတနာတစ်ခုခု ဖြစ်နေမည်ကို စိုးရိမ်နေမိသည်။ အကယ်၍ သူသာ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ထိုအရာကို စူးစမ်းမိပါက ဂျူနီယာညီမလေးကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေနိုင်ပေသည်။

သို့သော် သားရဲတစ်သောင်းတောင်ထိပ်၏ သိုလှောင်ခန်းအတွင်း သိမ်းဆည်းထားခြင်းဖြစ်၍ ဂျူနီယာညီမလေး၏ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်း ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ အလွန်နည်းပါးလှ၏။ ဂိုဏ်းပိုင်ပစ္စည်းတစ်ခုနှင့် ပိုမိုတူညီနေပေသည်။

‘ဖြစ်နိုင်တာက... ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး ပျောက်ကွယ်သွားရတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်နဲ့ တကယ်ပင် သက်ဆိုင်နေသလား'

ထို့ကြောင့် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် အရင် လေ့လာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ သူသည် ခန်းမအတွင်းမှ ထွက်လာကာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပေါ်၌ ရပ်လိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းစာလိပ်အတွင်းသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို သတိကြီးစွာဖြင့် ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း မည်သည့်ထူးခြားမှုမျှ ပေါ်မလာခဲ့ချေ။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

"ထည့်သွင်းလိုက်တဲ့ ဝိညာဉ် စွမ်းအား က မလုံလောက်လို့များလား"

နင်းဖန် သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ကာ ဝိညာဉ် စွမ်းအား ထည့်သွင်းမှုကို ဆက်လက် တိုးမြှင့်လိုက်၏။စိတ်ချရစေရန်အတွက် သူသည် တစ်ဆယ့်ငါးမိနစ် ခန့် ဆက်လုပ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ထို ကျောက်စိမ်းစာလိပ် မှာ လုံးဝ ထူးခြားမလာခဲ့ပေ။

"ဒါကို ငါ မယုံဘူး"

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ နင်းဖန်၏ ခေါင်းမာမှုက ထွက်ပေါ်လာပြီး အတွင်းသို့ သူ၏ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံ ကို ထည့်သွင်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ပို၍ပင် အသုံးမဝင်ချေ၊ သူ၏ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံ သည် ကျောက်စိမ်း စာလိပ် ကို ထိလိုက်သည်နှင့် သာမန် ပစ္စည်းတစ်ခု၊ လမ်းဘေးရှိ ကျောက်တုံးနှင့် ဘာမှ မကွာခြားသကဲ့သို့ ဝင်ရောက်၍ မရနိုင်ချေ။

နင်းဖန်တွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။ သူ၏ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံ နှင့် ဝိညာဉ် စွမ်းအား မှလွဲ၍ ကျောက်စိမ်း စာလိပ် ကို အသက်သွင်းရန် အခြား နည်းလမ်းကို သူ တကယ် စဉ်းစား၍မရနိုင်ချေ။

"ဂျူနီယာညီမလေး၊ မင်း ငါ့ကို ရှာခိုင်းတဲ့ ဒီ 'အရန် ကျောက်စိမ်း' ရဲ့ အသုံးဝင်မှု အတိအကျ ဘာလဲ"

နင်းဖန်သည် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ပျက်နေသော အမူအရာဖြင့် သူ၏ လက်ချောင်းများကြားတွင် ကျောက်စိမ်း စာလိပ် ကို ကိုင်ကာ လှည့်ပတ်နေခဲ့၏။အချိန်အတော်ကြာ အလုပ်ရှုပ်ပြီးနောက်တွင်ပင် ဘာမှ ဖြစ်မလာသေးချေ။

သူတော်စင်မိန်းမပျိုနန်းတော်သို့ အရင်ပြန်ပြီး ဂျူနီယာညီမလေးကို သွားကြည့်လိုက်သည်က ပိုကောင်းမည်ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။ ထိုသို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးသည်နှင့် နင်းဖန်သည် လှေပျံပေါ်သို့ တက်ကာ သားရဲတစ်သောင်းတောင်ထိပ်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်။

"ထိုက်ရီအကြွင်းအကျန်နယ်မြေ" အတွင်း၌။

အကြီးအကဲ တစ်စုလုံး ထိုမြင်ကွင်းကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေကြ၏။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ရွှီယိုဝေ သည် ပထမဆုံး ပေါက်ကွဲထွက်လာသူ ဖြစ်သည်။

"အရန် ကျောက်စိမ်း က ဘာလို့ အလုပ်မလုပ်တာလဲဆိုတာ တစ်ယောက်ယောက် ငါ့ကို ပြောပြလို့ ရမလား"

"ဒါက..."

မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ အကြီးအကဲ များစွာသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး မည်သူကမျှ မဖြေနိုင်ကြချေ။စီနီယာအစ်မတော် ယွီရူရွှမ်း သည် ခဏတာ တွေးတောပြီးနောက် မဝံ့မရဲ ပြောလိုက်သည်။

"အရန် ကျောက်စိမ်း ကို အသက်သွင်းဖို့ အထူးနည်းလမ်း လိုအပ်တာလား”

သူမ စကားပြောနေစဉ် ဖေ့ချင်းယွီ ကို ကြည့်လိုက်၏။အခြား အကြီးအကဲများသည်လည်း ဖေချင်းယွီထံသို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ တောက်လောင်နေသော အကြည့်များကို ခံစားရပြီး သူ အကူအညီမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကို မကြည့်ကြနဲ့လေ"

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ၊ ခင်ဗျားက ဂိုဏ်းချုပ် လေ၊ တခြား ဘယ်သူ့ကို ငါ ကြည့်ရမှာလဲ"

ရွှီယိုဝေ ကပြောလိုက်သည်။

"ငါ တကယ် မသိဘူး"

ဖေ့ချင်းယွီ က တင်းမာသော အမူအရာဖြင့်သာ ရှင်းပြနိုင်တော့သည်။

ဂိုဏ်း၏ အဖွဲ့ဝင်များသည် "ထိုက်ရီအကြွင်းအကျန်နယ်မြေ" တွင် အရန် ကျောက်စိမ်း ရှိကြောင်းကို သိကြသော်လည်း နှစ်သန်းပေါင်း ကိုးဆယ် အတွင်း ထိုအရာကို မည်သူကမျှ အသုံးမပြုခဲ့ကြချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ "ထိုက်ရီအကြွင်းအကျန်နယ်မြေ" သည် ဂိုဏ်း၏ ဘိုးဘေး က ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့သော လေဟာနယ် ရတနာ တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုအရာတွင် ကိုယ်ပိုင် ကမ္ဘာငယ် တစ်ခု ပါရှိပြီး ဥပဒေသ များမှာ ကောင်းကင် တာအို နှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်လောက်အောင် အလွန် တည်ငြိမ်ပေသည်။ ဆယ်နှစ်တစ်ကြိမ် ဖွင့်လှစ်နိုင်ပြီး ဝင်ထွက်ခြင်း မန္တန်များ မှာ ဘယ်သောအခါမျှ မအောင်မြင်တာ ဖြစ်ဖူးချေ။

ထို့ကြောင့် နှစ်သန်းပေါင်း ကိုးဆယ် အတွင်း ထို အသက်သွင်းသည့် အရန် ကျောက်စိမ်း ကို အသုံးပြုရန် အခွင့်အရေး မရခဲ့သဖြင့် သိုလှောင်ခန်း၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ချန်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အရန် ကျောက်စိမ်း အလုပ်မလုပ်ခြင်း ဖြစ်သလား သို့မဟုတ် အသုံးပြုသည့် နည်းလမ်း မှားယွင်းနေခြင်း ဖြစ်သလားဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။

"ဂျူနီယာညီလေးတို့... စိတ်မပူကြပါနဲ့... မဟာအကြီးအကဲ ကို ငါ သွားမေးကြည့်ပါဦးမယ်"

အားလုံး စိတ်မရှည် ဖြစ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဖေ့ချင်းယွီ သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်၏။နှစ်သိမ့်စကား ပြောပြီးနောက် သူ၏ ပုံရိပ်သည် အထက်သို့ ခုန်တက်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူသည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အပိုင်းတွင် ပေါ်လာခဲ့၏။

ခမ်းနားသော အရှိန်အဝါများရှိသည့် ပုံရိပ်သုံးခုက အတူတကွ စုဝေးကာ တစ်ခုခုကို ဆွေးနွေးနေကြသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

ဖေ့ချင်းယွီ ကို မြင်သောအခါ သူတို့ အားလုံး အတူတကွ ကြည့်လိုက်ကြ၏။

"မဟာအကြီးအကဲ တို့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်... အသက်သွင်းတဲ့ အရန် ကျောက်စိမ်း ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး..."

ဖေ့ချင်းယွီ သည် အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောပြတော့မည့်အချိန်၊ ကျီးယန် က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"အရန် ကျောက်စိမ်း က သုံးလို့ရသေးတယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒါကို ဝိညာဉ် စွမ်းအား နဲ့ နိုးထစေတဲ့ နည်းလမ်း ကလည်း အဆင်ပြေပါတယ်"

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ ဖေ့ချင်းယွီ ချက်ချင်း မှင်တက်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဘာလို့ နင်းဖန်က ဝိညာဉ် စွမ်းအား ကို အကြိမ်ကြိမ် ထည့်သွင်းပေမယ့် အရန် ကျောက်စိမ်း ကို အသက်မသွင်းနိုင်ရတာလဲ"

သူ၏ စကားများကို ကြားသောအခါ မဟာအကြီးအကဲ သုံးဦးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြ၏။နောက်ဆုံးတွင် ကျီးယန် ၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအို၊ က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

" မင်း နားမလည်သေးဘူးလား... ငါတို့ကို ပိတ်မိနေစေတာက မန္တန် ရဲ့ ကျရှုံးမှု ဒါမှမဟုတ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဥပဒေသ တွေရဲ့ ပြိုလဲမှု ကြောင့် မဟုတ်ဘူး... ... ဘိုးဘေး ကြောင့်ပဲ"

---