အခန်း ၇၈၃

အပိုင်း (၇၈၃) လျန်မင်ရှု၏ စိတ်နေစိတ်ထား

လုတရုံက ဆက်တိုက်မေးခွန်းများမေးလိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

သူ့အနောက်ရှိ ချူလျန်နှင့် ကျန်းယန်တို့ နှစ်ယောက်ကပါ လင်းယွမ်ကို အလျင်အမြန် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

လအနည်းငယ်ကြာသွားပြီးနောက် အောက်ဘက်တွင် အတိအကျ ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့သလဲဆိုသည်ကို သူတို့လည်း သိချင်နေကြပုံရသည်။

ယာဉ်ပျံများပင် မည်သို့မည်ပုံ ထွက်ပေါ်လာသနည်း။

ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးက ကပ်ဘေးနောက်ခံမှ သိပ္ပံစိတ်ကူးယဉ်နောက်ခံသို့ ရုတ်တရက် ခုန်ကူးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် သူတို့မှာ အမှန်တကယ်ပင် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။

လင်းယွမ်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး "စိတ်ပျက်အောင်လုပ်မိရင်တော့ တောင်းပန်ပါတယ်... နိုင်ငံတော်နဲ့ အစိုးရဆိုတာ မရှိတော့ဘူးလို့ ထင်တယ်"

"အနည်းဆုံးတော့ လင်ကျောင်းမြို့က မင်းမဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေတာ... ကျွန်တော်ရထားတဲ့ သတင်းတွေအရဆိုရင် ယွီကျိုးပြည်နယ်လို နေရာမျိုးတွေမှာလည်း အတူတူပဲ"

"အခု တွေ့နေရတဲ့ အင်အားစုတွေ အားလုံးက... ခိုလှုံရေးစခန်း အဖွဲ့အစည်းတွေကနေ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ အင်အားစုသစ်တွေပဲ"

"ယာဉ်ပျံတွေကတော့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သုတေသနလုပ်ပြီး တီထွင်ထားတာပါ... လောလောဆယ် ရေလွှမ်းမိုးနေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးမှာ အပြောင်းအလဲ အကြီးကြီးတွေ တကယ် ဖြစ်ပေါ်နေပြီ"

"နှစ်နှစ်ကြာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုတွေ ပြောင်းလဲမှုတွေအပြီးမှာ... အားလုံးက သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင်တွေအကြောင်းကို ပိုပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်လာကြတယ်... အထူးသဖြင့် သင်္ကေတပညာရပ်ပေါ့... အခုဆို ကျွန်တော်တို့က သင်္ကေတနည်းပညာ အများကြီးကို ကျွမ်းကျင်နေပြီ"

"ထိုက်ယန်တောင်မှာ ကပ်ဘေးမတိုင်ခင်က အဆင့်မြင့်နည်းပညာ ကျွမ်းကျင်သူတွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ သုတေသနအဖွဲ့တွေ အများကြီးရှိတယ်လေ... သူတို့က ဒီသင်္ကေတတွေကို ယာဉ်ပျံတွေ သင်္ဘောတွေ တည်ဆောက်တဲ့ နေရာတွေမှာ အသုံးချခဲ့လို့ အခုမြင်နေရတဲ့ ပျံသန်းရေးယာဉ်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာတာပါ"

"ဘာ... ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် တီထွင်ထားတာလား" ချူလျန်က မနေနိုင်ဘဲ အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။

ဘေးနားရှိ ကျန်းယန်ကလည်း မျက်လုံးပြူးသွားပြီး "အဲ့ဒီလောက်တောင် တော်ကြတာလား" ဟု ဝင်ပြောသည်။

လုတရုံကလည်း မနေနိုင်ဘဲ ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ထိုက်ယန်တောင်က အခု ဒီအဆင့်အထိတောင် တိုးတက်နေပြီလား"

လင်းယွမ်က ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ထိုက်ယန်တောင်ရဲ့ တိုးတက်မှုနှုန်းက တကယ်ကို မြန်ဆန်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒါက ထိုက်ယန်တောင် တစ်ခုတည်းကနေ ဖွံ့ဖြိုးလာတဲ့ ရလဒ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး"

"ကျွန်တော်တို့က တခြား အင်အားစု တော်တော်များများနဲ့ ပဋိပက္ခတွေ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသလို တိုက်ပွဲပေါင်း များစွာကိုလည်း ဆင်နွှဲခဲ့ရတယ်"

"အစပိုင်းက ဓားခုတ်မီးရှို့ သမိုင်းဦးခေတ်လို ဘဝမျိုးကနေ အခုလို အခြေအနေအထိ တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာခဲ့တာ... ဒီကြားထဲမှာ ကိစ္စတွေ အများကြီး ဖြစ်ခဲ့တယ်... နောက်မှ အားတဲ့အခါ အသေးစိတ် ပြောပြပါ့မယ်"

လုတရုံက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားကာ "ဒါနဲ့... ဟိုတုန်းက မိန်တုဥယျာဉ်မှာ ရှိနေတုန်းက စစ်တပ်က လေယာဉ်တွေကို မြင်ခဲ့ရသေးတယ် မဟုတ်လား"

"အခု စစ်တပ်က ရှိသေးလား"

လင်းယွမ်က ဖြေလိုက်သည်။ "လင်ကျောင်းမြို့မှာ စစ်တပ်အင်အားစုဆိုလို့ ကွမ်ဖူဘက်မှာ တစ်ခုပဲ ရှိတော့တယ်"

"ဒါပေမဲ့ လောလောဆယ်တော့ အဲဒီ စစ်တပ်အင်အားစုကို ကျွန်တော်တို့ သိမ်းသွင်းလိုက်ပြီ"

"ဟင်... စစ်တပ်ကိုတောင် သိမ်းသွင်းလိုက်ပြီလား"

လုတရုံ အံ့သြသွားပြီး ယုံကြည်နိုင်စွမ်း မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

အဲဒါ စစ်တပ်လေ... လင်းယွမ်တို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိမ်းသွင်းလိုက်တာလဲ။

လုတရုံ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

လင်းယွမ်ကလည်း အများကြီး ရှင်းပြမနေတော့ဘဲ "နောက်မှ ထိုက်ယန်တောင်ကို ရောက်ရင် သိရမှာပါ" ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။

စကားပြောနေကြရင်းဖြင့် သူတို့လူစု ဂူပေါက်တစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

လုတရုံက "ဆရာလင်း... ဒီကနေ ဆင်းသွားရင် နတ်သစ်ပင်ကျွန်းရဲ့ မြေအောက်ဗဟိုချက်ကို တိုက်ရိုက်ရောက်နိုင်တယ်"

ပြောရင်းဆိုရင်း သူက ဦးဆောင်လမ်းပြကာ ကျင်းပေါက်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ချလိုက်သည်။

လင်းယွမ်လည်း တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားကာ နောက်မှ ပေါ့ပါးစွာ လိုက်ပါသွားသည်။

အနောက်မှ ချူလျန်နှင့် ကျန်းယန်တို့ နှစ်ယောက်ကလည်း ချက်ချင်း ခုန်ချကာ နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။

မကြာမီမှာပင် လေးယောက်သား မြေပြင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

တည့်မတ်စွာ ဆင်းသက်လာမှုမှာ အမြင့်ပေ မိုင်အနည်းငယ်ခန့် ရှိမည်ဟု လင်းယွမ် ခန့်မှန်းလိုက်မိသည်။

ဤအမြင့်သည် နတ်သစ်ပင်ကျွန်းတစ်ခုလုံးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ပြောပလောက်သည့် ပမာဏမဟုတ်ပေ။

ဤမြေအောက်တွင် ပိုမိုကြီးမားသော ဟင်းလင်းပြင် ရှိနေသေးကြောင်း လင်းယွမ် ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့... ဟိုတုန်းက အပေါ်ကို တွယ်တက်ခဲ့တဲ့ နွယ်ပင်ကြီးကရော အခု ဘယ်လိုဖြစ်သွားပြီလဲ"

လင်းယွမ်က ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

အကယ်၍ ထိုနွယ်ပင်ကြီးသာ ဆက်လက် တည်ရှိနေပါက ရေလွှမ်းမိုးနေသည့် ကမ္ဘာကြီးမှ လူများစွာ တွယ်တက်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပါလော။

လင်းယွမ်၏ တွေးထင်မှုကို လုတရုံ နားလည်ပုံရပြီး ရယ်မောကာ "ဒီလေပေါ်ကျွန်းရဲ့ နှလုံးအမြူတေကို သန့်စင်ပြီးတဲ့နောက်မှာ နတ်သစ်ပင်ကျွန်းပေါ်က မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ကို ထိန်းချုပ်လို့ ရသွားပြီလေ"

"အဲဒီ နွယ်ပင်က တိတိကျကျပြောရရင် နတ်သစ်ပင်ကျွန်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပါပဲ... ဒါကြောင့် နှလုံးအမြူတေရဲ့ အစွမ်းကို သုံးပြီး အဲဒီနွယ်ပင်ကို မြေအောက်ကမ္ဘာထဲ တိုက်ရိုက် ပြန်ရုတ်သိမ်းထားလိုက်တယ်"

လင်းယွမ် အံ့သြသွားပြီး "ဒါဆို အဲဒီနွယ်ပင်ကနေတစ်ဆင့် ရေလွှမ်းနေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးဆီကို အချိန်မရွေး ပြန်သွားလို့ရတယ်ပေါ့" ဟု မေးလိုက်သည်။

လုတရုံက ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်း ပြန်ခေါင်းခါယမ်းကာ "အဲဒီလိုလည်း ပြောလို့မရဘူး... အဲဒီနွယ်ပင်မှာလည်း သက်တမ်း ကန့်သတ်ချက် ရှိတယ်... မိုးကြိုးတိမ်တိုက်တွေထဲကို ခဏခဏ ဝင်ထွက်နေရင် အကြီးအကျယ် ထိခိုက်ပျက်စီးနိုင်တယ်"

"နွယ်ပင်လေး တဖြည်းဖြည်း ပြန်ကောင်းလာဖို့ဆိုရင် ကိုယ့်ရဲ့ သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင်ကို သုံးပြီး အကြိမ်ကြိမ် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးဖို့ လိုတယ်"

ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ သူက မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်ပြန်ပြီး "တခါတလေကျရင် ဒီနတ်သစ်ပင်ကျွန်းကများ ကျွန်တော့်ကို သူ့ရဲ့ သခင်အဖြစ် တမင်ရွေးချယ်လိုက်တာလားလို့တောင် တွေးမိတယ်"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော့်အစွမ်းက သူ့ကို အသက်ဓာတ် ပျိုးထောင်ပေးဖို့ ကွက်တိ ဖြစ်နေလို့လေ"

လင်းယွမ်လည်း မှင်သက်သွားပြီး သူ၏ စကားနောက်သို့ လိုက်ကာ တွေးတောကြည့်မိသည်။

လေပေါ်ကျွန်းမှာ အသက်ရှိသေးတာလား။

သူက ချက်ချင်းပင် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး "လေပေါ်ကျွန်းဆိုတာက အာကာသ ဧရာမ သားရဲကြီး တစ်ကောင်ကောင်ရဲ့ အလောင်းပဲလေ... သူတို့တွေ သေဆုံးသွားတာ ကြာလှပြီ... နှလုံးအမြူတေနဲ့ ဦးနှောက်အမြူတေပဲ ကျန်တော့တာ... ယုတ္တိအရဆိုရင်တော့ အသက်ဓာတ် ရှိနေဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး"

လုတရုံက ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး "အာကာသ ဧရာမ သားရဲကြီး ဟုတ်လား" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

လေပေါ်ကျွန်း၏ အခြေခံသဘောသဘာဝမှာ အမှန်တကယ်တွင် ဧရာမ သားရဲကြီး တစ်ကောင်ကောင်၏ အလောင်းမှ ဖြစ်တည်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်းကို သူ မသိသေးပေ။

လင်ယွီရုံတို့၏ ဖော်ပြချက်အရ ဤအဆင့်ရှိ အလောင်းများသည် အာကာသထဲတွင် ရှင်သန်နိုင်စွမ်းရှိသော အစွမ်းထက် သန္ဓေပြောင်း သားရဲများ ဖြစ်ကြသည်။

လင်းယွမ်က လုတရုံအား ဤအကြောင်းအရာနှင့် ပတ်သက်သည့် အသိပညာများကို ရိုးရှင်းစွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

လုတရုံမှာ နားထောင်ရင်း အံ့သြမင်သက်သွားပြီး "ဒါက ဧရာမ သားရဲကြီး တစ်ကောင်ရဲ့ အလောင်းဆိုတာ တကယ်လား"

"ဆရာလင်း... သန္ဓေပြောင်းသားရဲတွေက အဆုံးစွန်အထိ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသွားရင် ဒီလောက် ဧရာမ အရွယ်အစားကြီး ဖြစ်လာနိုင်တာလား"

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး "သန္ဓေပြောင်းသားရဲတွေမှ မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော်တို့ လူသားတွေလည်း ဒီလိုအဆင့်မျိုးအထိ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနိုင်ပါတယ်"

"ခင်ဗျားရဲ့ သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင်တွေက ပြည့်ဝနေပြီး အားမနည်းတာကို ကြည့်ရရင်... မျိုးရိုးဗီဇ အရည်အသွေးမှတ်က အမှတ် ၁၀၀ ပြည့်နေလောက်ပြီ မဟုတ်လား"

လုတရုံက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်... ခိုက်ရီနည်းပညာ ကုမ္ပဏီက လူတွေရဲ့ အပြောအရဆိုရင်တော့ အမှတ် ၁၀၀ အထိ တကယ် ရောက်နေပါပြီ"

"နတ်သစ်ပင်ကျွန်းရဲ့ နှလုံးအမြူတေထဲကနေ မျိုးရိုးဗီဇ အမွေဆက်ခံမှု အချက်အလက်တွေကို ရထားလို့ နောက်တစ်ဆင့်က မျိုးရိုးဗီဇ ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းခြင်း ဆိုတာကိုတော့ သိထားတယ်"

"ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့အထိ မျိုးရိုးဗီဇ ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းခြင်း အဆင့်ကို ဝင်ရောက်ဖို့ ဘယ်လို စတင်ရမလဲဆိုတာ နားမလည်သေးဘူး"

နောက်တစ်ဆင့်မှာ မျိုးရိုးဗီဇ ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကို သူ သိထားသော်လည်း အမြဲတမ်းပင် နည်းလမ်းရှာမတွေ့ဘဲ ထိုအကြောင်းရင်းကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

လင်းယွမ်က ရယ်မောလိုက်သည်။ "နောက်မှ ထိုက်ယန်တောင်ကို လာခဲ့လေ... ကျွန်တော်တို့ ထိုက်ယန်တောင်မှာ မျိုးရိုးဗီဇ ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်ကို ရောက်နိုင်ဖို့ အထူးကူညီပေးတဲ့ စက်ကိရိယာတွေ ရှိတယ်... ခင်ဗျားကို ကူညီပေးလို့ ရတယ်"

လုတရုံမှာ ချက်ချင်းပင် အံ့သြဝမ်းသာသွားပြီး "အဲဒီလို စက်ကိရိယာတွေ ရှိသေးတာလား"

ချက်ချင်းဆိုသလို သူ သဘောပေါက်သွားသည်။ အခုလက်ရှိ ထိုက်ယန်တောင်က ခိုက်ရီနည်းပညာနှင့်ပင် အပြန်အလှန် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်နိုင်နေပြီ မဟုတ်ပါလော။

ဆရာလင်းတို့ကလည်း မျိုးရိုးဗီဇ ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းခြင်း အဆင့်ရှိ အစွမ်းပိုင်ရှင်များ ဖြစ်နေကြပြီဖြစ်ရာ ထိုက်ယန်တောင်တွင် ဤကဲ့သို့သော စက်ကိရိယာများ ရှိနေခြင်းမှာ မဆန်းကျယ်ပုံရပေ။

ထိုက်ယန်တောင်သည် အတိအကျ မည်ကဲ့သို့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာသနည်း၊ မည်သို့ ဤမျှ လျင်မြန်သော တိုးတက်မှုနှုန်း ရှိနေသနည်း ဆိုသည်ကို သူ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်ရန် ခက်ခဲနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူတို့ စကားပြောနေကြစဉ်မှာပင် လမ်းကွေ့လမ်းကောက်များမှတစ်ဆင့် လုတရုံတို့၏ မြေအောက် ခိုလှုံရေးစခန်းသို့ အလွန်လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာကြသည်။

"ဆရာလင်း... ဒါကတော့ ကျွန်တော်တို့ နေထိုင်တဲ့ နေရာပါပဲ"

လင်းယွမ် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ နေရာအနှံ့တွင် ပြောင်ရှင်းနေသော သစ်တောနက်ကြီးများကို တွေ့လိုက်ရပြီး သစ်ပင်တိုင်းမှာ ဓာတ်တိုင်များကဲ့သို့ ကြီးမားနေသည်။

လင်းယွမ် တစ်ပတ်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဤနေရာရှိ သစ်တောများသည် အခြား လေပေါ်ကျွန်းများ၏ အတွင်းပိုင်းရှိ အစာအိမ်ဧရိယာနှင့် အနည်းငယ် တူညီနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး ဤသစ်ပင်များမှာ ထိုအစာအိမ်များရှိ အမွေးအမျှင်များနှင့် တူညီနေသည်။

အဝေးရှိ ထောင့်တစ်နေရာတွင်မူ အမည်းရောင် သစ်တောများကို ရှင်းလင်းထားပြီး သစ်သားအိမ်များ ဆောက်လုပ်ထားကာ ထိုနေရာတွင် လူသားများ နေထိုင်လျက်ရှိသည်။

လုတရုံက လင်းယွမ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထိုနေရာသို့ အမြန်လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ချူလျန်နှင့် ကျန်းယန်တို့က ခြေတစ်လှမ်းဦးအောင် အရင်ပြေးသွားကြသည်။

"ကျွန်တော်တို့ ပြန်ရောက်ပြီ"

"ကျွန်တော်တို့ ပြန်ရောက်ပြီဟေ့"

သူတို့နှစ်ယောက် ပြန်ရောက်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် လှမ်းအော်နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ စိတ်ခံစားမှုများ မြင့်တက်နေသည်။ ဤအကြိမ်တွင် သူတို့သည် မြေအောက်မှ အမှန်တကယ် လွတ်မြောက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းရွှေ့နိုင်တော့မည်ကို သူတို့ ကောင်းစွာ သိရှိထားကြသည်။

မကြာမီမှာပင် လူအချို့ ပြေးလာကြသည်။

"ချူလျန်... ကျန်းယန်... မင်းတို့ ပြန်ရောက်လာကြပြီလား"

"လျန်လေး... အစ်ကိုကြီးလုရော ဘယ်မှာလဲ"

"ရှောင်ကျန်း... အစ်ကိုကြီးလုရော ဘယ်မှာလဲ"

"လျန်လေး... အပြင်ဘက် အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ"

"မင်းတို့ ဒီလောက် ပျော်နေတာကို ကြည့်ရရင်... သတင်းကောင်းတစ်ခုခုများ ပါလာလို့လား"

လူအုပ်ကြီးက အလျင်အမြန် ဝိုင်းအုံလာကြပြီး တစ်ယောက်တစ်ပေါက်ဖြင့် မေးမြန်းကြတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လျန်မင်ရှုနှင့် လီကျိကွမ်းတို့လည်း သတင်းကြားသဖြင့် လျင်မြန်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် အမြန်ဆုံး ရောက်ရှိလာကြသည်။

"ဖယ်ပေးကြပါဦး... ဖယ်ပေးကြပါဦး" လီကျိကွမ်းက လူအုပ်ကြီးကို အလျင်အမြန် ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

လျန်မင်ရှုက ချူလျန်နှင့် ကျန်းယန်တို့ကို အလျင်အမြန် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ပတ်ဝေ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း အနောက်တွင် ရှိနေသော လုတရုံကို မတွေ့ရသဖြင့် မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီးလုရော"

သူတို့နှစ်ယောက် စကားမပြောနိုင်ခင်မှာပင် လုတရုံက ရောက်လာပြီး "ငါ ဒီမှာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လျန်မင်ရှု၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော စိတ်မှာ နောက်ဆုံးတွင် အေးချမ်းသွားပြီး သူမက အလျင်အမြန် လျှောက်လာကာ "ရှင်တို့ အခက်အခဲ တစ်ခုခုများ ကြုံခဲ့ရသေးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

လုတရုံက ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဒီမှာ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ပါဦး"

သူက ကိုယ်ကို ဖယ်ပေးလိုက်ရာ လင်းယွမ်၏ အရိပ်အယောင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

လင်းယွမ်က လျန်မင်ရှုကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးယောင်သန်းနေကာ မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် သက်ပြင်းချချင်သော အမူအရာ ပေါ်လွင်နေသည်။

ဒီအမျိုးသမီးကို ထပ်မြင်ရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

လျန်မင်ရှု၏ သူငယ်အိမ်များလည်း တုန်လှုပ်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "လင်းယွမ်... ဆရာလင်း"

သူမ ရုတ်တရက် သတိဝင်လာပြီး လင်းယွမ်ကို ဆရာလင်းဟု အလျင်အမြန် ပြောင်းလဲခေါ်ဝေါ်လိုက်သည်။

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး "မတွေ့တာ ကြာပြီနော်" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

လျန်မင်ရှု၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူရော်သွားပြီး လင်းယွမ်ကို တွေ့လိုက်ရခြင်းက သူမအား အတိတ်က အရှက်ရဖွယ် ကိစ္စအချို့ကို ပြန်လည် သတိရသွားစေသည်။

ထိုအချိန်က သူမသည် ရှင်သန်နိုင်ရန်အတွက် ခန္ဓာကိုယ်ကို ရင်းခဲ့ရပြီး တိုက်ပိုင်ရှင် တိန့်ဟူ၏ သိမ်းပိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရကာ မိန်းမသုံးယောက်က ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို အတူတကွ ပြုစုခဲ့ရသည်။

ဤမျှ ကြာမြင့်သွားသည့်တိုင် တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမသည် ထိုကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းများကို အိပ်မက်မက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က တိန့်ဟူကို လင်းယွမ် သတ်ဖြတ်လိုက်ပြီးနောက် လျန်မင်ရှုသည် ရှင်သန်ရန်အတွက် လင်းယွမ်ကိုပါ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထပ်မံ ပေးအပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း လင်းယွမ်၏ ငြင်းပယ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် တိုက် (၇၅) ၏ အောက်ခြေလူတန်းစား ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ရှင်သန်ရန် အလွန် ခက်ခဲခဲ့သည်။

ထိုအချက်ကပင် သူမသည် နောက်ပိုင်းတွင် အသက်အန္တရာယ်ကို စွန့်စားကာ လိပ်ကျွန်းသို့သွား၍ ကံစမ်းရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သန္ဓေပြောင်းစွမ်းအင် နိုးထလာပြီးနောက်တွင် သူမသည် လုတရုံနှင့် ဝင်းလီလီတို့က လင်းယွမ်တို့၏ ခိုလှုံရေးစခန်းသို့ ပြန်သွားချင်သည့် အကြံအစည်အပေါ် သိပ်ပြီး စိတ်ဝင်စားမှု မရှိတော့ပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် အသစ်တည်ထောင်ထားသော ဤခိုလှုံရေးစခန်းတွင် လူတိုင်းက သူမကို နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ သဘောထားကာ လေးစားကြသည်။

ဤနေရာတွင် သူမ၏ အတိတ်ကို မည်သူမျှ မသိသလို၊ သူမ၏ ယခင်က အရှက်ရဖွယ် ဘဝကိုလည်း မည်သူမျှ မသိကြပေ။

သို့သော် ယခု လင်းယွမ်ကို ပြန်လည် တွေ့ရှိလိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ စိတ်လှုပ်ရှားမှုလည်း မရှိသလို၊ ဝမ်းသာမှုလည်း မရှိဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် အနည်းငယ် ကြောက်လန့်နေမိသည်။

သူမ၏ အတိတ်က အရှက်ရဖွယ် ကိစ္စရပ်များကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖော်ထုတ်လိုက်မည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

လက်ရှိ သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အဆင့်အတန်းများ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။

"ဆရာ... ဆရာလင်း"

သူမ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်နေပြီး ပြုံးရန် အခက်အခဲဖြင့် ကြိုးစားကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

လင်းယွမ်က မျက်မှောင်အနည်းငယ် တွန့်လိုက်မိသည်။ သူမ၏ စိတ်ခံစားမှုများ ဤမျှ ရှုပ်ထွေးနေမည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

တစ်ဖက်လူသည် သူ့ကို မြင်ရခြင်းအတွက် ဝမ်းသာနေပုံ မပေါ်ကြောင်းသာ ခံစားလိုက်ရသည်။

လင်းယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ လည်ပတ်သွားပြီး ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများက သူမကို "အမလျန်" "အမရှု" စသည့် အခေါ်အဝေါ်များဖြင့် ခေါ်ဝေါ်နေကြသည်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ စိတ်ထဲရှိ အတွေးအချို့ကို သူ ချက်ချင်းပင် အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်မိသည်။

"အင်း... ခင်ဗျားတို့အားလုံး အသက်ရှင်နေကြသေးတာကို မြင်ရတာ တကယ်ကို ကောင်းပါတယ်" လင်းယွမ်က နူးညံ့သော မျက်နှာထားဖြင့် ဤသို့ ပြောလိုက်သည်။

လျန်မင်ရှု အနည်းငယ် မှင်သက်သွားပြီး "ကျွန်မကို မှတ်မိသေးတာလား" ဟု မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

မိန်တုဥယျာဉ်ရှိ မြောက်မြားစွာသော နေထိုင်သူများထဲတွင် အောက်ခြေအဆင့်သို့ ကျဆင်းသွားသော သူမကဲ့သို့ လူတစ်ယောက်ကို လင်းယွမ် မှတ်မိရန် မဖြစ်နိုင်ဟုသာ သူမ ထင်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် လင်းယွမ်က သူမကို မှတ်မိနေသေးမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ပြောမပြတတ်အောင် နွေးထွေးသော ခံစားချက်များ စီးဆင်းသွားသည်။

လုတရုံက အချိန်ကိုက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမှာ ဆက်မပြောကြပါနဲ့... အိမ်ထဲသွားပြောကြတာပေါ့... အားလုံးပဲ လူစုခွဲလိုက်ကြ... ဘာပြဿနာရှိရှိ ချူလျန်နဲ့ ကျန်းယန်တို့ကို အရင်မေးထားကြ... ခဏနေရင် အားလုံးနဲ့ အစည်းအဝေး လုပ်မယ်"

လူအုပ်ကြီးက လင်းယွမ်ကို စပ်စုချင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။

ဆက်ရန်...