အခန်း ၉၄

အခန်း(၉၄)

‘ သူ မယုံဘူး…’

နတ်ဆရာသည် ဦးခေါင်းခွံ တောင်ဝှေးကို ထပ်မံ မြှောက်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ရွတ်ဖတ်သံမှာ ပို၍ မြန်ဆန်လာ၏။

အဆိပ်ရှိသော မြွေများကဲ့သို့ မရေမတွက်နိုင်သော မှော်နက်စွမ်းအင် မြှားများသည် မြို့ရိုးပေါ်သို့ မိုးရွာချသကဲ့သို့ ပျံသန်းလာကြသည်။

သို့သော် ခုနကကဲ့သို့ပင်

ဤမှော်နက်စွမ်းအင် မြှားများသည် လမ်းခုလတ်သို့ ရောက်သည်နှင့် ထူးဆန်းစွာပင် ပျက်ပြယ်သွားကြသည်။

မူလက မိစ္ဆာအတတ်ကြောင့် ရူးသွပ်နေသော စစ်သည်များမှာ ရေအေးနှင့် အပက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးထဲမှ နီမြန်းမှုများ ပျောက်ကွယ်ကာ မိမိတို့လက်ထဲမှ ဓားများနှင့် သွေးအိုင်ထဲမှာ လဲကျနေသော ရဲဘော်များကို ကြည့်ရင်း နာကျင်စွာဖြင့် အော်ဟစ် ငိုကြွေးကြတော့သည်။

“ငါ့ရဲ့ မိစ္ဆာစွမ်းအားတွေ... ငါ့ရဲ့ အင်အားတွေက... ဘာလို့ ဒီနေရာမှာ ဖိနှိပ်ခံနေရတာလဲ”

နတ်ဆရာ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖပ်သွားပြီး၊ နဖူးမှ ချွေးစေးများပင် ထွက်လာသည်။

သာရှစစ်စခန်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရား သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင် ရှိနေသကဲ့သို့ သူ ခံစားနေရသည်။

ထိုသတ္တဝါကြီးမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြောက်ခမမ်းလိလိ အရှိန်အဝါသည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကိုပင် တုန်လှုပ်စေသည်။

ထိုအရှိန်အဝါသည် အလွန်ပင် ပြင်းထန်ပြီး သန့်ရှင်းလှသဖြင့် သူ၏ ယုတ်ညံ့သော မိစ္ဆာအတတ်အတွက် အဆိုးဆုံး ရန်သူပင် ဖြစ်သည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး ၊ သာရှစစ်တပ်ထဲမှာ ဘယ်တုန်းက ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး ရှိသွားတာလဲ”

သူသည် သူ၏ အင်အားကို အစွမ်းကုန် သုံး၍ ထိုစွမ်းအင်၏ မြစ်ဖျားခံရာကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ ထိုစွမ်းအင်မှာ ပင်လယ်ပြင်ကြီးကဲ့သို့ ကျယ်ပြောပြီး နေရာအနှံ့မှာ ရှိနေသဖြင့် ရှာဖွေရန် မဖြစ်နိုင်ခဲ့ချေ။

“ ဒါ အခွင့်အရေးပဲ”

ချင်ချန်းသည် ဤစစ်မြေပြင် အခွင့်အရေးကို ဘယ်တော့မှ လက်လွှတ်ခံမည် မဟုတ်ပေ။ ရန်သူ၏ မိစ္ဆာအတတ်သည် ပျက်ပြယ်သွားမှန်း သူ ချက်ချင်းပင် သတိထားမိလိုက်သည်။

သူသည် ခွန်အားများကို စုစည်းကာ အဆုတ်ကွဲမတတ် ဟစ်ကြွေးလိုက်သည်။

“ တဖက်လူရဲ့ မှော်ပညာတွေက ပျက်ပြယ်သွားပြီ စစ်သည်တို့... ငါနဲ့အတူ တိုက်ကြစမ်း ၊ သေဆုံးသွားတဲ့ ရဲဘော်တွေအတွက် ကလဲ့စားချေကြမယ် ”

“သတ်”

ကြာမြင့်စွာ ဖိနှိပ်ခံထားရသော ဒေါသနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများသည် ဤအချိန်တွင် ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

မိစ္ဆာအတတ်၏ အနှောင့်အယှက် မရှိတော့သဖြင့် သာရှ စစ်သည်များသည် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသော ကျားသစ်များကဲ့သို့ အံ့သြဖွယ်ရာ ကောင်းသော တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းများကို ပြသကြလေတော့သည်။

သူတို့သည် ဟိန်းဟောက်ရင်း ရန်သူဘက်မှ မြို့သိမ်းလှေကားများကို တွန်းချကာ၊ မြို့ရိုးပေါ် သို့ တက်လာသော လူရိုင်းမျိုးနွယ်စုဝင် စစ်သည်များကိုလည်း သတ်ဖြတ်လေတော့၏။

တိုက်ပွဲ အခြေအနေမှာ တစ်ခဏချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

လူရိုင်းမျိုးနွယ်စု တပ်မတော်သည် နတ်ဆရာ၏ မိစ္ဆာအတတ် အကူအညီကို မရရှိတော့သည့်အတွက် ပင်မကျောရိုး ပြတ်တောက်သွားသကဲ့သို့ တစ်စစီ ပြိုကွဲသွားတော့၏။

“ဆုတ် တပ်ဆုတ်ကြ ၊ မြန်မြန် ဆုတ်ကြ”

နတ်ဆရာသည် သာရှစစ်စခန်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာကို ထိတ်လန့်စွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူ့ကို ကြောက်လန့်စေသော ထိုအင်အားသည် ယခုထိတိုင် ရှိနေဆဲပင်။ သူသည် စစ်မြေပြင်တွင် ဆက်မနေရဲတော့ဘဲ တပ်ဆုတ်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။

လူရိုင်းမျိုးနွယ်စု တပ်မတော်ကြီးသည် ပင်လယ်ဒီရေ ကျသွားသကဲ့သို့ ဆုတ်ခွာသွားလေ၏။

မြို့ရိုးထက်တွင် ပျက်စီးမှုများနှင့်အတူ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်လာသော သာရှစစ်သည်များသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သူတို့၏ ကျယ်လောင်သော အောင်ပွဲခံသံများသည် ကောင်းကင်ယံမှ တိမ်တိုက်များကိုပင် လွင့်စင်သွားစေမတတ် ပြင်းထန်လှသည်။

ချင်ချန်းသည် မြို့ရိုးပေါ်တွင် ရပ်ကာ ဆုတ်ခွာသွားသော ရန်သူများကို ကြည့်နေသော်လည်း အနည်းငယ်မျှ ဝမ်းသာခြင်း မရှိပေ။

သူသည် နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ထားမိသည်။

စောနက မည်သည့်အရာများ ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို သူ မသိပေ။

သို့သော် သူ သိလိုက်ရသည်မှာ အရေးကြီးဆုံး အချိန်တွင် စစ်မြေပြင်တွင် မမြင်ရသော အင်အားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့ကို အသာစီးရစေခဲ့သည် ဆိုသော အချက်သာပင်။

ထို “အရှိန်အဝါ” ကြောင့်သာ သူတို့ အနိုင်ရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

‘မဟုတ်မှလွဲရော... အဲဒီကောင်လေးပဲလား’

ချင်ချန်း၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ရှောင်ရှန်း၏ ပျင်းရိပျင်းတွဲ မျက်နှာကို မြင်ယောင်လာမိသည်။

သို့သော် ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပါက ၊ ဤသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။ ထိုကောင်လေးမှာ ယခုအချိန်တွင် စစ်တဲထဲ၌ ကြောက်လန့်တုန်ရီနေလောက်ပြီ ဖြစ်ရာ၊ ဤကဲ့သို့ နတ်ဘုရားအစွမ်းများနှင့် မည်သို့ ပတ်သက်နိုင်မည်နည်း။

……

“ဝါးး... ”

စစ်တဲအတွင်း၌ ရှောင်ရှန်းတစ်ယောက် သန်းဝေလိုက်ရင်း ကုတင်ပေါ်မှ ထထိုင်လိုက်သည်။

သူသည် အကြောဆန့်လိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံး သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားပြီး အားအင်များဖြင့် ပြည့်ဝနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဘယ်လို ဖျားအောင် လုပ်ရမလဲ” ဟု တွေးရင်း ပင်ပန်းခဲ့သမျှမှာလည်း လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

“ထူးဆန်းတာပဲ၊ ဒီတစ်ခါ အိပ်ရတာ အတော်လေး နေလို့ကောင်းတယ်”

သူသည် မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ရင်း ၊ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် အနည်းငယ် ယားယံနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ခြင်ကိုက်ထားသကဲ့သို့ပင်။

သူ၏ မသိစိတ်က ထိုနေရာလေးကို လက်နှင့် ကုပ်လိုက်မိသည်။

“ထူးဆန်းတယ်၊ ဘာလို့ ဒီနားက ယားနေပါလိမ့်”

သူသည် တိုးတိုးလေး ညည်းညူလိုက်သည်။

သူ အိပ်မောကျနေစဉ်အတွင်း ၊

မိမိသည် တပ်တစ်ခုလုံး၏ ကယ်တင်ရှင်ကြီး ဖြစ်ခဲ့ပြန်သည်ကိုတော့ မသိလိုက်ရရှာပေ။