အခန်း ၉၆

အခန်း(၉၆)

“ဒီကလေးရဲ့အချိန်မရောက်သေးဘူး၊ ဉာဏ်အလင်းရအောင် အတင်းအကျပ်လုပ်ရင် သူ့လမ်းကြောင်း ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်.. သူကိုယ်တိုင် ဘာလုပ်နေမှန်း မသိတာကပဲ အဲ့တာ အကောင်းဆုံးအချက်ပဲ”

ရဟန်းအိုကြီး၏ မျက်လုံးထဲတွင် ချီးကျူးသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေခဲ့သည်။

"ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိလုပ်ဆောင်တဲ့ ကောင်းမှုကုသိုလ်တွေက အကျိုးမပေးဘူး"

" သူ့ရဲ့ 'မရည်ရွယ်ဘဲ လုပ်ဆောင်တဲ့ လုပ်ရပ်' ဟာ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေနဲ့ ကိုက်ညီနေပြီး ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်တဲ့ ငါတို့ထက် အများကြီးသာလွန်တယ်”

ကိုရင်လေးမှာ နားလည်တစ်ချက် နားမလည်တစ်ချက် ဖြစ်နေသည်။

ရဟန်းအိုကြီးသည် ဟွမ်ဖုန်းခံတပ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သွေးမြေကျနေသော မြို့ရိုးနှင့် သောင်းနှင့်ချီသော စစ်သည်များ၏ အသက်လုပွဲမှာ အသိုက်အတွက် တိုက်ခိုက်နေကြသော ပုရွက်ဆိတ်များလိုပင် အရေးမပါလှပေ။

လူသားတို့၏ ပျော်ရွှင်မှု၊ ဝမ်းနည်းမှု၊ မင်းဆက်များ၏ ထွန်းကားမှုနှင့် ကျဆုံးမှုများသည် ဖြတ်သန်းသွားသော တိမ်တိုက်များသာ ဖြစ်သည်။

တဲအတွင်း၌ “အသုံးမကျအောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ” စဉ်းစားနေသော လူငယ်လေး၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ထူးခြားသော “အရှိန်အဝါ” လေးတစ်ခုကသာ သူ၏ အာရုံကို အမှန်တကယ် ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့သည်။

...

မြို့ရိုးပေါ်တွင် ချင်ချန်းသည် နတ်ဆရာ၏ မိစ္ဆာအတတ် ပျက်ပြယ်သွားရသည့် အကြောင်းရင်းကို စုံစမ်းခိုင်းလိုက်သည်။

သို့သော် စုံစမ်းသူများမှာ ဘာမှ ရှာမတွေ့ဘဲ ပြန်လာကြသည်။ စစ်တပ်အတွင်းရှိ သိုင်းပညာရှင် အကြံပေးများပင် ဘာမှ မပြောနိုင်ကြပေ။

သူတို့သည် မိစ္ဆာအတတ်၏ အဆိုးရွားဆုံး နေရာများကို လေ့လာပြီးနောက် ဤသို့ ကောက်ချက်ချလိုက်ကြသည်။

“စစ်သူကြီးကို တင်ပြပါတယ် ၊ ကျွန်တော်မျိုး အထင်တော့ စစ်မြေပြင်ရဲ့ သတ်ဖြတ်မှု အရှိန်အဝါတွေက ပြင်းထန်လွန်းလို့ အဲဒီ မိစ္ဆာအတတ်က ချို့ယွင်းသွားတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”

“စစ်မြေပြင် အရှိန်အဝါ ဟုတ်လား”

ချင်ချန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

ထိုအဖြေကို သူကိုယ်တိုင်ပင် အယုံအကြည်မရှိချေ။

သူသည် စစ်မြေပြင်တွင် တစ်သက်လုံး နေထိုင်လာခဲ့သူ ဖြစ်ပြီး၊ မိစ္ဆာအတတ်သည် စစ်မြေပြင်၏ အရှိန်အဝါကြောင့် အလိုအလျောက် ပျက်စီးသွားသည့် ဖြစ်ရပ်မျိုး တစ်ခါလေးမျှ မရှိခဲ့ဖူးချေ။

သူ၏ အကြည့်သည် စစ်တပ်နောက်ဘက်ရှိ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ စစ်တဲဘက်သို့ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိသွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

သူသည် ဘေးနားရှိ ကိုယ်ရံတော်ခေါင်းဆောင်ကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“သွားမေးလိုက်စမ်း... အိမ်ရှေ့စံမင်းသား... ဒီနေ့ ဘယ်လို အိပ်ပျော်သွားလဲဆိုတာ ”

ဤသည်မှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိသည် ဟု ထင်ရသော်လည်း ၊ သူ၏ ပြင်းထန်သော ပင်ကိုအသိစိတ်က ရှောင်ရှန်းကို ဤကိစ္စမှ ဖယ်ထုတ်၍ မရကြောင်း ပြောနေခဲ့သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ၊ မြို့အပြင်ဘက်မှ လူရိုင်းမျိုးနွယ်စုတို့၏ ခရာသံသည် တစ်ဖန် ထွက်ပေါ်လာပြန်၏။

စစ်သည်များမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို လက်နက်များကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ရင်း တင်းမာသွားကြသည်။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လူရိုင်းမျိုးနွယ်စု၏ တိုက်စစ်မှာ ဟန်ပြသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် တပ်ဖွဲ့ငယ်လေးများကို စေလွှတ်၍ အဝေးကနေသာ ရန်စခိုင်းထားပြီး ၊ မြို့ရိုးနားသို့ မချဉ်းရဲကြပေ။

နတ်ဆရာသည် နောက်တစ်ကြိမ် ရှေ့သို့ ထွက်လာပြန်သည်။ သူသည် သတိကြီးစွာဖြင့် ၎င်း၏ တောင်ဝှေးကို မြှောက်၍ မိစ္ဆာအငွေ့အသက် အနည်းငယ်ကို မြို့ရိုးဘက်သို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ထိုအငွေ့အသက်မှာ လမ်းခုလတ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် ၊ သူ ထင်ထားသည့်အတိုင်း ထူးဆန်းစွာပင် အားပျော့သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

သူ မကျေနပ်ဘဲ လမ်းကြောင်းပြောင်း၍ စစ်တပ်၏ ဘေးတောင်ပံဘက်သို့ ပစ်ကြည့်ပြန်၏။ သူ၏ မိစ္ဆာစွမ်းအားများသည် အနည်းငယ် ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရသော်လည်း ၊ အလုပ်လုပ်နိုင်သေးကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

သို့သော် သူ၏ ပစ်မှတ်ကို မြို့ရိုးအလယ်က အမိန့်ပေးစင် သို့မဟုတ် စစ်သည်အမြောက်အမြား စောင့်ကြပ်ထားသော စစ်တပ်အလယ်ပိုင်း (အိမ်ရှေ့စံမင်းသားရှိရာ) သို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်နှင့် ၊ သူ့ကို ထိတ်လန့်စေသည့် ဖိနှိပ်မှုကြီးမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

အကြိမ်ကြိမ် စမ်းသပ်ပြီးနောက်၊ နတ်ဆရာနှင့် လူရိုင်းမျိုးနွယ်စု စစ်သူကြီးများသည် ကြောက်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော အဖြေတစ်ခုကို ရရှိသွားခဲ့ကြသည်။

ဤသည်မှာ သာရှစစ်စခန်း၊ အထူးသဖြင့် အလယ်ဗဟို ဧရိယာသည် “မှော်အတတ် တားမြစ် နယ်မြေ” တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းပင်။

သူတို့၏ မိစ္ဆာအတတ်များသည် ဤနေရာတွင် လုံးဝ အသုံးမဝင်ပေ။

ဤတွေ့ရှိချက်ကြောင့် လူရိုင်းမျိုးနွယ်စုဝင် ခေါင်းဆောင်များမှာ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်သွားကြသည်။

သူတို့သည် မိစ္ဆာအတတ်များကို ထပ်မံ အသုံးမပြုဝံ့တော့ချေ။ ဤသို့ဖြင့် သာရှ စစ်တပ်ကြီးမှာ ယာယီတည်ငြိမ်သော အနေအထားတွင် ရှိနေခဲ့သည်။

တောင်ကြားထဲတွင် ရဟန်းအိုကြီးသည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးမိလိုက်သည်။

သူသည် လှည့်ထွက်လိုက်ပြီး ကိုရင်လေးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“သွားကြစို့၊ ဒီက ကိစ္စတွေ ပြီးပြီ ၊ နောက်ထပ် ‘စစ်တုရင်ကွက်’ ကို သွားကြည့်ရအောင်”

ကိုရင်လေးမှာ ကြောင်သွားသည်။

“ဆရာ၊ ဘယ်ကို သွားမှာလဲ "

ရဟန်းအိုကြီးသည် တံမြက်စည်းကို ကိုင်ကာ အဝေးသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားရင်း သူ၏ အသံမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျံ့လွင့်သွားခဲ့လေသည်။

“ဒီစစ်တုရင်ပွဲက ပိုပိုပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလာပြီ”