အခန်း (၈၇၃-၈၇၄)

အခန်း (၈၇၃) - ဦးလေးလေး ကျိုးရွှမ်၊ ရှေးဟောင်းယွမ်မုံကျောက်၊ မိစ္ဆာသံနှင့် ဂိုဏ်း၏ ကြေကွဲဖွယ် အပြောင်းအလဲ

စစ်ချန်းဝမ်သည် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့တိုးသွားသည်။ သူမကို သတ်ရန် ကြိုးစားနေသည့် ဤရူးသွပ်နေသော လူရမ်းကားမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက လောကအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာရင်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည့် သူမ၏ ဦးလေးလေး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားပေ။

ရော်ဖူတောင်သည် ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ အဆင့်မြင့် ပညာရှင်အားလုံး ကျဆုံးကုန်ကြရာ သူမ တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုကဲ့သို့ နေရာမျိုးတွင် သူမ၏ ဦးလေးလေးနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပါ။

စစ်ချန်းဝမ်သည် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့တိုးကာ လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ကို ဓားသဖွယ် စုလိုက်ပြီး ဦးလေးလေး၏ နဖူးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ထောက်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှ သူမ သတိပြုမိသည်မှာ ဦးလေးလေး၏ မျက်လုံးအစုံမှာ မီးခိုးဖြူရောင် ပြောင်းလဲနေပြီး လုံးဝ မျက်စိကွယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ဤနတ်စွမ်းရည်မှာ ဝိညာဉ်ကို တည်ငြိမ်စေသည့် အစွမ်းရှိသော်လည်း စစ်ချန်းဝမ်၏ မှော်အတတ် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် သူမ၏ နားထဲတွင် တိုးတိုးလေး ပြောဆိုသံများ ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရပြီး နှလုံးသားထဲတွင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကြီးတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ပင်။

စစ်ချန်းဝမ်၏ ကြည်လင်လှသော ဓားနှလုံးသား ဖြင့်ပင် တစ်ခဏအတွင်း ဝိညာဉ် လွင့်ထွက်သွားလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သူမသည် ထိုနတ်စွမ်းရည်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်မှာ ကပ်စေးနှဲဖြင့် ကပ်ထားသကဲ့သို့ ခွာ၍မရတော့ပေ။

စစ်ချန်းဝမ်သည် နှာခေါင်းထဲမှ ပူနွေးသောအာရုံကို ခံစားလိုက်ရပြီး သွေးများ စီးကျလာသည်။ ထို့နောက် နားနှင့် ပါးစပ်တို့မှလည်း သွေးများ စတင်စီးကျလာတော့သည်။

သူမ၏ နားထဲတွင် တစ်ခါတစ်ရံ တိုးတိုးလေး ပြောဆိုသံများ၊ တစ်ခါတစ်ရံ လူပေါင်းသောင်းချီ၍ တရားရွတ်ဆိုနေသည့် အသံများ ကြားနေရပြီး ခေါင်းထဲတွင် မူးဝေလာကာ ဝိညာဉ်ထဲတွင်လည်း အညစ်အကြေး စိတ်ကူးများစွာ ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

ရုတ်တရက်...

သူမ၏ ပခုံးပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက် လာရောက်တင်လိုက်သည်ကို သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော နတ်အလင်းတန်းတစ်ခု စစ်ချန်းဝမ်၏ စိတ်အာရုံထဲသို့ စီးဝင်လာပြီး ထိုထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကြီးမှာ ဒီရေအလား ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။ တိုးတိုးလေး ပြောဆိုသံများရော၊ လူပေါင်းသောင်းချီ၍ တရားရွတ်ဆိုသံများပါ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။

စစ်ချန်းဝမ်သည် ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"ခုနက ဘယ်လို စွမ်းအားမျိုးလဲ၊ ဘာလို့ ငါ့ရဲ့ စိတ်အာရုံကို တစ်ခဏချင်းမှာပဲ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတာလဲ"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး"

စစ်ချန်းဝမ်က လီယန်ချူဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ စစ်ချန်းဝမ်၏ ပုံစံကို ကြည့်ရုံနှင့်ပင် ခုနက မိစ္ဆာသံ ၏ သက်ရောက်မှုကို ခံလိုက်ရမှန်း သိသာလှသည်။

"ဒီလူကို မင်းသိတာလား" ဟု လီယန်ချူက အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။ ခုနက စစ်ချန်းဝမ်သည် ဝိညာဉ်ကို ချော့မြှူသည့် အတတ်ကို အသုံးပြုခဲ့ကြောင်း သူ သတိပြုမိသည်။

စစ်ချန်းဝမ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ

"ဒါက ကျွန်မရဲ့ ဦးလေးလေး ကျိုးရွှမ် ပါ၊ ဟိုးအရင်က လောကအနှံ့ လှည့်လည်သွားရင်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တာ၊ အခု ဒီမှာ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

စစ်ချန်းဝမ်သည် စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ရေရွတ်နေမိသည်။

ဦးလေးလေးမှာ ထိုစဉ်က အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ပါရမီထူးချွန်သူ ဖြစ်သည်။ လေကိုစီးကာ ဓားကို အသုံးချနိုင်သည့် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဆရာသခင် ရှန်းချန်းချူ က ပြောဖူးသည်မှာ ဦးလေးလေး၏ ဓားပညာ ပါရမီမှာ ရော်ဖူတောင်၏ သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် ထိပ်တန်း ငါးဦးစာရင်း၌ ပါဝင်ပြီး မြေပြင်နတ်ဘုရား ဖြစ်လာနိုင်မည့်သူဟု ဆိုခဲ့သည်။

စစ်ချန်းဝမ် အပါအဝင် ငယ်ရွယ်သော တပည့်များမှာ ဦးလေးလေး၏ ဒဏ္ဍာရီများကို နားထောင်ရင်း ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ဦးလေးလေးမှာ လွတ်လပ်၍ စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ နေတတ်သော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ဆံပင်ဖားလျားနှင့် ထုံထိုင်းရူးသွပ်နေသော လူရမ်းကားတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်ရသောအခါ စိတ်မကောင်းစရာပင်။

လီယန်ချူက စဉ်းစားကာ ပြောလိုက်သည်

"မင်းရဲ့ ဦးလေးလေးရဲ့ စိတ်အာရုံထဲက အဲဒီစွမ်းအားက အရမ်းကို ထူးဆန်းလွန်းတယ်၊ မင်း မဆင်မခြင် လက်နဲ့မထိနဲ့၊ မဟုတ်ရင် အလကားနေရင်း အသက်ဆုံးရှုံးလိမ့်မယ်"

စစ်ချန်းဝမ်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ ခုနကသာ ဤအစ်ကိုကြီး မကူညီခဲ့လျှင် သူမ မည်သို့ဖြစ်သွားမည်ကို မတွေးရဲပေ။

"ဦးလေးလေးက ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ အခုလို အခြေအနေမျိုး ရောက်သွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

စစ်ချန်းဝမ်၏ လေသံမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းနည်းနေပုံရသည်။

လီယန်ချူက အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်

"ငါ သူ့ကို ကုသပေးဖို့ ကြိုးစားကြည့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ အောင်မြင်မလား မအောင်မြင်ဘူးလား ဆိုတာကတော့ ကံတရားအပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မယ်"

စစ်ချန်းဝမ်က ကြားသောအခါ စဉ်းစားကာ ပြောသည်

"အဲဒီစွမ်းအားက အရမ်းကို ယုတ်မာညစ်ထည်းလွန်းတယ်၊ အစ်ကိုကြီးက လူကယ်ဖို့အတွက်နဲ့ စွန့်စားတာက နည်းနည်း အန္တရာယ်များလွန်းတယ်၊ ဒီကိစ္စက... မလုပ်သင့်ဘူး ထင်တယ်"

"ဒီမိန်းကလေးက စိတ်ထားတော့ ကောင်းသားပဲ..."

လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်ကာ

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ငါ့မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်း ရှိပါတယ်"

သူသည် ခုနစ်သိန်း ကုသိုလ်အဆင့်ရှိသည့် နတ်ရတနာ စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်း ကို အသက်သွင်းလိုက်ရာ လင်းလက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ကျိုးရွှမ်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ဤစိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်းမှာ ဝိညာဉ်ကို စောင့်ရှောက်ခြင်း၊ စိတ်အညစ်အကြေး များ၏ နှောင့်ယှက်မှုကို မခံရစေခြင်း၊ ဝိညာဉ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းနှင့် ပြင်ပမှ မိစ္ဆာများ၏ လှည့်စားမှုကို ကာကွယ်ပေးခြင်း စသည့် အစွမ်းများ ရှိသည်။

အလင်းတန်းမှာ ကျိုးရွှမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်ကို အကာအကွယ်ပေးလိုက်ရာ၊ ထိုမင်္ဂလာမရှိသော ထူးဆန်းသည့် စွမ်းအားများမှာ စတင် ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။ သို့သော် ထိုစွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ခေါင်းမာလှပြီး ကျိုးရွှမ်၏ ဝိညာဉ်နှင့် အလွန်နက်နဲစွာ ရောယှက်နေသဖြင့် ခဏချင်းနှင့် ဖယ်ရှားပစ်ရန် ခက်ခဲနေသည်။

လီယန်ချူသည် စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်းကို ဆက်တိုက် အသက်သွင်းလိုက်ရာ ကျိုးရွှမ်၏ ဝိညာဉ်ထဲတွင် အလင်းတန်းများ လင်းလက်လာပြီး အသက်ဓာတ်များ ပြန်လည် နိုးထလာခဲ့သည်။ ထိုမင်္ဂလာမရှိသော စွမ်းအားများကို လုံးဝ မဖယ်ရှားနိုင်သေးသော်လည်း ကျိုးရွှမ်၏ အရှိန်အဝါမှာ များစွာ တည်ငြိမ်သွားပြီး မရုန်းကန်တော့ပေ။

သူ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ တည်ငြိမ်လာပြီး သေချာကြည့်လျှင် သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ မီးခိုးဖြူရောင်မှာ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားသည်ကို တွေ့ရမည်။

"ဒီအရှိန်အဝါက နည်းနည်း ရင်းနှီးနေသလိုပဲ၊ နယ်ပယ်ပြင်ပက မိစ္ဆာ တွေနဲ့ တူနေတယ်"

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ခုနစ်သိန်း ကုသိုလ်မှတ်အဆင့် နတ်ရတနာကို အသုံးပြုရခြင်းမှာ လီယန်ချူအတွက်လည်း အင်အားကုန်ခမ်းမှု မနည်းလှပေ။ သို့သော် အဆုံးအထိပင် ကျိုးရွှမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ မင်္ဂလာမရှိသော စွမ်းအားများကို လုံးဝ ဖယ်ရှား၍ မရခဲ့ပေ။

"ဒီစွမ်းအားက တကယ့်ကို ခေါင်းမာတာပဲ"

လီယန်ချူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

စစ်ချန်းဝမ်က ပြောသည်

"အစ်ကိုကြီးမှာ ဒီလို ရတနာမျိုး ရှိနေတာပဲ၊ လုံးဝ မဖယ်ရှားနိုင်သေးပေမဲ့ ဦးလေးလေးရဲ့ အရှိန်အဝါကတော့ အများကြီး ငြိမ်သက်သွားပါပြီ၊ စစ်ချန်းဝမ်က ကျေးဇူးတင်ရှိကြောင်း ဂါရဝပြုပါတယ်"

လီယန်ချူက လေးနက်စွာ ပြောသည်

"ငါ့အထင်တော့ မင်းရဲ့ ဦးလေးလေး ကိုယ်ပေါ်က အရှိန်အဝါက နယ်ပယ်ပြင်ပက မိစ္ဆာတွေနဲ့ တူတယ်၊ တစ်ခုခုနဲ့ ညစ်ညမ်း သွားသလိုပဲ"

စစ်ချန်းဝမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ

"နယ်ပယ်ပြင်ပ မိစ္ဆာတွေနဲ့ ညစ်ညမ်းသွားတာလား၊ အဲဒါဆိုရင်တော့ ဦးလေးလေးကို ရော်ဖူတောင်ကို အရင်ပြန်ခေါ်သွားပြီး၊ ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူ အဘိုးအေကြီးရဲ့ ဓား နဲ့ အကူအညီတောင်းမှ ရတော့မယ်"

လီယန်ချူသည် ရုတ်တရက် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ ဤရော်ဖူတောင် အမည်ကို သူ တစ်ခါမှ မကြားဖူးသော်လည်း ကြည့်ရသည်မှာ အတော်အတန် အစွမ်းထက်ပုံရသည်။ နယ်ပယ်ပြင်ပ မိစ္ဆာ၏ ညစ်ညမ်းမှုကို ခုနစ်သိန်း ကုသိုလ်မှတ်အဆင့်ရှိသည့် စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်းဖြင့်ပင် ဖယ်ရှားရန် ခက်ခဲနေသော်လည်း၊ စစ်ချန်းဝမ်က ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူ၏ ဓားဖြင့်ဆိုလျှင် အောင်မြင်နိုင်မည်ဟု ပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ထိုဓားမှာ စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်းထက်ပင် ပို၍ မြင့်မားသော အဆင့်ရှိနေခြင်းလော။

စစ်ချန်းဝမ်သည် အနည်းငယ် စဉ်းစားကာ သူမ၏ ခါးမှ အဝတ်အိတ်လေးကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး အိတ်ဝကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ထိုအခါ ပြင်းထန်သော စုပ်ယူမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ရော်ဖူတောင် ဦးလေးလေး ကျိုးရွှမ်မှာ ထိုအိတ်ထဲသို့ အရှင်လတ်လတ် စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

"ဒီသိုလှောင်အိတ်က လူကိုတောင် ထည့်လို့ရတာပဲ"

လီယန်ချူမှာ အံ့သြသွားသည်။ ၎င်းပေါ်မှ အရှိန်အဝါမှာ သာမန် သိုလှောင်အိတ်များနှင့် တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှ အစွမ်းထက်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားမိပေ။

"မင်းက ဝေမြို့ကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာတာလဲ၊ ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လို့ ဒီတတိယအဆင့် ဖုတ်ကောင်ကြီးနဲ့ တိုက်ခိုက်နေရတာလဲ"

စစ်ချန်းဝမ်က အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ ပြောပြသည်။

"ဒီတစ်ခေါက် လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ လောကကြီးကနေ ပျောက်ကွယ်သွားတာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ ယွမ်မုံကျောက် ကို လာရှာတာပါ၊ ဝေမြို့က တကယ့်ကို ရှားပါးတဲ့ အဝင်ဝတစ်ခု ဖြစ်ပြီးတော့၊ လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွေနဲ့ ဂူဗိမာန် အများကြီးကို ချိတ်ဆက်ထားတယ်၊ လျှို့ဝှက်ချက်တွေလည်း အများကြီး ရှိနေတယ်၊ ဒါကြောင့် ဒီမှာ လာပြီး ကံစမ်းကြည့်တာပါ"

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည် "ယွမ်မုံကျောက်"

စစ်ချန်းဝမ်က ရှင်းပြသည်

"ရှေးဟောင်း ယွမ်မုံကျောက် ထဲမှာ နတ်ဘုရားတွေ ပုန်းအောင်းနေထိုင်ကြတယ်၊ အရင်က ကျွန်မတို့ဂိုဏ်းက မုချန်း ဆရာကြီးနဲ့ လူတွေ အဲဒီထဲကို ဝင်သွားခဲ့ကြပေမဲ့ အခုထိ ဘာသတင်းမှ ပြန်မကြားရတော့ဘူး"

လီယန်ချူက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ခေတ်ကြီးတွင် နတ်ဘုရားများနှင့် သက်ဆိုင်သည့် အရာမှန်သမျှမှာ အင်အားစုများစွာ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ရရှိမည်မှာ သေချာသည်။

စစ်ချန်းဝမ်က ဆက်ပြောသည်

"ကျွန်မ ရှာဖွေနေတာ ရက်အတော်ကြာပြီ၊ အခု အဝင်ဝတစ်ခုကို တွေ့ထားတယ်၊ အဲဒါကို ဖွင့်ဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းမှာ ခုနက တတိယအဆင့် ဖုတ်ကောင်ကြီးက ဝုန်းခနဲ ပြေးထွက်လာတာပဲ"

လီယန်ချူက အံ့အားသင့်သွားပြီး၊ ခုနက ကျိုးရွှမ် ထွက်လာသည့် ဂူဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ မေးလိုက်သည်။

"ဟိုနေရာလား"

စစ်ချန်းဝမ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လီယန်ချူကို တစ်နေရာသို့ ခေါ်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးသာ ရှိပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပြောင်သလင်းခါနေကာ မြက်ပင်တစ်ပင်တောင် မပေါက်ပေ။ သူမသည် ကျောက်တုံးပေါ်သို့ ဓားချက်တစ်ချက်ကို အသာအယာ ပစ်လွှတ်လိုက်သော်လည်း ကျောက်တုံးမှာ ဘာမှ မဖြစ်ပေ။

စစ်ချန်းဝမ်က ညံ့လွန်း၍ မဟုတ်သလို ဤကျောက်တုံးကလည်း နတ်ကျောက်တုံး ဖြစ်နေ၍ မဟုတ်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျောက်တုံးပေါ်တွင် တားမြစ်ချက် အစီရင်အတတ်တစ်ခုကို ခင်းကျင်းထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို မဖျက်ဆီးမချင်း ဤကျောက်တုံးကို ဖျက်ဆီးရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။

လီယန်ချူသည် မျက်လုံးထဲတွင် နတ်စွမ်းအားကို သွင်းလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်မျက်စိ ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ၊ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် အလွန်မှိန်ဖျော့သော သေခြင်းအငွေ့အသက် များ ယိုစိမ့်ထွက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သာမန်အချိန်တွင် ပြဿနာမရှိသော်လည်း တစ်ခုခု ဖြစ်လာပါက ကြီးမားသော ပြဿနာ ဖြစ်လာနိုင်သည်။ ထို့ပြင် ဤနေရာမှ ထွက်လာသော သေခြင်းအငွေ့အသက်များမှာ အနီးအနားရှိ အလောင်းများကို စုပ်ယူစေပြီး ဖုတ်ကောင်များ ဖြစ်စေနိုင်သည်။

လီယန်ချူသည် ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ ယခင်က ဝေမြို့တောင်ထဲတွင် မြွေကြီး၏ သွေးများကို ဆေးလုံးဖော်စပ်စဉ်ကလည်း ဖုတ်ကောင်များနှင့် တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။

"ကြည့်ရတာ အဲဒီဖုတ်ကောင်တွေ ပေါ်လာတာက တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်ဘူးပဲ၊ ဒီနေရာက သေခြင်းအငွေ့အသက်တွေကို စုပ်ယူမိလို့ ဖြစ်မှာပဲ"

လီယန်ချူ၏ မျက်ခုံးများမှာ ဓားသဖွယ် ထက်မြက်နေပြီး စဉ်းစားနေမိသည်။ ဤနေရာမှ အငွေ့အသက်များ ယိုစိမ့်မှုကြောင့် တောင်ထဲတွင် သေဆုံးနေသော အလောင်းများကို ဆွဲဆောင်လိမ့်မည်။ သို့သော် အများအပြားသော ဖုတ်ကောင်များ ပေါ်ပေါက်လာရန်မှာ ဤနေရာတွင် အလောင်းများစွာ ရှိနေရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် အနီးအနားတွင် ဖုတ်ကောင်များကို မွေးမြူတတ်သော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ရှိနေနိုင်ကြောင်း သူ ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

ထိုသို့တွေးမိသောအခါ လီယန်ချူသည် အံ့သြမိသည်။ ဝေမြို့တောင်တန်းထဲတွင် အပြင်ပန်းကျင့်ကြံသူများ ပုန်းအောင်းနေသည်ကို သူ ဘာကြောင့် တစ်ခါမှ မသိခဲ့ရသနည်း။

သူသည် ရှေ့သို့တိုးကာ လက်ညှိုးဖြင့် အသာအယာ ထောက်လိုက်ပြီး တားမြစ်ချက်ဖျက်အတတ် ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ ဤအတတ်မှာ အမျိုးမျိုးသော အစီရင်အတတ်များကို ဖျက်ဆီးရန်အတွက် အထူးပြုသည်။

ထိုကျောက်တုံးကြီးပေါ်တွင် တံခါးပေါက်တစ်ခု ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လာသည်။ အစပိုင်းတွင် လူခေါင်းအရွယ်အစားသာ ရှိသော်လည်း၊ တဖြည်းဖြည်းနှင့် လူတစ်ကိုယ်စာ အရွယ်အစားအထိ ကြီးမားလာကာ အလင်းတန်းကာတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"ပွင့်သွားပြီ" ဟု လီယန်ချူက ပြောလိုက်သည်။

စစ်ချန်းဝမ် : "..............."

တံခါးပေါက် ပွင့်သွားသည်နှင့် ပြင်းထန်သော သေခြင်းအငွေ့အသက်များမှာ ယခင်ကထက် အဆပေါင်း ရာချီ၍ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။ လီယန်ချူမှာ ဘေးနားတွင် ရပ်နေသဖြင့် ထိုအငွေ့အသက်များကို တိုက်ရိုက် ထိတွေ့လိုက်ရသည်။

ဝုန်း

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုသေခြင်းအငွေ့အသက်များကို တိုက်ရိုက် ချေဖျက်လိုက်သည်။ သေခြင်းအငွေ့အသက်ကို မိမိ၏ စွမ်းအားအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း မှာ ကိုယ်ခံပညာ၏ လျှို့ဝှက်အတတ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ပေါက်ကွဲထွက်လာသော သေခြင်းအငွေ့အသက်များမှာ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် သန့်စင်သော စွမ်းအားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ စစ်မှန်သော သုံး‌ေရာင်ခြယ်မီးတောက် များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤမီးတောက်မှာ စိတ်၊ ဝိညာဉ်၊ ခန္ဓာ သုံးပါးကို တစ်သားတည်း ဖြစ်စေပြီး၊ ဤကဲ့သို့သော သေခြင်းအငွေ့အသက်များကို သန့်စင်ရန်အတွက် အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်သည်။

အညစ်အကြေးများကို ဖယ်ရှားကာ အလွန်သန့်စင်သော စွမ်းအားများအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ လီယန်ချူ တစ်ဦးတည်းနှင့်ပင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အဝင်ဝမှ ထွက်လာသော သေခြင်းအငွေ့အသက်များကို တားဆီးထားနိုင်ခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့သော အပြောင်းအလဲမှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခုကို အပျော်သဘော ဖွင့်လိုက်ခြင်းမှာပင် ဤမျှ ကောင်းကျိုးရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားပေ။ လမ်းပေါ်တွင် လျှောက်သွားရင်း ကံစမ်းမဲ ငါးသန်း ပေါက်လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုးပင်။

"ဒါက မင်းရှာနေတဲ့ ယွမ်မုံကျောက် လား၊ သေခြင်းအငွေ့အသက်တွေက ဒီလောက်များတာ၊ ကြည့်ရတာတော့ အဲဒီနေရာနဲ့ မတူဘူးနော်"

ဟု လီယန်ချူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

စစ်ချန်းဝမ်က စဉ်းစားကာ ပြောသည်

"ယွမ်မုံကျောက် ကို ကျွန်မလည်း မရောက်ဖူးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက သေခြင်းအငွေ့အသက်တွေ ဒီလောက်များနေတာကတော့ နတ်ဘုရားတွေ နေတဲ့နေရာထက်၊ မိစ္ဆာကြီးတွေရဲ့ ဂူဗိမာန်နဲ့ ပိုတူနေတယ်"

လီယန်ချူက အကြံပေးသည်

"ဒီကိုလည်း ရောက်လာပြီဆိုတော့၊ အထဲကို ဝင်ကြည့်ကြမလား"

စစ်ချန်းဝမ်က "ကောင်းပါပြီ" ဟု ဖြေသည်။

နှစ်ဦးသား လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါ၊ ဤနေရာမှာ နတ်ဘုရားများ နေထိုင်သည့်နေရာ မဟုတ်ဘဲ ရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်း တစ်ခု ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လီယန်ချူက ရေရွတ်လိုက်သည်

"ဒီနေရာမှာ သေခြင်းအငွေ့အသက်တွေ ဘာလို့ ဒီလောက်များနေလဲဆိုတာ မဆန်းတော့ပါဘူး၊ ဂူသင်္ချိုင်းပိုင်ရှင်ကတော့ သေချာပေါက် ဖုတ်ကောင်ကြီး ဖြစ်နေလောက်ပြီ"

စစ်ချန်းဝမ်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ တွေးမိသည်။

"ဒီအစ်ကိုကြီးက ဘာလို့ စိတ်လှုပ်ရှားနေသလို ဖြစ်နေရတာလဲ"

သူတို့နှစ်ဦး အထဲသို့ ဆက်လက် ဝင်သွားရာ၊ လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ မည်သည့် တားမြစ်ချက်ကိုမဆို လီယန်ချူက လက်လှုပ်ရုံဖြင့် အသံမထွက်စေဘဲ ဖျက်ဆီးသွားနိုင်သည်။ သူ၏ တားမြစ်ချက်ဖျက်အတတ် မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။

ဘေးမှ စစ်ချန်းဝမ်မှာလည်း အလွန်ပင် လေးစားသွားရသည်။ ဝါသနာပါသူများအတွက် မှတ်သားထားသော မှော်အတတ်များမှာ အလွန်ပင် နက်နဲလှသည်။ အမည်များမှာ သာမန်ဖြစ်သော်လည်း အာနိသင်မှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ဤရှေးဟောင်းသင်္ချိုင်းမှာ သိပ်မကြီးလှပေ။

သင်္ချိုင်း၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ရောက်သောအခါ၊ လီယန်ချူသည် တရားထိုင်နေသည့် ပုံစံဖြင့် ထိုင်နေသော ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ ဒူးပေါ်တွင် ကြေးညိုရောင်ဓား တစ်လက် တင်ထားသော်လည်း ထိုဓားမှာ သေခြင်းအငွေ့အသက်များ၏ တိုက်စားမှုကို ခံထားရသဖြင့် ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤရှေးဟောင်းအလောင်းကြီးသည် လူများ ဝင်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် မည်မျှ ကျန်ရှိနေသေးသည်ကို မသိနိုင်ပေ။

ဟိန်း

လူနံ့ရသည်နှင့် တပြိုင်နက် သူသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။ ဂူသင်္ချိုင်း တစ်ခုလုံးရှိ သေခြင်းအငွေ့အသက်များမှာ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊ လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သုံး‌ေရာင်ခြယ်မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာကာ အတင်းအကြပ် သန့်စင်ပစ်လိုက်သည်။ ဤနေရာရှိ သေခြင်းအငွေ့အသက်များ၏ ပမာဏအရ ဆိုလျှင်၊ ဤရှေးဟောင်းအလောင်းကြီးသည် မကြာမီမှာပင် တားမြစ်ချက်ကို ချိုးဖောက်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ဖြစ်လာပါက ဝေမြို့ရှိ ပြည်သူများမှာ ပထမဆုံး ဒဏ်ခံရမည့်သူများ ဖြစ်လာကြပြီး၊ ဝေမြို့မှာလည်း သရဲမြို့ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။

"ဒီအနားမှာ ဘာလို့ ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ နေရာတွေ ဒီလောက်တောင် များနေရတာလဲ"

ဟု လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

ယခင်ကလည်း အနီရောင် ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ဤနေရာတွင် တားမြစ်ထားသည်ကို သူ တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။

ဤရှေးဟောင်းအလောင်းကြီး၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။ ခုနက တတိယအဆင့် ဖုတ်ကောင်ကြီးမှာ သူ့ရှေ့တွင် ပိုးစုန်းကြူးကလေးသဖွယ် ဖြစ်နေပြီး၊ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ သေခြင်းအငွေ့အသက်များမှာ အလွန်ပင် ထူထပ်လှသည်။

စစ်ချန်းဝမ်၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်သွားပြီး၊ သူမ၏ ခါးမှ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ပါးလွှာသော ဓားပေါ်တွင် နတ်အလင်းတန်းများ ဝေ့ဝဲနေပြီး အလွန်ပင် ထက်မြက်လှသည်။ သူမသည် ရော်ဖူတောင်၏ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်း၏ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီသော လျှို့ဝှက်ချက်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ ပါရမီနှင့် ကျင့်ကြံမှုမှာလည်း ယခုခေတ်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းလှသည်။

ဓားချက်တစ်ချက်မှာ ကောင်းကင်ယံမှ သက်တံအလား ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ၊ ရှေးဟောင်းအလောင်း၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ထိမှန်ပြီး မီးပွင့်များ လွင့်စင်ကာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားစေသည်။ စစ်ချန်းဝမ်၏ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းလိုစိတ်မှာ လီယန်ချူထက် မနိမ့်ကျပေ။

သူမသည်လည်း ဤအလောင်းကြီးသာ အပြင်သို့ ထွက်သွားပါက လူသားတို့အတွက် ဘေးအန္တရာယ် ဖြစ်လာမည်ကို သိရှိထားသည်။

ဓားချက်များမှာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ခဏချင်းမှာပင် အချက်ပေါင်း ဒါဇင်ချီ၍ တိုက်ခိုက်မိကြသည်။ ရှေးဟောင်းအလောင်း၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဓားရာဖြူဖြူများ ပေါ်လာသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်ပင် သန်မာလှသည်။ သူသည် စစ်ချန်းဝမ်ကို ဘာမှ မလုပ်နိုင်သော်လည်း၊ စစ်ချန်းဝမ်၏ ဓားချက်မှာလည်း ထိုအလောင်းကြီး၏ ကာကွယ်မှုကို ခဏချင်း မဖောက်ထွင်းနိုင်ပေ။

စစ်ချန်းဝမ်သည် သူမ၏ မီးတောက်ခေါင်းလောင်း ကို အသုံးပြုကာ ရော်ဖူတောင်၏ ရတနာဖြင့် အလောင်းကြီးကို မီးရှို့ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ လီယန်ချူက သူမကို တားလိုက်သည်။

"ရပါတယ်... ငါပဲ သူ့ကို နှိမ်နင်းလိုက်ပါ့မယ်"

လီယန်ချူသည် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး စစ်ချန်းဝမ်၏ ရှေ့မှ ကာကွယ်ရပ်လိုက်သည်။ စစ်ချန်းဝမ်သည် ဓားကို ရင်ဘတ်တွင် ကန့်လန့်ဖြတ်ကာ အဆင့်အတန်းမြင့်မားသော ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါဖြင့် ရပ်နေသည်။ သူမသည်လည်း လီယန်ချူ၏ အစစ်အမှန် စွမ်းအားကို သိချင်နေမိသည်။

သို့သော် သူမ မထင်မှတ်ထားသည်မှာ လီယန်ချူသည် အေးစက်စွာဖြင့် တစ်ချက်အော်ဟစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မိတ်ဆွေ... မင်း မိစ္ဆာဖြစ်နေပြီ၊ အခုထိ မနိုးသေးဘူးလား "

လေထုထဲတွင် ရိုက်ခတ်မှုများ ပေါ်လာပြီး တာအိုလမ်းစဉ်၏ စစ်မှန်သော စကားတော် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုရှေးဟောင်းအလောင်း၏ မျက်နှာတွင် ရုန်းကန်နေသော ပုံစံ ပေါ်လာပြီး တိုက်ခိုက်မှုများ ရပ်တန့်သွားသည်။ ကိုယ်ပေါ်ရှိ သေခြင်းအငွေ့အသက်များမှာလည်း လှုပ်ခတ်နေပြီး စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေပုံရသည်။

"နတ်ဘုရားများကို ပူဇော်ပါ၏၊ ဝိညာဉ်ကို တည်ငြိမ်စေပါ၊ တပည့်တော်၏ ဝိညာဉ်နှင့် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများကို စောင့်ရှောက်ပါ၊ နဂါးပြာ၊ ကျားဖြူ၊ ငှက်နီ၊ လိပ်နက်... ငါ့ကို စောင့်ရှောက်ကြပါ၊ အမိန့်တော်အတိုင်း အမြန်ဆုံး ဆောင်ရွက်‌ေ !"

ခန္ဓာကိုယ် သန့်စင်ခြင်း ဂါထာ

နတ်အလင်းတန်းများမှာ ရှေးဟောင်းအလောင်း၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ၎င်းမှာ တာအိုလမ်းစဉ်၏ ဂါထာဖြစ်သော်လည်း လီယန်ချူက ထိုအလောင်းကြီးပေါ်တွင် အသုံးပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအခါ အလောင်းကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ ပြန်လည် ကြည်လင်လာပြီး သက်ပြင်းချသံရှည်ကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် လက်ထဲမှ ကြေးညိုရောင်ဓားမှာ ပျံတက်သွားပြီး သူ၏ ဦးခေါင်းထိပ် ပေါ်သို့ တည့်တည့် စိုက်ကျသွားသည်။ ဓားလက်ကိုင်အထိ မြုပ်ဝင်သွားခဲ့ပြီ။ ကြေးညိုရောင်ဓားမှ သတ်ဖြတ်ခြင်း စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုအလောင်းကြီးမှာ လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

"အစီရင်အတတ် ပျက်စီးသွားပြီ၊ မိတ်ဆွေ... ငါ့ကို လမ်းဆုံးအထိ ပို့ဆောင်ပေးပါ"

ဟု အလောင်းကြီးက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး ပါးစပ်မှ သုံး ‌ေရာင်ခြယ်မီးတောက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ မီးတောက်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပြီး ခဏချင်းမှာပင် အလောင်းကြီးကို ပြာဖြစ်သွားစေသည်။ ဤအစွမ်းထက်သော ရှေးဟောင်းအလောင်းကြီးသည် လီယန်ချူ၏ ရှေ့တွင် ခုခံမှုကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး၊ ကိုယ်ပေါ်ရှိ သေခြင်းအငွေ့အသက်များကို မိမိဘာသာ ဖယ်ရှားကာ နောက်ဆုံးတွင် သုံးပါးမီးတောက်၏ သန့်စင်ခြင်းကို ခံယူကာ မိစ္ဆာဘဝမှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ။

စစ်ချန်းဝမ်က အံ့သြစွာ မေးသည် "ခုနက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

လီယန်ချူက ပြောပြသည်

"ဒီနေရာမှာ တာအိုလမ်းစဉ်ရဲ့ အစီရင်အတတ်တွေ ရှိနေတယ်၊ ဂူသင်္ချိုင်းပိုင်ရှင်က မိစ္ဆာဖြစ်ပြီး လူတွေကို ဒုက္ခပေးမှာ စိုးလို့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် တားမြစ်ချက်တွေ ခင်းကျင်းထားခဲ့တာပဲ၊ အဲဒီကြေးညိုရောင်ဓားကတော့ နောက်ဆုံး သတ်ရမယ့် နည်းလမ်းပဲ"

စစ်ချန်းဝမ်က သဘောပေါက်သွားသည်

"ဒါကြောင့် ခုနက တာအိုစကားတော်ကို သုံးပြီး သူ့ကို သတိပြန်ဝင်အောင် လုပ်ပေးခဲ့တာပေါ့၊ သူ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အဆုံးစီရင်နိုင်အောင်လို့လေ"

လီယန်ချူက ခေါင်းငြိမ့်သည်

"ဒီနေရာက အစီရင်အတတ်တွေ ပျက်စီးသွားပြီး အလောင်းထဲမှာ သေခြင်းအငွေ့အသက်တွေက အရမ်းများနေတာကြောင့်၊ မူလက ခင်းကျင်းထားတဲ့ သတ်ကွင်းကို အချိန်မီ မသုံးနိုင်ခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါက သူ့ကို ကူညီပေးလိုက်တာပါ"

စစ်ချန်းဝမ်က ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ရေရွတ်သည်

"ဘယ်ဆရာကြီးကများ ဒီနေရာမှာ လာပြီး မြှုပ်ခဲ့လဲ မသိဘူး၊ သေခါနီးမှာတောင် မိမိအလောင်းက ဖုတ်ကောင်ဖြစ်ပြီး လူတွေကို ဒုက္ခပေးမှာကို စိုးရိမ်ခဲ့တာပဲ၊ နှမြောစရာကောင်းတာက ဒီနေရာက အစီရင်အတတ်တွေက တစ်စုံတစ်ယောက်ကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ရတယ်"

လီယန်ချူလည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ ခုနက ဝင်လာစဉ်မှာပင် ဤနေရာရှိ တားမြစ်ချက်များမှာ လူများကို သတ်ရန် မဟုတ်ဘဲ၊ တစ်စုံတစ်ယောက် ဝင်မလာစေရန်နှင့် မိမိကိုယ်တိုင် အပြင်သို့ မထွက်သွားစေရန် တားဆီးထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ ခံစားခဲ့ရသည်။ ဂူသင်္ချိုင်းများထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်ကာ ပြန်လည် အသက်ရှင်ရန် ကြိုးစားနေသူများစွာထဲတွင်၊ ဤကဲ့သို့သော မြင့်မြတ်သည့် စိတ်ထားရှိသည့် ဆရာကြီးမှာ တကယ့်ကို လေးစားစရာ ကောင်းလှသည်။ နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ နောက်ဆုံးတွင် မိမိကိုယ်ကို သတ်ရန်ပင် မတတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှပ်...

နတ်အလင်းတန်းတစ်ခု လီယန်ချူ၏ လက်ထဲသို့ ပျံဝင်လာသည်။ ၎င်းမှာ ခုနက ကြေးညိုရောင်ဓား မဟုတ်ပေ။ ကြေးညိုရောင်ဓားမှာ အလွန်ပင် ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေပြီး အလောင်းကြီးကို သတ်ပြီးနောက်တွင် လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ကာ သုံးပါးမီးတောက်ကြောင့် ပြာဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်လာသည်မှာ အေးမြပြီး နူးညံ့လှသော ရှေးဟောင်း ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ကိုင်ထားရသည်မှာ အလွန်ပင် ထူးခြားလှသည်။

လီယန်ချူသည် ဤကျောက်စိမ်းပြား၏ အရင်းအမြစ်ကို မသိသော်လည်း၊ ဤဂူသင်္ချိုင်းထဲတွင် ဤကျောက်စိမ်းပြားနှင့် ကြေးညိုရောင်ဓားသာ ရှိသဖြင့် ၎င်းမှာ သာမန်အရာ မဟုတ်မှန်း သိသာလှသည်။ သူသည် လက်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ ဂူသင်္ချိုင်း တစ်ခုလုံးရှိ သေခြင်းအငွေ့အသက်များမှာ တဖြည်းဖြည်း စုစည်းလာတော့သည်။

၎င်းမှာ ယခင်က နဂါးတွင်း အောက်တွင် သူ မြင်ခဲ့ရသည့် မြင်ကွင်းမှ ရရှိခဲ့သော နားလည်မှု ဖြစ်သည်။ သေခြင်းအငွေ့အသက်ကို စွမ်းအားအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း အတတ်မှာ ပို၍ ရင့်ကျက်လာခဲ့ပြီ။ ခဏအကြာတွင် သေခြင်းအငွေ့အသက် အားလုံးမှာ ပုတီးစေ့အရွယ်အစားရှိသော အလုံးလေးတစ်လုံးအဖြစ် စုစည်းသွားခဲ့သည်။

စစ်ချန်းဝမ်က ချီးကျူးလိုက်သည်

"သေခြင်းအငွေ့အသက်ကို စွမ်းအားအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်တာ တကယ့်ကို ကောင်းတဲ့ နည်းလမ်းပဲ "

နှစ်ဦးသား လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ ထွက်လာသောအခါ အဝင်ဝမှာ ပိတ်သွားတော့သည်။ မူလက သေခြင်းအငွေ့အသက်များ ယိုစိမ့်မှုကြောင့် အက်ကြောင်းမှာ ပိတ်၍ မရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုမူ လီယန်ချူက အငွေ့အသက်အားလုံးကို အလုံးလေးအဖြစ် ပြုလုပ်လိုက်သဖြင့် အက်ကြောင်းမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပိတ်သွားပြီး ကျောက်တုံးကြီးပေါ်တွင် မည်သည့် ထူးခြားမှုမှ မရှိတော့ပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ ထိုအဝင်ဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက စိတ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ထိုကျောက်တုံးကြီးမှာ တိုက်ရိုက် ကြေမွသွားတော့သည်။

စစ်ချန်းဝမ်က ရုတ်တရက် ပြောသည်

"အစ်ကိုကြီးကို ကျွန်မတို့ ရော်ဖူတောင်ကို ဧည့်သည်အဖြစ် ဖိတ်ခေါ်ချင်ပါတယ်၊ ဂိုဏ်းထဲက လျှို့ဝှက်ချက်တွေကိုလည်း အစ်ကိုကြီးအတွက် ဖွင့်ပေးပါ့မယ်၊ ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူ အဘိုးအေကြီးရဲ့ ကျောက်စာတိုင်မှာ ကျင့်ကြံရင် အဆင့်တက်ဖို့အတွက် အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်"

လီယန်ချူက အံ့သြသွားသည် "ဒီလို နေရာမျိုးလည်း ရှိတာလား"

စစ်ချန်းဝမ်က ပြုံးကာ ပြောသည်

"အဲဒီထဲမှာ အစွမ်းထက်တဲ့ ဓားပညာတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်၊ အစ်ကိုကြီးသာ သွားမယ်ဆိုရင် အဲဒီထဲက လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို သေချာပေါက် နားလည်နိုင်မှာပါ"

လီယန်ချူက သဘောတူလိုက်သည်။ ခုနက တိုက်ပွဲတွင် ကုသိုလ်မှတ် တစ်သိန်းနှစ်သောင်း နှစ်ထောင် သုံးရာ ရရှိခဲ့သည်။ သူသည် ရော်ဖူတောင်ကို တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားသွားမိသည်။ ထို့ပြင် စစ်ချန်းဝမ်၏ ဦးလေးလေး ကျိုးရွှမ်မှာ နယ်ပယ်ပြင်ပ မိစ္ဆာ၏ ညစ်ညမ်းမှုကို ခံထားရသဖြင့်၊ ရော်ဖူတောင် ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူ၏ ဓားက ထိုထူးဆန်းသော စွမ်းအားကို သန့်စင်ပေးနိုင်မလား ဆိုသည်ကိုလည်း သူ သိချင်နေမိသည်။

............................

ရော်ဖူတောင်

ဤနေရာမှာ တောင်တန်းတောင်တန်းများ၊ ရေတံခွန်များဖြင့် အလွန်ပင် လှပပြီး ခန့်ညားလှသည်။ အရှေ့မှ အနောက်သို့ တောင်ထိပ်ပေါင်း ခုနစ်ဆယ့်နှစ်ခု ရှိပြီး၊ တစ်နှစ်ပတ်လုံး တိမ်မြူများ ဖုံးလွှမ်းကာ နတ်ဘုရားများ နေထိုင်သည့်နေရာအလား အလွန်ပင် တင့်တယ်လှသည်။ ကောင်းကင်ယံတွင်လည်း ကြီးမားသော နေမင်းကြီးမှာ တစ်ခဲနက် တောက်ပနေသည်။

လီယန်ချူက ရောက်လာသောအခါ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

"ရော်ဖူတောင်က လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခု ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး"

ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် လောကကြီးတွင် ဤအမည်ကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

စစ်ချန်းဝမ်က ပြောပြသည်။

"ဂိုဏ်းအင်အား အကောင်းဆုံးအချိန်မှာ ရော်ဖူတောင်မှာ တပည့်ပေါင်း ရှစ်ရာ ရှိခဲ့တယ်၊ အားလုံးက ဓားပျံအတတ်ကို ကျွမ်းကျင်ကြတယ်၊ ဂိုဏ်းရဲ့ ပွဲတော်ရက်တွေမှာဆိုရင် ဓားပေါင်းများစွာ ကောင်းကင်ယံမှာ မြစ်တစ်စင်းလို စုစည်းနေကြတာ တကယ့်ကို ခမ်းနားလှတာ"

"အခု အဲဒီတပည့်တွေရော" ဟု လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

စစ်ချန်းဝမ်က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ဖြေသည်

"သေကုန်ပြီ"

လီယန်ချူက အံ့သြစွာဖြင့် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

စစ်ချန်းဝမ်က ပြောပြသည်

"ကျွန်မ လောကအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာပြီး ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ ဂိုဏ်းက တပည့်အားလုံး အသတ်ခံထားရတာကို တွေ့ခဲ့ရတယ်၊ အခုထိလည်း ဘယ်သူ သတ်သွားတာလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိရသေးဘူး"

လီယန်ချူ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဤဝတ်စုံစိမ်းနှင့် မိန်းကလေးမှာ ဤကဲ့သို့သော ကြေကွဲဖွယ် အပြောင်းအလဲကြီးကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

အခန်း (၈၇၄) - ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူ၏ဓား၊ ထိုစဉ်က တာအိုဆရာနှင့် ဓားလမ်းစဉ် ထာဝရထွန်းလင်းပါစေ၊ ရှန်းချန်းချူ

စစ်ချန်းဝမ်က အလွန်အေးဆေးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အခုဆိုရင် ရော်ဖူတောင်မှာ ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းပဲ ကျန်တော့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဂိုဏ်းချုပ်လို့ ခေါ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဆရာက ကျွန်မကို ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူး လွှဲအပ်ခဲ့တာ ကြာပါပြီ။ အခုလို ရော်ဖူတောင်ကို ပြန်လည် ထူထောင်ဖို့ တာဝန်ကတော့ သဘာဝကျကျပဲ ကျွန်မအပေါ်မှာ ကျရောက်လာတာပေါ့။"

ဤဝတ်စုံစိမ်းနှင့် မိန်းကလေး၏ မျက်ခုံးများကြားတွင် ခိုင်မာပြတ်သားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသည်။

လီယန်ချူက အလေးအနက်မေးလိုက်သည်။

"ရန်သူက ဘာခြေရာလက်ရာမှ ချန်မထားခဲ့ဘူးလား"

စစ်ချန်းဝမ်က

"တပည့်တွေ အားလုံးရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ဘာဒဏ်ရာမှ မရှိပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ် တွေပဲ အကုန်လုံး ပျောက်ကွယ်သွားတာပါ။ ရန်သူက ဝိညာဉ်ကို သတ်ဖြတ်တဲ့ နည်းလမ်းကို ကျွမ်းကျင်တဲ့ ပညာရှင်ဆိုတာပဲ သိရတယ်။ လူလား၊ သရဲလား၊ မိစ္ဆာလား၊ နတ်ဆိုးလား ဆိုတာကိုတော့ မခွဲခြားနိုင်ခဲ့ဘူး" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး

"ဒါဆို ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူရဲ့ ဓားကတော့ ရှိသေးတာပေါ့"

စစ်ချန်းဝမ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ

"ရော်ဖူတောင်ရဲ့ ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူ အဘိုးအေကြီးက ကျင့်ကြံမှု အထွတ်အထိပ်ရောက်ပြီး နတ်ဘုရားဘုံကို တက်လှမ်းသွားခဲ့တာပါ။ သူချန်ထားခဲ့တဲ့ ဓားကတော့ လောကမှာ အင်အားအကြီးဆုံး ဓားဖြစ်ပြီး ဘယ်သူမှ မလှုပ်ရှားနိုင်ပါဘူး"

စကားပြောရင်းနှင့် စစ်ချန်းဝမ်က လီယန်ချူကို ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူ၏ ဓားရှိရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ကြမ်းတမ်းသော တောင်ပတ်လမ်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ၊ ထိုဂိုဏ်းတည်ထောင်သူ၏ ဓားမှာ သံချေးတက်နေသည့် သံဓားတစ်လက် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ တောင်စောင်းတွင် အမှတ်မထင် ချိတ်ဆွဲထားပြီး မည်သည့် ကာကွယ်မှုမှ မရှိသလို၊ ယဇ်ပလ္လင် သို့မဟုတ် အမွှေးတိုင် အိုးများလည်း မရှိပေ။

"ဒါက မင်းတို့ ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူရဲ့ ဓားလား" လီယန်ချူက အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။

စစ်ချန်းဝမ်က ခေါင်းငြိမ့်ကာ

"ဟုတ်ပါတယ်။ ဘိုးအေကြီးက လွတ်လပ်ပေါ့ပါးတဲ့သူဆိုတော့ နောင်လာနောက်သားတွေက သူ့ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို ကိုးကွယ်တာကို မလိုလားဘူး။ ဒါကြောင့် သူ့ဓားကိုလည်း ဒီနေရာမှာပဲ အလွယ်တကူ ထားခဲ့တာပါ"

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နတ်အလင်းများ လင်းလက်လာပြီး ဝိညာဉ်မျက်စိ ဖြင့် ထိုဓားကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါ သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် စူးရှတောက်ပသော နတ်အလင်းတန်းကြီးကို မြင်လိုက်ရပြီး၊ ဓားအရှိန်အဝါများမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်နေကာ ထောင်သောင်းမကသော ကံတရားအရှိန်အဝါများ ဝေ့ဝဲနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဓားကောင်းပဲ" လီယန်ချူ ချီးကျူးမိသည်။

စစ်ချန်းဝမ်က

"ဘိုးအေကြီး နတ်ဘုရားဘုံ တက်လှမ်းသွားပြီးနောက်မှာ ဒီဓားက ပိုင်ရှင်မဲ့ ဖြစ်သွားတယ်။ ကံတရားရှိသူကသာ ဒီဓားရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရနိုင်မှာပါ" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက ထူးဆန်းသလို မေးလိုက်သည်။

"မင်းက အခု ရော်ဖူတောင်ရဲ့ နောက်ဆုံးကျန်ရစ်သူ၊ ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာတောင် ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူရဲ့ ဓားက အသိအမှတ်မပြုဘူးလား"

"ဒီဓားက ဒီနေရာမှာ ချိတ်ဆွဲထားတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပါပြီ။ ကျွန်မတင် မဟုတ်ပါဘူး၊ ရော်ဖူတောင်ရဲ့ မျိုးဆက်ဆက် ဂိုဏ်းချုပ်တွေလည်း အသိအမှတ်ပြုခြင်း မခံခဲ့ရဘူး"

စစ်ချန်းဝမ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်ကာ

"ဒီဓားက တော်တော်လေး မာနကြီးတာပဲ" ဟု တွေးလိုက်သည်။

ရော်ဖူတောင် ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူနှင့် အတူရှိခဲ့ဖူးသဖြင့် ယခုအခါ အခြားသူများကို အထင်မကြီးတော့ခြင်းလော။

စစ်ချန်းဝမ်သည် သူမ၏ ခါးမှ အိတ်ကလေးထဲမှ ဆံပင်ဖားလျားနှင့် ရူးသွပ်နေသော လူရမ်းကားကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သူကား ရော်ဖူတောင်၏ ဦးလေးလေး ကျိုးရွှမ် ပင် ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်က လွတ်လပ်ပေါ့ပါးခဲ့သော ဓားကျင့်ကြံသူမှာ ယခုအခါ ငေးငိုင်ရူးသွပ်နေရှာသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လီယန်ချူက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ညစ်ညမ်းမှုကို ဖိနှိပ်ပေးထားသဖြင့် အခြေအနေမှာ ယခင်ကထက် သက်သာနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူသည် ငေးငိုင်နေပြီး မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမှ မပြုပေ။ ယခင်ကကဲ့သို့ ရန်လိုတိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ မရှိတော့ပေ။ စစ်ချန်းဝမ်က သူ့ကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး သံချေးတက်နေသည့် သံဓားကို ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"ရော်ဖူတောင်ရဲ့ ခြောက်ဆယ့်လေးဆက်မြောက် ဂိုဏ်းချုပ် စစ်ချန်းဝမ်က ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူရဲ့ ဓားကို အလေးအမြတ် ပင့်ဖိတ်ပါတယ်။ ဦးလေးလေးရဲ့ ဝိညာဉ်ထဲက မိစ္ဆာအညစ်အကြေးတွေကို နှိမ်နင်းပေးတော်မူပါ"

ချက်ချင်းပင်၊ သံချေးတက်နေသည့် သံဓားမှာ အသာအယာ တုန်ခါသွားပြီး ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုက လီယန်ချူထံသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်ကာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။

"သူ မဟုတ်ဘူး" စစ်ချန်းဝမ်က အလျင်အမြန် အော်ပြောလိုက်သည်။

ဓားအလင်းတန်းမှာ ရုတ်တရက် လမ်းကြောင်းပြောင်းသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆံပင်ဖားလျားနှင့် ငေးငိုင်နေသော ကျိုးရွှမ်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ကျိုးရွှမ်သည် ညည်းတွားသံ တစ်ချက်ပြုကာ မျက်လုံးများ လန်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။

လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်မိသည်။ ဒီဓားက ရူးနေတာလား။ ခုနကသာ စစ်ချန်းဝမ်က အော်မပြောလျှင်၊ စစ်ချန်းဝမ်က သူ့ကို ထောင်ချောက်ဆင်ပြီး ဒီနေရာကို ခေါ်လာသည်ဟု သူ ထင်သွားမိလိမ့်မည်။

စစ်ချန်းဝမ်က လီယန်ချူကို အားနာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး ခွင့်လွှတ်ပါ။ ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူရဲ့ ဓားက သက်တမ်းကြာသွားတော့ တစ်ခါတလေ အမှားအယွင်း ရှိတတ်လို့ပါ"

လီယန်ချူသည် အသက်ငယ်ငယ်နှင့် ဂိုဏ်း၏လေးလံသော တာဝန်များကို ထမ်းထားရသည့် ဤမိန်းကလေးကို သနားမိသဖြင့် ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ စစ်ချန်းဝမ်က အမြန်ပင် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျိုးရွှမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကျိုးရွှမ်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လာသည်။ သူ၏မျက်လုံးထဲမှ မီးခိုးဖြူရောင်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကြည်လင်လာခဲ့ပြီ။ ထိုမျက်လုံးများမှာ ကြယ်တာရာများအလား တောက်ပလှသည်။ ဆံပင်ဖားလျားနှင့် မုတ်ဆိတ်ဗရပွ ဖြစ်နေသည့်တိုင် သူ၏ ခန့်ညားသော အရှိန်အဝါမှာ ဖုံးကွယ်၍ မရပေ။

"ချန်းဝမ်" ကျိုးရွှမ်က ခဏမျှ ကြောင်နေပြီးမှ ခေါ်လိုက်သည်။

စစ်ချန်းဝမ်က ဝမ်းသာအားရဖြင့် "ဦးလေးလေး၊ သတိရလာပြီလား " ဟု ဆိုသည်။

ကျိုးရွှမ်က ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် ထရပ်ကာ သူ၏ ကိုယ်တွင်းအခြေအနေကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။

"အိပ်မက်ဆိုးကြီးတစ်ခု မက်ခဲ့ရသလိုပဲ"

သူ၏ အကြည့်မှာ သံချေးတက်နေသည့် သံဓားပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး အကျိုးအကြောင်းကို နားလည်သွားသည်။ ထို့နောက် ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဓားလွယ်ထားသည့် လူငယ်တာအိုဆရာကို မြင်သောအခါ အံ့သြသွားမိသည်။

"လောကမှာ ဒီလောက်ကြည့်ကောင်းတဲ့ တာအိုဆရာ ရှိသေးတာပဲလား၊ ငါ ကျိုးရွှမ်နဲ့တောင် အဆင့်တူလောက် ရှိတယ်"

ကျိုးရွှမ်က

"ဒါနဲ့ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ။ ချန်းဝမ်၊ မင်း ငါ့ကို ဘယ်ကနေ သွားရှာလာတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

စစ်ချန်းဝမ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြောပြလိုက်ရာ ကျိုးရွှမ်၏ မျက်ခုံးများ ကြုတ်သွားသည်။

"ဝေမြို့လား... နောက်ဆုံးတော့လည်း အဲဒီနေရာမှာပဲ ဒုက္ခရောက်ပြီး မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ဘူးပဲ"

သံဓား၏ စွမ်းအားကို အံ့သြနေသော လီယန်ချူသည် ကျိုးရွှမ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ ဤစကားထဲတွင် ထူးခြားသော သတင်းအချက်အလက်များ ပါနေသည်။

ကျိုးရွှမ်က သက်ပြင်းချကာ

"ချန်းဝမ်၊ ဘာလို့ ဒီမှာ မင်းတစ်ယောက်တည်း ရှိနေရတာလဲ" ဟု မေးသည်။

စစ်ချန်းဝမ်က တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ရော်ဖူတောင်၏ လက်ရှိအခြေအနေကို ပြောပြလိုက်သည်။

ကျိုးရွှမ်သည် ထင်ထားသလို ငိုကြွေးပူဆွေးခြင်း မရှိဘဲ ကြောင်အသွားပြီးမှ "အားလုံး သေကုန်ပြီ... အားလုံး သေကုန်ပြီပေါ့" ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိသည်။

ထို့နောက် အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ပြန်ပြောသည်။

"ဒါဆို မင်းရဲ့ဆရာက ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးကို မင်းကို လွှဲပေးခဲ့တာပေါ့"

စစ်ချန်းဝမ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

ကျိုးရွှမ်က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည်။

"သူကတော့ အကြည့်မမှားခဲ့ဘူးပဲ။ နောက်ဆိုရင် ရော်ဖူတောင်မှာ မင်းနဲ့ ငါ နှစ်ယောက်တည်း ရှိတော့မှာပေါ့။"

ထို့နောက် သူက လီယန်ချူဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ "ဒါက ဘယ်သူလဲ" ဟု မေးသည်။

စစ်ချန်းဝမ်က

"ဒီအစ်ကိုကြီးက ဝေမြို့က လာတာပါ။ ဦးလေးလေးကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တာလည်း သူပဲ။ ဦးလေးလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက မိစ္ဆာစွမ်းအားတွေကို ဖိနှိပ်ပေးခဲ့တာလည်း သူပါပဲ" ဟု အမြန်ရှင်းပြသည်။

ကျိုးရွှမ်က သဘောပေါက်သွားကာ

"ဪ... လီတာအိုဆရာ ကိုး၊ ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်"

လီယန်ချူက ပြုံးကာ "ရပါတယ်၊ မပြောပါနဲ့" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

စစ်ချန်းဝမ်က "ဦးလေးလေး၊ အဲဒီတုန်းက ဘာတွေနဲ့ ကြုံခဲ့ရတာလဲ" ဟု မေးသည်။

ကျိုးရွှမ်၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားပြီး

"အဲဒီတုန်းက ဝေမြို့မှာ မသေဆေး ပေါ်တယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကြောင့် ပညာရှင်တွေ အများကြီး ရောက်လာခဲ့ကြတယ်။ ငါလည်း ကံစမ်းကြည့်ချင်တာနဲ့ သွားခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ဘဲ ချင်းယွန်းကျောင်း က တာအိုဆရာတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ပြီး အားလုံး အရိုက်ခံလိုက်ရတယ်"

"အဲဒီနောက် တောထဲမှာ နတ်နန်းတော်တစ်ခု ဝုန်းခနဲ ပေါ်လာတယ်။ ငါလည်း အထဲကို ဝင်ကြည့်ချင်တာနဲ့ သွားတုန်းမှာပဲ နားထဲမှာ လူပေါင်းသောင်းချီ တရားရွတ်ဆိုသံတွေ ကြားလိုက်ရတယ်။ အခြေအနေမကောင်းမှန်း သိလို့ ဓားစီးပြီး အမြန်ထွက်ပြေးခဲ့တာ။ အဲဒီနောက်ပိုင်း ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ ငါ လုံးဝ မမှတ်မိတော့ဘူး။ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တော့မှ မင်းကို မြင်ရတော့တာပဲ"

စစ်ချန်းဝမ်က ခေါင်းငြိမ့်သည်။ ဦးလေးလေး၏ ကိုယ်ထဲမှ ထူးဆန်းသော မိစ္ဆာသံမှာ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"မသေဆေး ချင်းယွန်း‌ေကျာင်းက တာအိုဆရာ"

သူက စစ်ချန်းဝမ်ကို ကြည့်ကာ

"မင်းရဲ့ ဦးလေးလေး ပျောက်သွားတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

စစ်ချန်းဝမ်က ကြောင်သွားပြီး

"နှစ်ပေါင်း သုံးရာ ရှိပါပြီ" ဟု ဖြေသည်။

လီယန်ချူ အံ့သြသွားသည်။

"နှစ်ပေါင်း သုံးရာ"

ထို့နောက် သူက အမြန်ပြန်မေးသည်။

"ဒါဆို မင်းက အသက် သုံးရာကျော်နေပြီပေါ့"

စစ်ချန်းဝမ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ

"ဟုတ်ပါတယ်"

"ဒါဆို မင်းပြောတဲ့ ဂိုဏ်းရဲ့ ကြေကွဲဖွယ် အပြောင်းအလဲကရော ဘယ်တုန်းက ဖြစ်ခဲ့တာလဲ"

"အဲဒါလည်း လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း သုံးရာလောက်ကပါပဲ။ အဲဒီတုန်းက ဦးလေးလေး ပျောက်ဆုံးနေတာ ဆယ်စုနှစ် အတော်ကြာနေပြီ"

ဘေးမှ ကျိုးရွှမ်က ကြားသောအခါ အော်လိုက်သည်။

"ဘာ ငါက နှစ်ပေါင်း သုံးရာတောင် ရူးနေခဲ့တာလား ပထမအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ သက်တမ်းက ရာစုနှစ် အနည်းငယ်ပဲ ရှိတာ၊ ငါ့သက်တမ်း တစ်ဝက်ကျော်လောက်က အလကား ဖြစ်သွားပြီပေါ့ "

လီယန်ချူသည် သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ စဉ်းစားနေမိသည်။

ဤကိစ္စမှာ တကယ့်ကို ထူးဆန်းလှသည်။ မကြာသေးမီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စဟု သူ ထင်ထားသော်လည်း လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်း သုံးရာက ဖြစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် ခဏလေးကပင် အသက် ၁၅၊ ၁၆ အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဂိုဏ်း၏ တာဝန်ကို ထမ်းထားရသည်ဆိုပြီး သူ သနားမိသေးသည်။ အခုတော့ နှစ်ပေါင်း ၃၀၀ ကျော် ကျင့်ကြံထားသည့် ရှေ့ဆောင်ဆရာကြီး ဖြစ်နေလေပြီ။

လီယန်ချူ၏ မျက်ခုံးများ ကြုတ်နေစဉ် ကျိုးရွှမ်က

"လီတာအိုဆရာ ကလည်း ဝေမြို့က လာတာဆိုတော့ ဘယ်တာအိုကျောင်းမှာ ကျင့်ကြံတာလဲ" ဟု မေးသည်။

လီယန်ချူက ကျိုးရွှမ်ကို ကြည့်ကာ ချင်းယွန်ကျောင်း ဟု ဖြေလိုက်သည်။

ကျိုးရွှမ်: ".........."

စစ်ချန်းဝမ်: ".........."

ကျိုးရွှမ်က အံ့သြစွာဖြင့်

"မင်းက ချင်းယွန်း‌ေကျာင်းက တာအိုဆရာလား" ဟု မေးသည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ

"ခုနက ခင်ဗျားကို ရိုက်ခဲ့တဲ့ ချင်းယွန်း‌ေကျာင်းက တာအိုဆရာရဲ့ နာမည်က ဘယ်သူလဲ၊ ပုံစံက ဘယ်လိုလဲ"

ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျိုးရွှမ်သည် "အရိုက်ခံရတယ်" ဆိုသည့် စကားကြောင့် နှုတ်ခမ်း လှုပ်သွားသော်လည်း

"သူ့ရဲ့ တာအိုဘွဲ့က ထျန်းပေါင် လို့ ခေါ်တယ်။ အသက် ၃၀ ကျော်လောက်၊ မျက်ခုံးထူထူ မျက်လုံးအိမ်ကြီးကြီးနဲ့"

ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ထျန်းပေါင်၊ အသက် ၃၀ ကျော်၊ မျက်ခုံးထူ... လီယန်ချူ စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း သူ၏ဆရာနှင့် မတူပေ။

"ငါ့ရဲ့ ချင်းယွန်း‌ေကျာင်းက အရင်တုန်းက တော်တော်လေး မိုက်ခဲ့တာပဲ" ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ထိုသူမှာ အရင်က ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦးဦး ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ သို့သော် ချင်းယွန်းကျောင်း မှာ နောက်ပိုင်းတွင် အလွန်ပင် မှေးမှိန်သွားသဖြင့် မျိုးဆက်ဆက် ဂိုဏ်းချုပ်များ၏ အမည်ကို လက်ရှိဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သော လီယန်ချူပင် သေချာ မသိပေ။

ကျိုးရွှမ်က ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ

"ဪ... အဲဒီတာအိုဆရာက နာမည်အရင်း မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို ရွှမ်ချိန်း လို့ ခေါ်တာ ကြားဖူးတယ်"

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူ: ".........."

စစ်ချန်းဝမ်: "အစ်ကိုကြီး... ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်း သုံးရာက လောကရှိ ထိပ်တန်းပညာရှင်များကို နှိမ်နင်းခဲ့သူမှာ သူ၏ဆရာ ရွှမ်ချိန်း တာအိုဆရာ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သူ့ဆရာက သာမန် လေ့ကျင့်သူ အဆင့်လောက်ပဲ ရှိတဲ့ သာမန် တာအိုဆရာ တစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား။

"နေဦး... ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း က အဲဒီလောက် နက်နဲပြီး မှော်အတတ်တွေ အများကြီး ပါနေတာ၊ ဒါက သာမန် ပျက်စီးနေတဲ့ တာအိုကျောင်းတစ်ခုမှာ ရှိနိုင်တဲ့ အရာမှ မဟုတ်တာ"

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

ကျိုးရွှမ်က ပြန်ပြောပြနေသည်။

"အဲဒီတုန်းက အဲဒီတာအိုဆရာက နတ်ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးပေါ်မှာ ရပ်နေတာ။ သူက တခြားကမ္ဘာတစ်ခုမှာ ရောက်နေသလိုပဲ၊ ဘာမှော်အတတ်မှ သူ့ကို မထိခိုက်နိုင်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ မြစ်ကြီးဓားအရှိန်အဝါ တောင် သူ့ရဲ့ ကာကွယ်မှုကို မဖောက်နိုင်ခဲ့ဘူး "

လီယန်ချူ အံ့သြသွားပြီး သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ တစ်ဖောင်ခန့်ရှိသော ကျောက်တုံးကြီးကို ထုတ်လိုက်သည်။

"ဒီကျောက်တုံးလား"

ကျိုးရွှမ်က မျက်လုံးပြူးသွားကာ "ဟုတ်တယ် အဲဒီကျောက်တုံးပဲ " ဟု အော်လိုက်သည်။

လီယန်ချူ: ".........."

ဤကျောက်တုံးမှာ သူ၏ကျောင်းဝင်းထဲမှ တူးဖော်ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းထဲတွင် နတ်အငွေ့အသက် တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။ တစ်ခါက သူ ထိုကျောက်တုံးအနီးတွင် တရားထိုင်စဉ် ဖုန်လိုင် ဟု ရေးထားသော တောင်တံခါးကြီးကို မြင်မက်ခဲ့ဖူးသည်။ သူသည် ကျောက်တုံးကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ ပေါ်လာသည်။

ကျိုးရွှမ်လည်း မျက်နှာပျက်သွားသည်။ ဤလူငယ်တာအိုဆရာမှာလည်း ချင်းယွန်းကျောင်း က ဖြစ်ပြီး ထိုကျောက်တုံးကြီးလည်း ရှိနေသဖြင့်၊ လီယန်ချူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ သူ၏ မျက်စိထဲတွင် ပို၍ လျှို့ဝှက်နက်နဲကာ အစွမ်းထက်လာခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုစဉ်က ချင်းယွန်းကျောင်း မှ လူငယ်တာအိုဆရာမှာ လောကရှိ ပညာရှင်အားလုံးကို ရိုက်နှက်ပေးခဲ့သူ မဟုတ်ပါလား။

လီယန်ချူသည် ဝေမြို့မှ မြေအောက်လှိုင်ဂူ ရှိ အဘိုးအို ပြောခဲ့သည်ကို သတိရသွားသည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်း ၃၀၀ က ဝေမြို့တွင် မသေဆေး ထွက်ပေါ်ခဲ့သဖြင့် ပညာရှင်များစွာ လာရောက် လုယူခဲ့ကြသည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။

သူက ကျိုးရွှမ်ကို ကိစ္စအချို့ မေးမြန်းနေစဉ်၊ ကျိုးရွှမ်မှာ ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ လန်သွားပြီး ခြေထောက်များ ဆန့်ကာ တုန်တက်သွားသည်။

လီယန်ချူ: ".........."

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

သူသည် သူ၏ မျက်လုံးများထဲသို့ နတ်စွမ်းအား သွင်းကြည့်လိုက်ရာ၊ ကျိုးရွှမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ထိုထူးဆန်းသော နယ်ပယ်ပြင်ပ နတ်ဆိုး ၏ ညစ်ညမ်းမှုများ ပြန်ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လီယန်ချူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ နတ်အလင်းတန်းများ ကျိုးရွှမ်၏ ကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားပြီး အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် ပြန်ငြိမ်သွားသည်။

သူသည် ရှေ့သို့ တိုးလာသော စစ်ချန်းဝမ်ကို တားလိုက်ကာ

"မြန်မြန်... ခင်ဗျားတို့ ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူရဲ့ ဓားကို ပင့်လိုက်ပါ၊ သူ ပြန်ပြီး ညစ်ညမ်းသွားပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် သက်သာသဖြင့် စစ်ချန်းဝမ်က ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူ၏ ဓားကို ပင့်ဖိတ်လိုက်သည်။ ထိုသံချေးတက်နေသည့် သံဓားမှာ နောက်ထပ် ဓားချက်တစ်ချက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်မှာ အချက်ပြင်းသဖြင့် ကျိုးရွှမ်၏ ခြေထောက်များ သိသိသာသာ တုန်ခါသွားသည်။

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် "ဒီလို ခဏခဏ ခုတ်နေရင် လူတော့ အရူးဖြစ်သွားတော့မှာပဲ" ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

ကျိုးရွှမ်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ဖွင့်လာသည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် အားနည်းနေပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ ခန့်ညားထည်ဝါမှု မရှိတော့ပေ။

"ချန်းဝမ်... ထျန်းကျန့်ကျွဲ နည်းလမ်းနဲ့ ငါ့ရဲ့ အာရုံခြောက်ပါးကို ပိတ်ထားလိုက်ပါ၊ ဒီစွမ်းအားက ငါ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ထပ်ပြီး မညစ်ညမ်းအောင် တားရမယ်"

စစ်ချန်းဝမ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ လက်ချောင်းများဖြင့် ဓားမန္တန်ကို ဖော်လိုက်ရာ၊ ဓား များမှာ ကျိုးရွှမ်ကို ဝန်းရံကာ စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။ သူ၏ မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ ပါးစပ်တို့မှာ ပိတ်ဆို့ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ယခုအခါ ကျိုးရွှမ်သည် သတိပြန်ဝင်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် မိမိဘာသာ ကျင့်စဉ်ကို လှည့်ပတ်ကာ ထိုစွမ်းအားကို ခုခံနေသည်။ သူသည် ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူ၏ ဓားအောက်တွင် တရားထိုင်ကာ ထိုင်နေပြီး၊ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ထူးခြားသော အရှိန်အဝါများနှင့် ဓားအလင်းတန်းများ ဝေ့ဝဲနေသည်။ ဤသူမှာ တကယ့်ကို ပါရမီရှင် ဖြစ်ပြီး ခဏချင်းမှာပင် အကောင်းဆုံး ဖြေရှင်းနည်းကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဤသို့ ဖြစ်သွားသဖြင့် လီယန်ချူမှာ ဆက်လက် မေးမြန်း၍ မရတော့ပေ။

စစ်ချန်းဝမ်က ပွင့်လင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ဦးလေးလေးက ဒီမှာ တရားထိုင်ပြီး နတ်ဆိုးအညစ်အကြေးတွေကို သန့်စင်နေတုန်းမှာ၊ အစ်ကိုကြီးကို ကျွန်မနဲ့အတူ ကျောက်စာတိုင် ဆီကို သွားဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်"

ကျောက်စာတိုင်မှာ ရော်ဖူတောင်၏ ရတနာဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းထဲတွင် အထွတ်အထိပ် ဓားလမ်းစဉ်များ ပါဝင်နေသည်။ ရော်ဖူတောင်၏ မျိုးဆက်ဆက် ပါရမီရှင်များမှာ ထိုနေရာမှနေ၍ အလွန်အစွမ်းထက်သော ဓားကွက်များကို ရရှိခဲ့ကြသည်။ ထို့ပြင် ကျောက်စာတိုင်၏ ရှေ့တွင် ဓားအရှိန်အဝါများကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ သွင်းယူကာ ကိုယ်ခန္ဓာကို သန့်စင်ခြင်းနှင့် အဆင့်မြှင့်ခြင်းများ ပြုလုပ်နိုင်သည်။ ၎င်းမှာ တကယ့်ကို ကြီးမားသော အခွင့်အရေး တစ်ခုပင်။

ယခင်က ရော်ဖူတောင်၏ တပည့်များအားလုံး အသတ်ခံခဲ့ရသော်လည်း၊ ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူ၏ ဓားနှင့် ဤကျောက်စာတိုင်မှာမူ ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူက ဘာမှ ငြင်းမနေဘဲ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ သူ လာရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာလည်း ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူ၏ ဓားက နတ်ဆိုးအညစ်အကြေးကို မည်သို့ ဖယ်ရှားပေးသည်ကို သိချင်၍ ဖြစ်သလို၊ ဤကျောက်စာတိုင်ကိုလည်း ကြည့်ချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူ၏ ဓားကို မြင်ခဲ့ရပြီဖြစ်သလို ၎င်း၏ အစွမ်းမှာလည်း ထူးခြားလှသည်။ ယခု ကျောက်စာတိုင်ကို သွားကြည့်ခြင်းဖြင့် ဤခရီးမှာ ပြည့်စုံသွားပေလိမ့်မည်။

ရော်ဖူတောင်မှာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုဖြစ်ပြီး နယ်ပယ်ပြင်ပ နတ်ဆိုးများ၏ ကျူးကျော်မှုကို မခံရသဖြင့် ရှုခင်းများမှာ အလွန်ပင် လှပကာ အေးချမ်းလှသည်။ ကျောက်စာတိုင်မှာ ရော်ဖူတောင်၏ တောင်ထိပ်တစ်ခု၏ အောက်ခြေတွင် တည်ရှိပြီး အမြင့် ဆယ်ဖောင်ခန့် ရှိကာ ရှေးကျပြီး ခန့်ညားလှသည်။

၎င်းပေါ်တွင် အလွန်ထက်မြက်ပြီး လေးနက်သော လက်ရေးဖြင့် စာလုံးကြီး လေးလုံးကို ရေးသားထားသည်။

"ဓားလမ်းစဉ် ထာဝရထွန်းလင်းပါစေ"

ဤကျောက်စာတိုင်၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေရုံနှင့်ပင် လီယန်ချူသည် ပြင်းထန်သော ဓားအရှိန်အဝါများကို ခံစားနေရသည်။

"ရော်ဖူတောင်ရဲ့ ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူက တကယ့်ကို သာမန်မဟုတ်ဘူးပဲ"

ဟု သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

စစ်ချန်းဝမ်က

"ကျောက်စာတိုင်ကို ရော်ဖူတောင် တပည့်တိုင်းအတွက် ဖွင့်ပေးထားပါတယ်။ ဘာတွေ နားလည်နိုင်မလဲ ဆိုတာကတော့ ကိုယ့်ရဲ့ ပါရမီပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်။ ရော်ဖူတောင်ရဲ့ အကောင်းဆုံး ကျင့်စဉ်ဖြစ်တဲ့ ထျန်းကျန့်ကျွဲကလည်း ဒီကျောက်စာတိုင်ကနေ ရရှိခဲ့တာပါ။

ဘိုးအေကြီးက ဒီနေရာမှာ တရားထိုင်ရင်း ရခဲ့တာလို့ ဆိုကြပါတယ်"

"ဘိုးအေကြီး ပြောဖူးတာကတော့ ကျောက်စာတိုင်ထဲမှာ ပိုပြီး နက်နဲတဲ့ ဓားလမ်းစဉ်တွေ ရှိသေးတယ်၊ နောင်လာနောက်သားတွေက သူ့ထက် ပိုပြီး မြင့်မားတဲ့အဆင့်ကို နားလည်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်တယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ အခုထိတော့ ဘယ်သူမှ သူ့ထက် ပိုပြီး မနားလည်နိုင်ကြသေးဘူး"

ဟု ဆက်ပြောသည်။

လီယန်ချူက

"မင်း ရော ဒီကျောက်စာတိုင် ရှေ့မှာ တရားထိုင်ဖူးလား" ဟု မေးသည်။

စစ်ချန်းဝမ်က ခေါင်းငြိမ့်ကာ

"ဒီမှာ ဓားအသိ ကို စုစည်းခဲ့တယ်၊ လေပြင်းနဲ့ မိုးကြိုး အရှိန်အဝါတွေ ပါဝင်သလို၊ ဖီးနစ်ဓားကျင့်စဉ် တစ်စုံကိုလည်း ရရှိခဲ့ပါတယ်"

ဟု ဖြေသည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ စစ်ချန်းဝမ်၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသဖြင့် ဤကဲ့သို့ နားလည်နိုင်ခြင်းမှာ သဘာဝကျလှသည်။

သူက

"ဒီမှာ တရားထိုင်ဖို့ ဘယ်လို လုပ်ရမှာလဲ သွားပြီး ထိရမှာလား ဒါမှမဟုတ် ဒီအတိုင်း ကြည့်ရမှာလား "

ဟု မေးရန် ပြင်လိုက်စဉ် စစ်ချန်းဝမ်၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ပျက်သွားသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

စစ်ချန်းဝမ်က အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

"တစ်ယောက်ယောက် ဝင်လာပြီ"

လီယန်ချူ ကြောင်သွားပြီး သူ၏ စိတ်အာရုံကို ချက်ချင်း ဖြန့်ကြက်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေစဉ်မှာပင်၊ ကောင်းကင်ယံမှ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ပျံသန်းလာသည်။

ရှေးကျသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခေါင်းဆောင်းဆောင်းထားသော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး သူတို့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ ထိုသူမှာ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ဆံပင်အနားများမှာ အနည်းငယ် ဖြူနေသော်လည်း အလွန်ပင် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော အရှိန်အဝါ ရှိသည်။

စစ်ချန်းဝမ်၏ မျက်လုံးများမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး

"ဆရာ တကယ်ပဲ ဆရာလား " ဟု မေ့မေ့လျော့လျော့ အော်လိုက်မိသည်။

ရော်ဖူတောင်ထဲသို့ တစ်စုံတစ်ယောက် ဝင်လာသည်နှင့် စစ်ချန်းဝမ်သည် ထိုရင်းနှီးသော အရှိန်အဝါကို ခံစားမိခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ မယုံကြည်နိုင်ခဲ့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆရာ၏ အလောင်းကို သူမ ကိုယ်တိုင် မြေမြှုပ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုအမျိုးသားက ပြုံးလိုက်ကာ

"ချန်းဝမ်... မတွေ့တာ ကြာပြီပဲ၊ မင်း တော်တော်လေး ပိန်သွားတယ်နော်" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်မိသည်။ ဒါက ဆရာက တပည့်ကို ပြောတဲ့ စကားလား...။

စစ်ချန်းဝမ်က "ဆရာ... ဆရာ သေသွားပြီ မဟုတ်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသားမှာ ရော်ဖူတောင်၏ ခြောက်ဆယ့်သုံးဆက်မြောက် ဂိုဏ်းချုပ် ရှန်းချန်းချူ ပင် ဖြစ်သည်။

ရှန်းချန်းချူက

"အဲဒီတုန်းက ဘယ်သူမှန်း မသိတဲ့ ပညာရှင်တစ်ယောက် ရော်ဖူတောင်ကို ကျူးကျော်ခဲ့တယ်။ သူက ဝိညာဉ်သတ်ဖြတ်တဲ့ နည်းလမ်းကို အရမ်းကျွမ်းကျင်တော့ ငါလည်း မခုခံနိုင်ဘဲ ဝိညာဉ်မှာ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မနည်း အသက်လု ထွက်ပြေးခဲ့ရတာပေါ့။ အခုမှ ဒဏ်ရာတွေ ပျောက်ကင်းသွားပြီး နတ်အမြစ် တစ်ခုကို အသုံးချပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့တာ။ ရော်ဖူတောင်ကို ပြန်လာတုန်းမှာ မင်းနဲ့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့ရတာပဲ"

စစ်ချန်းဝမ်က ခေါင်းငြိမ့်ကာ

"ဪ... အဲဒီလိုလား"

လီယန်ချူ မျက်ခုံးများ မြင့်တက်သွားသည်။

"တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ..."

သူသည် သူ၏ မျက်လုံးများထဲသို့ နတ်စွမ်းအား သွင်းကာ ဝိညာဉ်မျက်စိဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအမျိုးသား၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အလင်းတန်းတစ်ခုက ကာကွယ်ထားသဖြင့် လီယန်ချူ မမြင်နိုင်ပေ။ သူသည် စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်း ကို အသုံးပြုရန် ပြင်လိုက်စဉ်၊ ရှန်းချန်းချူက အေးစက်စွာ လှည့်ကြည့်လာသည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ ဘာလို့ ငါ့ကို ဝိညာဉ်မျက်စိနဲ့ ကြည့်နေရတာလဲ "

စစ်ချန်းဝမ်က

"ဒါက လီတာအိုဆရာ ပါ၊ ကျွန်မက ရော်ဖူတောင်ကို ဧည့်သည်အဖြစ် ဖိတ်ခေါ်ထားတဲ့ သူငယ်ချင်းပါ"

ဟု ကြားဖြတ် ပြောလိုက်သည်။

ရှန်းချန်းချူက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ

"ဪ... လီတာအိုဆရာကိုး။ တာအိုဆရာက လူတစ်ယောက်ကို ဝိညာဉ်မျက်စိနဲ့ ကြည့်တယ်ဆိုတော့... ငါ့အပေါ် တစ်ခုခု သံသယ ရှိနေလို့လား" ဟု ဆိုသည်။

စကားလေး အနည်းငယ်သာ ဖြစ်သော်လည်း ထိုသူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ပညာရှင်တစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ရှေ့တွင် မြင့်မားသော တောင်ကြီးတစ်လုံး ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်စေကာ၊ ထက်မြက်သော ဓားတစ်လက်အလား ရန်လိုသောအရှိန်အဝါများ ရှိနေသည်။

လီယန်ချူမှာမူ ဘာမှ မခံစားရဘဲ ပြုံးကာ

"ခင်ဗျားက ဘာလို့ ဒီလောက် စိုးရိမ်နေရတာလဲ။ တစ်ခုခုကို ငါ မြင်သွားမှာ ကြောက်နေလို့လား"

ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။

ရှန်းချန်းချူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားပြီး

"မင်းက စကားပြောတာ တော်တော်လေး မယဉ်ကျေးတာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူသည် ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်းကို အသက်သွင်းလိုက်ကာ ၎င်း၏ အကူအညီဖြင့် ထိုအမျိုးသား၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အလင်းတန်းကို ဖောက်ထွင်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါ အလင်းတန်း၏ အောက်တွင် ထိုအမျိုးသား၏ ကိုယ်ပေါ်မှ မကောင်းဆိုးဝါး အရှိန်အဝါများနှင့် နာကြည်းချက် အငွေ့အသက်များမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ နောက်ကျောတွင် ပုံရိပ်ပေါင်း ရာချီ၍ ပူးကပ်နေသကဲ့သို့ မြင်နေရသည်။

ထိုပုံရိပ်များမှာ လီယန်ချူ ကြည့်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ခေါင်းများကို လှည့်ကာ လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ လီယန်ချူက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ကာ

"တာအိုလမ်းစဉ်ရဲ့ မိုးကြိုးကျင့်စဉ် ဘယ်က မိစ္ဆာတွေက ငါ့ကို စိုက်ကြည့်ဝံ့ရတာလဲ " ဟု အော်လိုက်သည်။

ဂျိမ်း

မိုးကြိုးတစ်ချက် ပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး၊ ရှန်းချန်းချူ၏ နောက်ကွယ်မှ ပုံရိပ်များမှာ ကြောက်လန့်တကြား ခေါင်းများကို ပြန်လှည့်သွားကြပြီး လီယန်ချူကို မကြည့်ရဲတော့ပေ။

ရှန်းချန်းချူ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားပြီး

"မင်းက ခဏခဏ စော်ကားနေတော့ ငါ့မှာ ဒေါသ မရှိဘူးလို့ ထင်နေတာလား" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

စစ်ချန်းဝမ်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း သုံးရာတုန်းက ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့် ၈၀၀ စလုံး သေဆုံးခဲ့တယ်၊ ဝိညာဉ်တွေလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်။ ဆရာ့ရဲ့ အလောင်းကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် မြှုပ်ခဲ့တာပါ။ အခု နှစ်ပေါင်း သုံးရာကြာမှ ဆရာက ရုတ်တရက် ပြန်ပေါ်လာပြီး၊ အပြင်မှာ ကုသနေတာ နှစ်ပေါင်း သုံးရာ ကြာသွားတယ်လို့ ပြောတယ်။ ဒါက တကယ့်ကို တိုက်ဆိုင်လွန်းပါတယ်"

ရှန်းချန်းချူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စစ်ချန်းဝမ်ကို နူးညံ့သောအသံဖြင့် "ချန်းဝမ်... မင်းက ဆရာ့ကို မယုံဘူးလား" ဟု မေးသည်။

စစ်ချန်းဝမ်က

"ခုနက ဆရာ ကျွန်မကို မြင်တော့ ဝမ်းသာသွားတယ်၊ ကျွန်မလည်း ဆရာ့ကို မြင်တော့ ဝမ်းသာမိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆရာ့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အလွန်သိသာတဲ့ လောဘအငွေ့အသက်တွေ ရှိနေတယ်။ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာမှ ပြန်တွေ့တဲ့ ဆရာနဲ့ တပည့်ကြားမှာ ဘာလို့ လောဘတွေ ရှိနေရတာလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိချင်မိတယ်"

ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ရှန်းချန်းချူက

"ချန်းဝမ်... နှစ်ပေါင်း သုံးရာ မတွေ့ရတဲ့အတွင်းမှာ မင်းက တော်တော်လေး စကားပြော ရန်လိုလာတာပဲ" ဟု ဆိုကာ အသံကို ပြန်ပြောင်းလိုက်သည်။

"ဆရာက တကယ်ပဲ အပြင်မှာ ဒဏ်ရာ ကုနေတာပါ။ မင်းရဲ့ ဦးလေးလေးတောင် ဒဏ်ရာနဲ့ အခုမှ ပြန်လာတာ မဟုတ်လား။ သူ့ကို ယုံပြီးတော့ ဘာလို့ ဆရာ့ကို မယုံရတာလဲ"

စစ်ချန်းဝမ်က အေးဆေးစွာဖြင့်

"ကျွန်မက ဦးလေးလေး ဒဏ်ရာရထားတယ်လို့ ဆရာ့ကို မပြောရသေးပါဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ရှန်းချန်းချူက

"ဆရာက စိတ်အာရုံ နဲ့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်တာနဲ့ အခြေအနေကို သိတာပဲ၊ ဒါက ဘာဆန်းလို့လဲ" ဟု ရှင်းပြသည်။

စစ်ချန်းဝမ်က

"မဆန်းပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဆရာ့ရဲ့ စကားတွေထဲမှာ အေးစက်မှုတွေ ပါနေတယ်။ ခုနက ကျွန်မကို မြင်တုန်းကလည်း ကျွန်မ အသက်ရှင်နေမှန်း ဆရာက သိပြီးသားအတိုင်းပဲ၊ ဘာမှ အံ့သြတဲ့ပုံ မပေါ်ဘူး"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ရှန်းချန်းချူ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

လီယန်ချူက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ကာ

"လူယုတ်မာတွေ အများကြီး မြင်ဖူးပေမဲ့ ခင်ဗျားလို လူမျိုးကတော့ အထူးအဆန်းပဲ။ ရော်ဖူတောင်ရဲ့ တပည့် ၈၀၀ ကိုတောင် ခင်ဗျားက ရက်ရက်စက်စက် သတ်ရက်တယ်နော် "

ခုနက တွေ့လိုက်ရသည့် ပုံရိပ်ပေါင်းများစွာမှာ သေချာပေါက် ရော်ဖူတောင်၏ တပည့်များပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ရှန်းချန်းချူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဒါက မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ တာအိုဆရာတစ်ယောက်က ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ကိစ္စကို ဘာလို့ ဝင်ပါနေရတာလဲ "

"အခုခေတ် လူငယ်တွေက တော်တော်လေး ဉာဏ်ကောင်းလွန်းနေတာပဲ"

ဟု ရှန်းချန်းချူက အံ့သြနေမိသည်။

ပိုပြီး အရေးကြီးသည်မှာ ဤလူငယ်တာအိုဆရာက သူ၏ အရှိန်အဝါကို ဘာကြောင့် တစ်ချက်တည်းနှင့် ဖောက်မြင်နေရသနည်း။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် စစ်ဆေးမှု မှန်သမျှကို ကာကွယ်ပေးနိုင်သော နတ်ကြာစွယ် ရှိနေပါလျက်နှင့်။