အခန်း (၈၇၅-၈၇၆)

အခန်း (၈၇၅) - ဓားသုံးထောင် ငှားရမ်းခြင်း၊ ၇၂ တောင်ထွတ်၏ တာအိုနိမိတ်နှင့် ကောင်းကင်လူသား

ထိုစဉ် ရော်ဖူတောင်အတွင်း၌ လေထုမှာ အလွန်ပင် လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေသည်။ ရှန်းချန်းချူက စစ်ချန်းဝမ်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"နောက်ကွယ်က လူသတ်သမားက ဆရာ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဒီတာအိုဆရာရဲ့ သွေးဆောင်ဖျားယောင်းမှုကို မခံပါနဲ့"

လီယန်ချူက လှောင်ပြုံးဖြင့်

"ဖျားယောင်းတာ မင်းအမေကို သွားပြောလေ" ဟု ပြန်ပက်လိုက်သည်။

ရှန်းချန်းချူ : ".........."

စစ်ချန်းဝမ်က ရှန်းချန်းချူကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး တည်ငြိမ်စွာပင် ဆိုသည်။

"ဆရာ... ကျွန်မက မွေးရာပါ ဓားနှလုံးသား ပိုင်ရှင်ဆိုတာကို ဆရာ မေ့နေပုံပဲ။ ဆရာ့ရဲ့ အရှိန်အဝါက ဘယ်လောက်ပဲ ဖုံးကွယ်ထားပါစေ၊ အရမ်းကို ယုတ်မာညစ်ထေးပြီး အေးစက်လွန်းနေတယ်။ ဆရာ့ရဲ့ ဓားနှလုံးသားက ဖုန်မှုန့်တွေ တက်နေပြီး မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲ ကျရောက်သွားပြီဆိုတာ ကျွန်မ ခံစားလို့ရတယ်"

ရှန်းချန်းချူ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် သူက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး

"မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ဆရာ့ရဲ့ ဝါးမြိုတာကို အေးအေးဆေးဆေး ခံယူလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား။ ဘာလို့ ဒီအလွှာပါးလေးကို အတင်းခွဲထုတ်ပြနေရတာလဲ"

စစ်ချန်းဝမ်က အံကြိတ်ကာ

"ရှင့်ကို သတ်ဖို့အတွက်လေ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ရှန်းချန်းချူက ရယ်ပြန်သည်။

"မင်းက ဒုတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူပဲ ရှိသေးတာ။ ဆရာ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူးလေ။ သေခြင်းရှင်ခြင်းအကြောင်း ဘယ်လို ပြောနိုင်မှာလဲ"

စစ်ချန်းဝမ်၏ အရှိန်အဝါများမှာ ပြင်းထန်လာပြီး ခါးမှ ပါးလွှာသော ဓားကို ချွတ် ခနဲ မြည်အောင် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ အမူအရာမှာ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးလှ၏။ သူမသည် ဓားကို တိုက်ရိုက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လခြမ်းကွေးပုံစံ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ သဲကန္တာရထဲမှ လမင်းကြီး ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ပင်။ ဤဓားမှာ ပါးလွှာသော်လည်း အလွန်ထက်မြက်ကာ အရှိန်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။

ရှန်းချန်းချူက တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် လက်ညှိုးကို ခပ်ဖွဖွလေး တို့လိုက်ရာ ဓားအရှိန်အဝါ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤဓားချက်မှာ မမြန်လှပေ။ အပြန်အလှန်အားဖြင့် အလွန်အမင်း နှေးကွေးနေသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးမှာ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ပင်။ ကြည့်ရသည်မှာ ပန်းခြံထဲတွင် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်နေသည့် အဘိုးကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ရိုးရှင်းလှသော်လည်း ဤသာမန်ဓားချက်မှာပင် စစ်ချန်းဝမ်၏ ဓားအသိကို လွယ်လွယ်ကူကူ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

စစ်ချန်းဝမ်၏ မျက်နှာထားမှာ လေးနက်သွားပြီး သူမ၏ ကိုယ်တွင်းမှ ဓားစွမ်းအားများကို အစွမ်းကုန် လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။ ကြည်လင်သော ငှက်အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သူမ၏ နောက်ကျောတွင် မီးဖီးနစ်ကြီး တစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာကာ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် မီးလျှံများအောက် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

"ဖီးနစ်ဓားကျင့်စဉ်လား။ မင်း ဒီကျောက်စာတိုင်ကနေ ဒီဓားကျင့်စဉ်ကို နားလည်သွားတာပဲ"

ရှန်းချန်းချူ အံ့သြသွားသည်။ ဤကျောက်စာတိုင်မှာ ရော်ဖူတောင် ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူ စိုက်ထူခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဓားလမ်းစဉ် ထာဝရထွန်းလင်းပါစေ ဆိုသည့် စာလုံးကြီးများဖြင့် တပည့်များကို အားပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ဤနေရာမှပင် မြစ်ကြီးဓားအရှိန်အဝါ ကို နားလည်ခဲ့ဖူးသည်။ မပြည့်စုံသော်လည်း ကြီးမားသော စွမ်းအားရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုကြည့်ရသည်မှာ စစ်ချန်းဝမ်က သူ့ထက် ပို၍ နက်နဲစွာ နားလည်ထားပုံရသည်။

ရှန်းချန်းချူ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လက်ဖြင့် ထပ်မံတို့လိုက်ပြန်သည်။ တစ်ဖက်တွင် ဖီးနစ်ဓားကျင့်စဉ်၊ အခြားတစ်ဖက်တွင် အလွန်နှေးကွေးသော ဓားချက်။

ဝုန်း

ကြောက်မက်ဖွယ် လေလှိုင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး စစ်ချန်းဝမ်၏ ဓားမှာ တစ်စစီ ကြွေလွှင့်သွားကာ ဓားရိုးသာ ကျန်တော့သည်။ သူမ၏ လက်တစ်ဖက်မှာလည်း သွေးချင်းချင်းနီသွားတော့သည်။

ရှန်းချန်းချူက ပြုံးလိုက်ကာ "ဘယ်လိုလဲ" ဟု မေးသည်။

စစ်ချန်းဝမ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး ဓားမန္တန်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

ဝုန်း

ရော်ဖူတောင် တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားတော့သည်။

ရှူး... ရှူး... ရှူး... ရှူး

တောင်၏ နေရာအနှံ့အပြားမှ ဓားပျံ များစွာ ပျံထွက်လာကြသည်။ အချို့မှာ ကျိုးပဲ့နေပြီး အချို့မှာမူ ကောင်းမွန်နေသေးသည်။ ဤဓားများမှာ ရှည်လျားသော မြစ်ကြီးတစ်ခုအလား စုစည်းလာကြပြီး ဓားတိုင်းတွင် မဆုတ်မနစ်သော ဓားအသိများနှင့် ထက်မြက်သော ဓားအရှိန်အဝါများ လင်းလက်နေသည်။ လေပြင်းနှင့် မိုးကြိုးများပင် ရုတ်ခြည်း ကျရောက်လာတော့သည်။

ရော်ဖူတောင်တွင် လူသေလျှင် ဓားက ဇာတိမြေသို့ ပြန်ရမည် ဟူသော အစဉ်အလာ ရှိသည်။ ယခု စစ်ချန်းဝမ်က ဓားသုံးထောင်ကို ငှားရမ်းလိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး ရော်ဖူတောင်ရှိ သေဆုံးသွားသော တပည့်များအတွက် ကလဲ့စားချေရန် ပြင်ဆင်လိုက်ခြင်းပင်။

ဝုန်းဝုန်းဝုန်း

ဓား အစုအဝေးကြီးက ရှန်းချန်းချူထံ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားသည်။ ရှန်းချန်းချူ၏ နောက်ကျောတွင် တောင်ကြီးများ တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ပေါ်ထွက်လာပြီး ရေတွက်ကြည့်လျှင် တောင်ထွတ် ၇၂ ခု တိတိ ရှိပေသည်။ သူသည် သူ၏ ဓားလမ်းစဉ်နှင့် ရော်ဖူတောင်၏ တာအိုနိမိတ် ကို ပေါင်းစပ်လိုက်ခြင်းဖြစ်ရာ အရှိန်အဝါမှာ တောင်ကြီးများအလား ထည်ဝါလှသည်။

ရှန်းချန်းချူက တည်ငြိမ်စွာပင် သူ၏ အရှိန်အဝါကို မြှင့်တင်လိုက်ပြီး စစ်ချန်းဝမ်၏ ဓားမန္တန်တွင် အားအနည်းဆုံးနေရာကို ဓားအရှိန်အဝါဖြင့် ခပ်ဖွဖွလေး တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။

ဒိုင်း

ဓားမြစ်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် ပျက်စီးသွားတော့သည်။ ရှန်းချန်းချူ၏ ဓားလမ်းစဉ် အဆင့်အတန်းမှာ အလွန်မြင့်မားလွန်းသဖြင့် အားငယ်စရာပင် ကောင်းလှသည်။ ထို့ပြင် သူ၏ ကိုယ်တွင်းမှ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များမှာလည်း ဖုံးကွယ်မထားနိုင်တော့ဘဲ ထွက်ပေါ်လာသည်။

စစ်ချန်းဝမ်မှာ သွေးကြောများ ထိခိုက်သွားသဖြင့် ခေတ္တမျှ စွမ်းအားများကို မလှုံ့ဆော်နိုင်တော့ပေ။

"အခုတော့ ငါတို့ ဆရာတပည့်တွေ ဒီအဆင့်ထိတောင် သံသယဖြစ်နေကြပြီလား။ ထားလိုက်ပါတော့လေ"

ရှန်းချန်းချူက သက်ပြင်းချကာ စစ်ချန်းဝမ်ထံသို့ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု လွှတ်လိုက်သည်။ ဓားအရှိန်အဝါမှာ စိမ့်အေးနေပြီး အနောက်ရှိ ၇၂ တောင်ထွတ်၏ တာအိုနိမိတ်များမှာလည်း အားကောင်းလှသည်။ စစ်ချန်းဝမ်မှာ အကောင်းပကတိ အခြေအနေတွင်ပင် မခုခံနိုင်ရာ၊ ယခုကဲ့သို့ ဒဏ်ရာရနေချိန်တွင်မူ မြေမှုန့်ဖြစ်သွားရန်သာ ရှိတော့သည်။

ရုတ်တရက်

သန်မာထည်ဝါသော ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ စစ်ချန်းဝမ်၏ ရှေ့တွင် ကာကွယ်ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ခါးတွင် ဓားအရှည် တစ်လက်ကို လွယ်ထားပြီး ခန့်ညားလှသော လီယန်ချူ ပင် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက လက်သီးဖြင့် တစ်ချက် ထိုးလိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင်ကြီး တုန်ခါသွားပြီး ၇၂ တောင်ထွတ်၏ တာအိုနိမိတ်များမှာ အစအနမကျန် ပျက်စီးသွားတော့သည်။ ရှန်းချန်းချူမှာ အနောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး တောင်ထွတ်တစ်ခုကို တိုက်မိကာ ပြိုကျသွားစေသည်။

တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လောကကြီး တစ်ခုလုံး သေလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ခေတ္တအကြာတွင် တောင်ပုံပျက်ကြီးထဲမှ စူးရှသော ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း လီယန်ချူက လက်ဖြင့်ပင် ဖမ်းဆုပ်ချေဖျက်ပစ်လိုက်သည်။ ရှန်းချန်းချူသည် တောင်ပုံထဲမှ ပျံထွက်လာပြီး သူ၏လက်ထဲတွင် ရှေးဟောင်းဓားတစ်လက် ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ ချွန်ကျွင်းဓား ဖြစ်ပြီး နတ်အလင်းများ တောက်ပကာ အလွန်ထက်မြက်လှသည်။

ဓားရှိသော ရှန်းချန်းချူမှာ ယခင်နှင့် လုံးဝမတူတော့ပေ။ ဤလူငယ်တာအိုဆရာမှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်၊ စွမ်းအားနှင့် ဓားအရှိန်အဝါတို့ကို အထွတ်အထိပ်သို့ မြှင့်တင်ကာ ပေတစ်ရာခန့် ရှည်လျားသော ခရမ်းရွှေရောင် ဓားကြီးဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။

"လာစမ်း"

လီယန်ချူက အော်ဟစ်ကာ လက်သီးဖြင့် အားကုန် ထိုးနှက်လိုက်သည်။ သူ၏ နောက်ကျောတွင် ကြီးမားထည်ဝါသော နတ်ဘုရားပုံရိပ်ကြီး တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး သူနှင့်အတူ လက်သီးကို ပစ်သွင်းလိုက်သည်။

ဂျိမ်း

ပေတစ်ရာရှိသော ခရမ်းရွှေရောင် ဓားကြီးမှာ အစအနမကျန် ပျက်စီးသွားပြီး လီယန်ချူ၏ လက်သီးမှာ ရှန်းချန်းချူ၏ ဝမ်းဗိုက်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ဤလက်သီးချက်မှာ သူ၏ ကိုယ်တွင်းကလီစာများကိုသာမက တာအိုစွမ်းအားများ စုစည်းရာ 'ဒန်ထျန်' ကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ရှန်းချန်းချူ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ကာကွယ်ပေးထားသော နတ်အဆောင် ကြောင့် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ကာ ဒဏ်ရာများကို ပြန်လည် ကုသနိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် ဓားအလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လီယန်ချူ၏ အနားမှ အမြန်ဆုတ်ခွာလိုက်ရသည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ... ခဏနေပါဦး။ ငါ မဟာမိစ္ဆာကျမ်း ကို မင်းကို ပေးပါ့မယ်။ ဒါကို ကျင့်ရင် ထာဝရအသက်ကို ရနိုင်ပြီး မိစ္ဆာစစ်စစ် ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ဒီကိစ္စကို ဒီမှာပဲ အဆုံးသတ်ကြရအောင်"

ဟု ရှန်းချန်းချူက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူက လှောင်ရယ်ကာ

"ဘာအသုံးကျမှာလဲ။ မင်းကိုယ်တိုင်တောင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ထားပြီး ငါ့ကို မနိုင်တာပဲကို"

ရှန်းချန်းချူ : ".........."

သူသည် မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်ကို မတက်လှမ်းနိုင်သဖြင့် မိစ္ဆာကျမ်းကို ပြောင်းလဲကျင့်ကြံခဲ့ရာ လူ့လောကတွင် အထွတ်အထိပ် နှစ်ခုလုံးကို ရရှိထားသူဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤလူငယ်တာအိုဆရာကို မယှဉ်နိုင်ဖြစ်နေရသည်။

လီယန်ချူက လက်သီးဖြင့် ထပ်မံထိုးလိုက်ရာ တောင်တစ်လုံးမှာ အမှုန့်ဖြစ်သွားပြီး၊ နောက်တောင်တစ်လုံးကိုမူ လက်ဖြင့် မကာ အားကုန် ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ဒဏ္ဍာရီထဲမှ တောင်များကို မယူနိုင်သော နတ်ဘုရားကြီး တစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။

ရှန်းချန်းချူမှာ အစွမ်းကုန် ရှောင်ကွင်းရင်း

"ဒါက ရော်ဖူတောင်ရဲ့ အိမ်တွင်းရေးပါ။ ငါသတ်တာလည်း ငါ့တပည့်တွေပဲ။ မိတ်ဆွေက ဘာလို့ ဝင်ပါနေရတာလဲ။ မိတ်ဆွေသာ ဆုတ်ခွာပေးရင် နတ်ဘုံကို တက်လှမ်းနိုင်မယ့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုကို ပြောပြပါ့မယ်။ ဒါမှမဟုတ် မြေပြင်နတ်ဘုရားအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး လောကမှာ လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်လို့ရတာပေါ့။ ငါတို့ ကျင့်ကြံသူတွေက သတ်ဖြတ်ဖို့ပဲ စဉ်းစားနေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ"

ရှန်းချန်းချူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် လူ့အသက်မှာ မျက်စိနှင့်တူပြီး တပည့်များ၏ အသက်မှာလည်း အရေးမပါပေ။ သူ နားမလည်သည်မှာ ဤလူငယ်က ဘာကြောင့် သူ့ကို အသေအလဲ လိုက်သတ်နေရသနည်း ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကို ကြည့်ရတာ မျက်စိစပါးလင်စောင်းနေလို့ သတ်ချင်တာပဲ။ အဲဒီလောက် ရှုပ်ရှုပ်ထွေးထွေး စဉ်းစားမနေနဲ့"

ရှန်းချန်းချူ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်သွားသည်။ ဤလူငယ်မှာ အခြား 'ဖြောင့်မတ်သော' ကျင့်ကြံသူများနှင့် မတူဘဲ သူ ပြန်မပြောနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်စေသည်။

"ဒီကိစ္စကို ညှိနှိုင်းလို့ မရတော့ဘူးလား"

"မင်း တော်တော်လေး သေရမှာ ကြောက်နေတာပဲ"

"ကျင့်ကြံသူမှာ သေရမှာ မကြောက်တဲ့သူ ရှိလို့လား။ ငါက ထာဝရအသက်ကို ရှာဖွေတာ ဘာမှားလို့လဲ။ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ဆိုတာ သံယောဇဉ်တွေ၊ တဏှာတွေကို ဖြတ်တောက်ပြီး သားမယားကိုတောင် သတ်ရတာ။ ကောင်းကင်ဘုံဆိုတာ အကြင်နာတရား မရှိဘူး။ ဒါက စစ်မှန်တဲ့ တာအိုပဲ "

ရှန်းချန်းချူက တရားဟောနေစဉ် လီယန်ချူက စိတ်မရှည်စွာဖြင့်

"ဖာသည်မ သား အပိုတွေ ပြောမနေနဲ့ "

ဟု အော်ကာ လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်ပြန်ရာ ရှန်းချန်းချူမှာ သွေးအန်ကာ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

ရှန်းချန်းချူက စိတ်ထဲမှ ကြိန်ဆဲလိုက်သည်။

"ဒီလူရမ်းကား..."

သူသည် ရုတ်တရက် ကိုယ်ပွားပေါင်း ရာချီခွဲလိုက်ကာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ထွက်ပြေးတော့သည်။ ဤသည်မှာ မိစ္ဆာကျမ်းထဲမှ အဆင့်မြင့် ကိုယ်ပွားနည်းလမ်းဖြစ်ပြီး ကိုယ်ပွားတိုင်းမှာ မူရင်းနှင့် တူလွန်းသဖြင့် ခွဲခြားရန် ခက်ခဲလှသည်။

လီယန်ချူက သုံးရောင်ခြယ်မီးလျှံ ကို တစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ မီးလျှံများမှာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ကိုယ်ပွားအားလုံးကို ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။ ရှန်းချန်းချူ၏ မူရင်းကိုယ်မှာ အလွန်ပင် အရှက်ရစွာဖြင့် ထွက်ပြေးလာရသည်။

"မဖြစ်ဘူး... အကူအညီ ရှာမှဖြစ်မယ်။ မဟုတ်ရင် ဒီနေ့ ဒီတာအိုဆရာ လက်ထဲမှာ သေတော့မှာပဲ"

ရှန်းချန်းချူက သူ၏ ကိုယ်တွင်းကို အစွမ်းကုန် ခွဲဖျက်လိုက်ပြီး အရှိန်ကို မြှင့်တင်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ အခြေခံကို ထိခိုက်စေသော်လည်း အသက်လုရန်အတွက် မတတ်သာပေ။

လူးရှန်းတောင်၏ အတွင်းပိုင်းရှိ သက်ကယ်တဲလေးတစ်ခု...

တိမ်မြူများ ဝေ့ဝဲနေပြီး လောကနှင့် ကင်းကွာနေသော ဤနေရာတွင် လှပချောမောသော တာအိုသူငယ်လေး တစ်ဦးမှာ တရားထိုင်နေသည်။ သူ၏ ဘေးတွင် ဖြူဖွေးသော မြွေကြီးတစ်ကောင်က ဝန်းရံနေသည်။

သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ကာ

"ဟူး... နှစ်ပေါင်းရာချီပြီး ကျင့်ကြံထားတဲ့ ကိုယ်ပွားတစ်ခုတော့ ဆုံးရှုံးသွားပြီ"

ဟု သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူသည် ရင်းနှီးသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှန်းချန်းချူ... သူ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ"

ထိုစဉ်မှာပင် ရှန်းချန်းချူ၏ အသံကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။

"မိတ်ဆွေ... တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို လိုက်သတ်နေတယ်။ ငါနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ရန်သူကို တိုက်ထုတ်ပေးပါ"

တာအိုသူငယ်လေးက တွေးလိုက်ပြီး

"ကောင်းပြီ... ဒါပေမဲ့ မင်းဆီက သုံးရောင်ခြယ် ကြာပန်း ကို ငါ့ကို ပေးရမယ်"

ရှန်းချန်းချူက အသက်လုနေရသဖြင့်

"ပေးမယ်" ဟု အမြန်ဖြေသည်။

"ထျန်းဖုန်းတောင်က ဆေးပင်အားလုံးရော..."

"ပေးမယ်"

"မင်းဆီက နေလပုတီးစေ့..."

"ပေးမယ်"

"ကောင်းကင်မြေပုံ အပိုင်းအစ..."

"ပေးမယ်"

တာအိုသူငယ်လေးက ပြုံးလိုက်သည်။ ရှန်းချန်းချူကဲ့သို့သော အစွမ်းထက်သူက ဘယ်လိုရန်သူနဲ့ တွေ့နေလို့ ဒီလောက်တောင် အလျှော့ပေးနေရတာလဲ။ သူသည် မိုင်တစ်ထောင်မျက်စိ စွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ ကြည့်လိုက်သည်။

ဝေးလံသော ကောင်းကင်ယံတွင် ရှန်းချန်းချူမှာ အဝတ်အစားများ လောင်ကျွမ်းကာ အလွန်ပင် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ထွက်ပြေးနေရသည်။ သူ၏ အနောက်တွင် ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု လိုက်ပါလာသည်။

"ဟင်း... ဒါက ဟိုနွားရဲ့ မှော်လွန်းပျံမဟုတ်လား"

တာအိုသူငယ်လေး မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။

ထိုအရှိန်အဝါကို ခံစားမိသည်နှင့်

"ရှန်းချန်းချူ၊ မင်းအမေကို ယိုးလိုက်လေ"

ဟု ဆဲရေးကာ လီယန်ချူ၏ ပုံရိပ်ကို မြင်ယောင်လာပြီး ချက်ချင်းပင် ထွက်ပြေးတော့သည်။ သူ၏ အဖိုးတန် ဆေးအိုးကိုပင် မယူနိုင်တော့ဘဲ တစ်ခဏချင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ရှန်းချန်းချူမှာ တဲအနီးသို့ ရောက်လာပြီး လီယန်ချူကလည်း လွန်းပျံပေါ်မှ ဆင်းသက်လာသည်။

"မင်း ငါ့ကို အရမ်း နှိပ်စက်လွန်းတယ်။ ဒီနေ့က မင်းရဲ့ သေနေ့ပဲ"

ဟု ရှန်းချန်းချူက ကြုံးဝါးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်ကာ စိတ်အာရုံဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ တဲထဲတွင် မည်သူမှ မရှိတော့ဘဲ ဆေးအိုးတစ်လုံးသာ ကျန်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှန်းချန်းချူက သူ၏ အဖော်ကို ယုံကြည်နေသော်လည်း ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဘယ်သူမှ မရှိတော့ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ မျက်နှာ ပြာနှမ်းသွားသည်။

"နေ... နေပါဦး... ခုနက ငါ ပြောတာ နောက်တာပါ..."

စကားမဆုံးခင်မှာပင် လီယန်ချူက ကျန့်ကျောင်းဓား ကို ဆွဲထုတ်ကာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရှန်းချန်းချူ၏ ခေါင်းမှာ ပြတ်ကျသွားတော့သည်။ ကျန့်ကျောင်းဓားမှာ ပြန်လည်ကုသနိုင်စွမ်းကို ဖျက်ဆီးပေးနိုင်သဖြင့် ဤအထွတ်အထိပ် ဓားသမားကြီးမှာ လုံးဝ သေဆုံးသွားတော့သည်။

လီယန်ချူသည် အလောင်းကို သိမ်းဆည်းလိုက်စဉ် ကောင်းကင်ယံမှ မိုးခြိမ်းသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး

"မိုက်ရူးရဲလှချည်လား ကိုယ့်အစွမ်းကို အားကိုးပြီး လူ့လောကကို ဖျက်ဆီးနေတာလား "

ဟူသော ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ကြီးမားလှသော လက်ဝါးကြီးတစ်ဖက် ကျဆင်းလာသည်။

လီယန်ချူက ဟားတိုက်ရယ်ကာ

"လူ့လောကကို ဖျက်ဆီးတယ် ဟုတ်လား"

ဟု ဆိုကာ ကျန့်ကျောင်းဓားဖြင့် ကောင်းကင်ယံသို့ ပြန်လည် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ ထိုလက်ဝါးကြီးမှာ တစ်စစီ ကွဲကြေသွားတော့သည်။

"ကောင်းကင်လူသား" လီယန်ချူက ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ ထိုပုံရိပ်ကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် အဝေးသို့ ထွက်ပြေးသွားသော တာအိုသူငယ်လေးမှာ ပြန်ကြည့်ကာ

"ဒီကောင်လေးက နတ်ဘုရား ဖြစ်မယ့်ပုံပဲ" ဟု ရေရွတ်ရင်း ထပ်မံ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

လီယန်ချူသည် တဲထဲမှ ဆေးအိုးကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်ပြုစုဆေး ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူသည် ထိုဆေးအိုးကို သိမ်းယူပြီးနောက် တဲကို မီးရှို့ကာ ရော်ဖူတောင်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

စစ်ချန်းဝမ်က သူ့ကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြိုနေပြီး ရှန်းချန်းချူ သေဆုံးသွားကြောင်း သိရသောအခါ အလွန်အံ့သြဝမ်းသာသွားကာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလေသည်။

"ကျွန်မကို ချန်းဝမ် လို့ပဲ ခေါ်ပါ" ဟု သူမက ဆိုသည်။

လီယန်ချူက တွေးလိုက်သည်။

"မင်းက အသက် ၃၀၀ ကျော်နေပြီလေ... ငါက မင်းကို ဘိုးဘွားလို့ ခေါ်ရမလိုပဲ"

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် ဓားလမ်းစဉ် ထာဝရထွန်းလင်းပါစေ ဟူသော ကျောက်စာတိုင်ရှေ့သို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ လီယန်ချူက သူ၏ ပါရမီစွမ်းအားများဖြင့် ဤကျောက်စာတိုင်မှ ဘာတွေ နားလည်နိုင်မလဲဆိုသည်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကြည့်ရှုလိုက်ပါတော့သည်။

အခန်း (၈၇၆) - တာအိုနိမိတ်များ အားပြိုင်ခြင်း ၊ အပြည့်အစုံဖြစ်သော ကောင်းကင်ပြာဓားအသိ

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသော်လည်း ၎င်းကို အလျင်အမြန်ပင် ပြန်လည်နှိပ်ကွပ်လိုက်သည်။

"ဒါက သူများနယ်မြေပဲလေ... ဒီလိုမျိုးကြီး မတွေးသင့်ဘူး၊ အရမ်း ကြွားရာကျလွန်းတယ်"

သူသည် ကျောက်စာတိုင်ကြီး၏ရှေ့တွင် ရပ်ကာ မျက်လုံးနှစ်လုံးကို အသာမှိတ်ထားလိုက်သည်။

စစ်ချန်းဝမ်သည် လီယန်ချူ၏ ထင်ရှားပြတ်သားသော ဘေးတိုက်မျက်နှာအလှကို ကြည့်ရင်း ခေတ္တမျှ ငေးမောသွားမိသည်။ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာခန့် ကြာပြီးနောက် လီယန်ချူက မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်မှောင်များမှာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ကြုတ်ထားလျက် ရှိသည်။

စစ်ချန်းဝမ်က မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ... တာအိုဆရာ ဘယ်လိုဓားကျင့်စဉ်မျိုးကို နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့သလဲ "

လီယန်ချူသည် ဤမျှငယ်ရွယ်သည့် အသက်အရွယ်နှင့်ပင် ဖန်တီးပြုပြင်နိုင်စွမ်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသူဖြစ်ရာ၊ သူ၏ ပါရမီမှာ တစ်လောကလုံးတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းမည်မှာ သေချာသည်။ ထို့ကြောင့် လီယန်ချူသည် ဤကျောက်စာတိုင်မှ မည်သို့သော ဓားကျင့်စဉ်၊ မည်သို့သော ဓားအသိကို ရရှိမည်နည်းဆိုသည်ကို စစ်ချန်းဝမ် အလွန်ပင် သိချင်နေရှာသည်။

လီယန်ချူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်ကွေးသွားပြီး

"ဘာမှ နားမလည်ခဲ့ဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

စစ်ချန်းဝမ် : "................."

ပုံမှန်အားဖြင့် တပည့်တစ်ဦးသည် ကျောက်စာတိုင်ရှေ့တွင် တရားထိုင်ပါက သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ခပ်ပါးပါး ဓားအရှိန်အဝါများ စုစည်းလာလေ့ရှိသည်။ ထိုဓားအသိမှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်ပြီး လူတစ်ဦးချင်းစီ၏ စရိုက်နှင့် ကိုက်ညီနေတတ်သည်။ ဤနေရာတွင် ရရှိသော ဓားအသိမှာ ကျောက်စာတိုင်၏ ထူးခြားသော ဂုဏ်သတ္တိများကြောင့် ရရှိခြင်းဖြစ်သည်။

စောစောက လီယန်ချူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သည့် ထူးခြားသော နိမိတ်မှ ပေါ်မလာခဲ့ပေ။ ယခု လီယန်ချူက ကိုယ်တိုင်ပင် မည်သည့်ဓားကျင့်စဉ်မှ နားမလည်ခဲ့ကြောင်း ပြောလာသောအခါမှ စစ်ချန်းဝမ်လည်း အံ့သြတကြီးဖြင့် နားလည်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူသည် သူ၏ ဓားသဏ္ဌာန် မျက်ခုံးတန်းများကို တွန့်ချိုးကာ ထိုမြင့်မားသော ကျောက်စာတိုင်ကြီးကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် သံသယများ ပေါ်လာသည်။

'ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ခြင်း' သို့မဟုတ် 'တောင်ပင်လယ်ကို မယူခြင်း' ကဲ့သို့သော ခက်ခဲလှသည့် နတ်စွမ်းအားတွေကိုတောင် သူက သင်ယူပြီးချင်း တတ်မြောက်ခဲ့တာပဲ... ဒီနေရာမှာတော့ အရေးနိမ့်ဖို့ အကြောင်းမရှိပါဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ သာမန်ဓားကျင့်စဉ် တစ်ခုခုတော့ ရသင့်တာပေါ့။

"ငါ့ရဲ့ ဓားပါရမီက ဒီလောက်တောင် ညံ့ဖျင်းနေတာလား"

"မဟုတ်ဘူး... ဒါမှမဟုတ် ဒီကျောက်စာတိုင်က ဓားကျင့်ကြံသူတွေအတွက်ပဲ အသုံးဝင်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

လီယန်ချူမှာ ပေါ့ပါးလွတ်လပ်စွာ နေတတ်သူ ဖြစ်သည့်အတွက် နားမလည်ပါကလည်း ဆက်လက်၍ တွေးတောမနေတော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ ထိုအချိန်တွင် မြင့်မားသော ကျောက်စာတိုင်ကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာတော့သည်။

ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း

လီယန်ချူ လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း အကြောင်းရင်းကို မသိရပေ။ စစ်ချန်းဝမ်မှာလည်း အလားတူပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်။ ဤကျောက်စာတိုင်မှာ ရော်ဖူတောင်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ အစဉ်အဆက် ရှိလာခဲ့သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အဖြစ်အပျက်မျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးပေ။

ဤကျောက်စာတိုင်အတွင်း၌ အနှိုင်းမဲ့ ဓားလမ်းစဉ်များနှင့် များပြားလှသော ဓားကျင့်စဉ်များ ကိန်းဝပ်နေသည်။ ကျောက်စာတိုင်၏ အတွင်းကမ္ဘာထဲတွင် အလင်းလုံးများစွာ ရှိနေပြီး ဓားကျင့်စဉ် အဆင့်မြင့်လေလေ အလင်းရောင်မှာ ပိုမိုကြီးမားတောက်ပလေလေ ဖြစ်သည်။ ထိုအတွင်းဟင်းလင်းပြင်ကြီးထဲတွင် ဆန်းကြယ်လှသော အဖြူရောင် တိုင်လုံးကြီးတစ်တိုင် ရှိပြီး အလင်းတန်းများမှာ ဟိုမှသည်းသို့ ပျံသန်းနေကြသည်။

ယခုမူ ထိုအလင်းတန်းများမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေကြပြီး အပြင်သို့ ပျံထွက်ရန် အလုအယက် ကြိုးစားနေကြတော့သည်။

၎င်းတို့အထဲမှ အချို့မှာ နဂါး၊ ကျား နှင့် ချီလင် သဏ္ဌာန်များအဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာကြပြီး အချို့မှာမူ နေ၊ လ၊ တောင် နှင့် မြစ်ကြီးများ၏ တာအိုနိမိတ်များအဖြစ် ကျောက်စာတိုင်အတွင်း၌ ပေါ်ထွက်လာကာ အပြင်သို့ အတင်းအဓမ္မ ထိုးထွက်ရန် ကြိုးပမ်းနေကြသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် တပည့်တစ်ဦးသည် ဓားနတ်စွမ်းအား တစ်ခုတည်းကိုသာ ဆွဲဆောင်နိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် ဓားအရှိန်အဝါဖြင့် သွေးကြောများကို သန့်စင်နိုင်ခြင်းသာ ရှိတတ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ ကျောက်စာတိုင်အတွင်းရှိ ဓားကျင့်စဉ် အလင်းလုံးအားလုံးမှာ လုံးဝ ရူးသွပ်ကုန်ကြပြီး အပြင်သို့ အပြိုင်အဆိုင် ထွက်ရန် ကြိုးစားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အပြင်းထန်ဆုံး ရုန်းကန်နေသော အလင်းတန်းမှာ မြစ်ကြီးတာအိုနိမိတ်နှင့် နေလတာအိုနိမိတ်များ ဖြစ်ကြသည်။

မြစ်ကြီးဓားအသိ မှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်ကာ ထည်ဝါလှပြီး ရော်ဖူတောင်ဂိုဏ်းချုပ် ရှန်းချန်းချူမှာ ဆယ်ပုံသုံးပုံခန့်သာ နားလည်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထက်မြက်လှသော ဓားသမား ကျိုးရွှမ်မှာမူ ဆယ်ပုံရှစ်ပုံ၊ ကိုးပုံခန့်အထိ နားလည်ထားရာ ရှန်းချန်းချူထက် များစွာ သာလွန်ပေသည်။

ဤမြစ်ကြီးဓားအသိမှာ ကျောက်စာတိုင်အတွင်းရှိ အစွမ်းထက်ဆုံး အမွေအနှစ်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး နေလဓားအသိနှင့် အားပြိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် အလင်းလုံးတစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ပြာ တာအိုနိမိတ် အဖြစ် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းမှာ ဓားလမ်းစဉ် အဘိုးအေကြီး နားလည်ခဲ့သော ကောင်းကင်ဓားကျင့်စဉ် ဖြစ်ပြီး ဧရာမ သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်အလား သူ၏ ညီငယ်များကို တားဆီးကာ သူကိုယ်တိုင် အရင်ဆုံး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ပုံမှန်အချိန်တွင် စီနီယာအစ်ကိုကြီးကို ရိုသေကြသော ဤညီငယ်အလင်းတန်းများမှာ ယခု ဤလူသားနှင့် တွေ့ဆုံရသောအခါတွင်မူ လုံးဝ ရူးသွပ်သွားကြပြီး ဝါစဉ်ကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အပြင်သို့ အတင်းတိုးထွက်နေကြတော့သည်။

ရော်ဖူတောင် ပထမဆုံး ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူ အမွေပေးခဲ့သော ကောင်းကင်ဓားကျင့်စဉ် မှာပင် ဤ ကောင်းကင်ပြာဓားအသိ ၏ တစ်ဝက်ခန့်သာ ရှိပေသည်။ အကယ်၍ ၎င်းသာ ယခု အပြင်သို့ ထွက်လာပါက လီယန်ချူသည် အမွေအနှစ် အားလုံးကို ရရှိသွားမည် ဖြစ်သည်။ လူတစ်ဦးတည်း၏ ဓားလမ်းစဉ်မှာ ရော်ဖူတောင်၏ မျိုးဆက်အဆက်ဆက်နှင့် ပထမဆုံး ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူကိုပင် ကျော်လွန်သွားမည် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ အလင်းတန်းများစွာမှာ သောင်းကျန်းနေကြသော်လည်း ကျောက်စာတိုင်၏ စည်းမျဉ်းများအရ ဤ ကောင်းကင်ပြာဓားအသိ မှာလည်း ထွက်မရဖြစ်နေသည်။ လီယန်ချူ လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ကောင်းကင်ပြာဓားအသိမှာ ပိုမို စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။

ခဏချင်းမှာပင် အလင်းရောင်များ လျှံထွက်လာပြီး အခြားသော ညီငယ်အလင်းတန်းအားလုံးကို ပြန်လည် နှိမ်နင်းပစ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ စောစောက ကျောက်စာတိုင်ကြီး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားရသည့် အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။ ရော်ဖူတောင် စတင်တည်ထောင်ကတည်းက ကျောက်စာတိုင်မှာ ဤကဲ့သို့ တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးခဲ့ပေ။

ယခု ဤကောင်းကင်ပြာဓားအသိမှာ အပြင်သို့ ထွက်ရန် ပြင်ဆင်ပြီး ထိုလူသားအား မိမိကိုယ်ကို အကြွင်းမဲ့ ပေးဆပ်ရန် ဟန်ပြင်နေစဉ်...

မထင်မှတ်ဘဲ ကျောက်စာတိုင်၏ ထောင့်စွန်းလေးတစ်ခုမှ အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံထွက်လာသည်။ အခြားသော အလင်းတန်းများကြားတွင် ဤအလင်းတန်းမှာ မထင်မရှားဖြစ်ပြီး လက်သီးဆုပ်ခန့်သာ ရှိသည်။ သို့သော် ဤအလင်းတန်း ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် စောစောက သောင်းကျန်းနေသော ဓားကျင့်စဉ်များမှာ ရုတ်ခြည်း ငြိမ်သက်သွားကြသည်။ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော ကောင်းကင်ပြာဓားအသိ ပင်လျှင် ငြိမ်ကျသွားတော့သည်။

အကယ်၍ ကောင်းကင်ပြာဓားအသိသာ စိတ်ခံစားချက် ရှိပါက ယခု သူတွေးနေမိမည်မှာ

"ဒီအဘိုးအေကြီးက ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး လှုပ်ရှားလာရတာလဲ" ဟူ၍ပင်။

ထိုအလင်းတန်းလေးမှာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာပြီး အခြားသော ဓားကျင့်စဉ်အားလုံးကို ဖိနှိပ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်စာတိုင်အပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

လီယန်ချူ၏ ကိုယ်မှာ သိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ ဦးနှောက်အတွင်း၌ ဆန်းကြယ်သော စာသားများစွာ ရောက်ရှိလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုစာသားများထဲမှ ပုံရိပ်များစွာမှာလည်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဝုန်း

လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ပေတစ်သောင်းခန့် ရှည်လျားသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး ရော်ဖူတောင်၏ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေတော့သည်။

စစ်ချန်းဝမ်မှာ မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလောက်အောင်ပင် လီယန်ချူကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သာမန်လူတစ်ဦး တရားထိုင်စဉ် ပေါ်လာတတ်သော နိမိတ်မှာ ပါးလွှာသော ဓားအသိလေးသာ ဖြစ်ပြီး အလင်းရောင်မှာလည်း အလွန်မှိန်လှသည်။ ယခု ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို လင်းထိန်သွားစေသော ဤပေတစ်သောင်း ရွှေရောင်အလင်းတန်းကြီးက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။

ကမ္ဘာမြေ၏ ထူးခြားသော နိမိတ်များ ပျောက်ကွယ်သွားမှ လီယန်ချူက မျက်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။

စစ်ချန်းဝမ်က ဘေးမှနေ၍ တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။

"တာအိုဆရာ"

လီယန်ချူက သူမကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်သွားပြီး

"မင်းတို့ဆီက ဒီကျောက်စာတိုင်က တကယ့် ဓားကျောက်စာတိုင် ပဲလား ဘာလို့ ငါက အထဲကနေ ဓားကျင့်စဉ် တစ်ခုကို နားလည်ခဲ့ရတာလဲ "

စစ်ချန်းဝမ် : "................."

ရော်ဖူတောင်၏ သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် ဤကဲ့သို့သော အဖြစ်မျိုး တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးခဲ့ပေ။

ဓားကျင့်စဉ်

ဓားလမ်းစဉ် ထာဝရထွန်းလင်းပါစေ ဆိုတဲ့ စာလုံးကြီး လေးလုံးက အတုကြီးလား

ရော်ဖူတောင်မှာ တစ်ဂိုဏ်းလုံးက ဓား ကျင့်ကြံသူတွေချည်းပဲလေ။

စစ်ချန်းဝမ်မှာ မှင်တက်သွားပြီး အတော်ကြာမှ

"ဖြစ်နိုင်တာက... တာအိုဆရာက ပိုပြီး ထူးခြားနေလို့ ဖြစ်မှာပါ"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူမအနေဖြင့် အခြားသော တင်စားချက်ကို မစဉ်းစားနိုင်တော့ပေ။ ဓားကို နားလည်လျှင် ကိုယ်ပေါ်တွင် အလင်းမှိန်မှိန်လေးသာ ရှိသော်လည်း၊ ခုနက ပေါ်လာသည်မှာ ပေတစ်သောင်း ရွှေရောင်အလင်းတန်းကြီး မဟုတ်လား ထိုမှ ရရှိသော ဓားကျင့်စဉ် မှာ မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်နေမည်ကို စစ်ချန်းဝမ် မတွေးရဲတော့ပေ။

ထိုဆန်းကြယ်သော စာသားများမှာ လီယန်ချူ၏ စိတ်အာရုံ အတွင်း၌ ရောက်ရှိနေပြီး အလွန်ပင် နက်နဲဆန်းကြယ်လှသည်။

လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်ပြီး

"အရင်ဆုံး ဒီနေရာကနေ ထွက်ကြစို့" ဟု ပြောသည်။

စစ်ချန်းဝမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင်

ကျောက်စာတိုင်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် တုန်ခါပြန်ပြီး လီယန်ချူနှင့် မမြင်ရသော ဆက်သွယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ လီယန်ချူမှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားစဉ် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ထည်ဝါလှသော စွမ်းအားတိုင်ကြီး တစ်ခုမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားတော့သည်။

ကောင်းကင်တိမ်တိုက်များကို ထိုးဖောက်သွား၏

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရေလှိုင်းများအလား တစ်ဝက်တစ်ပျက် ပွင့်လင်းမြင်သာသော လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုမှာ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပြန့်နှံ့သွားပြီး တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ရော်ဖူတောင် တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

ရော်ဖူတောင် ၇၂ တောင်ထွတ်ပေါ်ရှိ တိမ်မြူများ အားလုံးမှာ လီယန်ချူထံသို့ စုရုံးလာကြသည်။

တောင်ထွတ် ၇၂ ခုလုံးမှာ ခေါင်းညိတ် ဂါရဝပြုနေကြသကဲ့သို့ပင်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ရော်ဖူတောင် နယ်မြေအတွင်းရှိ ဓား အားလုံးမှာ မရပ်မနား တုန်ခါမြည်ဟီးလာကြသည်။ တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိသည့်အလား ဓားမြည်သံများမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံ့လွင့်သွားတော့သည်။

တောင်ကတ္တားပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော သံချေးတက်နေသည့် သံဓားအိုကြီးမှာလည်း ထိုအချိန်တွင် ကြည်လင်စူးရှသော ဓားမြည်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရုတ်တရက် အဖြူရောင်အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်ယံမှ ပျံသန်းလာပြီး လီယန်ချူ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်လာတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ထိုသံဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားရာ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ထူထဲလေးနက်ကာ ရှည်လျားလှသည်။ ဓားများစွာ၏ မြည်ဟည်းသံနှင့်အတူ ဓားအရှိန်အဝါမှာ ကောင်းကင်တိမ်တိုက်များအထိ ထိုးတက်သွားတော့သည်။

စစ်ချန်းဝမ်၏ စိတ်နှလုံးမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူ ဘိုးအေရဲ့ လက်သုံးဓား "

လီယန်ချူသည် သူ၏ လက်ထဲမှ သံချေးတက်နေသော သံဓားကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုဓားအတွင်းမှ ရှေးဟောင်းကာလ၏ လွမ်းမောဖွယ် အငွေ့အသက်များနှင့် အလွန်ထက်မြက်လှသော ဓားအသိများကို ခံစားနေရသည်။

စောစောက ကျောက်စာတိုင်အတွင်းမှ ဆန်းကြယ်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု သူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက်တွင်မှ ဤကဲ့သို့သော ကမ္ဘာမြေ၏ ထူးခြားသည့် နိမိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

တောင်ထွတ် ၇၂ ခုမှာ ခေါင်းညိတ် ဂါရဝပြုခြင်း၊ ဓားများစွာ မြည်ဟိန်းခြင်းနှင့် ရော်ဖူတောင် ပထမဆုံး ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူ၏ လက်သုံးဓားမှာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းကာ သူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်လာခြင်း...

စစ်ချန်းဝမ်မှာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲမှ တုန်လှုပ်မှုကို စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြရန်ပင် မတတ်နိုင်တော့ပေ။

လီယန်ချူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"သွားကြစို့... ဒီနေရာကနေ အရင် ထွက်ရအောင်"

ဤစကားကို ဒုတိယအကြိမ် ကြားရသောအခါ စစ်ချန်းဝမ်၏ နုနယ်သော ကိုယ်လေးမှာ သိသိသာသာ မဟုတ်သော်လည်း အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားမိသည်။ သို့သော် ယခုတစ်ခေါက်တွင်မူ သူမနှင့် လီယန်ချူတို့သည် ဓားလမ်းစဉ် ထာဝရထွန်းလင်းပါစေ ဟူသော ကျောက်စာတိုင်ကြီးမှ ထွက်ခွာသွားသည်အထိ နောက်ထပ် မည်သည့် ထူးခြားသော နိမိတ်မှ ထပ်မပေါ်လာတော့ပေ။

ဤနေရာမှ ထွက်လာပြီးနောက် စစ်ချန်းဝမ်မှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။ နောင်တွင်မူ လူစိမ်းများကို ဤကျောက်စာတိုင်သို့ အလွယ်တကူ ခေါ်မလာသင့်တော့ဟု သူမ တွေးမိသည်။ သူမကိုယ်တိုင် တရားထိုင်နေခြင်း မဟုတ်သော်လည်း သူမကိုပင် အလွန်အမင်း ရင်ခုန်လှုပ်ရှားစေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုစဉ်...

ဓားလမ်းစဉ် ထာဝရထွန်းလင်းပါစေ ကျောက်စာတိုင်အတွင်း၌မူ အလင်းများ လည်ပတ်နေပြီး ထည်ဝါလှသော ဓားအသိ တာအိုနိမိတ်များ ပေါ်ထွက်နေသော်လည်း အလယ်မှ အဖြူရောင် အလင်းတိုင်ကြီးမှာမူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

လုံဟူရှန်း...

ဤနေရာမှာ တစ်လောကလုံးရှိ တာအိုဘာသာဝင်တို့၏ သန့်ရှင်းရာဌာန ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ လုံဟူချန်း၏ နတ်ဆရာ မှာ ချျန်းနိုင်ငံ ဧကရာဇ်၏ အလေးပေး ယုံကြည်မှုကို ခံရကာ ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူးများစွာ ချီးမြှင့်ခြင်း ခံထားရသဖြင့် လုံဟူရှန်းမှ တာအိုဆရာများ၏ အဆင့်အတန်းမှာလည်း များစွာ မြင့်မားလာခဲ့သည်။

လုံဟူရှန်း၏ နောက်ဖေးတောင်တန်းတွင် တာအိုဆရာအိုကြီး အများအပြား တရားကျင့်ကြံနေကြသည်။ အချို့မှာ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို ဝါသနာပါကြပြီး၊ အချို့မှာ အဆောင်ရေးဆွဲခြင်း၊ အချို့မှာမူ ကံကြမ္မာဟောပြောခြင်းနှင့် အချို့မှာမူ အိပ်စက်ခြင်းကို ဝါသနာပါကြသည်။ တစ်ခါအိပ်လျှင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်တတ်သဖြင့် နွေဦးနှင့် ဆောင်းဦး အိပ်မက်ကြီး ဟုပင် တင်စားကြသည်။ သူတို့၏ ဝါစဉ်များမှာ အလွန်မြင့်မားလှသဖြင့် လုံဟူရှန်း ၏ လက်ရှိ နတ်ဆရာကြီး လေးဦးပင်လျှင် သူတို့၏ ရှေ့တွင် အလွန်ငယ်ရွယ်သော ဂျူနီယာများသာ ဖြစ်ကြသည်။

နောက်ဖေးတောင်တန်းတွင် ဆံပင်ဖြူ အဘိုးကြီးတစ်ဦးမှာ ဓားလေ့ကျင့်ခြင်းကို ဝါသနာပါသည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် ထည်ဝါသော အရှိန်အဝါနှင့် တာအိုလမ်းစဉ်၏ စစ်မှန်သော အနှစ်သာရများ ပါဝင်နေသည်။ သူ ကိုင်ထားသော ဓားမှာ သုံးပေခန့် ရှည်လျားပြီး သေသပ်လှပသော်လည်း ၎င်းမှာ မက်မွန်သားဓား သို့မဟုတ် ကြေးဓားမဟုတ်ဘဲ ငွေနှစ်ပြားသာ ပေးရသည့် သာမန် သံဓားတစ်လက်သာ ဖြစ်သည်။

ဤဓားမှာ သူ ငယ်စဉ်က လောကထဲတွင် လှည့်လည်ကာ လူတွေကို ကံကြမ္မာဟောပြီး ပထမဆုံး ရရှိခဲ့သည့် ငွေနှင့် ဝယ်ထားသော ဓားဖြစ်ပြီး ယခုအချိန်အထိ အသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က အလယ်ပိုင်းဒေသတွင် မဟာရှ မင်းဆက် စိုးစံနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုငွေမှာ ကံကြမ္မာဟောရာမှ ရရှိခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ သူက လူတစ်ယောက်ကို 'မင်းမှာ ဖူးစာမပါဘူး၊ တစ်သက်လုံး တစ်ယောက်တည်း သေသွားလိမ့်မယ်' ဟု သွားဟောမိသဖြင့် အရိုက်ခံရရာမှ ရရှိလာသော လျော်ကြေးငွေ ဖြစ်သည်။ ထိုလူမှာ သူဌေးအိမ်မှဖြစ်ပြီး လူကြီးများက အားနာသဖြင့် အဘိုးကြီးကို ငွေသုံးပြား လျော်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဘိုးကြီးမှာ တာအိုဝတ်ရုံသစ် တစ်စုံဝယ်၊ ကောင်းကောင်း တစ်နပ်စားပြီး ကျန်သည့် ငွေနှစ်ပြားဖြင့် ဤသံဓားကို ဝယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူသည် တောင်ထဲတွင် ဓားလေ့ကျင့်နေပြီး သူ၏ ကကွက်များမှာ လောကထဲရှိ နဝမတန်းစား ဓားကျင့်စဉ်များသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ အကယ်၍ ဓားလမ်းစဉ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးသာ ရှိနေပါက ထိုအဘိုးကြီး၏ ဘေးမှ ပြင်းထန်လှသော ဓားအသိများကို ခံစားမိမည် ဖြစ်ပြီး ထိုမှ ရရှိသော အသိတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် သူတို့အတွက် တစ်သက်စာ အသုံးဝင်ပေလိမ့်မည်။

ထိုစဉ် အဘိုးကြီးသည် ရုတ်တရက် ဓားကို သိမ်းလိုက်ကာ အရှေ့တောင်ဘက်သို့ မော့ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဓားကံကြမ္မာ က ကိုယ်ပေါ် ရောက်လာတာလား"

"လောကထဲက ဓားကံကြမ္မာတွေ ပျောက်ကွယ်သွားတာ ကြာလှပြီ၊ ဘယ်ရောက်နေမှန်းလည်း မသိရဘူး... အခုတော့ ဓားကံကြမ္မာ တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံထားတဲ့သူ တစ်ယောက် ပေါ်လာပြီလား "

အရှေ့ပင်လယ်၏ အထွတ်အထိပ်...

ကျောတွင် ရှေးဟောင်းဓားတစ်လက်ကို လွယ်ထားသော သက်လတ်ပိုင်း တာအိုဆရာတစ်ဦးသည် သူ၏ တပည့်မလေးက နဂါးတစ်ကောင်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်နေသည်ကို ကြည့်နေသည်။ ဆံပင်ကို နှစ်ဖက်ထုံးထားသော မိန်းကလေးမှာ လက်ထဲတွင် လေးလံသော ရွှေရောင် တူကြီးနှစ်လုံးကို ကိုင်ထားပြီး ပင်လယ်လှိုင်းလုံးများကြားတွင် နဂါးနှင့် သတ်ပုတ်နေကာ သူမ၏ အရှိန်အဝါမှာ ပြင်းထန်လှသည်။ တာအိုဆရာက ပြုံးလိုက်သည်။ ဒီနေ့တော့ ဒီနဂါးလည်း တော်တော်လေး အနှိပ်စက်ခံရတော့မည်။

ရုတ်တရက်

တာအိုဆရာသည် အရှေ့တောင်ဘက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့သြရိပ်များ ပေါ်လာသည်။

"ဓားကံကြမ္မာ"

သူသည် လက်ချောင်းများကို တွက်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်မှာ လုံးဝ ရှုပ်ထွေးနေသည်။

"လူ့လောကထဲမှာ မဟုတ်ဘူးလား မဟုတ်ဘူး... လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခုထဲမှာပဲ "

"လောကရဲ့ ဓားကံကြမ္မာက အရှင်သခင် ရှိသွားပြီပဲ... ဘယ်လိုဓားကျင့်ကြံသူက ဒီဂုဏ်ထူးကို ရသွားတာလဲ မသိဘူး။ အနှိုင်းမဲ့ ဓားလမ်းစဉ်ကို အပင်ပန်းခံ ကျင့်ကြံခဲ့လို့ ဓားကံကြမ္မာရဲ့ ထောက်ပံ့မှုကို ရရှိခဲ့တာ ဖြစ်မှာပဲ"

ချီကျိုးပြည်နယ်...

အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဓားကို ကျောပိုးထားသော လူငယ်တစ်ဦးသည် လမ်းပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေသည်။ လမ်းဘေးရှိ အမျိုးသမီးများနှင့် မိန်းကလေးများစွာ၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံနေရသည်။

ရုတ်တရက်

သူသည် အနည်းငယ် မော့ကြည့်လိုက်ရာ တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလောက်အောင် အံ့သြသွားပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"တကယ့်ကို ပြိုင်ဆိုင်မှု ပြင်းထန်တဲ့ ခေတ်ကြီးပဲ။ မဟာရှခေတ်မှာတင် ဓားကံကြမ္မာက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လူ့လောကမှာ ဓားနတ်ဘုရား မရှိတော့ဘူး။ အခု ပြန်ပေါ်လာပြီဆိုတော့ ဘယ်သူ့လက်ထဲကို ရောက်သွားလဲ မသိဘူး"

လူ့လောက၏ အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် နက်နဲလှသည်။ အထူးသဖြင့် ယခုအခါတွင် အပြောင်းအလဲများစွာ တိတ်တဆိတ် ဖြစ်ပေါ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဓားလွယ်လူငယ်မှာ ရုတ်တရက် အရေးတကြီး လိုအပ်ချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ငါ တစ်ဆင့် တိုးတက်သွားပေမဲ့ မလုံလောက်သေးဘူး။ ဟော့ထုံတောင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေက မကြာခင် ပွင့်တော့မှာပဲ... အဲဒီကို အရင်သွားပြီး မသေဆေး ကို ရှာရမယ်။ လောကထဲမှာ လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်နိုင်ဖို့ကပဲ အရေးကြီးဆုံးကိစ္စပဲ"

လူငယ်မှာ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရုံဖြင့် မီတာတစ်ရာခန့် ဝေးသောနေရာသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။မြေပြင်ကို ကျုံ့စေခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လီယန်ချူသာ ဤနေရာတွင် ရှိနေပါက ထိုလူကို မှတ်မိလိမ့်မည်။

သူကတော့... ကြွားရခြင်း၏ ဘုရင်၊ တာအိုယန် ပင် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် သူ၏ စိတ်အာရုံအတွင်း၌ မူလရှိနေသော ခရမ်းရွှေရောင်စွမ်းအား၊ မီးနတ်ဘုရားဂါထာများအပြင် ယခုအခါ ဆန်းကြယ်သော ဓားကျင့်စဉ် တစ်ခု တိုးလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုဓားကျင့်စဉ်မှာ ငြိမ်သက်စွာ နေရာယူထားပြီး မည်သူကမျှလည်း သူ့ကို သွားမရှုပ်ကြပေ။

၎င်းအပြင် အလင်းတိုင်ကြီး တစ်ခုလည်း ရှိနေသေးသည်။ ထိုအလင်းတိုင်မှာ တုတ်ခိုင်ထွားကျိုင်းလှပြီး အလွန်သန့်စင်ကာ ဖြူဖွေးသော အလင်းရောင်များ တောက်ပနေသည်။ ၎င်းမှာ စောစောက 'ဓားလမ်းစဉ် ထာဝရထွန်းလင်းပါစေ' ကျောက်စာတိုင်မှ လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသော အလင်းတိုင်ပင် ဖြစ်သည်။

လူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် သူ့အလိုလို ကမ္ဘာငယ်တစ်ခု ဖြစ်နေသကဲ့သို့ စိတ်အာရုံမှာလည်း အလွန်ပင် ကျယ်ဝန်းလှသည်။ ယခုအခါ ထိုအလင်းတိုင်မှာ စိတ်အာရုံအတွင်း၌လည်း ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဆက်သွယ်ထားသကဲ့သို့ တည်ရှိနေသည်။

လီယန်ချူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ထိုအလင်းတိုင်ကို ဆက်သွယ်လိုက်ရာ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ဆန်းကြယ်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု စီးဆင်းထွက်ပေါ်လာသည်။

သူနှင့် ဘေးချင်းယှဉ် ရပ်နေသော စစ်ချန်းဝမ်မှာ ချက်ချင်းပင် တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူမသည် မွေးရာပါ ဓားနှလုံးသား ပိုင်ရှင်ဖြစ်ရာ မကျင့်ကြံရဘဲနှင့်ပင် ဓားနှလုံးသားကို စုစည်းနိုင်ပြီး အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူများပင် မရောက်နိုင်သော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသူဖြစ်သည်။ သူမသည် လီယန်ချူအပေါ်တွင် မရှင်းပြနိုင်သော ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ သူ့ကို ပြေးဖက်ချင်စိတ်များပင် ပေါ်လာကာ ကြည့်လေလေ ပို၍ သဘောကျလေလေ ဖြစ်နေတော့သည်။ စစ်ချန်းဝမ်မှာ သူမ၏ စိတ်ထဲမှ အတွေးများကို အမြန်ပင် ထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။

"ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ"

လီယန်ချူက ခံစားကြည့်လိုက်ရာ ဤအရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်ပြီး ဤအလင်းတိုင်နှင့် ဆက်သွယ်ပြီးနောက် ထူးခြားသော ဓားလမ်းစဉ် နားလည်မှုများ ရရှိလာသကဲ့သို့ပင်။ လမ်းတွင် စစ်ချန်းဝမ်ကို မေးကြည့်သော်လည်း သူမကလည်း ဘာလဲဆိုသည်ကို မသိပေ။

သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုသက်တမ်းမှာ တိုတောင်းလှပြီး (နှစ်ပေါင်း ၃၀၀ ကျော်သာ ရှိသေးသည်) ဂိုဏ်းမှ လူကြီးများနှင့် တပည့်များ အားလုံး အသတ်ခံရသဖြင့် အစဉ်အလာများမှာလည်း ပြတ်တောက်နေခဲ့သည်။ ဤနှစ်များအတွင်း သူမသည် လူသတ်သမားနှင့် ပျောက်ဆုံးသွားသော ဂိုဏ်းသားများကို ရှာဖွေရင်း လောကထဲတွင် လှည့်လည်နေခဲ့သဖြင့် အချို့သော အသေးစိတ်ကိစ္စများကို သူမ သိပ်မသိရှာပေ။

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

"နောက်ထပ် ဘာလုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားသလဲ"

စစ်ချန်းဝမ်က ဆိုသည်။

"အရင်ဆုံး ဦးလေးကို စောင့်ရှောက်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်အတွင်းက ပြင်ပမိစ္ဆာ ရဲ့ ညစ်ညမ်းမှုကို ဖယ်ရှားပေးရမယ်။ ပြီးမှ လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွေထဲမှာ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ဂိုဏ်းသားတွေကို ရှာဖို့ အခွင့်အရေး စောင့်ရမှာပေါ့"

လီယန်ချူက ပြောသည်။

"ဒီလောက် နှစ်တွေအကြာကြီးဆိုတော့... ဖြစ်နိုင်တာက မတော်တဆမှုတွေ ကြုံတွေ့ခဲ့ကြပြီးပြီလား မသိဘူး"

စစ်ချန်းဝမ်က "လူက လုပ်မှ အောင်မြင်တာပါ" ဟု ခိုင်မာစွာ ဆိုသည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက်

"တကယ်တော့ ပုံမှန်အားဖြင့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွေကို စူးစမ်းဖို့ သွားကြရင် တစ်ဂိုဏ်းလုံး ပျောက်ကွယ်သွားတာမျိုး မရှိတတ်ဘူး။ ဒီနှစ်တွေအတွင်း တစ်ယောက်ယောက် ပြန်ရောက်လာတာမျိုး ရှိနိုင်တယ်"

စစ်ချန်းဝမ်က လီယန်ချူကို ကြည့်ကာ

"ပြန်ရောက်လာတာ"

လီယန်ချူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှင်းပြသည်။

"စောစောက မင်းပြန်လာတာနဲ့ ရှန်းချန်းချူက ချက်ချင်း တံခါးဝအထိ ရောက်လာတယ်။ ဖြစ်နိုင်တာက မင်းရဲ့ ကိုယ်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို သူက အမှတ်အသား လုပ်ထားတာ ဖြစ်နိုင်သလို၊ မင်းကျင့်ကြံတဲ့ ကျင့်စဉ်နဲ့လည်း ဆိုင်နိုင်တယ်။ ဒီနှစ်တွေအတွင်း ရော်ဖူတောင် ဂိုဏ်းသားတွေ ပြန်ရောက်လာခဲ့ရင်တောင် ရှန်းချန်းချူရဲ့ လက်ထဲမှာပဲ သေဆုံးသွားခဲ့ကြတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

စစ်ချန်းဝမ်က စဉ်းစားလိုက်ပြီး

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက တောင်ထဲကို ပြန်လာတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ဘူး။ အရင်က သူ ကျွန်မကို ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ဘူးလေ"

လီယန်ချူက သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခေါက် ဂိုဏ်းသားတွေကို သွားရှာရင်းနဲ့ မင်း တစ်ခုခု ထူးထူးခြားခြား ကြုံခဲ့ရတာ ရှိလား "

စစ်ချန်းဝမ်မှာ မှင်တက်သွားပြီး

"ဟုတ်တယ်... လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုမှာ ကျွန်မ ရတနာတစ်ခု ရခဲ့ပြီး ကျင့်ကြံမှုက တတိယအဆင့် အလယ်ပိုင်းကို ရောက်သွားတယ်"

လီယန်ချူက လေးနက်စွာ ဆိုသည်။

"အကယ်၍ မင်းသာ အဆင့်နှောင်းပိုင်းကို ရောက်သွားခဲ့ရင် သူ့အတွက် ကိုင်တွယ်ရ ခက်သွားလိမ့်မယ်။ အဲဒါကြောင့် သူက စိတ်မရှည်တော့ဘဲ အခုလို လုပ်လိုက်တာ ဖြစ်မှာပဲ"

စစ်ချန်းဝမ်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူက ဆက်ပြောသည်။

"စောစောက ငါ သူ့ကို သတ်ပြီးတဲ့နောက် တိမ်တိုက်တွေကြားကနေ ကြီးမားတဲ့ လက်ဝါးကြီး ကျလာတာကို ငါ ခုတ်ပိုင်းပစ်လိုက်တယ်။ အဲဒီမှာ ထည်ဝါလှတဲ့ ကောင်းကင်လူသား တစ်ဦးရဲ့ ပုံရိပ်ကို တစ်ခဏလောက် မြင်လိုက်ရသလိုပဲ"

စစ်ချန်းဝမ်က အံ့သြတကြီး မေးသည်။

"ကောင်းကင်လူသား"

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး

"ငါ့ကို တစ်ခါပဲ တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ။ လက်ကို ဖြတ်ပစ်လိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဘာသတင်းမှ မကြားရတော့ဘူး"

စစ်ချန်းဝမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ

"ဒါပေမဲ့ သူကျင့်ကြံတာက မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ပဲလေ... သူ့နောက်ကွယ်မှာ လူရှိရင်တောင် စစ်မှန်သော မိစ္ဆာ ပဲ ဖြစ်ရမှာ"

လီယန်ချူက

"မြင်ရတာတွေက အမှန် မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မိစ္ဆာက ပုံဖျက်ထားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ"

စစ်ချန်းဝမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ရှန်းချန်းချူသည် ရော်ဖူတောင် တပည့် ၈၀၀ ကို သတ်ဖြတ်ပြီး မိစ္ဆာကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံခဲ့ခြင်းမှာ ထင်သလောက် မရိုးရှင်းကြောင်း သူမ သိလိုက်ရသည်။

"ဖြစ်နိုင်တာက သူက သက်ရှိတွေကို သူ့နောက်ကွယ်က အရာအတွက် ယဇ်ပူဇော်နေတာလား "

ဟု သူမက ဆိုသည်။

လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်သည်။

"အဲဒီလို ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိတယ်။ ပြီးတော့ ဒီနှစ်တွေအတွင်း သူ ဘယ်မှာနေလဲ၊ ဘာတွေလုပ်လဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိဘူး။ နောင်မှာတော့ သတိထားပေါ့"

စစ်ချန်းဝမ်က "သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် " ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး

"သွားတော့" ဟု တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။

လက်ထဲရှိ ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူ ဘိုးအေ၏ လက်သုံးဓားမှာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တောင်ပေါ်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ပြန်လည် ချိတ်ဆွဲနေတော့သည်။ ဤဓားမှာ အနှိုင်းမဲ့ အထီးကျန်ဆန်လှပြီး၊ ရော်ဖူတောင် ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူမှာ ထိုစဉ်က ဓားလမ်းစဉ်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းခဲ့မည်မှာ သေချာသည်။

ဤကဲ့သို့သော အထွတ်အထိပ် ပညာရှင်တစ်ဦး၏ လက်သုံးဓားကို သာမန် တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူများပင် အသုံးမပြုနိုင်ပေ။ ဂိုဏ်းသားအဆက်ဆက်မှာလည်း ဤဓားနှင့် ဆက်သွယ်မှု မရခဲ့ကြပေ။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ဤဓားမှာ ပြင်ပလူတစ်ဦးကို အရှင်သခင်အဖြစ် ရွေးချယ်လိုက်လေပြီ။

စစ်ချန်းဝမ်

"တာအိုဆရာ... ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ ဒီဓားက ရှင့်ကို အရှင်သခင်အဖြစ် ရွေးချယ်ပြီးပြီပဲ၊ ဒါက ကံကြမ္မာရဲ့ သတ်မှတ်ချက်လေ"

လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်ကာ

"ငါက ဒီဓားကို ယူသွားရင် မင်းဦးလေးရဲ့ ဝိညာဉ်ထဲက ညစ်ညမ်းမှုတွေက ဘယ်လိုလုပ်မလဲ အပြောင်းအလဲ တစ်ခုခုရှိရင် မိစ္ဆာတွေကို သတ်ဖို့ ဒီဓားက ဒီမှာ ရှိနေဖို့ လိုအပ်တယ်လေ။ လောလောဆယ် ဒီမှာပဲ ထားခဲ့ပါဦး"

စစ်ချန်းဝမ်၏ ကိုယ်လေး တုန်ယင်သွားပြီး

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ဆိုလိုက်ရှာသည်။

စစ်ချန်းဝမ်မှာ ဘဝတွင် ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသူဖြစ်ရာ၊ လီယန်ချူနှင့် တွေ့ဆုံရခြင်းမှာ သူမဘဝ၏ အကြီးမားဆုံး ကံကောင်းမှုတစ်ခုဟု ခံစားနေရသည်။ သူမသည် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ လောကအနှံ့ လှည့်လည်ရင်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွေကို ရှာဖွေခဲ့စဉ်က ဟော့ထုံတောင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေက မကြာခင် ပွင့်တော့မယ်ဆိုတာ သိခဲ့ရတယ်။ တာအိုမိတ်ဆွေသာ စိတ်ဝင်စားရင် သွားကြည့်လို့ ရပါတယ်"

လီယန်ချူက အံ့သြစွာ မေးသည်။

"ဘယ်တော့လဲ "

စစ်ချန်းဝမ်က ခဏစဉ်းစားပြီး

"အမြန်ဆုံးဆိုရင် ၁၀ ရက်၊ နှေးရင် တစ်လပေါ့... မကြာခင်ပါပဲ"

ဟော့ထုံတောင်မှာ နာမည်ကြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ၃၆ ခုတွင် နံပါတ် (၁) ဖြစ်ပြီး မိုင်ပေါင်း ၃၀၀၀ ခန့် ကျယ်ဝန်းကာ အလွန်ပင် ကံကောင်းခြင်းများ ရှိသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင် တာအိုလမ်းစဉ်များ ပြတ်တောက်နေသဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော နေရာများအကြောင်း မှတ်တမ်းများမှာလည်း နည်းပါးလှသည်။

လီယန်ချူက စိတ်ဝင်စားသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဟော့ထုံတောင်အကြောင်း ဘယ်လောက် သိသလဲ"

စစ်ချန်းဝမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး

"တာအိုတပည့်တစ်ယောက်က ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်တဲ့ ကျွန်မကို လာမေးတာလား "

လီယန်ချူက ဟားတိုက်ရယ်ကာ

"ငါ့ရဲ့ တာအိုကျောင်းက နည်းနည်း သေးတော့လေ... ဒါမျိုးတွေ မသိတာ သဘာဝပါပဲ"

စစ်ချန်းဝမ်က လီယန်ချူကို ကြည့်ကာ

"တာအိုဆရာက ချင်းယွန်းကျောင်း ကပဲလေ။ အရင်က ဝေမြို့မှာ မသေဆေး ပေါ်တုန်းက ပညာရှင်တွေ အများကြီး စုဝေးခဲ့ကြပေမဲ့ ချင်းယွန်းကျောင်းက တာအိုဆရာကပဲ တစ်လောကလုံးကို ဖိနှိပ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား"

လီယန်ချူက သက်ပြင်းချကာ

"ငါ့လက်ထက်ကျတော့ ကျဆင်းသွားပါပြီ၊ ဘာမှတ်တမ်းမှလည်း ကျန်မနေတော့ဘူး"

လီယန်ချူသည် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။ တကယ်တော့ ဘာမှမရှိတာ မဟုတ်ပါဘူး... တာအိုကျမ်းစာတွေအပြင် ဆရာ့ဆီမှာ ရှိတဲ့ ပုံဆွဲစာအုပ်တွေကလည်း တကယ့်ကို အသက်ဝင်လှတာပဲ။ အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ အဲဒါတွေကလည်း ပုံဆွဲပညာရှင် တစ်ယောက်ယောက်က ရေးဆွဲခဲ့တာများလား။

စစ်ချန်းဝမ်က ထိုအကြောင်းကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ

"ဟော့ထုံတောင်အကြောင်းကို လူကြီးတွေဆီက ကြားဖူးတာ ရှိတယ်။ မဟာရှ ခေတ်နှောင်းပိုင်းမှာ တစ်ခါ ပွင့်ဖူးတယ်တဲ့။ အဲဒီမှာ မသေဆေး ရှိတယ်လို့ သတင်းထွက်ပြီး ပြင်ပမိစ္ဆာ တွေလည်း ခိုအောင်းနေကြတယ်တဲ့။ အခွင့်အရေးကြီးသလို အန္တရာယ်လည်း အရမ်းများတယ်"

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်ကာ "မသေဆေး"

စစ်ချန်းဝမ်က ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဟုတ်တယ်။ မသေဆေးဆိုတာ ရှေးခေတ်ကတည်းက ရှိခဲ့တာ။ အဲဒီတုန်းက ဟော့ထုံတောင်ကို ပညာရှင်တွေ အများကြီး သွားခဲ့ကြပြီး ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်က မသေဆေးကို ရသွားတယ်လို့ သတင်းထွက်ခဲ့တယ်"

လီယန်ချူက အံ့သြစွာ

"တစ်ယောက်ယောက်က ယူသွားပြီလား"

စစ်ချန်းဝမ်က ခေါင်းခါပြသည်။

"တကယ်တော့ အတည်မပြုနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူက အဲဒီနောက်မှာ ကျင့်ကြံမှုတွေ အရမ်းတိုးတက်သွားပြီး မြေပြင်နတ်ဘုရား ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ လောကထဲမှာ လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်ပြီး အသက်ရှည်ရှည် နေနိုင်သွားတာကတော့ ဒီကိစ္စနဲ့ ဆိုင်လိမ့်မယ်"

လီယန်ချူက နားလည်သွားပြီး

"ဒါကြောင့်ပဲ အသက်ရှည်ဖို့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မြေပြင်နတ်ဘုရား ဖြစ်ဖို့ပဲဖြစ်ဖြစ် လူတိုင်း ရူးသွပ်နေကြတာပေါ့"

စစ်ချန်းဝမ်က

"ဟုတ်တယ်... အဲဒါကြောင့် ဒီတစ်ခေါက် ဟော့ထုံတောင် ပွင့်ရင် ပညာရှင်တွေ အများကြီး လာကြလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူက မေးသည်။

"ဟော့ထုံတောင်က တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေ ဝင်တာကို ကန့်သတ်ထားသလား "

စစ်ချန်းဝမ်က ခေါင်းခါသည်။

"လူကြီးတွေက အဲဒီအကြောင်း မပြောဖူးဘူး။ ကန့်သတ်ချက် မရှိနိုင်ပါဘူး၊ သူက နံပါတ် (၁) လျှို့ဝှက်နယ်မြေပဲလေ"

လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ရှီရွှမ်းနတ်သမီး ဆီမှ နတ်ဘုံတက်ရာနေရာများနှင့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေများအကြောင်း အများကြီး ကြားဖူးသော်လည်း၊ သူမမှာ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်သာ ဖြစ်သဖြင့် မှတ်ဉာဏ်အချို့ ပျောက်ဆုံးနေကာ ဟော့ထုံတောင်အကြောင်းကိုမူ သူမ ပြောမပြခဲ့ပေ။

လီယန်ချူသည် ပြင်ပမိစ္ဆာများနှင့် မဟာရှခေတ်အကြောင်းကို ဆက်လက်မေးမြန်းသော်လည်း စစ်ချန်းဝမ်က ထိုအကြောင်းများကို သိပ်မသိရှာပေ။ ရော်ဖူတောင်မှာ ကျင့်ကြံသူအစဉ်အလာ ရှိသော်လည်း စစ်ချန်းဝမ်ကိုယ်တိုင်မှာ ချျန်းနိုင်ငံခေတ်မှ လူဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး

"မြေပြင်နတ်ဘုရားအဖြစ် တက်လှမ်းသွားတဲ့သူက ဘယ်သူလဲ "

စစ်ချန်းဝမ်က

"အဲဒါတော့ ကျွန်မ သိတယ်။ အဖြူရောင် ဝတ်စုံနဲ့ နတ်သမီးလေးတစ်ပါးလို လှပတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပါ... သူမ နာမည်က ပိုင်ချူးဟန် တဲ့"

လီယန်ချူ : "................."

ပိုင်ချူးဟန်က ဟော့ထုံတောင်ကို သွားခဲ့လို့ မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်ကို ရောက်သွားတာလား။