အခန်း ၁၃

အခန်း (၁၃) - ရှောင်ဝူ စတင်လှုပ်ရှားခြင်း။

“အစ်ကိုချန်ယွီကို စိန်ခေါ်မလို့လား။ ဒါဆိုအရင်ဆုံး ငါ့ကိုကျော်သွားမှရမယ်။”

မုန့်ယီရန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရှောင်ဝူ၏ ဒေါသတကြီး စိတ်ထားကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

ရှောင်ဝူသည်ယခုအချိန်တွင် အဆင့် ၁၅ သာ ရှိသေးသော်လည်း နော့တင်းအကယ်ဒမီတွင် မည်သည့်ကျောင်းသားက သူမကို မမကြီး ဟု မခေါ်ဘဲ နေသနည်း။ မည်သူကရော သူမရှေ့တွင် ဤမျှ မောက်မာရဲသနည်း။

မုန့်ယီရန်၏ လက်ရှိဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့်မှာ ရှောင်ဝူထက် မြင့်နေသော်လည်း ငါးဆင့်သာ ကွာခြားခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှောင်ဝူသည်စိုးစဉ်းမျှ မကြောက်ရွံ့ပေ။ ထို့အပြင် သူမရှေ့မှ မိန်းကလေးမှာ အလွန်အမင်း လှပနေသဖြင့် ရှောင်ဝူသည် ဗီဇအရ အူတိုမှုတစ်ခုကို ခံစားနေရသည်။

“ညီမလေး... နင်က နုသေးတယ်နော်။ နင့်ရဲ့ အစွမ်းက နည်းနည်းလေး အားနည်းနေသေးတယ်။”

မုန့်ယီရန်က ရှောင်ဝူကို ပြုံးပြုံးလေး ကြည့်နေသော်လည်း သူမ၏ အကြည့်များမှာ လုံးဝ အထင်သေးနေပုံရသည်။

ရှောင်ဝူသည်ယခုအချိန်တွင် ခုနစ်နှစ် ရှစ်နှစ်အရွယ်သာ ရှိပုံရသဖြင့် မုန့်ယီရန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် တကယ့် ညီမလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင်။

ဝိညာဉ်ကုန်းမြေပေါ်တွင် ထန်စန်းနှင့် ရှောင်ဝူတို့အဖွဲ့မှာ ကျင့်ကြံမှု ပါရမီ အလွန်ထူးချွန်ကြသဖြင့် သူတို့နှင့် အဆင့်တူ ရင်ဆိုင်ရသူတိုင်းမှာ များသောအားဖြင့် သူတို့ထက် အသက်ကြီးသူများ ဖြစ်နေတတ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့်ထန်စန်းနှင့် မုန့်ယီရန်တို့ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံစဉ်က နှစ်ဦးစလုံး အဆင့် ၂၉ ဖြစ်သော်လည်း မုန့်ယီရန်မှာ ထန်ဆန်းထက် သုံး လေးနှစ်ခန့် ပိုကြီးသည်။

ထန်စန်းနှင့် ရှောင်ဝူတို့ ငယ်စဉ်အခါတွင်မူ တစ်စုံတစ်ဦးက သူတို့ကို အစွမ်းဖြင့် တစ်ကြိမ် နှစ်ကြိမ်လောက် အနိုင်ကျင့်နိုင်ကောင်း ကျင့်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော်သူတို့ အရွယ်ရောက်လာပြီး ရှောင်ဝူ၏ ပါရမီနှင့်ဆိုလျှင် မုန့်ယီရန်မှာ သူမ၏ ခြေရာကိုပင် မှီအောင် လိုက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ပြဿနာမှာ လက်ရှိရှောင်ဝူသည် အနှစ်တစ်သိန်း ဝိညာဉ်သားရဲမှ လူသားအသွင် ပြောင်းလဲထားကာစ ဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ အားအနည်းဆုံး အချိန်ကာလသို့ ရောက်နေခြင်းပင်။

မုန့်ယီရန်၏ အထင်သေးခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ရှောင်ဝူ၏ မျက်နှာလေးမှာ ရဲရဲနီသွားတော့သည်။

“ဘယ်သူ့ကို ညီမလေးလို့ ခေါ်တာလဲ။ ဒါကို ခံစားကြည့်လိုက်။”

ရှောင်ဝူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပန်းရောင်အလင်းတန်းများ ပွင့်ထွက်လာပြီး သူမ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ပန်းရောင်ယုန်ရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်

“ဟေ့... နေဦး။”

ရှောင်ချန်ယွီက စကားပြောပြီး သူတို့ကို တားရန် ပြင်လိုက်သည်။ လှပသော မိန်းကလေးနှစ်ဦးက သူ့အတွက်နှင့် ရန်ဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်ရသည်မှာ ရှောင်ချန်ယွီအတွက် စိတ်ကျေနပ်စရာ ကောင်းသော်လည်းအမျိုးသားတစ်ဦးအနေနှင့် ရှောင်ဝူ၏ အကာအကွယ်ကို ယူနေရမည့် အဆင့်အထိ သူ မကျဆင်းချင်ပေ။

မုန့်ယီရန်၏ စိန်ခေါ်မှုကို ရင်ဆိုင်ရင်း ရှောင်ချန်ယွီသည်လည်း သူ၏ အစွမ်းမှာ မည်သည့်အဆင့်သို့ ရောက်နေပြီလဲဆိုသည်ကို စမ်းသပ်ကြည့်ချင်နေသည်။

အမှန်စင်စစ်သူ ယခင်က အနိုင်ယူခဲ့သော ထန်စန်းမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အဆင့်အရ လက်ရှိ မုန့်ယီရန်ကို မမီသေးပေ။

အကယ်၍ ထန်စန်းသာ လက်ရှိ မုန့်ယီရန်နှင့် တွေ့မည်ဆိုပါက သူသည် အသာစီးရရန် ခဲယဉ်းပေလိမ့်မည်။

ရှောင်ချန်ယွီသည်ထိုကဲ့သို့ စိန်ခေါ်မှုရှိသော ပြိုင်ဘက်နှင့် လက်ရည်စမ်းကြည့်ချင်သေးသည်။

သို့သော်...

ရှောင်ချန်ယွီစကားမဆုံးခင်မှာပင် ရှောင်ဝူက ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားလေပြီ။ ဤအရှိန်မှာ ရှောင်ချန်ယွီပင် လိုက်မီရန် မမျှော်လင့်နိုင်သော အရှိန်မျိုးပင်။

“ပထမ ဝိညာဉ်စွမ်းရည်။ ခါးညွှတ်အား။”

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ရှောင်ဝူက ပထမဆုံး တိုက်ကွက်ကို စတင်လိုက်သည်။ သူမ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ မုန့်ယီရန်ထံသို့ ဦးတည်သွားသည်။

ရှောင်ဝူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ပန်းရောင်ယုန်ရိပ်ဖျော့ဖျော့လေးမှာ သိသာနေသည်။၎င်းမှာ ရှောင်ဝူ၏ ဝိညာဉ်ဖြစ်သော အရိုးပျော့ယုန်ပင် ဖြစ်သည်။

မုန့်ယီရန်၏ ကိုယ်ဟန်မှာ အနက်ရောင် အကွေးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှောင်ဝူထံသို့ တည့်တည့် ပြေးဝင်သွားသည်။

သူမ၏ လက်ထဲမှ မြွေတောင်ဝှေးသည် ချက်ချင်းပင် မြွေပုံစံ ဓားသွားများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ စမ်းသပ်တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုပင်။

ရှောင်ဝူသည် သူမ၏ တိုက်ကွက်ကို အားကုန်သုံးရန် မလောသေးပေ။ အကြောင်းမှာ သူမ၏ လက်ရှိအခြေအနေကို သူမ ကောင်းကောင်း သိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူမအနေနှင့် အချိန်ကိုက် တိုက်ကွက်ကို မရှာတွေ့နိုင်ပါက မုန့်ယီရန်နှင့် သူမကြားရှိ ကွာဟချက်မှာ ပို၍ ကြီးမားသွားပေလိမ့်မည်။

ရှောင်ဝူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို စုစည်းကာ ကာကွယ်လိုက်သည်။

မုန့်ယီရန်၏ မြွေတောင်ဝှေးမှ မြွေဓားသွားများမှာ လေထုကို ဖြတ်သန်းကာ ရှောင်ဝူထံသို့ ပျံသန်းလာသည်။ မုန့်ယီရန်၏ အစွမ်းမှာ ရှောင်ဝူထက် များစွာ သာလွန်နေသည်။

“ဒုန်း...”

စွမ်းအားနှစ်ခုမှာ လမ်းခုလတ်တွင် ထိတွေ့မိသွားပြီး ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။

“ဘုန်း...”

ရှောင်ဝူသည် ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းခန့် နောက်ဆုတ်သွားရပြီး ခြေလှမ်းများ ယိုင်နဲ့သွားကာ မြေပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် သူမကိုယ်သူမ ပြန်လည် ထိန်းကျောင်းနိုင်ခဲ့သည်။ ရှောင်ဝူသည် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသော မုန့်ယီရန်ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်မိသည်။

“ဒါ... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။”

ရှောင်ဝူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် တုန်လှုပ်မှုများ လှိုင်းလုံးကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်သွားသည်။ သူမ၏ ခုနက တိုက်ကွက်မှာ လူတစ်ယောက်၏ အရိုးများနှင့် သွေးကြောများကို လုံးဝ ကြေမွသွားစေရန် လုံလောက်သော်လည်း။မုန့်ယီရန်မှာမူ စိုးစဉ်းမျှ ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ ခံနိုင်ရည် ရှိနေသည်။

ထို့အပြင်ပြိုင်ဘက်၏ အစွမ်းမှာ လွန်ခဲ့သော ခဏကထက် ပို၍ သိသိသာသာ တိုးတက်လာသည်ကို သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဒါက သဘာဝမကျဘူး...”

ရှောင်ဝူ၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယများ ပြည့်နှက်နေသည်။

“ဟား ဟား”

၎င်းကို မြင်သောအခါ မုန့်ယီရန်က မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် ရှောင်ဝူကို မထီမဲ့မြင် ကြည့်လိုက်ပြီး နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့ကာ။

“ဘယ်လိုလဲ။ အခုတော့ မျှော်လင့်ချက်မဲ့တယ်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ သိသွားပြီ မဟုတ်လား။”

မုန့်ယီရန်က ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ရှေ့သို့ လျှောက်လာသည်။

“နင်...”

မုန့်ယီရန်၏ လှောင်ပြောင်သော စကားများကို ကြားသောအခါ ရှောင်ဝူ သွားကြိတ်လိုက်မိသည်။

မုန့်ယီရန်ကသူမကို ဤကဲ့သို့ စော်ကားလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားဘဲ မုန့်ယီရန်၏ ကျောပြင်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

သူမအနေနှင့်မုန့်ယီရန်ကို ခုန်အုပ်ပြီး သတ်ပစ်ချင်နေမိသည်။ သို့သော်... သူမတွင် ထိုသို့လုပ်ရန် နည်းလမ်းမရှိပေ။

အကြောင်းမှာမုန့်ယီရန်၏ အစွမ်းမှာ သူမ ယှဉ်နိုင်သည်ထက် များစွာ ကြီးမားလွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ဘုန်း...”

မုန့်ယီရန်သည် ခြေဖျားဖြင့် မြေပြင်ကို ဆောင့်ကန်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးမှာ လေးညှို့မှ ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ရှောင်ဝူထံသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ ရှောင်ဝူ ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

“မကောင်းတော့ဘူး မြန်မြန် ရှောင်မှ။”

ရှောင်ဝူ စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

“ရွှီး...”

မြွေဓားသွားမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ ရှောင်ဝူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိမှန်သွားတော့သည်။ ရှောင်ဝူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လွင့်ထွက်သွားပြီး သွေးများ စီးကျလာတော့သည်။

သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေတော့သည်။ သူမ ပြန်လည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သောအခါ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယိုင်နဲ့နေပြီး သူမ၏ အခြေအနေမှာ ယခင်ကထက် ပိုမို ဆိုးရွားသွားသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ မုန့်ယီရန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး အသာအယာ ပြောလိုက်သည်

“ညီမလေး... နင့်ရဲ့ အစွမ်းက ဒါအကုန်ပဲလား။ အစ်ကိုလေး ရှောင်ချန်ယွီ... ရှင်ကရော သူရဲကောင်းလုပ်ပြီး မင်းသမီးလေးကို မကယ်တင်ချင်ဘူးလား။”

မုန့်ယီရန်၏ လေသံမှာ အထင်သေးမှုနှင့် လှောင်ပြောင်မှုများ အပြည့် ပါဝင်နေသည်။ ဝိညာဉ်ကုန်းမြေပေါ်တွင် ဒဏ္ဍာရီတစ်ခု ရှိသည်။

“လူတိုင်းက ကြွားဝါနေကြချိန်မှာ ရှောင်ဝူတစ်ယောက်တည်းကတော့ အနှိပ်စက်ခံနေရတယ်။”

တကယ်လည်းရှောင်ဝူသည် လူသားအသွင် ပြောင်းထားသော အနှစ်တစ်သိန်း ဝိညာဉ်သားရဲ ဖြစ်သော်လည်း ယခုမှ ပြောင်းလဲထားကာစ ဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ အစွမ်းမှာ မုန့်ယီရန်ကို မမီသေးပေ။

ရှောင်ဝူ၏ အနာဂတ် အောင်မြင်မှုများမှာ မုန့်ယီရန်ထက် များစွာ သာလွန်မည် ဖြစ်သော်လည်း လက်ရှိ ရှောင်ဝူမှာမူ အားမကောင်းသေးသည်မှာ အမှန်ပင်။

သို့မဟုတ်မုန့်ယီရန်သည် အမှန်တကယ်ပင် မောက်မာရန် အရည်အချင်း ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အစွမ်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အထင်ကြီးစရာ ကောင်းလှသည်။

သာမန်ဝိညာဉ်သခင်တစ်ဦးသည် ရှောင်ဝူကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ၎င်းက မုန့်ယီရန်၏ အစွမ်း မည်မျှရှိသည်ကို ပြသနေခြင်းပင်။

“အစ်ကိုချန်ယွီ... ဘယ်ကမှန်းမသိတဲ့ ဒီမိန်းက တော်တော်လေး စွမ်းအားကြီးတာပဲ။ သတိထားနော်။”

ရှောင်ဝူသည် မုန့်ယီရန်၏ ထူးခြားသော အစွမ်းကို သဘောပေါက်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးထဲမှ အထင်သေးမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ တည်ကြည်မှုများ အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။

နော့တင်းအကယ်ဒမီတွင်ရှောင်ဝူသည် မမကြီး အဆင့် ဖြစ်သည်။ ရှောင်ချန်ယွီမှလွဲလျှင် ထန်ဆန်းတစ်ဦးတည်းသာ သူမနှင့် ယှဉ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

သို့သော်ထိုမျှ အစွမ်းထက်သော ရှောင်ဝူပင်လျှင် မုန့်ယီရန်၏ လက်ထဲတွင် နှစ်ကွက်ပင် မခံခဲ့ပေ။ မုန့်ယီရန်သည် အလှပြရုံ သက်သက်မဟုတ်ဘဲ အဆိပ်ပြင်းလှသော မြွေတစ်ကောင်ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

“မုန့်ယီရန်... မင်းရဲ့ အစွမ်းက တကယ်ကို ကြီးမားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... မင်း ငါ့ကို တကယ် တိုက်ချင်တာ သေချာရဲ့လား။”

ရှောင်ချန်ယွီ၏ အသံမှာ အလွန်ပင် နူးညံ့ပြီး နားထောင်ကောင်းလှသည်။ နိမ့်ပါးသော်လည်း နွေဦးလေညင်း ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနိုင်သည်။ သို့သော် မုန့်ယီရန်၏ နားထဲတွင်မူ အန္တရာယ်ရှိသော အရိပ်အယောင် အချို့ကို ခပ်ဖျော့ဖျော့ ကြားလိုက်ရလေသည်။