အခန်း ၆၈

အခန်း (၆၈) - သေမင်းရောက်လာသော ညစာစားပွဲ

အမဲလိုက်မှုက မပြီးသေးချေ။

ချန်ရှင်းက ဤတောနက်ကြီး၏ ဘုရင်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားသည့်အလား မည်သည့်သားကောင်မှ သူ့မျက်စိအောက်မှ မလွတ်ကင်းနိုင်ချေ။

ဒိုင်း…

သူက လက်ကိုမြှောက်၍ သေနတ်တစ်ချက် ပစ်လိုက်ရာ အလန့်တကြား ပျံတက်သွားသော တောကြက်တစ်ကောင်မှာ အမွှေးအမျှင်များ လွင့်စင်လျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ပြုတ်ကျသွားလေသည်။

ထို့နောက် သူက ယုန်များ မကြာခဏ ထွက်တတ်သည့် မြက်တောနားတွင် ရိုးရှင်းသော ကွင်းထောင်ချောက်အချို့ကို ဆင်ထားရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ နာရီဝက်မပြည့်မီမှာပင် ဝဖီးနေသော တောယုန်သုံးကောင်မှာ ပိုက်ကွန်ထဲသို့ တည့်တည့်တိုးဝင်လာ၍ ချန်ရှင်းတို့၏ သားကောင်များ ဖြစ်သွားရပြန်သည်။

အားလုံးကို ခြုံကြည့်လျှင် ဤအမဲလိုက်ခရီးစဉ်မှာ လူတိုင်း မျှော်လင့်ထားသည်ထက်ပင် ပိုမို ချောမွေ့နေခဲ့လေသည်။

များသထက်များလာသော သားကောင်များကို ကြည့်ရင်း အဖွဲ့ဝင်အားလုံး၏ မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ဝင်းပနေ၏။ သူတို့ စိတ်ထဲတွင် ချန်ရှင်းသာ ဆန္ဒရှိလျှင် တောင်တစ်တောင်လုံးကိုပင် သယ်ယူလာနိုင်လိမ့်မည်ဟုပင် တွေးနေမိကြတော့သည်။

နေဝင်ရီတရော အချိန်…

အမဲလိုက်အဖွဲ့က အောင်ပွဲရ စစ်သူကြီးများအလား ရွာအဝင် လမ်းမထက်မှာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေပြီ။

လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖုံးမနိုင်ဖိမရ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ချန်ရှင်းတို့အဖွဲ့ ပုခုံးပေါ်တွင် ထမ်းလာကြသော သားကောင်များကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရွာသားများ အားလုံး အံ့သြလွန်း၍ ဟာခနဲ ဖြစ်သွားကြလေသည်။

ချန်အယ်တန့်နှင့် အခြား သန်သန်မာမာ လူငယ်သုံးဦးမှာ တအီအီ မြည်တမ်းကာ ရုန်းကန်နေဆဲဖြစ်သော တောဝက်ကြီးနှစ်ကောင်ကို သစ်သားတိုင်ကြီးများဖြင့် ထမ်းလာကြသည်။ တိုင်များမှာ အလေးချိန်ကြောင့်ပင် အကွေးလိုက် ဖြစ်နေရှာ၏။

ကျန်သူများကလည်း ပုခုံးပေါ်တွင် တောကြက်များကို ထမ်းလာကြသလို လက်ထဲတွင်လည်း တောယုန်များကို ဆွဲလာကြရာ ထိုအလေးချိန်များကြောင့် သူတို့၏ ပုခုံးများပင် ကျိုးသွားတော့မတတ်ပင်။

"ပြန်လာကြပြီဟေ့… အစ်ကိုချန်တို့ ပြန်လာကြပြီ"

တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်နှင့် ရွာအဝင်ဝတစ်ခုလုံး အားပေးသံများ ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။ စောင့်မျှော်နေကြသော ရွာသားများက နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ထက်ပင် ပို၍ စိတ်အားထက်သန်စွာ အော်ဟစ်ကြရင်း ဒီရေလှိုင်းအလား ရှေ့သို့ တိုးဝှေ့လာကြကာ အမဲလိုက်အဖွဲ့ကို ဝိုင်းအုံလိုက်ကြလေသည်။

ကလေးငယ်များမှာ လူအုပ်ကြားထဲ တိုးဝှေ့ပြေးလွှားနေကြပြီး ကြီးမားလှသော တောဝက်ကြီးကို ကြည့်ကာ ပါးစပ်မှ သွားရည်များပင် ကျမတတ် ဖြစ်နေကြရှာသည်။

"အမလေး... ဒီလောက်ကြီးတဲ့ တောဝက်ကြီး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး"

"တောကြက်တွေရောပဲဟ... အနည်းဆုံး ခုနစ်ကောင်၊ ရှစ်ကောင်လောက် ရှိမယ်"

"အစ်ကိုချန်ကတော့ တကယ်ကို လူ့လောကထဲ ဆင်းသက်လာတဲ့ နတ်ဘုရားပဲဗျာ။ ဒီတောင်ပေါ်က တောကောင်တွေက သူ လာယူမှာကို တန်းစီပြီး စောင့်နေကြသလိုပဲ"

ချီးကျူးသံများ၊ အားပေးသံများနှင့် ကလေးငယ်များ၏ အော်ဟစ်ဆော့ကစားသံများက လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသည်။ ချင်ရွှေတစ်ရွာလုံးက ပျော်ရွှင်စရာ ပွဲတော်ကြီးအတွင်းသို့ ကျရောက်သွားလေပြီ။

ထိုညတွင် ရွာလယ်ခေါင်ရှိ ကွင်းပြင်၌ မီးပုံကြီးတစ်ခုကို ရဲရဲတောက် ထွန်းညှိထားရာ မီးပွားလေးများမှာ ညကောင်းကင်ယံသို့ တဖျပ်ဖျပ် လွင့်ပျံနေကြသည်။

အလျင်အမြန် စုပေါင်းပြုလုပ်ထားသော စားပွဲ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ရွာအစမှ ရွာအဆုံးအထိ တန်းစီခင်းကျင်းထားရာ ယခင်က တစ်ခါမှ မကြုံဖူးလောက်အောင် ခမ်းနားကြီးကျယ်လှသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။

သံအိုးကြီးထဲတွင် အားရပါးရ ချက်ပြုတ်ထားသော ဝက်သားတုံးကြီးများ၊ ဆီတရွှဲရွှဲနှင့် အနံ့မွှေးနေသည့် တောဝက်သားကင်များ...။

ဟင်းရနံ့များက လေထုကို လွှမ်းမိုးထားပြီး လူတိုင်း၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ဗိုက်များကို ဟာခနဲ ဖြစ်စေတော့သည်။

ရွာသားများက ကြီးမားသော ကြွေပန်းကန်လုံးကြီးများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး အထဲရှိ တောင်ပုံရာပုံ အသားဟင်းများကို ကြည့်ရင်း အချို့မှာ လက်များပင် တုန်ရီနေကြရှာသည်။

သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ယခင်က မခံစားဖူးသော ပျော်ရွှင်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။ သူတို့၏ ဘဝတွင် အကောင်းဆုံးနေ့ရက်များမှာ ယနေ့ညမှ စတင်တော့မည်ဟု ထင်မှတ်နေကြသည့်အလားပင်။

ရွာလူကြီး ချန်ကွမ်လင်က အရက်အပြည့်ပါသော ပန်းကန်လုံးကို ကိုင်ကာ ချန်ရှင်းရှိရာဆီသို့ ယိုင်တိုင်တိုင် လျှောက်လာသည်။

သူ့မျက်နှာမှာ အရက်ကြောင့်လား၊ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍လား မသိရဘဲ ရဲရဲနီနေလေသည်။ သူက အရက်ပန်းကန်လုံးကို မြှောက်လိုက်ပြီး တုန်ရီနေသော အသံဖြင့်"ချန်ရှင်းရေ...၊ ငါ ချန်ကွမ်လင် တစ်သက်လုံးမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒူးမထောက်ခဲ့ဖူးဘူး။ ဒီနေ့တော့ ငါ မင်းကို အပြည့်အဝ အသိအမှတ်ပြုတယ်ကွာ"

"မင်းသာ မရှိရင် ငါတို့ ချင်ရွှေရွာသားတွေ အငတ်ဘေးနဲ့ တွေ့နေဦးမှာပဲ။ မင်းသာ မရှိရင် ဒီနှစ် စပါးတွေလည်း အကုန် ပျက်စီးကုန်မှာ။ မင်းက ငါတို့ ရွာကို ကယ်တင်ဖို့ ဘုရားသခင် လွှတ်လိုက်တဲ့ ကြယ်ကံကောင်းကြီးပဲဟေ့"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူက ခေါင်းကို မော့ကာ အရက်တစ်ပန်းကန်လုံးကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့ချလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုချန်ရှင်းကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်ဗျို့"

ချန်အယ်တန့်က ရှေ့ဆုံးမှ မတ်တတ်ရပ်ကာ သံကုန်ဟစ်၍ အော်လိုက်လေသည်။

ထိုအခါ စားပွဲတွင် ထိုင်နေကြသော ရွာသားအားလုံး၊ အကြီးအငယ် ကျားမ မရွေး ဝုန်းခနဲ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့က အရက်ပန်းကန်များကို မြှောက်ကိုင်ကာ ရှိသမျှ အားကုန်သုံး၍ ဟစ်ကြွေးကြတော့သည်။

"အစ်ကိုချန်ကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်ဗျို့"

ထိုအသံကြီးမှာ ကောင်းကင်ယံမှ တိမ်တိုက်များကိုပင် တုန်လှုပ်စေနိုင်လောက်သည့်အလား အားကောင်းနေလေတော့သည်။

ရွှီချင်းချင်းက ချန်ရှင်း၏ နံဘေးတွင် ထိုင်နေ၏။ တောက်လောင်နေသော မီးပုံ၏ အလင်းရောင်ကြောင့် သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ ရှက်သွေးဖြာသလို နီမြန်းနေပြီး အရည်လဲ့နေသော မျက်ဝန်းအစုံမှာလည်း ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှု၊ ချစ်မြတ်နိုးမှုတို့ဖြင့် ပြည့်လျှံနေသည်။ လူအုပ်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ဝန်းရံခံထားရသော ထိုယောကျ်ားကို ကြည့်ရင်း သူမ ရင်ထဲတွင် အတိုင်းအဆမရှိ ပျော်ရွှင်မှုများက ပျားရည်မြစ်ကဲ့သို့ အလွန်အမင်း ချိုမြိန်စွာ စီးဆင်းနေလေတော့သည်။

မလှမ်းမကမ်းရှိ အခြားစားပွဲတစ်ခုတွင် ကျောက်ဖန်းအာကလည်း လက်ထဲတွင် အရက်ပန်းကန်လုံးကို ကိုင်လျက် မတ်တတ်ရပ်နေ၏။ တဝုန်းဝုန်း လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ ဆူညံသံများကြားတွင် အမူအရာမပျက် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သော ထိုယောကျ်ားကို သူမက စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ငေးကြည့်နေမိသည်။

ဤမျှလောက် ကြီးမြတ်ပြီး တည်ကြည်လှသော ယောကျ်ားတစ်ယောက်ကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရသည့် ရွှီချင်းချင်းကို သူမ အားကျမိ၏။ ထိုအားကျမှုများကြားတွင် သူမကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိသော ထူးဆန်းသည့် ခံစားချက်တစ်ခုလည်း ရောနှောနေပြီး ၎င်းက သူမ၏ ရင်ကို တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေစေတော့သည်။

မီးဖိုချောင်ဘက်တွင်မူ လင်းရှို့ရှို့က စားပွဲတွင် ဝင်မထိုင်ဘဲ လူတိုင်းအတွက် ဟင်းလျာများနှင့် ရေနွေးများကို တိတ်တဆိတ် ဖြည့်ပေးနေလေသည်။ သူမက အဝေးမှ ယောက်ျား၏ ကျောပြင်ကြီးကို ငေးကြည့်နေမိရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အနှိုင်းမဲ့ ကျေးဇူးတင်မှုများနှင့် ရိုသေကိုင်းရှိုင်းမှုများမှလွဲ၍ အခြား ဘာမှမရှိချေ။ သူမ စိတ်ထဲမှာတော့ ချန်ရှင်းသည် သာမန်လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘဲ လူ့လောကထဲ ဆင်းသက်လာသည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးသာ ဖြစ်နေတော့သည်။

လူအများ၏ လေးစားသမှု ပြုခြင်းများကို ရင်ဆိုင်ရင်း ချန်ရှင်းက အရက်ပန်းကန်လုံးကို မြှောက်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးပြလိုက်၏။

"ကျွန်တော်တို့အားလုံး တစ်ရွာတည်းသားတွေပဲလေ၊ ဒါက ကျွန်တော် လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာပါ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ပန်းကန်လုံးထဲရှိ အရက်ပြင်းပြင်းကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့ချလိုက်လေသည်။ သူ့လှုပ်ရှားမှုများမှာ မြန်ဆန်ပြတ်သားပြီး ရဲရင့်သော စစ်သူကြီးတစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါမျိုး ပေါ်လွင်နေ၏။

"ကောင်းတယ်ဗျို့"

ရွာသားများ၏ အားပေးသံများမှာ ပိုမိုကျယ်လောင်လာသည်။ ချန်ရှင်းက အရက်သောက်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ပွဲမှာ ပို၍ အရှိန်တက်လာတော့သည်။ ရွာသားများက အရက်ပန်းကန်လုံးကိုယ်စီဖြင့် ရှေ့သို့ အလုအယက် တိုးဝှေ့လာကြကာ ချန်ရှင်းအား ခွက်တိုက်ဂုဏ်ပြုရန် ကြိုးစားကြတော့သည်။

"အစ်ကိုချန်...၊ ကျွန်တော် အစ်ကို့ကို လေးစားတယ်ဗျာ။ နောင်ဆိုရင် အစ်ကိုက အရှေ့လို့ပြောရင် ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ အနောက်ကို မသွားဘူး"

"အစ်ကိုချန်...၊ အစ်ကိုက ကျွန်တော့်အတွက် အစ်ကိုအရင်းတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ ဒီအရက်ကို ကျွန်တော် သောက်လိုက်ပြီဗျာ"

"အစ်ကိုချန်..."

သူ့တို့စကားလုံးများမှာ ရိုးရှင်းလွန်းပြီး အပြောမတတ်သလို ဖြစ်နေပေမဲ့ ရင်ထဲမှလာသည့် လေးစားကြည်ညိုမှုများကတော့ မည်သည့်စကားလုံးနှင့်မှ ဖော်ပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင် စစ်မှန်လွန်းနေပါသည်။

အရက်အနည်းငယ် ဝင်သွားပြီးနောက် ချန်ရှင်း၏ ပါးပြင်နှစ်ဖက်လည်း အနည်းငယ် ရဲတက်လာ၏။ သူက လူအုပ်ကြားထဲမှ အသာတိုးထွက်လာပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် အပေါ့သွားဦးမယ်"

ရွာသားများကလည်း ချက်ချင်းပဲ နားလည်သဘောပေါက်စွာ လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။ ညကလည်း နက်လှပြီဖြစ်ပြီး သစ်ပင်ရိပ်များက လေထဲတွင် လူးလွန့်နေကာ ဆူညံလှသည့် မီးပုံပွဲနှင့် စကားသံများအားလုံးကို တိတ်ဆိတ်မှုများက ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

ချန်ရှင်းက သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ နောက်ဘက်သို့ လျှောက်သွားပြီး ခါးပတ်ကို ဖြုတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ့နားရွက်က ရုတ်တရက် လှုပ်ခတ်သွားလေသည်။

သစ်တောထဲမှ သစ်ပင်များ၊ မြက်ခင်းများနှင့် မသက်ဆိုင်သည့် ပြင်းထန်သော လေလှိုင်းတစ်ခုက သူ့နောက်ကျောဘက်မှနေ၍ တိတ်တဆိတ် ထွက်ပေါ်လာခြင်းပင်။ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသော်လည်း နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ရန် အချိန်မရလိုက်ချေ။

ဝှစ်… ဝှစ်…

မှောင်ရိပ်များကြားထဲမှ လူရိပ်ငါးယောက်၊ ခြောက်ယောက်ခန့် ရုတ်တရက် ပြေးထွက်လာကြသည်။ သူတို့လက်ထဲမှ ပြောင်လက်နေသည့် သံပိုက်လုံးများနှင့် ဓားမကြီးများမှာ အဝေးမှ မီးပုံ၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ဝင်းလက်နေကြလေသည်။

ခဏချင်းမှာပင် ချန်ရှင်းတစ်ယောက် ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရပြီး သူ ထွက်ပြေးနိုင်မည့် ထွက်ပေါက်များအားလုံး ပိတ်ဆို့သွားတော့သည်။

လူမိုက်အဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်မှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဓားရာများဖြင့် ပြည့်နေသည့် လူမိုက်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူက ပါးစပ်တွင် ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို ခပ်စောင်းစောင်း ခဲထားပြီး လက်ထဲမှာလည်း ပြောင်လက်နေသည့် ဓားမတစ်လက်ကို ကိုင်ထားကာ တစ်လှမ်းချင်း ရှေ့တိုးလာလေသည်။ သူ့မျက်နှာမှာတော့ ရက်စက်ယုတ်မာလှသည့် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေ၏။

"မင်းရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက မဆိုးပါဘူး"

သူက ဆေးလိပ်တိုကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး ချန်ရှင်းကို ဓားဖြင့်ချိန်ကာ အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ကိုတော့ အပြစ်မတင်နဲ့။ ငါတို့က ပိုက်ဆံယူထားပြီးသားဆိုတော့ ခိုင်းတာကို လုပ်ပေးရမှာပဲ။ လူတစ်ယောက်က မင်းရဲ့ ခြေထောက်နှစ်ဖက်အတွက် အဖိုးအခ အများကြီး ပေးထားတယ်"

အေးစက်စက် ဓားသွားနှင့် ဖုံးကွယ်မထားသည့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များကို ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း ချန်ရှင်း၏ မျက်နှာတွင် ကြောက်လန့်သည့် အရိပ်အယောင် စိုးစဉ်းမျှ မရှိချေ။ သူက စိတ်မရှည်သလိုပင် ဖြစ်နေသေး၏။

ချန်ရှင်းက ဘောင်းဘီကို သေချာပြန်ဝတ်လိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လာရင်း လက်ကောက်ဝတ်နှင့် လည်ပင်းကို အသာအယာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ အရိုးများ ဖျောက်ခနဲ ဖျောက်ခနဲ ကျိုးသွားသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

သူ့အမူအရာမှာ သေမင်းကို ရင်ဆိုင်နေရသည့် လူတစ်ယောက်နှင့် မတူဘဲ နားအေးပါးအေး နေချင်သည့်အချိန်တွင် လာနှောင့်ယှက်နေသည့် ယင်ကောင်တစ်အုပ်ကို စိတ်ရှုပ်နေရသည့် ပုံစံမျိုးသာ ဖြစ်နေလေသည်။

ချန်ရှင်း၏ မထီမဲ့မြင် အမူအရာကြောင့် လူမိုက်ခေါင်းဆောင်မှာ ဒေါသ ထောင်းခနဲ ထွက်သွားတော့သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်မှ လှောင်ပြုံးများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အငြိုးအတေးများနှင့် ရက်ရက်စက်စက် အကြည့်များက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။

"မိုက်လုံးကြီးတဲ့ ကောင်"

သူက တံတွေးတစ်ချက် ထွေးလိုက်ပြီး ဓားမကို အားပါးတရ ဝှေ့ယမ်းကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။

"တက်ကြစမ်း… ဒီကောင့် ခြေထောက်တွေကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်"