အခန်း ၁၃၈

အခန်း (၁၃၈)

အသုံးဝင်သော လက်နက် ၊ လျှပ်စစ်ပန်ကာ

ဝမ်ချောင်၏ အမိန့်ကို ကြားသောအခါ လောင်ကျောင်းက အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်...။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ချက်ချင်း ရှေ့သို့တိုးသွားကာ အသားတုံးကြီးကို အပိုင်းရှစ်ပိုင်းဖြစ်အောင် လျင် မြန်စွာ ပိုင်းဖြတ်လိုက်လေ၏။ ထို့နောက် သူက ဘေးရှိ ထမင်းပုံးကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ အနီးတွင် ရပ်နေ သော အဘွားအိုတစ်ဦးအား ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်...။

"အဘွား...၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီအသားတွေကို လူတိုင်းကို ဝေပေးလိုက်ပါလား...။ နည်းတယ်ဆိုပေမယ့် ဗိုက်ပြည့် ဖို့တော့ လုံလောက်ပါတယ်...။"

အဘွားအိုမှာ အတော်လေး စည်းမျဉ်းကိုက်ညီသူဖြစ်ပြီး ချက်ချင်းပင် ငြင်းဆန်ကာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"မင်းတို့က တိုက်ပွဲထွက်ကြရမှာ...။ ဒီအဘွားအိုက မင်းတို့ကို သိပ်မကူညီနိုင်ပါဘူး...။ မင်းတို့ရဲ့ အစားအစာ တွေကို ငါ မစားနိုင်တော့ဘူး...။ တိုက်ပွဲဝင်ရမယ့် မင်းတို့တွေပဲ အရင်စားကြပါ...။"

"ဒါမှမဟုတ်ရင် မင်းတို့ ဗိုက်ဆာနေတဲ့အချိန်မှာ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်အေးချမ်းသာစွာနဲ့ တိုက်ပွဲဝင်နိုင်မှာလဲ...။ အကယ်၍ မင်းတို့ ရှုံးသွားရင် ငါတို့လည်း အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...။ ဒီပုန်ကန်သူတွေက သနားကရုဏာ ကင်းမဲ့တယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်...။ သူတို့က အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲနဲ့ကို တစ်မြို့လုံးကို သတ်ဖြတ်ပစ်ကြ တာတဲ့လေ...။"

ထိုသို့ပြောဆိုနေစဉ်မှာပင် သက်ကြီးရွယ်အိုများ၊ အားနည်းသူများ၊ ဖျားနာသူများနှင့် မသန်စွမ်းသူများကလည်း အစားအစာများကို စစ်မြေပြင်သို့ သွားမည့်သူများအား အရင်ပေးသင့်ကြောင်း တုံ့ပြန်ပြောဆိုလာကြလေ၏။

ရွှီပေါ်အန်းသည် ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ချောင်အား စိတ်ထဲမှပင် များစွာ လေးစားသွားခဲ့လေသည်။

ဤလူသည် တကယ်ကို အတော်လေး အရည်အချင်းရှိလှပေသည်။ အကယ်၍ သူက အစားအစာများကို ခွဲဝေ စားသောက်ကြရန် အစကတည်းက ပြောခဲ့ပါက လူများသည် အများအားဖြင့် စတင်စားသောက်နေကြ လောက် ပြီ ဖြစ်လေ၏။

ယခုမူ သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တရားမျှတမှုကို အစချီကာ ပြောဆိုလိုက်သောအခါ လူများ၏ စိတ်နှလုံးများမှာ သဘာဝကျကျပင် ခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရပြီး မည်သူက ဤတန်ဖိုးကြီးမားလှသော အစားအစာများ ကို စားသုံးဝံ့တော့မည်နည်း။

ထို့အပြင် သူ၏ ဒဏ်ရာကို အခွင့်ကောင်းယူကာ စစ်သည်တစ်စုကို အရေးပေါ် စုစည်းနိုင်ခဲ့ခြင်းက သူ၏ တွေးခေါ် မြော်မြင်တတ်မှုကို ပြသနေလေသည်။

မကြာမီ ကြီးမားလှသော ဝက်သုံးထပ်သားချက် အတုံးကြီး၏ အများစုကို ယူဆောင်သွားကြပြီး အမွှေးတိုင်စားပွဲ ပေါ်တွင် ဆီများသာ ကျန်ရစ်နေခဲ့လေ၏။

အသားများစွာ ရှိပုံရသော်လည်း လူရာပေါင်းများစွာကို ခွဲဝေပေးလိုက်မည်ဆိုပါက လူတစ်ဦးလျှင် လက်ဖဝါး အရွယ်အစားခန့်သာ ရရှိမည် ဖြစ်လေသည်။

သို့တိုင်အောင် လူအများအပြားမှာ စားခွင့်မရကြသေးပေ။ လူအုပ်ကြီး၏ စကားပြောဆိုမှုများမှတစ်ဆင့် သက်ကြီးရွယ်အိုများ၊ အားနည်းသူများ၊ ဖျားနာသူများနှင့် မသန်စွမ်းသူများ ပုန်းအောင်းနေသည့် အခြားနေရာ အချို့ရှိသေးကြောင်း ရွှီပေါ်အန်း သိရှိလိုက်ရလေ၏။

မကြာမီ လောင်ကျောင်းသည် နောက်ဆုံးအပိုင်းကို ယူကာ ဝမ်ချောင်ထံသို့ ပေးအပ်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်...။

"ခေါင်းဆောင်ကြီး...၊ ခင်ဗျားလည်း နည်းနည်းစားလိုက်ပါဦး...။"

ဝမ်ချောင်က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"အပြင်ဘက်မှာ တိုက်ပွဲဝင်နေတဲ့ ငါတို့ရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေ အများကြီး ငတ်မွတ်နေကြတယ်...။ ငါက ဒီနေရာမှာ ဘယ်လိုလုပ် စားသောက်နေနိုင်မှာလဲ...။ ယူသွားပြီး ငါတို့ညီအစ်ကိုတွေကို ပေးလိုက်ပါ...။"

သူ၏ ပါးစပ်မှ စကားများ ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

"ကြည့်ကြစမ်း...၊ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်မှာ အစားအစာတွေ ထပ်ရောက်နေပြန်ပြီ...။"

လူတိုင်းက အလျင်အမြန် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြရာ အမွှေးတိုင်စားပွဲပေါ်တွင် ယခုအခါ ကြီးမားလှသော အဝါ ရောင် အရာဝတ္ထုတစ်ခု ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရလေသည်။ သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ ၎င်းမှာ ထူးထူးခြားခြား ကြီးမားလှသော ကြက်ဥမွှေကြော်တစ်ခု ဖြစ်နေလေ၏။

ထိုကြက်ဥမွှေကြော်မှာ ယုံနိုင်စရာမရှိလောက်အောင် ကြီးမားလှပေသည်။ ဤမျှကြီးမားသော အစုအဝေး ကြီးတစ်ခု ပြုလုပ်ရန် ကြက်ဥ ထောင်ပေါင်းများစွာ သို့မဟုတ် သောင်းပေါင်းများစွာပင် လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။

"တောင်စောင့်နတ်မင်းဘိုးဘိုးကြီး...၊ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကောင်းချီးပေးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...။"

ဝမ်ချောင်သည် ရိုသေလေးမြတ်စွာဖြင့် ဦးချလိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ခံစားချက်များ ပြည့်လျှံလာခဲ့ လေ၏။

သေချာသည်မှာ တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးသည် ဤနေရာကို အချိန်တစ်လျှောက်လုံး စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

အရှင်မင်းကြီး၏ အကူအညီဖြင့် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တိုက်ရိုက် မကူညီလျှင်တောင်မှ ဤတိုက်ပွဲကို အနိုင်ရရန် များစွာ ပိုမိုလွယ်ကူသွားပေလိမ့်မည်။

ဤလူက အမှန်တကယ်ပင် တောင်စောင့်နတ်မင်းကိုပါ လှည့်စားခဲ့ပြီး သူ့ကို အဆုံးစွန်ထိ ကယ်တင်ပေးရန် ရွှီပေါ်အန်း၏ သနားကရုဏာအပေါ် အားကိုးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်တကား။

ဤသည်မှာလည်း ဝမ်ချောင်၏ အကူအညီမဲ့သော လုပ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်လေ၏။

ဤနည်းဖြင့် ရွှီပေါ်အန်းသည် ဤလူများအား ထမင်း၊ ဝက်သုံးထပ်သားချက်၊ ကြက်ဥမွှေကြော်၊ ကြက်သားနှင့် ပင်လယ်မျှော့တို့ကိုပင် အလှည့်ကျ ထောက်ပံ့ပေးခဲ့လေ၏။

ထို့နောက် လူအများအပြားက ၎င်းတို့ကို အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ဦးစီတိုင်းထံသို့ ဝမ်းသာအားရ ပို့ဆောင်ပေး ခဲ့ကြပြီး စက်ရုံထုတ်လုပ်မှုလိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ အလုပ်လုပ်နေကြလေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နတ်ကွန်းတစ်ခုလုံး ဒူးထောက်ကာ ရှိခိုးပူဇော်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ပြီး အားလုံးက တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးအား သူတို့၏ ကျေးဇူးတင်ရှိမှုကို ဖော်ပြနေကြလေ၏။

လူအများအပြားသည် အမွှေးတိုင်ထွန်းကာ တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးအား ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုရန် မိမိတို့ သဘောဆန္ဒအလျောက် ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့ကြလေသည်။

အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင် သူ၏ အမွှေးတိုင် ပူဇော်မှုနှင့် ဆုတောင်းပတ္ထနာပြုမှု စွမ်းအားများသည် ရှစ်ကြိုး အထိ တိုးလာကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် ရွှီပေါ်အန်း အလွန်တရာ အံ့အားသင့် ဝမ်းသာသွားခဲ့လေ၏။

ရွှီပေါ်အန်းသည် ဤအရာ၏ နောက်ကွယ်မှ အကြောင်းရင်းကို စဉ်းစား၍ မရသေးသော်ငြားလည်း ၎င်းက သူ့ကို အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်စေခဲ့လေသည်။

စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေသဖြင့် ရွှီပေါ်အန်းသည် ပင်အပ်ဗူးနှစ်ဗူးကို ၎င်းတို့၏ ထုပ်ပိုးမှုထဲမှ ထုတ်ယူကာ နတ်ကွန်းထဲရှိ အမွှေးတိုင်စားပွဲရှေ့တွင် ညင်သာစွာ ချထားပေးလိုက်လေ၏။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လင်းလက်တောက်ပနေသော လှံတံများကြောင့် လူတိုင်း အံ့အားသင့် မှင်တက်သွား ခဲ့ကြလေတော့သည်။

အထူးသဖြင့် လီချိန်းရှီက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

"နတ်ဘုရားလက်နက်တွေ...၊ နတ်ဘုရားလက်နက်တွေ အများကြီးပဲ...။"

အချိန်အတန်ကြာ အသားကျပြီးနောက် မြို့စောင့်နတ်ကွန်းထဲရှိ လူတိုင်းသည် တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီး တည်ရှိ နေမှုကို လက်ခံသွားကြလေပြီ။

ဤအရာများ ရုတ်တရက် ထပ်ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ သိပ်ပြီး မအံ့ဩကြတော့ချေ။

သို့သော် ဝမ်ချောင်နှင့် စစ်သားအချို့၊ အရာရှိများသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကြီးမားလှသော ပင်အပ်ကြီးများကို ကြည့်ကာ ဝမ်းသာနေကြလေ၏။

"သူရဲကောင်းလီ...၊ ဒါက အင်မော်တယ်တွေ အသုံးပြုတဲ့ လက်နက်လို့ မင်း ပြောချင်တာလား...။" ဟု သတင်းပို့ စစ်သားက ပင်အပ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်ရင်း မေးလိုက်လေသည်။

လီချိန်းရှီ မဖြေနိုင်မီ လောင်ကျောင်းက ပြောလိုက်လေသည်...။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ...။ တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီး ပေးသနားတဲ့အရာက သဘာဝကျကျပဲ နတ်ဘုရားလက်နက် ဖြစ်ရမှာပေါ့...။ သူရဲကောင်းလီနဲ့ တခြားသူတွေက ဒါကို အသုံးပြုခဲ့ပြီးပြီ...။"

လောင်ကျောင်းသည် ဤအရာကို ခေါင်ရှန်းရွာတွင် ယခင်က မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးလေသည်။ ယခု ၎င်းကို ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ခေါင်ရှန်းရွာရှိ တောက်ပနေသော ငွေရောင်လှံများသည် တောင်စောင့်နတ်မင်း ကြီး၏ လက်ဆောင်ဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့လေ၏။

လီချိန်းရှီသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရှေ့သို့တိုးသွားကာ လက်နက်တစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ဝမ်းသာအားရ ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်...။

"တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးရဲ့ ကောင်းချီးပေးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...။ ကျွန်တော် ဒီနတ်ဘုရားလက်နက် ကို သေချာပေါက် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပါ့မယ်...။ လက်နက်က ကျွန်တော်နဲ့အတူ ရှိနေသရွေ့ အကယ်၍ တစ် ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် ကျွန်တော့်အသက်နဲ့ ရင်းပြီး ပြန်ပေးဆပ်ပါ့မယ်...။"

လီချိန်းရှီသည် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော ပင်အပ်အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း ရွှီပေါ်အန်း သိရှိထားသဖြင့် သူ့အား ချက်ချင်းပင် အကြံပေးလိုက်လေသည်...။

"အရာဝတ္ထုတွေက သက်မဲ့တွေပါ...။ ဒါပေမဲ့ လူတွေက အသက်ရှင်နေတယ်လေ...။ မင်း အသက်ရှင်နေတာက တခြားအရာအားလုံးထက် ပိုအရေးကြီးတယ်...။ ဓားတွေမှာ မျက်စိမပါဘူး...၊ဒါကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲ...။ မင်းကြောင့် မင်းအဘိုးကို စိတ်မကောင်း မဖြစ်စေချင်ဘူး မလား...။"

လီချိန်းရှီသည် ဘွန်ဆိုင်းကမ္ဘာထဲတွင် ရွှီပေါ်အန်း ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့ရသော လူပုလေး ဖြစ်လေသည်။ လီချိန်းရှီ သည် အသိတရားရှိပြီး မိဘအပေါ် သိတတ်သဖြင့် ရွှီပေါ်အန်းသည် သူ့အပေါ် အထူးသံယောဇဉ် ရှိနေခဲ့လေ၏။

၎င်းမှာ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများအပေါ် ဆက်ဆံသည့်ပုံစံမျိုးသာမက သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကလေးများကဲ့သို့ ဆက်ဆံသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ အဘိုးကို တွေးမိသောအခါ လီချိန်းရှီ၏ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုတစ်ချက် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အံကိုကြိတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"တောင်စောင့်နတ်မင်းဘိုးဘိုးကြီး...၊ အကယ်၍ ကျွန်တော် ဒီတစ်ကြိမ် ပြန်မလာနိုင်ဘဲ ကံမကောင်းစွာနဲ့ သေဆုံးသွားခဲ့ရင် ကျွန်တော် စစ်တပ်ထဲဝင်ပြီး တပ်တွေနဲ့အတူ စစ်ထွက်သွားတယ်လို့ ကျွန်တော့်အဘိုးကို ပြောပြပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်...။"

ရွှီပေါ်အန်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်လေ၏။ လီချိန်းရှီ၏ ပြတ်သားမှု၊ ဝမ်ချောင်၏ ဇွဲလုံ့လနှင့် ပြည်သူများ၏ ကြံ့ခိုင်မှုတို့က သူ့ကို အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေခဲ့လေသည်။

လုပ်ငန်းခွင်အတွင်း၌ ကျောချမ်းဖွယ်ရာ သစ္စာဖောက်မှုများနှင့် အတွင်းရေး ပဋိပက္ခများကို များစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ရ သဖြင့် သူ အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့သော်လည်း ယခု လူတိုင်း၏ အမူအကျင့်များကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ဤသည်မှာ ဘဝအပေါ် ထားရှိသင့်သော သဘောထားဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့လေ၏။

အမြဲတမ်း အပြုသဘောဆောင်ပြီး၊ မျက်ရည်ကျလောက်အောင် အမြဲတမ်း စိတ်လှုပ်ရှားရကာ၊ စိတ်အားထက် သန်မှုများ အမြဲတမ်း ပြည့်နှက်နေပြီး၊ အမြဲတမ်း ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်ကာ ရိုးသားမှုရှိပေသည်။

မကြာမီ အုပ်စုသည် အစီအရီ ထွက်ခွာသွားကြလေ၏။

အလွန်ဝေးကွာသော နေရာမှပင် အပြင်ဘက် လမ်းများပေါ်မှ လာသော တိုက်ပွဲအော်ဟစ်သံများကို ရွှီပေါ်အန်း ကြားနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

ဤအချိန်တွင် လမ်းမများနှင့် လမ်းကြားများမှာ လုံးဝကို ကမောက်ကမ ဖြစ်နေလေပြီ။

အအေးလက်နက်ခေတ်၏ မြို့ပြစစ်ပွဲသည် သေနတ်များခေတ်ကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် မကောင်းလှချေ။

အထူးသဖြင့် နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဝန်ထမ်းများ မဟုတ်ကြဘဲ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော စစ်သားအုပ်စုများသာ ဖြစ်ကြလေ၏။

တိုက်ပွဲစတင်သောအခါ ပို၍ပင် ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

ပုန်ကန်သူများသည် အင်အားကြီးမားသော်လည်း သူတို့၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ ကန့်သတ်ချက်ရှိပြီး မြို့တွင်းရှိ အခြေအနေများနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု မရှိသောကြောင့် အပြင်ဘက်မှ ဝိုင်းရံထားရန်သာ ရဲဝံ့ကြလေ၏။

ဤသည်မှာ မူလက ကောင်းမွန်သော အကြံအစည်တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။ သူတို့ ဤနယ်မြေကို ဝိုင်းရံထားသရွေ့ ရေနှင့် အစားအစာ ပြတ်လပ်နေသော ဤနေရာရှိ လူများသည် ကြာရှည်စွာ တောင့်ခံထားနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ် ပေ။

သို့သော်လည်း ဤရက်ပိုင်းများတွင်မူ သူတို့၏ ထူးခြားသော ဉာဏ်ရည်နှင့် အရည်အချင်းများကို ထုတ်ဖော်ပြသ ချင်သူများ အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်လေ၏။

ပုန်ကန်သူစစ်တပ်၏ ကြီးကြပ်ရေးမှူး တစ်ဦးက ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခြင်းသည် စစ်ရေးစစ်ရာများကို ကြန့်ကြာစေမည် ဖြစ်ပြီး ရန်သူ၏ စစ်ကူများ ရောက်ရှိလာပါက အခြေအနေ ပိုမို ဆိုးရွားသွားလိမ့်မည်ဟု အော်ဟစ်ပြောဆိုခဲ့ လေသည်။

ဤစီးနင်းမှုကို တာဝန်ယူရသော တပ်မှူးမှာ အကူအညီမဲ့နေခဲ့လေ၏။ ရာထူးဆိုသည်က တကယ်ကို အသာစီးရ စေသည် မဟုတ်ပါလော။

သူ့တွင် သူ၏လူများအား တိုက်ပွဲဝင်ရန် အမိန့်ပေးရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

ဤသည်က ဝမ်ချောင်အတွက် အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်လာစေခဲ့လေသည်။

ဝမ်ချောင်က ဘာလုပ်သနည်း။ သူသည် ရှန်းယန်ခရိုင်၏ အမှန်တကယ် ဒေသခံ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်လေ သည်။

နှစ်များတစ်လျှောက်လုံး သူသည် ခရိုင်မြို့တော်၏ လမ်းမများနှင့် လမ်းကြားများတစ်လျှောက် သွားလာလှုပ်ရှား ရင်း အလုပ်များနေခဲ့လေ၏။ သူသည် မြို့တော်နှင့် ပတ်သက်သမျှ အရာအားလုံးကို သိရှိထားပြီး အဓိက လမ်းမ များနှင့် လမ်းကြားများကိုသာမက ညဘက်တွင် မည်သူ ဟောက်တတ်ကြောင်း၊ ညနက်ချိန် ဂီတရုံ၏ ပြတင်း ပေါက်များမှ မည်သူ ခုန်ထွက်တတ်ကြောင်းနှင့် မြို့မြောက်ဘက်ရှိ သစ်တောများထဲတွင် သူခိုးများ သူတို့၏ စွမ်း ရည်များကို မည်သို့ လေ့ကျင့်ကြကြောင်း စသည့် အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးများကိုပါ သိရှိနေလေသည်။

ထို့ကြောင့် ဝမ်ချောင်၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် မြို့မြောက်ပိုင်းရှိ ခုခံကာကွယ်ရေး တိုက်ပွဲကို အောင်မြင်မှု ကြီး စွာဖြင့် ဆင်နွှဲနိုင်ခဲ့လေသည်။

ထိုသာမန် ပုန်ကန်သူများသည် ဝမ်ချောင်၌ လူမည်မျှရှိကြောင်းကိုပင် မသိခဲ့ကြချေ။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ရန်သူ၏ ထောက်လှမ်းရေးသတင်းများကို စုဆောင်းရန် ကြိုးပမ်းသည့်အနေဖြင့် သားရဲ ထိန်းကျောင်းသူများကို ခေါ်ယူခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။

မထင်မှတ်ဘဲ ဤလုပ်ရပ်က ပျားအုံကို တုတ်နှင့်ထိုးသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။ ပုန်ကန်သူများသည် မြို့မြောက် ပိုင်းရှိ ခုခံကာကွယ်မှုများ အားနည်းလာနေပြီဟူသော သတင်းကို ရရှိခဲ့ခါစသာ ရှိသေးသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူတို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူး၊ မကြားဖူးသော လင်းလက်တောက်ပနေသည့် လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ပို၍ စိတ်အားထက်သန်သည့် လူများ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့ကြလေသည်။ သူတို့သည် ထမင်းစားရန်မှလွဲ၍ အခြား ပိုကောင်းသည့်အလုပ် မရှိသည့်အလား ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ရဲစွမ်းသတ္တိများဖြင့် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြလေ၏။

ပုန်ကန်သူများသည် ကြီးမားသော အင်အားဖြင့် လာရောက်ခဲ့ကြသော်လည်း ရှည်လျားသော ချီတက်မှုကြောင့် သူတို့၏ တပ်ဖွဲ့များမှာ သိပ်မများပြားလှချေ။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူသည် မူလက ဆုတ်ခွာချင်ခဲ့လေ၏။

သို့သော်လည်း ကြီးကြပ်ရေးအရာရှိက မျက်နှာအပျက်မခံလိုသဖြင့် ဆိပ်ကမ်းရှိ ဤခုခံကာကွယ်ရေးတပ်ဖွဲ့ကို နှိမ်နင်းရန် တပ်ဖွဲ့ဝင်အားလုံးကို ချက်ချင်း လှုပ်ရှားရန် အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

မကြာမီမှာပင် လီချိန်းရှီနှင့် သူ၏အုပ်စုသည် ရှန်းယန်ခရိုင်သို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသော ပုန်ကန်သူ စစ်တပ် ၏ အကြီးဆုံးတပ်ဖွဲ့မှ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံလိုက်ရလေတော့သည်။

ပို၍ ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံက ရွှီပေါ်အန်း၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေ၏။ လီချိန်းရှီ၏ ရှည်လျား သော အော်ဟစ်သံကို ရွှီပေါ်အန်း အခါအားလျော်စွာ ကြားနေရပြီး သူ အနည်းငယ်ပင် စိုးရိမ်ပူပန်လာခဲ့လေ သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသဖြင့် ရွှီပေါ်အန်းသည် လီချိန်းရှီကို ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ချေ။

အကယ်၍ လီချိန်းရှီကို ပိုမို အားကောင်းလာစေရန် အမွှေးတိုင် ပူဇော်မှု စွမ်းအားကို အသုံးပြုနိုင်မည်ဆိုပါက...၊ သူသည် ဤကောင်လေးအား တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်သွားမည်ကို တကယ်ကို မလိုလားခဲ့ပေ။

ရွှီပေါ်အန်း သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

နောက်တစ်ခဏတွင် အမွှေးတိုင် ပူဇော်မှုနှင့် ဆုတောင်းပတ္ထနာပြုမှု စွမ်းအားသည် ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားခဲ့ လေ၏။

ရွှီပေါ်အန်း ချက်ချင်းပင် အံ့အားသင့် မှင်တက်သွားခဲ့လေသည်။

ဤသည်မှာ သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့သော အရာပင် ဖြစ်လေ၏။

ဤအမွှေးတိုင် ပူဇော်မှုနှင့် ဆုတောင်းပတ္ထနာပြုမှု စွမ်းအားသည် တောင်စောင့်နတ်မင်း၏ အစောင့်အရှောက် သားရဲ ဖြစ်သော ဝက်ဝံညိုကြီးကိုသာမက လီချိန်းရှီကိုပါ မြှင့်တင်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။

သို့သော် ရွှီပေါ်အန်းသည် မကြာမီ ကောက်ချက်တစ်ခု ချနိုင်ခဲ့လေ၏။

ဘွန်ဆိုင်းကမ္ဘာထဲတွင် သူသည် နတ်ဘုရားတစ်ပါးအဖြစ် မှတ်ယူခံထားရလေသည်။

အကယ်၍ နတ်ဘုရားတစ်ပါးက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ပိုမို အားကောင်းလာစေချင်လျှင် မိနစ်ပိုင်းမျှသာ ကြာမြင့်မည့် ပြဿနာမရှိသော ကိစ္စတစ်ခုပင် ဖြစ်လေ၏။

သို့သော် အမွှေးတိုင် ပူဇော်မှုနှင့် ဆုတောင်းပတ္ထနာပြုမှု စွမ်းအားအပေါ် အားကိုး၍ ပိုမို အားကောင်းလာရန် အတွက် ဆယ်စက္ကန့်ကျော်ကြာ အာရုံလွင့်ပါးသွားသည့် အချိန်ကာလတစ်ခု ရှိခဲ့ကြောင်း ရွှီပေါ်အန်း ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေလေသည်။

လီချိန်းရှီသည် စစ်မြေပြင်တွင် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲများကို ဆင်နွှဲနေရပြီး ထိုစက္ကန့်အနည်းငယ်မှာ အလွန်တရာ အန္တရာယ်ကြီးမားလှပေသည်။

*လီချိန်းရှီ ဘယ်လိုအခြေအနေ ရှိနေလဲဆိုတာကို ငါ မြင်ချင်လိုက်တာ...။*

နောက်တစ်ခဏတွင် အမွှေးတိုင် ပူဇော်မှုနှင့် ဆုတောင်းပတ္ထနာပြုမှု စွမ်းအားသည် ထပ်မံ တုန်ခါလာပြန်လေ၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရွှီပေါ်အန်း တကယ်ကို အံ့အားသင့် မှင်တက်သွားခဲ့လေသည်။

*ဘာ...။*

*ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်တယ် ဟုတ်လား...။*

*အရင်က ငါ အရမ်း မိုက်မဲနေခဲ့လို့ အမွှေးတိုင် ပူဇော်မှုနဲ့ ဆုတောင်းပတ္ထနာပြုမှုတွေဆီကနေ အကူအညီတောင်း ဖို့ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့မိတာလား...။*

*ဒါ မှန်ပုံမရဘူး...။ ဟုန်ယာရွာက မြေစောင့်နတ် နတ်ကွန်း ဌာနခွဲအခြေစိုက်စခန်းမှာ ရှိနေတုန်းက ငါ အပြင် ထွက်ကြည့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် အဲဒီအချိန်တုန်းက အမွှေးတိုင် ပူဇော်မှုနဲ့ ဆုတောင်းပတ္ထနာပြုမှု စွမ်းအားက မတုန်ခါခဲ့ပါဘူး...။*

*ဒီနေရာကတော့ လက်ခံနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ သဘောလား...။*

ရွှီပေါ်အန်းသည် ထိုကိစ္စကို ဆက်လက် စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ သူ၏ အမြင်အာရုံကို ချဲ့ထွင်ရန်အတွက် အမွှေးတိုင် စွမ်းအားကို စားသုံးရန် ချက်ချင်း ရွေးချယ်လိုက်လေ၏။

အမွှေးတိုင် စွမ်းအား ကုန်ခမ်းသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ရွှီပေါ်အန်းသည် သူ၏ အမြင်အာရုံ ရုတ်တရက် မြင့်တက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ထို့နောက် သူ၏ အမြင်အာရုံသည် ကျောက်တုံးများ ပြုတ်ကျမှုကြောင့် ပေါက်ထွက်နေသော ခေါင်မိုးပေါ်ရှိ အပေါက်ကြီးမှတစ်ဆင့် အပြင်သို့ ထွက်သွားခဲ့လေ၏။

ရွှီပေါ်အန်း နောက်တစ်ကြိမ် အံ့အားသင့် မှင်တက်သွားခဲ့ပြန်လေသည်။

*ဘုရားရေ...၊ ဒီလို လုပ်ခွင့်ရှိတာလား...။*

*တကယ်လို့ ဒီလိုသာဆိုရင် လူတွေကို ဒီနေရာမှာ အမိုးမပါတဲ့ လေဟာပြင်နတ်ကွန်း ဆောက်ခိုင်းလိုက်မယ်ဆို ရင် အမြင်အာရုံအတွက် ကန့်သတ်ချက် ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး မလား...။*

ရွှီပေါ်အန်းသည် သူ၏ အတွေးများကို ဆက်လက် လွင့်မျောခွင့် မပြုတော့ချေ။ တိုက်ပွဲအခြေအနေမှာ အရေး ကြီးနေပြီး အဓိကတာဝန်ကို အရင် အာရုံစိုက်ရန်မှာ အရေးကြီးလှပေသည်။

ရွှီပေါ်အန်း၏ အကြည့်သည် လေထဲတွင် တွဲလောင်းဖြစ်နေပြီး အပြင်ဘက်မှ ဘွန်ဆိုင်းပင်များကို ကြည့်နေသကဲ့ သို့ပင် ဖြစ်လေ၏။

ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော ရှန်းယန်မြို့သည် သူ၏ နတ်ဘုရားကဲ့သို့သော အမြင်အာရုံထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့လေ သည်။

ရှန်းယန်မြို့ကို ခရိုင်မြို့တော်ဟု ခေါ်ဆိုသော်လည်း ရွှီပေါ်အန်း ထင်မှတ်ထားသလောက် မကြီးမားဘဲ သာမန် မြို့လယ်ခေါင်တစ်ခုနှင့်သာ တူလှပေသည်။

ဤအချိန်တွင် ရှန်းယန်မြို့အတွင်း၌ မီးတောက်များ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေပြီး ဒေသအများစုရှိ လမ်းမ များပေါ်တွင် လူသူကင်းမဲ့နေလေ၏။

မြို့မြောက်ပိုင်းရှိ ဤထောင့်ငယ်လေးတစ်ခုတွင်သာ အတော်လေး ပြင်းထန်သော ရင်ဆိုင်တိုက်ပွဲများ ဖြစ်ပွား နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

နတ်ဘုရား၏ မျက်စိဖြင့် ကြည့်ရှုမှုကြောင့် ရွှီပေါ်အန်းသည် လီချိန်းရှီကို လျင်မြန်စွာ ရှာတွေ့သွားခဲ့လေ၏။

ဤအချိန်တွင် လီချိန်းရှီသည် မြို့စောင့်နတ်ကွန်းနှင့် မဝေးလှသော လမ်းမပေါ်တွင် ရှိနေခဲ့လေသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့၏ လက်ရှိ တိုက်ပွဲအခြေအနေမှာ သိပ်ပြီး မြင်မကောင်းလှချေ။

ပုန်ကန်သူများမှာ အင်အားများပြားပြီး ကြီးမားကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိသာနေလေသည်။ သူတို့သည် ပုံမှန် စစ်တပ်တစ်ခု မဟုတ်သော်ငြားလည်း အနည်းဆုံးတော့ အတွေ့အကြုံများ ရရှိထားပြီး ဖြစ်လေ၏။

လီချိန်းရှီနှင့် သူ၏လူများသည် အထင်ကြီးလောက်ဖွယ်နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လက်နက်များ ကိုင်ဆောင်ထားကြသော်လည်း သူတို့ထဲမှ အများအပြားမှာ စစ်မြေပြင်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ဝင်ရောက်လာ သော သက်ကြီးရွယ်အိုများနှင့် အားနည်းသော စစ်သည်များသာ ဖြစ်ကြလေသည်။

ခေတ္တမျှ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရုံဖြင့် စွမ်းရည် ကွာခြားမှုကို သိသာထင်ရှားစေလေ၏။

လီချိန်းရှီသည် သူ၏ ခွန်အားအားလုံးကို စုစည်းကာ စစ်မြေပြင်သို့ သွားရန် ကြမ်းတမ်းစွာ အော်ဟစ်နေခဲ့သော် လည်း ခြေထောက်များ အားနည်းနေသော သမားတော်ကို သယ်ပိုး၍ ရှေ့တန်းမှ ခေါ်ထုတ်သွားခဲ့လေသည်။

လီချိန်းရှီသည် ခြေထောက်များ အားနည်းနေသော သမားတော်ကို အောက်ချပေးလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ထပ်မံပြေး ထွက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးထံမှ အမိန့်ပေးသံကို ကြားလိုက်ရလေ၏။

"လီချိန်းရှီ... လူတိုင်းကို ဆုတ်ခွာခိုင်းလိုက်...။ ဒီတစ်ကြိမ် ငါပဲ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းလိုက်မယ်...။"

ထိုသို့ပြောဆိုရင်းပင် ရွှီပေါ်အန်းသည် လက်လှမ်းကာ ဘေးတွင်ချထားသော လက်ကိုင် လျှပ်စစ်ပန်ကာငယ်လေး တစ်လုံးကို ကိုင်လိုက်လေသည်။

ရွှီပေါ်အန်း ထိုလျှပ်စစ်ပန်ကာကို အလွန် ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေလေ၏။ ၎င်းမှာ ယွမ်အနည်းငယ်သာ တန်ဖိုးရှိပြီး ကုမ္ပဏီ၏ နွေရာသီ အအေးပေး အစီအစဉ်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအနေဖြင့် စီမံကိန်းအဖွဲ့ထံ အသုတ်လိုက် ဖြန့်ဝေ ပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

မထင်မှတ်ဘဲ ဤအချိန်တွင် ၎င်းက ငါ၏ အသုံးဝင်လှသော လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီပင်တကား။