အခန်း ၁၄၀

အခန်း (၁၄၀)

ငါ သိလိုက်ပြီထင်တယ်

ဤစံအိမ်ကြီးမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှပြီး ရှန်းယန်ခရိုင်တစ်ခုလုံးတွင် အကြီးမားဆုံးဟုပင် ဆိုနိုင်ပေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းသည် အတွင်းပိုင်း အပြင်အဆင်များကို မမြင်နိုင်သော်လည်း ခြံဝင်းကို ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် ဤနေရာသည် အဆင့်မြင့်ပြီး ထူးခြားလှကြောင်း သိနိုင်လေ၏。

တုပထားသော ကျောက်ဆောင်တောင်တန်းများ၊ ဥယျာဉ်များ၊ မဏ္ဍပ်များနှင့် လသာဆောင်များ။

*ဝိုး...၊ ဒါက ငါ အမြဲတမ်း အိပ်မက်မက်ခဲ့ဖူးတဲ့ ဗီလာဒီဇိုင်းပဲ...။*

ရွှီပေါ်အန်းသည် မသိစိတ်ကပင် အပြင်ဘက်ရှိ အိမ်လိပ်စာဆိုင်းဘုတ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

၎င်းမှာ ခရိုင်အစိုးရရုံးတော်သာ ဖြစ်နေလေ၏။

သို့သော်လည်း ဤအချိန်တွင် ခရိုင်အစိုးရရုံးတော်မှာ နေရာကို သိမ်းပိုက်ထားသော ပုန်ကန်သူစစ်တပ်၏ နေရာ ယူထားခြင်းကို ခံထားရလေသည်။

အရပ်မြင့်မြင့် မတ်မတ်ရပ်နေသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ခြံဝင်းအတွင်း၌ ရှိနေလေ၏။

ထိုအမျိုးသားမှာ ပြတ်သားသော မျက်နှာသွင်ပြင်၊ သေသပ်လှပသော မျက်နှာထား၊ တောက်ပသော မျက်လုံးများ နှင့် ထူးခြားပြောင်မြောက်သော အမူအရာ ရှိလေသည်။

သူ၏ ဆံပင်တွင် အနက်ရောင် ပိုးသားဆံထုံးနှင့်အတူ ကျောက်စိမ်းဖြူကို ထိုးစိုက်ထားပြီး မီးခိုးရောင် ပိုးထည် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားလေ၏။ ထိုအမျိုးသားသည် လေပြင်းများကြားတွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး သူ၏ ပိုးထည်ဝတ်ရုံသာ လေထဲတွင် လွင့်ခါနေကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါ တစ်ခုကို ထုတ်လွှင့် နေလေသည်။

သူ၏ဘေးတွင် ခေါင်းပေါင်းများ ပေါင်းထားသော ပုန်ကန်သူ တစ်ဒါဇင်ကျော်မှာ သူတို့၏ ခြေထောက်များပေါ် တွင် မတ်မတ်ရပ်နိုင်ရန် ကြိုးပမ်းသည့်အနေဖြင့် သူတို့၏ လှံများကို မြေကြီးထဲသို့ အတင်းစိုက်ချထားရလေ၏။

ထိုအမျိုးသားသည် ကောင်းကင်ရှိ ဒေါသတကြီး တိုက်ခတ်နေသော လေပြင်းကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ အမူ အရာမှာ ရှုပ်ထွေးနေကာ တိတ်ဆိတ်စွာပင် နေနေလေသည်။

ဤလူက အတော်လေး အံ့သြဖို့ကောင်းလှပေသည်။ ဤမျှ ပြင်းထန်သော လေပြင်းများကပင် သူ့ကို မထိခိုက်နိုင် ချေ။

ရွှီပေါ်အန်းသည် လေတိုက်နှုန်းကို မြှင့်တင်လိုသည့် ဆန္ဒကို ချုပ်တည်းထားလိုက်ပြီး ထူးခြားပြောင်မြောက် လှသော ဤအမျိုးသားကို ဆက်လက် စောင့်ကြည့်နေလိုက်လေ၏။

ထိုအမျိုးသားသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်ပြီး ပြောလိုုက်လေသည်...။

"အကယ်၍ ငါ့မှာ နောက်ထပ် သုံးရက်လောက်သာ အချိန်ပိုရခဲ့မယ်ဆိုရင် ရှန်းယန်ခရိုင်ကို သေချာပေါက် သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့မှာပဲ...။ အဲဒီအခါကျရင် ယွီတောင် တစ်ဝိုက်မှာရှိတဲ့ ချင်းယွန်းနယ်မြေ စစ်တပ်တွေကို နှစ်ဖက် စလုံးကနေ ငါ တိုက်ခိုက်နိုင်ပြီး ငါ့ရဲ့ ပိုင်မြန့်ဂိုဏ်းက အောင်မြင်မှု ရရှိသွားခဲ့မှာပဲ...။ ငါ ကျေနပ်နိုင်မှာ မဟုတ် ဘူး...။"

"သခင်လေး...၊ လေပြင်းကို ရှောင်ဖို့ အိမ်ထဲ ပြန်ဝင်သင့်ပါတယ်...။ လေက အရမ်းပြင်းနေတယ်...။" ဟု အစောင့်တစ်ဦးက ဘေးမှ အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိချေ။ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသဖြင့် အသံကျယ်ကျယ် မပြောပါက လုံးဝ ကြားနိုင်

မည် မဟုတ်ပေ။

ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းခိုင်မာသော အမျိုးသားက အံကိုကြိတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"ကောင်းကင်ဘုံက ငါ့ရဲ့ ပိုင်မြန့်ဂိုဏ်းကို မျက်နှာသာ မပေးဘူး...။ ဟမ့်...၊ ရှန်းယန်ခရိုင်ကနေ ဆုတ်ခွာဖို့ ငါ့အမိန့်ကို ဖြန့်ဝေလိုက်ပါ...။"

ထိုသို့ပြောဆိုရင်း အမျိုးသားသည် ပိတ်လှောင်နေသော လေကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ သူ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေ မှုများ ပေါ်လွင်သွားခဲ့လေ၏။

"သခင်လေး...၊ အဲဒီလို လုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး...။ ဒီမကောင်းဆိုးဝါး လေပြင်းရပ်သွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ကျွန်တော် တို့ ညီအစ်ကိုတွေက ရှန်းယန်ခရိုင်ကို သေချာပေါက် သိမ်းပိုက်နိုင်မှာပါ...။" ဟု ကိုယ်ရံတော်က မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းတို့ ဘာမှ မသိဘူး...။ တိုက်...၊ တိုက်...၊ တိုက်ဖို့ပဲ သိတယ်...။ မင်းတို့ ခွေးကောင်တွေ...၊ မင်းတို့ သိတာ ခွန်အားနဲ့ အကြမ်းဖက်ဖို့ပဲ...။ အကယ်၍ သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ရင်တောင် ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ...။ ဒီမကောင်းဆိုးဝါး လေပြင်းက အဆိုးရွားဆုံး အချိန်မှာ ရောက်လာတာ...။ ငါ့ရဲ့ တောင်လင်းယုန်လေး ပျောက်သွားပြီ...။ တောင် လင်းယုန်လေး ဆုံးရှုံးသွားတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို မင်းတို့ နားလည်လား...။"

"ငါတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်တွေကြောင့်သာမက တောင်လင်းယုန်လေးရဲ့ မျက်လုံးတွေကြောင့်လည်း ငါတို့ရဲ့ ခရီးစဉ်မှာ နတ်ဘုရားတွေ ကူညီပေးထားသလို ပြိုင်ဘက်ကင်းခဲ့တာ...။ အခု တောင်လင်းယုန်လေး ဆုံးရှုံးသွား ပြီဆိုတော့ အကယ်၍ ရှန်းယန်ခရိုင်ကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ရင်တောင် ဖခင်ဖြစ်သူနဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ် ဘူး...။"

"နောက်ထပ် ကြီးမားတဲ့ ရည်မှန်းချက်နဲ့ နယ်မြေချဲ့ထွင်ဖို့ ကြိုးစားရတာက ပြောရသလောက် မလွယ်ကူဘူး...။"

သခင်လေးဟု ခေါ်တွင်သော အမျိုးသားသည် စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံလာခဲ့လေ၏。 ၎င်းမှာ လေပြင်းကြောင့် မျက်လုံးထဲသို့ ဝင်သွားခြင်းကြောင့်လား၊ တောင် လင်းယုန်လေး ဆုံးရှုံးသွားခြင်းအတွက် ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့်လား၊ သို့မဟုတ် သူ၏ လက်တစ်ကမ်းအလိုတွင် ရှိနေသော ကြီးမားလှသည့် ရည်မှန်းချက်များ အဆုံးသတ်သွားတော့မည်ကို တွေးမိခြင်းကြောင့်လား ဆိုသည်မှာ ရှင်းလင်းစွာ မသိရချေ။

အစောင့်များမှာ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခံရသဖြင့် နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟဝံ့ကြတော့ချေ။

ရွှီပေါ်အန်း မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး နားလည်သွားပုံရလေသည်။

*ဒါဆိုရင် ဒီအမျိုးသားက သားရဲထိန်းကျောင်းသူပေါ့...။*

သူ၏စကားများအရ သူ၏ တောင်လင်းယုန်လေးမှာ သူ ဖန်တီးခဲ့သော လေပြင်းကြောင့် တစ်နေရာရာသို့ လွင့်ပါ သွားခြင်း ဖြစ်ရမည်။

*ဝိုး... တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းပြီး ပျော်ရွှင်စရာပါပဲလား...။*

မဟုတ်ပါက ဤပုန်ကန်သူများ နောက်ဆုတ်သွားစေရန် မည်သို့ လုပ်ဆောင်ရမည်ကို ရွှီပေါ်အန်း ဆက်လက် စဉ်းစားနေရဦးမည် ဖြစ်လေ၏။

အကယ်၍ ယခု အဆုံးသတ်နိုင်မည်ဆိုပါက အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်လေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤလူများသည် ရွှီပေါ်အန်းအပေါ် မည်သည့် ရန်ငြိုးမျှ မရှိခဲ့သကဲ့သို့ ရွှီပေါ်အန်း ကိုယ်တိုင် လည်း အလွန်အမင်း မလိုအပ်ဘဲ နောက်ထပ် သတ်ဖြတ်မှုများ မပြုလုပ်ချင်တော့ပေ။

လေပြင်းကြောင့် အနံ့အသက်ဆိုးရွားသော ရေမြောင်းထဲသို့ သို့မဟုတ် ခြောက်သွေ့နေသော အိမ်သာထဲသို့ပင် လွင့်ပါသွားရသော ကံဆိုးသည့်လူများအတွက်ကတော့...။ ကောင်းပြီ... မင်းတို့ ကံဆိုးတာပဲလေ...။

ပန်ကာ၏ လေတိုက်နှုန်းမှာ အမြင့်ဆုံးအထိ မရောက်သေးသော်ငြားလည်း ရွှီပေါ်အန်းက ထပ်မံ မြှင့်တင်တော့ မည် မဟုတ်ချေ။

သေးငယ်သော သစ်ပင်အချို့ အမြစ်မှ ကျွတ်ထွက်သွားသည်ကို ရွှီပေါ်အန်း ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ခိုင်ခံ့မှု မရှိသော အိမ်အချို့၏ အမိုးများ လွင့်စင်ကာ ထုပ်တန်းများ ပြိုကျလာနေသည်ကိုပင် မြင်တွေ့ခဲ့ရလေ၏။

အကယ်၍ လေတိုက်နှုန်း ထပ်မံမြင့်တက်လာပါက ရှန်းယန်မြို့သည် တိုင်ဖွန်းမုန်တိုင်းအပြီး စွန့်ပစ်မြေရိုင်း တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

မြို့ရိုးပေါ်တွင် ဝမ်ချောင်သည် လောကကြီးရှိ ဤထူးဆန်းသော ဖြစ်စဉ်ကို ကြည့်ကာ ခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

ရှန်းယန်မြို့ တစ်မြို့တည်းအတွင်းမှာပင် မြို့တောင်ပိုင်းတွင် သဲများနှင့် ကျောက်တုံးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကာ ရထားများနှင့် မြင်းများ သွားလာရန် ခက်ခဲနေပြီး လမ်းမများမှာလည်း ပြင်းထန်သော လေပြင်းများကြောင့် ပျက်စီးနေခဲ့လေသည်။

ထွက်ပြေးနေသော ပုန်ကန်သူများကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ချောင်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"သူက တကယ်ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးပဲ...။ သူက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းရုံနဲ့ လောကကြီးကို ပြောင်းပြန်လှန် ပစ်နိုင်ပြီး၊ အသက်တစ်ချက် ရှူရုံနဲ့ လေပြင်းတွေ တိုက်ခတ်လာအောင် လုပ်နိုင်တယ်...။ ဒီနေ့သာ တောင်စောင့် နတ်မင်းကြီး ဝင်ရောက်မစွက်ဖက်ခဲ့ဘူးဆိုရင် ငါတို့ နောက်ဘဝမှာပဲ ပြန်ဆုံနိုင်ကြတော့မှာပဲ...။"

သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော လောင်ကျောင်းက တောက်တစ်ချက်ခေါက်ကာ နောင်တရစွာဖြင့် ပြောလေသည်...။

"နှမြောစရာပဲ...။ ငါတို့သာ ဒီပုန်ကန်သူအုပ်စုကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ အပြတ်ရှင်းပစ်နိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် သူတို့ ပြန်လည်စုစည်းပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လာနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး...။"

ဝမ်ချောင် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလေသည်...။

"မဟုတ်ဘူး...၊ တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးက ဒီလို နည်းလမ်းတွေကို အသုံးပြုနိုင်တာက ငါတို့အတွက် ကြီးမားတဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုနဲ့ စောင့်ရှောက်မှု တစ်ခု ဖြစ်နေပြီ...။"

"ငါတို့အတွက် ဒီပုန်ကန်သူတွေက ခွင့်လွှတ်လို့ မရနိုင်တဲ့သူတွေ ဖြစ်ပေမယ့် တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ ဒီပုန်ကန်သူတွေနဲ့ ငါတို့ကြားက တိုက်ပွဲဆိုတာ လောကကြီးထဲက သက်ရှိသတ္တဝါ အားလုံး အတွက် မလွှဲမရှောင်သာတဲ့ ရုန်းကန်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်လိမ့်မယ်...။"

"လမ်းပေါ်မှာ တိုက်ခိုက်နေကြတဲ့ ပုရွက်ဆိတ် အုပ်စုနှစ်စုကို မင်းတွေ့ရင် ရပ်ပြီး သူတို့ထဲက တစ်စုကို ဖိချေပစ် မှာလား...။"

လောင်ကျောင်းက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...။

"သေချာပေါက် မလုပ်ဘူးပေါ့...။ ကျွန်တော် မိုက်မဲသွားတာပါ... ။ ခေါင်းဆောင်ကြီးရဲ့ စကားတွေက ကျွန်တော့် ကို တကယ်ကို ဉာဏ်အလင်းပွင့်သွားစေပါတယ်...။"

ဝမ်ချောင်က ဆက်ပြောလေသည်...။

"ဒါ့အပြင် အင်မော်တယ်တွေက အကြောင်းအကျိုးကို အများဆုံး ဂရုစိုက်ကြတယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်...။ အကယ်၍ တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးက ဤနေရာမှာရှိတဲ့ သက်ရှိသတ္တဝါ အားလုံးကို ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ သတ်ပစ် မယ်ဆိုရင် သူက ကံကြမ္မာ အကျိုးဆက်တွေကို အများကြီး ခံစားရနိုင်ပြီး သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ကို ထိခိုက် စေနိုင်တယ်လေ...။ တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးရဲ့ ဒီလုပ်ရပ်တွေက ငါတို့အတွက် သူ လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ အကောင်းဆုံး အရာ ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံးပဲ...။"

လောင်ကျောင်းက လေးစားစွာဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်...။

"ဒါ အဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ် ခေါင်းဆောင်ကြီး...။ မြို့စောင့်ရဲမက်ခေါင်းဆောင် ရာထူးမှာ ခင်ဗျားရဲ့ အရည်အချင်း တွေကို တကယ် ဖြုန်းတီးနေခဲ့တာပဲ ဆိုတာကို ဒီနေ့မှ ကျွန်တော် သဘောပေါက်တော့တယ်...။ ခင်ဗျားရဲ့ စွမ်းရည်တွေနဲ့ ဗဟုသုတတွေက စီရင်စုအုပ်ချုပ်ရေးမှူး ရာထူးနဲ့တောင် သေချာပေါက် ထိုက်တန်မှာပါ...။"

ဝမ်ချောင်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်လေသည်...။

"ကောင်းပြီ... ဒီအကြောင်းကို ဆက်မပြောကြရအောင်...။ စကားမစပ်...၊ ငါ တစ်ခုခုကို မေ့သွားတယ်...။ အခု ငါက ခရိုင်ဝန်ရာထူးကို ရာထူးတိုးခံရပြီဆိုတော့ ခရိုင်မြို့စောင့်ရဲမက်ခေါင်းဆောင် ရာထူးက လစ်လပ်နေပြီ လေ...။ အခုလောလောဆယ် ရှန်းယန်ခရိုင်က အစကနေ ပြန်လည်တည်ဆောက်နေရပြီး လူတွေ လိုအပ်နေ တယ်...။”

“အထူးသဖြင့် မြို့စောင့်ရဲမက်ခေါင်းဆောင် ရာထူးက အလွန်အရေးကြီးတယ်... ။ ဒီရာထူးအတွက် တခြားဘယ် သူ့ကိုမှ ငါ တကယ် အယုံအကြည် မရှိဘူး...။ လောင်ကျောင်း...၊ မင်းက ရုံးတော်မှာ အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ ဝါရင့် တစ်ယောက်ပဲ...။ မြို့စောင့်ရဲမက်ခေါင်းဆောင် ရာထူးအတွက် မင်းက အရမ်းသင့်တော်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်...။"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လောင်ကျောင်း အလွန်တရာ ဝမ်းသာသွားခဲ့လေသည်။

*ငါက ဘယ်လိုလုပ် မနှစ်သက်ဘဲ နေမှာလဲ...။*

မဟာကျင့်မင်းဆက်၏ အုပ်ချုပ်ရေးစနစ်တွင် မြို့စောင့်ရဲမက်ခေါင်းဆောင် ရာထူးသည် တရားဝင် အရာရှိရာထူး မဟုတ်သော်ငြားလည်း စာရေးတစ်ဦး ရရှိနိုင်သည့် အမြင့်ဆုံး ရာထူးနီးပါးပင် ဖြစ်လေ၏။

အထူးသဖြင့် လောင်ကျောင်းအတွက် သူသည် သာမန် တရားဥပဒေစိုးမိုးရေး အရာရှိတစ်ဦးအဖြစ်မှ တရား ဥပဒေ စိုးမိုးရေးအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ်သို့ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

၎င်းက သူ့ကို မည်သို့လျှင် မပျော်ရွှင်စေဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

ယနေ့ခေတ်တွင် အစိုးရ၏ ဘဏ္ဍာရေးအခြေအနေမှာလည်း အလွန် ကြပ်တည်းနေလေ၏။ အပြင်လူများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် လောင်ကျောင်းသည် အလွန် လေးစားဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း သူကိုယ်တိုင်မှာမူ ဘဝ၏ ခါးသီးမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုတို့ကို ကောင်းစွာ သိရှိထားလေသည်။

နည်းပါးလှသော ရိက္ခာများမှလွဲ၍ သူရရှိသော တစ်ခုတည်းသော သင့်လျော်သည့်အရာမှာ သူ၏ တာဝန်များ အတွက် တရားဝင် ဝတ်စုံတစ်စုံသာ ဖြစ်လေ၏။

လုပ်သက် တစ်နှစ်ပင် မပြည့်သေးသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အသစ်များစွာမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် ဝတ်စုံများ အချိန်မီ ထုတ်ပေးခြင်းပင် မခံရဘဲ သူတို့၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြရန်အတွက် ခါးချိတ်တံဆိပ် ပြားကိုသာ အားကိုးနေကြရလေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် သူ၏ တံဆိပ်ပြား ပျောက်ဆုံးသွားသော လောင်ကျောင်း၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်မှာ ထိုမျှလောက် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လစာနှင့် ရိက္ခာများမှာ အကန့်အသတ်ရှိပြီး ခါးချိတ်တံဆိပ်ပြားအသစ် ပြန်လည်ထုတ် ပေးရန် ငွေကြေး လုံးဝမရှိချေ။ အကယ်၍ ပျောက်ဆုံးသွားပါက မင်းကံ မင်းယုံဟုသာ မှတ်ယူရမည် ဖြစ်လေ သည်။

ခရိုင်အစိုးရရုံးတော် တစ်ခုလုံးတွင် ငွေသုံးစွဲစရာ နေရာများစွာ ရှိနေကြောင်းကိုလည်း လောင်ကျောင်း သိရှိထား လေ၏။

ထို့အပြင် ချင်းယွန်းနယ်မြေ အများစုမှာ မကြာသေးမီ နှစ်များအတွင်း ပြင်းထန်သော မိုးခေါင်ရေရှားမှုဒဏ်ကို ခံစားနေရသဖြင့် ဘဏ္ဍာရေး အရင်းအမြစ် အမျိုးမျိုးကို ဆိုးရွားစွာ ပြတ်လပ်စေခဲ့လေသည်။

တရားဝင် အရာရှိများပင်လျှင် သူတို့၏ လစာများကို အချိန်မီနှင့် အပြည့်အဝ ပေးချေရန် အခက်အခဲ ရှိနေ ကြောင်း သူ ကြားဖူးပေသည်...။

လောင်ကျောင်းကဲ့သို့သော သာမန် အလုပ်သမားများ သို့မဟုတ် ယာယီ အလုပ်သမားများအတွက်မူ ပို၍ပင် ဆိုးရွားလှပေသည်။ ဘဝရပ်တည်နိုင်ရန် ငွေကြေးနှင့် အစားအစာ အနည်းငယ် ရရှိပါက ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည် ဖြစ်ပြီး အဝတ်အစားနှင့် ဖိနပ်များအတွက်မူ ဤခက်ခဲသော အချိန်ကာလကို ကျော်လွန်သွားသည်အထိ တတ်နိုင်သမျှ ရွှေ့ဆိုင်းထားကြရလေသည်။

သို့သော် မြို့စောင့်ရဲမက်ခေါင်းဆောင် ရာထူးမှာမူ ကွဲပြားခြားနားလေ၏။

လောင်ကျောင်းက ချက်ချင်းပင် ဦးချလိုက်ပြီး ပြောလေသည်...။

"ခေါင်းဆောင်ကြီးရဲ့ ချီးမြှောက်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...။ ဒါပေမဲ့...၊ သာမန် မြို့စောင့်ရဲမက် တစ် ယောက်အနေနဲ့ တခြားမြို့စောင့်ရဲမက်တွေက ကျွန်တော့်ကို လက်ခံကြပါ့မလား...။"

လောင်ကျောင်း၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲတော့ မဟုတ်ချေ။

အစိုးရရုံးတော်တွင် အစေခံများစွာ ရှိလေသည်။

မြို့စောင့်ရဲမက်များ၏ အလုပ်မှာ အပင်ပန်းဆုံးနှင့် အန္တရာယ်အများဆုံး ဖြစ်လေ၏။

အခြား သာမန် အစိုးရရုံးတော် စာရေးများမှာ များသောအားဖြင့် ရုံးတော်တွင် အလုပ်လုပ်ကြပြီး တရားရုံးဖွင့် ခြင်း၊ အခွန်ကောက်ခံခြင်းနှင့် အသေးအဖွဲ အလုပ်များကို လုပ်ဆောင်ကြကာ မြို့စောင့်ရဲမက်များလောက် အန္တရာယ် မများကြချေ။

သို့သော် လက်အောက်ငယ်သား တစ်ဦးအနေဖြင့် သင့်ကိုယ်ပိုင် မကျေနပ်မှုများ ရှိနိုင်သော်လည်း ၎င်းမှာ သင့် အထက်လူကြီးများကို ညည်းညူရန် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုတော့ မဟုတ်ပေ။

ဝမ်ချောင်၏ မျက်ခုံးများကြားတွင် မကျေနပ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့လေသည်။

*ဟမ့်... ဘယ်လို မေးခွန်းမျိုးလဲ...။ ဒါက မင်းဖြေရှင်းရမယ့် ပြဿနာ မဟုတ်ဘူးလား...။ ဒါဆို မင်းက မြှောက် ပင့်ပြီး မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်တာလောက်ပဲ တတ်တာပေါ့လေ...။*

*ငါ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းဟောင်းတွေကို သွားပြီး သင်ခန်းစာပေးရမယ်လို့ မင်း မျှော်လင့်နေတာလား...။*

*အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ...။*

*အကယ်၍ မင်းက တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီး တန်ဖိုးထားရတဲ့ စစ်သူကြီး လီချိန်းရှီနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့သူသာ မဟုတ်ဘူး ဆိုရင် ငါ စောစောက ပြောခဲ့တဲ့ စကားကို တကယ်ပဲ ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်မှာ...။*

ဝမ်ချောင် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်...။

"မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ်...။ ငါ သေချာ မစဉ်းစားမိတာ ဖြစ်နိုင်တယ်...၊ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း...။"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လောင်ကျောင်းသည် သူ စကားမှားသွားကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်လေ၏။

*သူ စိတ်ပြောင်းပြီး တခြားတစ်ယောက်ကို မြို့စောင့်ရဲမက်ခေါင်းဆောင် ရာထူး ပေးလိုက်တော့မှာတော့ မဟုတ် ပါဘူးနော်...။*

လောင်ကျောင်း၏ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်သွားပြီး ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ချက်ချင်း ပြော လိုက်လေသည်...။

"ခေါင်းဆောင်ကြီးရဲ့ အတွေးတွေက တကယ်ကို နက်နဲပါတယ်...။ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့တာက ကျွန်တော်ပါ... ၊ ခေါင်းဆောင်ကြီးရဲ့ ခြေရာကို သေချာပေါက် နင်းပြီး ခေါင်းဆောင်ကြီးရဲ့ ပြဿနာတွေကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်ဖို့ မြို့စောင့်ရဲမက်ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်အနေနဲ့ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားသွားပါ့မယ်...။"

ဝမ်ချောင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်...။

"အို...တကယ်ပဲ ဒိလိုဆိုရင် အလုပ်ကို ကောင်းကောင်း လုပ်ကြစို့...။ မြို့စောင့်နတ်ကွန်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့ လူတွေကို သွားပြောလိုက်ပါ...။ ပျက်စီးနေတဲ့ အမိုးကို အမြန်ဆုံး ပြုပြင်ရမယ်...၊ ဒါမှ တောင်စောင့်နတ်မင်း ဘိုးဘိုးကြီးက လေဒဏ်၊ နေဒဏ်၊ မိုးဒဏ်တွေ မခံရမှာ...။"

ရွှီပေါ်အန်းသည် ခရိုင်မြို့တော်ရှိ ရှေးဟောင်းအဆောက်အအုံများကို စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် ဆက်လက် လေ့လာနေဆဲ ဖြစ်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးက မြို့စောင့်နတ်ကွန်း၏ ခေါင်မိုးပေါ်ရှိ အပေါက်ကို မည်သို့ ပိတ်ရမည်ကို စတင် တိုင်ပင်နေ ကြကြောင်း လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ချေ။

လောင်ကျောင်းက အမိန့်ကို အလျင်အမြန် လက်ခံပြီး ထွက်ခွာသွားလေ၏။

ဝမ်ချောင်သည် လောင်ကျောင်း ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် မျက်နှာထား တင်းမာနေသော မြို့စောင့်ရဲမက်အချို့နှင့် လက်အောက်ငယ်သားများကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ကာ ညင်သာစွာ ပြောလေသည်...။

"ဘာလဲ...၊ မင်းတို့ စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခု ရှိနေလို့လား...။"

မြို့စောင့်ရဲမက် တစ်ဦးက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ခေါင်းဆောင်ကြီး...၊ ကျွန်တော် ခေါင်းဆောင်ကြီး နောက်ကို လိုက်လာတာ အတော်ကြာပါပြီ...။ အဓိပ္ပာယ်မရှိ တာတွေကို ကျွန်တော် သည်းမခံနိုင်လို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောလိုက်ပါမယ်...။ သူလို အပျင်းထူတဲ့ အဘိုးကြီး က ဘာလို့ မြို့စောင့်ရဲမက်ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ရမှာလဲ...။ ညီအစ်ကိုတွေက ဒီဟာကို ဘယ်လို လက်ခံနိုင်မှာလဲ...။"

မြို့စောင့်ရဲမက်များ၏ အမြင်တွင် မြို့စောင့်ရဲမက်များမှလွဲ၍ အခြားသော ရုံးတော်စာရေးများ အားလုံးမှာ အလုပ်မရှိ အကိုင်မရှိ ပျင်းရိနေကြပြီး အချိန်ဖြုန်းနေကြသူများသာ ဖြစ်လေ၏။

သူ၏ဘေးရှိ အခြား မြို့စောင့်ရဲမက်များကလည်း သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကြလေသည်။

ဝမ်ချောင်က ပြုံး၍ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလေသည်...။

"မင်းတို့ ဘာသိလို့လဲ...၊ လောင်ကျောင်းက တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီး တန်ဖိုးထားရတဲ့ သူရဲကောင်းလီနဲ့ ရင်းနှီး တယ်လေ...။ ဒါ့အပြင် ငါတို့နဲ့အတူ တိုက်ပွဲဝင်ဖို့နဲ့ ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ရင်း အသက်စွန့်ဖို့ ကျန်နေခဲ့တာကပဲ ထူးခြား ပြောင်မြောက်တဲ့ လုပ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်နေပါပြီ...။"

"သူ့ကို အရေးကြီးတဲ့ ရာထူးတစ်ခု ပေးတာက ရန်သူကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ကျန်နေခဲ့တာက ပုန်းအောင်းပြီး ထွက်ပြေး တာထက် အများကြီး ပိုအလားအလာ ရှိတယ်ဆိုတဲ့ သက်သေတစ်ခုပဲ...။"

"မဟုတ်ရင် ပုန်ကန်သူတွေက အင်အားသစ်တွေနဲ့ ပြန်လာမယ်ဆိုရင် မင်းတို့နဲ့ ငါလို ညီအစ်ကို နည်းနည်းလေးက လွဲပြီး ငါတို့ အားကိုးစရာ ဘယ်သူမှ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး...။ ငါတို့ ဘာကိုသုံးပြီး ခုခံကြမလဲ...၊ ငါတို့ရဲ့ အသက် တွေလား...။ ဒါက လုံလောက်ပါ့မလား...၊ တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးက အကြိမ်တိုင်း လာကူညီလိမ့်မယ်လို့ ငါတို့ မျှော်လင့်နေလို့ မရဘူး မလား...။"

မြို့စောင့်ရဲမက်များမှာ တစ်စုံတစ်ရာကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည့်အလား အမူအရာများ ဖြစ်သွားကြ ပြီး သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြလေတော့သည်။

စောစောက စကားပြောခဲ့သော အမျိုးသားက ရှက်ရွံ့နေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်...။

"ခေါင်းဆောင်ကြီး...၊ တောင်းပန်ပါတယ်...။ ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်...၊ ကျွန်တော်က ဗဟုသုတမရှိလို့ လူရွှင်တော်တစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားတာပါ...။"

ဝမ်ချောင်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏ ညီအစ်ကိုဖြစ်သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်...။

"မင်းက ငယ်ပါသေးတယ်...၊ လောင်ကျောင်း အရွယ်ရောက်လာရင် မင်း ပိုနားလည်လာလိမ့်မယ်...။ အခုကစပြီး ခန့်အပ်ခံရခါစ မြို့စောင့်ရဲမက်ခေါင်းဆောင်ကျောင်းကို မကျေမနပ် ဖြစ်နေတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေ မရှိစေချင်ဘူး...။ နားလည်လား...။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ခေါင်းဆောင်ကြီး...။" ဟု မြို့စောင့်ရဲမက်များက တစ်ပြိုင်နက်တည်း တုံ့ပြန်လိုက်ကြလေ၏။

"ကောင်းပြီ... ဒီမှာ အချိန်ဖြုန်းမနေကြနဲ့တော့...။ အနားယူဖို့ ရှားပါးတဲ့ ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချကြ...။ ခက်ခဲ တဲ့ တိုက်ပွဲတွေ လာနိုင်သေးတယ်...။"

ဝမ်ချောင်သည် ပုန်ကန်သူများ ဆုတ်ခွာတော့မည့်အကြောင်းကို မသိရှိခဲ့သဖြင့် သတိဝီရိယရှိရှိဖြင့် မိမိတို့၏ နေရာကို ထိန်းသိမ်းကာ မည်သည့် ဖြစ်ရပ်မျိုးကိုမဆို စောင့်ဆိုင်းနေရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိချေ။

မြို့စောင့်ရဲမက် အုပ်စု ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ဝမ်ချောင်သည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်လေ၏။

"ဟူး... ခရိုင်ဝန်တစ်ယောက် ဖြစ်ရတာ မလွယ်ပါဘူး...။ တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးက ငါ့ရဲ့ ရှန်းယန်ခရိုင်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ရင် ကောင်းမှာပဲ...။"

ဤအချိန်တွင် သူပြောနေသော တောင်စောင့်နတ်မင်းဘိုးဘိုးကြီး ရွှီပေါ်အန်းသည် ခရိုင်မြို့တော်တွင် အသစ် ရှာဖွေတွေ့ရှိထားသော အဆောက်အအုံတစ်ခုကို အလွန် စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရှုနေခဲ့လေ၏။

ထိုအဆောက်အအုံမှာ သုံးထပ်မြင့်ပြီး အဓိကအားဖြင့် သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားလေသည်။ ၎င်းမှာ သာမန် နေအိမ်တစ်လုံး မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေပေသည်။

ထို့အပြင် ဤနေရာသည် အလွန်တရာ ကျယ်ဝန်းလေ၏။ ၎င်းတွင် အရှေ့ဘက် သို့မဟုတ် အနောက်ဘက် ခြံဝင်း မရှိသော်ငြားလည်း နန်းတော်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ၎င်း၏ ခေါင်မိုးမှာ ဘေးဘက်တွင် ခြံဝင်းများပါရှိသော စံအိမ်ကြီးများထက် မလျှော့သော ခမ်းနားမှုရှိလေသည်။

ရွှီပေါ်အန်း သေချာစွာ ကြည့်လိုက်သောအခါ အဆောက်အအုံ၏ တံခါးပေါ်ရှိ ဆိုင်းဘုတ်မှာ လေထဲ လွင့်စင်သွား ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကာ ပျက်စီးနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

၎င်းပေါ်တွင် ရွှေရောင်ချယ်ထားသော စာလုံးကြီး သုံးလုံး ရှိလေသည်။

"ကျွီရှန်ဖန်း..."

ရွှီပေါ်အန်း မျက်တောင်ခတ်လိုက်လေ၏။

*ဘုရားရေ... ဒါ ဘယ်နေရာလဲဆိုတာ ငါ သိလိုက်ပြီထင်တယ်...။*