အခန်း ၁၄၃

အခန်း (၁၄၃)

အဆင့်ရှစ်၊ တာ့ကွမ်ယွမ်၏ ပန်းဘုရင်မ

ယခုအချိန်၌ ရွှီပေါ်အန်းအတွက် အရေးအကြီးဆုံးအရာမှာ အမွှေးတိုင် ပူဇော်မှုနှင့် ဆုတောင်းပတ္ထနာ ပြုမှုများကို တိုးပွားလာစေရန်ပင် ဖြစ်လေ၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသည်မှာ သူ ပိုမိုစွမ်းအားကြီးမားလာစေရန်အတွက် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ဤအရာက ဘွန်ဆိုင်းကမ္ဘာဟုခေါ်သော သူ၏ အဖိုးတန်လက်နက်အတွက် အရေးအပါဆုံးသော အခြေခံအုတ်မြစ်လည်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် အမွှေးတိုင် ပူဇော်မှု စွမ်းအားများ တိုးပွားလာသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရွှီပေါ်အန်းသည် အခြေအနေကို စုံစမ်းရန်အတွက် တောင်စောင့်နတ်မင်း နတ်ကွန်းဆီသို့ ချက်ချင်းပင် အာရုံစိုက်လိုက်လေတော့သည်။

ရွှီပေါ်အန်း၏ အကြည့်များ တောင်စောင့်နတ်မင်း နတ်ကွန်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင် နက် သူ၏ရှေ့မှောက်ရှိ မြင်ကွင်းကြောင့် ချက်ချင်းပင် မှင်တက်အံ့ဩသွားခဲ့ရလေ၏။

နတ်ကွန်းအတွင်း၌ အဖြူရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးတည်းသာ ရှိခိုးပူဇော် နေခဲ့လေသည်။

သူမ၏ အဖြူရောင်ပိုးသားဝတ်စုံပေါ်တွင် ရွှေရောင်နှင့် အနီရောင်ချည်မျှင်များဖြင့် သေသပ်လှပသော ပန်းအလှဆင်များ ထိုးနှက်ထားသဖြင့် အလွန်တရာ ခမ်းနားပြီး ကျက်သရေရှိလှပေသည်။

ထိုအမျိုးသမီး၏ ဆံကေသာသည် မင်ရည်ကဲ့သို့ နက်မှောင်နေပြီး ရေတံခွန်တစ်ခုအလား သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးသိမ်သိမ်လေးဆီသို့ ဖြာကျနေလေ၏။ ပြည့်စုံလှသော ထိုဆံနွယ်အရှည်က သူမကို ပို၍ပင် တင့်တယ်သွားစေပေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာလေးသည် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေပြီး ပြည့်ဝန်းသော ဘဲဥပုံသဏ္ဌာန်ရှိကာ မက်မွန်ပွင့်သဏ္ဍာန် မျက်လုံးအစုံမှာ ညကောင်းကင်ယံမှ တောက်ပနေသော ကြယ်ပွင့်လေးများအလား ကြည်လင်တောက်ပနေလေသည်။

သူမ၏ သွယ်လျသော မျက်ခုံးလေးများမှာ အနည်းငယ် ပင့်တက်နေပြီး ဆွဲဆောင်မှုအပြည့် ရှိနေချေ ၏။

အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော မျက်ဝန်းလေးများနှင့် ခေါင်းမော့လိုက်ချိန်တွင် ပေါ်လာသော ငန်းတစ် ကောင်ကဲ့သို့ သွယ်လျလှသည့် လည်တိုင်လေးတို့ကြောင့် သူမထံမှ အားနည်းနုနယ်မှုနှင့် မြင့်မြတ်သော ကျက်သရေတို့ ပေါင်းစပ်နေသည့် ညို့ယူဖမ်းစားနိုင်စွမ်းရှိသော အလှတရားတို့ ယိုဖိတ်နေလေ တော့သည်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် လူကို မြတ်နိုးချင်စိတ်၊ သိမ်းပိုက်ချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်ပင်။

ဤမျှ ပြည့်စုံလှပသော အလှတရားမျိုးမှာ အလွန်တရာ ရှားပါးလှပေ၏။

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ရွှီပေါ်အန်း၏ ရင်ထဲတွင် လှိုင်းထသွားခဲ့လေသည်။

၎င်းမှာ ရင်ခုန်သွားခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရခြင်းသာ ဖြစ်လေ၏။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသည့်တိုင် ရွှီပေါ်အန်းသည် လူသားတို့၏ စိတ်နှလုံးကို ဤမျှ နက်ရှိုင်းစွာ ထိရှစေ နိုင်သော အဆင့်မြင့် အလှပိုင်ရှင်မျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။

ထိုကဲ့သို့သော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်၊ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်နှင့် ရှေးဟောင်းပုံစံ ဝတ်စုံတို့အပြင် အကယ်၍ သာ သူမသည် ခြေအိတ်ရှည်နှင့် ဒေါက်မြင့်ဖိနပ် သို့မဟုတ် ချစ်စရာကောင်းသော လိုလီတာဝတ်စုံမျိုး ကိုပါ ဝတ်ဆင်လိုက်မည်ဆိုပါက သူမ၏ ပုံရိပ်နှင့် ဆွဲဆောင်မှုသည် အင်တာနက်ပေါ်ရှိ နာမည်ကြီး ချစ်စရာကောင်းသော ကောင်မလေးများအားလုံးကို သေချာပေါက် ကျော်လွန်သွားမည် ဖြစ်ပေသည်။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ...။”

ရွှီပေါ်အန်းက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။

​ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော မေးခွန်းကြောင့် အမျိုးသမီးလေးမှာ လန့်ဖျပ်သွားခဲလေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ အကြောက်တရားကြောင့် အနည်းငယ် ရဲတက်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထိတ်လန့်တ ကြား ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ နှင်းပွင့်အလား ဖြူဖွေးနေသော လည်တိုင်လေးမှာ ပို၍ပင် ရှည်လျားသွား သကဲ့သို့ ထင်ရလေသည်။

“ငါက ဒီနေရာက တောင်စောင့်နတ်မင်းပဲ...။ မင်းက ဘယ်သူလဲ...၊ ပြီးတော့ ဘာလို့ ငါ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်နေရတာလဲ...။”

ထိုအမျိုးသမီးလေးမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေပုံရသည်ကို မြင်သောအခါ ရွှီပေါ်အန်းသည် မေးခွန်း များ ဆက်မမေးမီ သူကိုယ်သူ အရင်မိတ်ဆက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

“အာ... တောင်စောင့်နတ်မင်းဘိုးဘိုးကြီး...၊ တောင်စောင့်နတ်မင်းဘိုးဘိုးကြီး တန်ခိုးပြပြီ...။”

အမျိုးသမီးလေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားသော အရိပ်အယောင်များ လင်း လက်သွားပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များနှင့် ဖုံးကွယ်မရနိုင်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ ပြည့်နှက်သွားလေ၏။ သူမ စကားဆက်ပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဗိုက်ထဲမှ အသံများ မြည်လာ သဖြင့် သူမ အလွန်အမင်း ဗိုက်ဆာနေပြီဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိသာနေလေတော့သည်။

ရွှီပေါ်အန်းသည် စားပွဲပေါ်ရှိ သရေစာပန်းကန်ထဲမှ ပေါင်မုန့်တစ်ခုကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး မုန့် အနည်းငယ်ကို ဖဲ့ယူကာ တောင်စောင့်နတ်မင်း နတ်ကွန်းထဲရှိ အမွှေးတိုင်တင်သည့် စားပွဲပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ချပေးလိုက်လေ၏။

“ဗိုက်ဆာနေတာလား...၊ အဆာပြေစားဖို့အတွက် သရေစာနည်းနည်း ပေးမယ်...။”

ရွှီပေါ်အန်းက ကြင်နာစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

သေချာသည်မှာ လှပသော အမျိုးသမီးများသည် အကူအညီကို ပိုမိုလွယ်ကူစွာ ရရှိတတ်သည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်လေသည်။

မွှေးကြိုင်သော ရနံ့များ သင်းပျံ့နေပြီး သူမရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော အစားအစာများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုအမျိုးသမီးလေးမှာ မှင်တက်သွားခဲ့လေသည်။

စောစောက တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီး တည်ရှိမှုအပေါ် သူမ သံသယဝင်နေခဲ့လျှင်ပင် ယခုအခါတွင်မူ ယုံမှားသံသယ ကင်းရှင်းစွာဖြင့် ယုံကြည်သွားခဲ့လေပြီ။

“တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးရဲ့ ဆုလာဘ်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...။”

ထိုသို့ပြောရင်းပင် အမျိုးသမီးလေးသည် ပေါင်မုန့်ဖဲ့လေးကို ကောက်ယူကာ ချယ်ရီသီးလေးကဲ့သို့ သေးငယ်သော ပါးစပ်လေးကိုဟ၍ အထက်တန်းလွှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ ကိုက်စားလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ထူးကဲလှသော အရသာကြောင့် သူမ အံ့ဩသွားခဲ့ရလေသည်။

ချိုမြိန်လှသော အရသာ၊ နူးညံ့လှသော အထိအတွေ့တို့ကြောင့် တစ်လုပ်စားပြီးသည်နှင့် နောက်တစ် လုပ်ကို ဆက်စားချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။

လက်လွှတ်ရခက်လောက်အောင်ပင် အရသာရှိလွန်းလှပေ၏။

ထို့နောက်... ဆက်စားလိုက်လေတော့သည်။

မကြာမီတွင် ချယ်ရီသီးလေးကဲ့သို့ သေးငယ်သော သူမ၏ ပါးစပ်လေး လှုပ်ရှားမှုမှာ မြန်ဆန်လာပြီး လက်ဝါးအရွယ်ခန့်ရှိသော ပေါင်မုန့်လေးကို အလျင်အမြန်ပင် မြိုချလိုက်လေတော့သည်။

ထို့နောက် သူမသည် မသိမသာပင် လက်ချောင်းလေးများကို လျှာဖြင့်လျက်လိုက်မိပြီးနောက် ရုပ်တုကို ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်လေ၏။

သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲရှိ အကြည့်များက ပေါင်မုန့် နောက်တစ်ပိုင်းကို ထပ်လိုချင်နေပုံရလေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းကလည်း သဘာဝကျကျပင် အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ ထပ်မံမေးလိုက်လေ၏။

“ငါ့ကို သေချာပြောပြစမ်းပါ...။”

“တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးကို လျှောက်တင်ပါရစေ...။ ကျွန်မနာမည်က ချန်ရှီရှီလို့ ခေါ်ပါတယ်...။ ချင်းယွန်းနယ်မြေက ကျွီရှန်ဖန်းမှာ သီချင်းဆို ကပြဖျော်ဖြေရတဲ့သူပါ...။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်တစ်ရာက မဟာကျင့်မင်းဆက်ရဲ့ ပန်းဘုရင်မ ရွေးချယ်ပွဲမှာ အဆင့်ရှစ် ရရှိခဲ့ပြီး ထိပ်တန်းပန်းဘုရင်မ ဆယ်ဦး ထဲက တစ်ဦးအဖြစ် ဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့ကို ရရှိခဲ့ပါတယ်...။”

“လတ်တလော ရှန်းယန်ခရိုင်က ကျွီရှန်ဖန်းမှာ ဖျော်ဖြေနေတုန်း ပုန်ကန်သူတွေရဲ့ ရုတ်တရက် တိုက် ခိုက်တာကို ခံရလို့ ညီမတွေနဲ့အတူ ပုန်းအောင်းနေရတာကလွဲပြီး တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပါဘူး...။”

“ရှောင်လွှဲစရာ တခြားနည်းလမ်းမရှိလို့ ပန်းအိုးကြီးတစ်ခုထဲမှာ ဝင်ပုန်းနေခဲ့တာပါ...။ အဲဒီအချိန်မှာ ပြင်းထန်တဲ့ လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုက ပန်းအိုးကို လွင့်စင်သွားစေပြီး ကျွန်မလည်း နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပါတယ်...။ နိုးလာတော့ ဒီနေရာကို ရောက်နေခဲ့ပြီလေ...။”

စကားပြောရင်း ချန်ရှီရှီသည် မလှမ်းမကမ်းရှိ ပန်းအိုးကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။

ထိုအမျိုးသမီးလေးက သူမ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ပြောပြလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ ရွှီပေါ်အန်းသည် ဘာဖြစ်နေသည်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့လေသည်။

*အလှပဆုံးသော အပျော်မယ်…။*

ဤမျှ ထိပ်တန်းအဆင့်ရှိသော ရုပ်ရည်သွင်ပြင်မျိုး ရှိနေခြင်းမှာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပေ။

ဤမျှ ကောင်းမွန်သော ပုံရိပ်နှင့် စိတ်နေသဘောထားမျိုး ရှိနေခြင်းမှာလည်း အံ့သြစရာ မဟုတ်ချေ။

သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်၊ ဟန်ပန်၊ ရုပ်ရည်နှင့် မျက်နှာအမူအရာတို့က အင်တာနက်ပေါ်မှ နာမည် ကြီးများစွာကို ကျော်လွန်နေနိုင်ခြင်းမှာလည်း အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။

မင်းရဲ့ ဝါသနာနဲ့ ငါ့ရဲ့ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို လာမယှဉ်နဲ့ ဟူသော ဆိုရိုး စကား တစ်ခု ရှိလေသည်။

ဤသည်မှာ အရာအားလုံးပင် ဖြစ်လေ၏။

ထိုအမျိုးသမီးလေးက ပန်းအိုးကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်ကို မြင်သောအခါ ရွှီပေါ်အန်းသည် အနည်း ငယ် ရယ်မောလိုက်မိသည်။

*အလွန်တိုက်ဆိုင်လှပါလား…။*

ရှန်းယန်ခရိုင်ရှိ ကျွီရှန်ဖန်းမှ သူ ပြန်ယူလာခဲ့သော ပန်းအိုးထဲတွင် လူတစ်ယောက် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သူမကလည်း အလွန်လှပသော မိန်းမချောလေးတစ်ဦး ဖြစ်နေပြန်သည်။

ချန်ရှီရှီ။

ထိုနာမည်က တောက်ပလွန်းလှပေသည်။

ဂီတအကယ်ဒမီမှ နာမည်ကြီး ဂီတပညာရှင်သည် မြို့တော်တွင် အလွန်ကျော်ကြားလှသဖြင့် လျန်ရှန်း သူရဲကောင်းများပင် မြို့တော်သို့ လျှို့ဝှက်စွာ တွေ့ဆုံရန် သွားရောက်ခဲ့ကြပြီး ထိုဂုဏ်သတင်းမှာ ဧကရာဇ် မင်းထံသို့ပင် ရောက်ရှိခဲ့ကာ ကဗျာစပ်ဆိုရာတွင်လည်း နာမည်ကြီးပုံရလေသည်။

လှပသော အမျိုးသမီးများသည် အမြဲတမ်းလိုလို ကဗျာများ၏ အကြောင်းအရာများ ဖြစ်နေတတ်ပုံ ရလေ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ပုန်ကန်သူများသည် မြို့ထဲတွင် ရောက်နေသည်မှာ အတန်ကြာပြီဖြစ်ပြီး မီးရှို့၊ လူသတ်၊ လုယက်ခြင်း စသည့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုမျိုးစုံကို ကျူးလွန်ကြသည်ဟု ဆိုကြလေသည်။ ဤသို့သောအခြေအနေမျိုးတွင် ပြည်သူများသည် မျက်မမြင်များ မဟုတ်ကြပေ။ အိမ်ထဲတွင် ပုန်းနေရုံ ဖြင့် လွတ်မြောက်နိုင်မည်ဟု သူတို့ ထင်မှတ်နေကြသည်။ ဤသည်မှာ မိမိကိုယ်ကို လှည့်စားခြင်း၏ ပုံမှန်သာဓကတစ်ခုပင် ဖြစ်လေ၏။

“မင်းက အိမ်ထဲမှာ ပုန်းနေတာကို ပိုင်မြန့်ဂိုဏ်းက လူတွေက မင်းကို မရှာတွေ့ခဲ့ဘူးပေါ့...။”

ရွှီပေါ်အန်းက မေးခွန်းထုတ်လိုက်လေသည်။

ချန်ရှီရှီသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝဲကျနေသော ဆံနွယ်လေး များက ညင်သာစွာ ယိမ်းခါသွားလေ၏။

“ကျွီရှန်ဖန်းရဲ့ နောက်ကွယ်က သူဌေးကြီးမှာ အင်မတန် အစွမ်းထက်တဲ့ နောက်ခံရှိတယ်လို့ ကြားဖူးပါ တယ်...။ ပိုင်မြန့်ဂိုဏ်းက ကျွီရှန်ဖန်းမှာ ပြဿနာရှာရဲမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ညီမတွေက ပြောကြတယ် လေ...။”

သို့သော်လည်း အမျိုးသမီးအများစုအတွက် ဤသည်မှာ ထိုကဲ့သို့သော ကံကြမ္မာဆိုးမျိုးနှင့် ပထမဆုံး အကြိမ် ကြုံတွေ့ရခြင်းဖြစ်ပြီး အလွန်ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသောကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြသည်မှာ နားလည်နိုင်စရာပင် ဖြစ်ကာ ထိုမှတစ်ဆင့် ဟာသမြောက်သော အခြေအနေများစွာကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ လေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်လေ၏။ ချန်ရှီရှီ၏ စကားများအရ ကျွီရှန်ဖန်း၏ နောက်ခံမှာ တကယ်ကို အစွမ်းထက်လှပေသည်။

သို့သော်လည်း နားလည်နိုင်စရာပင် ဖြစ်၏။ ဒီလိုမျိုးသော ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းမျိုးကို နေရာတစ်ခုတွင် အေးချမ်းစွာ လုပ်ကိုင်နိုင်သူများမှာ ယေဘုယျအားဖြင့် သာမန်လူများ မဟုတ်နိုင်ကြချေ။

ထို့ပြင် ကျွီရှန်ဖန်းသည် အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးရှိသော မြို့တိုင်းတွင် ဆိုင်ခွဲများရှိသည့် ဟိုတယ် ကွန်ရက်တစ်ခုနှင့် တူညီပြီး နက်ရှိုင်းကာ အထူးသီးသန့်ဖြစ်သော နောက်ခံတစ်ခု ရှိနေကြောင်းကို ဖော်ပြနေသဖြင့် နားလည်နိုင်စရာပင် ဖြစ်လေ၏။

ဤသို့တွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင် ဂီတအဖွဲ့တစ်ခုကို ဦးစီးနေပြီး ယခင်က မြို့စောင့်နတ်ကွန်းတွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့သော အမျိုးသမီးပိုင်ရှင်မှာ ကျွီရှန်ဖန်းနှင့် ယှဉ်လျှင် လုံးဝ ပြိုင်ဘက်မဖြစ်နိုင်ချေ။

“ဒီအမွှေးတိုင်ကို မင်း ထွန်းထားတာလား...။”

ရွှီပေါ်အန်းသည် အမွှေးတိုင်ခွက်ထဲတွင် စတင်လောင်ကျွမ်းနေပြီဖြစ်သော အမွှေးတိုင် သုံးတိုင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လေ၏။

ချန်ရှီရှီသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်လေသည်။

“ကျွန်မပါပဲ...၊ ဒီနေရာကို ရုတ်တရက် ရောက်လာတော့ ကြောက်လန့်သွားမိတယ်လေ...။ တောင်စောင့် နတ်မင်းကြီးရဲ့ ကိုယ်ပွားတော်ကို မြင်လိုက်ရတော့ စိတ်အေးချမ်းမှုရဖို့ မဆုတောင်းဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘူး ပေါ့...။ ဒါကြောင့် အမွှေးတိုင်ထွန်းပြီး အရှင်နတ်မင်းကြီးရဲ့ အစောင့်အရှောက်ကို တောင်းခံခဲ့တာပါ...။”

ချန်ရှီရှီ၏ အသံမှာ အလွန်တရာ သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။ စကားလုံးတိုင်းမှာ မယုံ နိုင်လောက်အောင် ကြည်လင်ပြတ်သားလှ၏။

ကြည်လင်သော စမ်းရေပေါက်လေးများ စီးဆင်းနေသကဲ့သို့ သူမ၏ အသံလေးမှာ လန်းဆန်းစေပြီး ချိုမြိန်လှကာ လှပသော ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ခံစားနေရသကဲ့သို့ လူကို အလိုအလျောက် ယစ်မူးသွားစေ ခဲ့သည်။

ရွှီပေါ်အန်းမှာ အံ့ဩလွန်းသဖြင့် လျှာသပ်မိသည်အထိပင်။ နာမည်ကြီးများ၏ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုမှာ တကယ်ကို ထူးခြားလှပေသည်။

ယခင်က မြို့စောင့်တပ်မှူးဖြစ်ခဲ့သော ဝမ်ချောင်းနှင့် ရှန်းယန်ခရိုင်ဝန်ဖြစ်သော ယန်ရှိုယီတို့သည်ပင် တစ်ကြိမ်လျှင် အမွှေးတိုင် ပူဇော်မှု စွမ်းအား နှစ်ခုစီသာ ပေးနိုင်ခဲ့ကြောင်း သတိပြုသင့်ပေသည်။

သာမန် သီချင်းဆို ကပြဖျော်ဖြေရသော မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်သည့် ချန်ရှီရှီသည် ပန်းဘုရင်မ ဟူသော ဘွဲ့ကိုသာ ရရှိခဲ့သော်လည်း သူမ ယူဆောင်လာသော အမွှေးတိုင် ပူဇော်မှုနှင့် ဆုတောင်းပတ္ထနာပြုမှု များမှာ ခရိုင်မြို့စောင့်ရဲမက်တစ်ဦးထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုများနေခဲ့လေ၏။

အပျော်မယ်များ၏ ဘုရင်မ ဟူသော ဘွဲ့နာမမှာ လုံးဝ ထိုက်တန်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

သို့သော်လည်း အပျော်မယ် ရွေးချယ်ပွဲတွင် အဆင့်ရှစ် ရရှိသူပင် ဤမျှ စွမ်းအားကြီးမားနေမည်ဆိုလျှင် ပထမဆုရရှိသူမှာ မည်သည့်အဆင့်တွင် ရှိနေမည်ကို တကယ်ကို မသိနိုင်တော့ချေ။

သူတို့၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်မှာ ပို၍ပင် အံ့မခန်း ဖြစ်နေမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

အကယ်၍ မိမိကိုယ်ပိုင် ရုပ်တုကို ဦးတိုက်ကန်တော့မည်ဆိုလျှင် အမွှေးတိုင် ပူဇော်မှုနှင့် ဆုတောင်းပတ္ထနာပြု မှုများက အလျှံပယ် ထွက်ပေါ်လာမည်လား။

တွေးကြည့်ရုံဖြင့်ပင် အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်လာစေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် အဆင့်ရှစ် အလှဆုံး အပျော်မယ်ကို သိနေပြီဖြစ်သဖြင့် ချန်ရှီရှီက ၎င်းတို့နှင့် မိတ်ဆက်ပေးရန် အခွင့်အရေးရှာပေးဖို့ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်သည့် ကိစ္စတော့ မဟုတ်ချေ။

“ဒီအမွှေးတိုင် ထွန်းထားတာ ကောင်းတယ်...။”

ရွှီပေါ်အန်းက ရှားရှားပါးပါး အရိပ်အမြွက်ပြလိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်လေ၏။

“မင်း ထိတ်လန့်နေစရာ မလိုပါဘူး...။ ဒီနေရာက... အရမ်း လုံခြုံတယ်လေ...။ ဒါပေမဲ့ မင်း ကျွီရှန်ဖန်း ကို ခဏလောက်တော့ ပြန်သွားလို့ မရနိုင်လောက်သေးဘူး...။”

ရွှီပေါ်အန်းသည် ချန်ရှီရှီကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းမှာ လုံးဝကို မမျှော်လင့်ထားသော ကိစ္စပင် ဖြစ်လေ သည်။

ရှန်းယန်ခရိုင်ရှိ မြို့စောင့်နတ်ကွန်းမှာ နေရာခွဲတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး ရွှီပေါ်အန်း အချိန်မရွေး သွားနိုင်သော နေရာတစ်ခု မဟုတ်ပေ။

ထိုနေရာသို့ သွားရောက်ရန်အတွက် တစ်စုံတစ်ယောက်က အမွှေးတိုင်ထွန်းပြီး ဆင့်ခေါ်ရန် လိုအပ်လေ သည်။

ခံစစ်နေရာမှ ဖြစ်နေသောကြောင့် ရွှီပေါ်အန်းသည် ချန်ရှီရှီအား တိကျသော အဖြေတစ်ခု မပေးနိုင် သဖြင့် သူမကို ကြိုတင်၍ ပြောပြထားခြင်း ဖြစ်လေ၏။

မထင်မှတ်ထားဘဲ ရွှီပေါ်အန်း စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချန်ရှီရှီသည် အလျင်အမြန်ပင် ခေါင်းယမ်းလိုက်လေသည်။ ပန်းရောင်သန်းနေသော သူမ၏ ဖြူဖွေးသည့် မျက်နှာလေးပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပေါ်လာကာ သူမက ပြောလေ၏။

“တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီး ကရုဏာကြီးမားလှပါတယ်...။ ကျွန်မ ကျွီရှန်ဖန်းကို မပြန်ချင်တော့ပါဘူး...၊ တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးက ကျွန်မရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို ခွင့်ပြုပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်...။”

ရွှီပေါ်အန်းမှာ ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားပြီး ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ...။”

ချန်ရှီရှီက ခါးသီးသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောပြလေ၏။

“ကျွီရှန်ဖန်းမှာ ရေးမထားတဲ့ စည်းမျဉ်းတစ်ခု ရှိတယ်လေ...။ ဘယ်အကမယ် သို့မဟုတ် အဆိုတော်မှ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ထွက်သွားခွင့် မရှိပါဘူး...။ အကယ်လို့ ဖမ်းမိရင် ရိုက်နှက်ခံရမယ်...၊ ရေနစ်သတ် ခံရမယ်...။ ဒါမှမဟုတ် လက်ချောင်းတွေ နားရွက်တွေ ဖြတ်ခံရမယ်လေ...။ တချို့ဆို အဲဒီလိုနဲ့ပဲ သေဆုံးသွားကြတယ်...။”

“ပြီးခဲ့တဲ့လက ကျွန်မရဲ့ ညီမတစ်ယောက်က သူ့ချစ်သူကို တွေ့သွားပြီး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေနိုင်ဖို့ အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရွေးယူချင်ခဲ့တယ်လေ...။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီညက သူ အရက်မူးပြီး ပြုတ်ကျ သေဆုံးသွားခဲ့တယ်...။ အခုဆို တစ်နေ့တာရဲ့ တစ်ဝက်တောင် ကျိုးသွားပြီဆိုတော့ အကယ်လို့ ကျွန်မ အခု ပြန်သွားရင် သေဘေးကနေ လွတ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်...။”

ရွှီပေါ်အန်းမှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရလေသည်။ ဤမျှ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စည်းမျဉ်းများက မည်သို့သော အရာများနည်း။ ယုတ္တိမတန်လွန်းလှပေ။

“ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရက်စက်တဲ့ နှိပ်စက်မှုမျိုးကို လုပ်ရတာလဲ...။”

ရွှီပေါ်အန်းက ဆက်လက်မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

ချန်ရှီရှီက ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလေသည်။

“ကျွီရှန်ဖန်းက ညီမအများစုဟာ ငယ်ငယ်ကတည်းက အောင်သွယ်ပွဲစားတွေရဲ့ ပြန်ပေးဆွဲပြီး ရောင်း စား ခံခဲ့ရတာလို့ ကြားဖူးပါတယ်...။ ဓီစည်းမျဉ်းက အဲဒီကိစ္စနဲ့ ဆက်စပ်နေမယ်လို့ ထင်ပါ တယ်...။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ကျွန်မရဲ့ ထင်ကြေးသက်သက်ပါပဲ...။ ကျွန်မတို့ ကျွီရှန်ဖန်းမှာ ရှိနေတုန်းက သီးသန့် စကားမပြောရဲကြဘူးလေ...။ တစ်ယောက်ယောက်က တိုင်တောလိုက်ရင် ကျွန်မတို့ ရိုက်နှက်ခံ ရပါလိမ့်မယ်...။”

ရွှီပေါ်အန်း သက်ပြင်းချလိုက်လေ၏။ မြေရှင်ပဒေသရာဇ်စနစ် လူ့အဖွဲ့အစည်းက တကယ်ကို ဆိုးကျိုး များစွာ ပေးခဲ့ပေသည်။

မဟာကျင့်မင်းဆက်တွင် ဤမျှ ဆိုးရွားလှသော ကိစ္စရပ်မျိုးကို မည်သူကမျှ အပြစ်ပေး အရေးယူခြင်း မရှိဘဲ နေနိုင်သည်မှာ ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိချေ။

ရွှီပေါ်အန်းသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အခြားသူများကို ကူညီရသည်ကို အမြဲနှစ်သက်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ချန်ရှီရှီ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ ကူညီတတ်သော စိတ်ထားကို ချက်ချင်းပင် လက်တွေ့အသုံးချကာ ပြောလိုက်လေ၏။

“မင်း ပြန်မသွားချင်တော့ဘူးဆိုတော့လည်း ငါ မင်းကို ပြန်မပို့တော့ပါဘူး...။ ဒါပေမဲ့ ရှေ့ဆက်ပြီး မင်းရဲ့ အစီအစဉ်က ဘာလဲ...။”

ချန်ရှီရှီ၏ မျက်နှာလေးမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ် လာခဲ့လေသည်။ သူမက ဦးတိုက်ကန်တော့ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

“တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးရဲ့ ကရုဏာအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...။ ကျွန်မက မူလက ချန်နန်နယ် မြေက တာအိုဘာသာဝင် တစ်ယောက်ပါ...။ တကယ်လို့ ဒီဘဝမှာ ကံကောင်းခဲ့မယ်ဆိုရင် ကျွန်မရဲ့ ဆွေမျိုးတွေနဲ့ ဘိုးဘွားတွေကို ရှာဖွေဖို့ ချန်နန်ကို ပြန်သွားချင်ပါတယ်...။ တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီး... ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲဆိုတာ မေးခွင့်ပြုပါ...။”

*ချန်နန်နယ်မြေလား...၊ တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါလား...။*

သို့သော်လည်း အမည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ၎င်းမှာ ချင်းယွန်းနယ်မြေနှင့် မတူညီသော ဒေသတစ်ခု တွင် တည်ရှိနေသောကြောင့် သူတို့အနေဖြင့် နီးကပ်စွာ ရောက်ရှိနိုင်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက် ပင်။

“ရှန်းယန်ခရိုင်ထဲက ခေါင်ရှန်းရွာဆိုတာကို မင်း ကြားဖူးလား...။”

ဤနေရာသည် ရှန်းယန်ခရိုင်အတွင်း၌ပင် ရှိနေသေးကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်ရှီရှီ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တောင့်တင်းသွားပြီး အထိတ်တလန့်ဖြင့် ခေါင်းယမ်းကာ ပြောလေ၏။

“ကျွန်မ ဒီနေရာကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး...။ ဒီနေရာက ရှန်းယန်မြို့နဲ့ ဘယ်လောက်ဝေးလဲဆိုတာ သိချင်မိပါတယ်...။”

ရွှီပေါ်အန်းက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

“ဟားဟား...ဈ မင်း ဘာကို စိတ်ပူနေတယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်...။ စိတ်မပူပါနဲ့...၊ ဒီနေရာက တောင်တန်းတွေရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှာရှိပြီး ငါ့ရဲ့ အစောင့်အရှောက်အောက်မှာ ရှိတာမို့ လုံခြုံရေး အတွက် မင်း စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး...။ တကယ်လို့ မင်းမှာ ရေတို အစီအစဉ် မရှိဘူးဆိုရင် လောလော ဆယ် ဒီနေရာမှာ နေနိုင်ပါတယ်...။ နောက်ပိုင်း တခြား အခွင့်အရေး ရလာတဲ့အခါ မင်းရဲ့ ခရီးစဉ်ကို ဆက်သွားဖို့ဆိုတာ နောက်မကျသေးပါဘူးလေ...။”

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ရွှီပေါ်အန်းသည် ချန်ရှီရှီကို တကယ်ပဲ နေစေချင်ခဲ့ပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် ကြည့်လို့ကောင်းရုံသာမက သူမသည် ကောင်းချီးမင်္ဂလာများနှင့် စေတနာတို့ ပြည့်ဝနေသော ရတနာသိုက်လေး တစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

နောက်ဆိုလျှင် သူမက သူ၏အတွက် အမွှေးတိုင် အနည်းငယ် ထွန်းပေးဦးမည် ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ သူ နေရာခွဲသို့သွားပြီး တာဝန်များ ထမ်းဆောင်ရခြင်းထက် အများကြီး ပို၍ ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှပေ သည်။

ချန်ရှီရှီက ထပ်မံ၍ ဦးတိုက်ကန်တော့ရင်း ပြောလေ၏။

“ကျွန်မကို စွန့်ပစ်မထားတဲ့အတွက် တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးကို အထူးပဲ ကျေးဇူးတင်ရှိပါတယ်...။ ကျွန်မမှာ ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ နည်းလမ်းမရှိပါဘူး...။ အကယ်လို့ တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးက ကျွန်မကို အရည်အချင်းမရှိသူလို့ မသတ်မှတ်ဘူးဆိုရင်...။”

ရွှီပေါ်အန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ၏ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွား လေတော့သည်။

*သူက ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတာလဲ…။*

*စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလာပြီပဲ…။*

ချန်ရှီရှီ စကားမဆုံးမီမှာပင် တောင်စောင့်နတ်မင်း နတ်ကွန်း၏ တံခါးမှာ ကျွီကနဲ ပွင့်သွားလေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းက အသစ်ရောက်လာသူအား စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာဖြင့် စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်ရာမှ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများပင် ပြူးကျယ်သွားခဲ့ရလေသည်။

*ဘုရားရေ... ဒီနေရာမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ…။*

*အင်မတန်ကြီးမားလှသော လင်းယုန်ကြီးပါလား…။*

*နတ်မြွေပျံနှင့် သူရဲကောင်းမောင်နှံ ဇာတ်လမ်းကို အခြေခံထားတဲ့ ဇာတ်ကောင်နေရာ ဝင်ကစားတဲ့ ဂိမ်းကို ကစားနေတာများလား…။*