အခန်း ၁၄၆

အခန်း (၁၄၆)

အလွန်တရာ ကောင်းမွန်လှသော ကံကြမ္မာ

အမွှေးတိုင် ပူဇော်မှု စွမ်းအားများ တိုးလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ရွှီပေါ်အန်းသည် ဘွန်ဆိုင်းဆီသို့ ချက်ချင်း အာရုံစိုက်လိုက်လေသည်။

သေချာသည်မှာ သူ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ချန်ရှီရှီသည် နတ်ကွန်းတွင် အမွှေးတိုင် ပူဇော်နေခြင်း ဖြစ်၏။

*ဟားဟား...*

ချန်ရှီရှီကို ဤနေရာတွင် ထားရစ်ခဲ့ခြင်းက အလွန်တရာ ပညာသားပါဆုံးသော ရွေးချယ်မှုပင် ဖြစ်ပေ တော့သည်။

ဤသည်မှာ အမွှေးတိုင် ပူဇော်မှုနှင့် ဆုတောင်းပတ္ထနာပြုမှု စွမ်းအားများ စီးဆင်းရာ ရွေ့လျားစမ်းရေ တွင်း တစ်ခုပင် ဖြစ်နေတော့၏။

ဤရှစ်ချောင်းနှင့် သန်းခေါင်ယံကျော်ပြီးနောက် ပုံမှန်အားဖြင့် ထပ်တိုးလာလေ့ရှိသော အပိုနှစ် ချောင်းကိုပါ ပေါင်းလိုက်လျှင် စုစုပေါင်း အမွှေးတိုင်စွမ်းအား ဆယ်ချောင်းတိတိ တိုးလာခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

သူတို့သည် အလွန်တရာ ချမ်းသာကြွယ်ဝလွန်းလှပေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းမှာ ယခင်က ဤမျှ ချမ်းသာကြွယ်ဝဖူးခြင်း မရှိဟု ခံစားလိုက်ရလေ၏။

အကယ်၍ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေမည်ဆိုပါက သူသည် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်လာရန် သေချာ ပေါက် အခွင့်အရေး ရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

အကယ်၍ လီယွန်းလုံသာ ဤမျှ အံ့မခန်းကောင်းမွန်သော ကံကြမ္မာမျိုးကို ရရှိခဲ့ပါက ဖျင်အန်းခရိုင်ကို တိုက်ခိုက်ချိန်၌ အကူအညီ တောင်းခံရန်ပင် လိုအပ်ခဲ့မည် မဟုတ်ချေ။

တောင်စောင့်နတ်မင်း နတ်ကွန်းအတွင်း၌ ချန်ရှီရှီသည် ဆုတောင်းဖျာပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ လက် အုပ်ချီ၍ ဆုတောင်းပတ္ထနာပြုနေလေ၏။ ပြတင်းပေါက်မှ ဝင်ရောက်လာသော နေရောင်ခြည်တွင် ရေချိုးသန့်စင်ထားသကဲ့သို့ သူမသည် ရွှေရောင်နှင့် အဖြူရောင်စပ် ဝတ်ရုံကို လွှမ်းခြုံထားသည့်အလား လှပသော ပန်းချီကားတစ်ချပ်နှင့် တူနေခဲ့လေသည်။

မလှမ်းမကမ်းရှိ တံခါးဝတွင်မူ ဝမ်ကွေ့ဖန်းမှာ မျက်လုံးများ မှိတ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး အိပ်မောကျနေခဲ့ လေ၏။

အပြင်ဘက်မှ နရီစည်းဝါးကျကျ ဟောက်သံများကို သဲ့သဲ့မျှ ကြားနေရဆဲဖြစ်ပြီး အသံများမှာ တက်လိုက်ကျလိုက် ဖြစ်နေသဖြင့် လူအတော်များများ ရှိနေကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းက သက်ပြင်းချလိုက်လေ၏။

*ဘုရားရေ...*

လူတော်တော်များများ ဤနေရာတွင် အိပ်ခဲ့ကြခြင်းပင်။

ချန်ရှီရှီကို တူလို မြေနံရံအိမ်ရာတွင် နေရာချထားရန် သူ ပြောခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ ဤနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့လာကြလေပြီ။

“သူတော်စင်မလေး... နိုးနေပြီပဲ...။”

ထိုစဉ် ဝမ်ကွေ့ဖန်းလည်း နိုးလာခဲ့လေသည်။ သူမ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ကောင်းချီးမင်္ဂလာ တောင်းခံနေသော ချန်ရှီရှီကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။

ချန်ရှီရှီက လှည့်ကြည့်လာပြီး နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

“ဟင်... အန်တီ...၊ ကျွန်မကို ဘယ်လိုခေါ်လိုက်တာလဲ...။”

ဝမ်ကွေ့ဖန်း မဖြေရသေးမီမှာပင် တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး အသံကျယ်လောင်သော ရွှမ်ကျုးက လှမ်းခေါ်လိုက်လေ၏။

“အန်တီကွေ့ဖန်း...၊ နိုးပြီလား...။ ကျွန်တော်တို့ ဝင်လာလို့ ရမလား...။”

ဝမ်ကွေ့ဖန်းက သူမ၏ အင်္ကျီကော်လာကို ဆွဲစေ့လိုက်ပြီး လှမ်းပြောလိုက်လေသည်။

“ဝင်ခဲ့လေ...။”

ပြောရင်းဆိုရင်းပင် သူတို့သည် လျှောက်သွားကာ တံခါးမင်းတုပ်ကို ဖြုတ်၍ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ကြလေ သည်။

ချန်ရှီရှီလည်း မတ်တတ်ရပ်ကာ တံခါးဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

လီခန့်ရှန်းက အရင်ဆုံး ဝင်လာပြီး ချန်ရှီရှီ နိုးနေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူက ညင်သာ စွာ ပြောလိုက်၏။

“ကျွန်တော်က ဒီက ရွာလူကြီးပါ...။ မနေ့က တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးက သမီးအတွက် နေစရာနေရာ ရှာပေးဖို့ ပြောခဲ့တယ်...။ အောက်ထပ်မှာ အကြာကြီး စောင့်နေခဲ့ပေမယ့် သမီးကို မတွေ့ရလို့ အပေါ် တက်ပြီး အားလုံးကို လာကြည့်ခိုင်းလိုက်တာ...။”

ဝမ်ကွေ့ဖန်းက ဝင်၍ ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

“နောက်တော့ သမီး အိပ်မောကျနေတာကို တွေ့တော့ မနှောင့်ယှက်ချင်တာနဲ့ အန်တီကိုပဲ ဒီအခန်းထဲမှာ သမီးနဲ့အတူ နားခိုင်းလိုက်ကြတာ...။”

ချန်ရှီရှီသည် သူမ၏ ခါးကို အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်ကာ အရိုအသေပေးသည့် ဟန်အမူအရာ ပြုလုပ် လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ကျေးရွာသား အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်...။ မနေ့က တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးက ကျွန်မကို လမ်းညွှန်မှုတချို့ ပေးခဲ့ပါတယ်...။ ဒါပေမဲ့ အပြင်ထွက်ကြည့်တော့ အပြင်ဘက်မှာ ကမ်းပါးတွေ၊ မတ်စောက်တဲ့ နံရံတွေ ရှိနေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်...။”

“ကျွန်မက အားနည်းလွန်းတော့ အောက်ဆင်းဖို့ မတတ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး...။ ပြန်လှည့်လာတော့ တောင်စောင့် နတ်မင်းကြီးကို ဆုတောင်းဖို့ စဉ်းစားမိသေးပေမယ့် ဒီလောက် ကိစ္စသေးသေးလေးအတွက် အနှောင့် အယှက်ပေးရင် ရိုင်းရာကျမှာ စိုးရိမ်လို့ပါ...။ ဒါကြောင့် ဒီမှာပဲ တစ်ညလုံး နေလိုက်တော့မယ်လို့ တွေး လိုက်တာ...။ အားလုံးကိုပါ ကျွန်မနဲ့အတူ ဒုက္ခရောက်စေမယ်လို့ မထင်ထားမိပါဘူး...။”

ရွှမ်ကျုးက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒီလိုမပြောပါနဲ့...၊ အပြင်ဘက်က ကမ်းပါးယံ လှေကားတွေက အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတော့ မိန်းကလေးတွေ မပြောနဲ့...။ ယောက်ျားတချို့တောင် တက်ဖို့ ကြောက်ကြတယ်...။”

ချန်ရှီရှီက အနည်းငယ် ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“နှစ်သိမ့်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကို...။ ညဘက်က အရမ်းမှောင်နေလို့ လှေကားကို မတွေ့ခဲ့တာ ဖြစ်မယ်...။ ကျွန်မ မျက်စိလျှမ်းသွားတာ ထင်ပါတယ်...။”

အနီးတွင် ရပ်နေသော လီချင်းကျန်းက မေးလိုက်လေသည်။

“မေးပါရစေ မိန်းကလေး...။ အကယ်၍ မိန်းကလေးက ဒီလှေကားတွေကို မတက်ရဲ၊ မဆင်းရဲဘူးဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးကို လာရောက် ဖူးမြော်တာလဲ...။”

ချန်ရှီရှီက ရုပ်ပွားတော်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ ရှင်းပြလိုက်လေ၏။

“တောင်စောင့်နတ်မင်းဘိုးဘိုးကြီးက ကျွန်မကို တိုက်ဆိုင်စွာနဲ့ ဒီကို ခေါ်ဆောင်လာတာပါ...။ ဒါက ကျွန်မရဲ့ ကံကြမ္မာလို့ သတ်မှတ်လို့ရပါတယ်...။ ဒါကြောင့်လည်း တောင်စောင့်နတ်မင်းဘိုးဘိုးကြီးကို ဦးတိုက်ကန်တော့ နေတာပါ...။”

ချန်ရှီရှီ၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားသောအခါ လီချင်းကျန်းနှင့် လီခန့်ရှန်းတို့ အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး သူတို့ဘေးရှိ အခြားသူများကလည်း သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက် ကြလေသည်။

မနေ့ညက လီချင်းကျန်း၏ ခန့်မှန်းချက်သည် အမှန်တကယ်ပင် မှန်ကန်နေပုံရပေသည်။

ဤအမျိုးသမီးကို တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီး ကိုယ်တိုင် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

သူမသည် သူတော်စင်မလေးဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်နှင့် အမှန်တကယ် ထိုက်တန်ပေသည်။

“သူတော်စင်မလေး...၊ ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ တောင်အောက်ကို ဆင်းလိုက်ပါ...။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ကျွန်တော်တို့ ကာကွယ်ပေးသွားမှာမို့ ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာမဟုတ်ပါဘူး...။” ဟု လီချင်းကျန်းက ပြော လိုက်လေသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချန်ရှီရှီက ချက်ချင်းပင် ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။

“ရှင်တို့ နားလည်မှုလွဲနေပြီ...၊ ကျွန်မက ရှင်တို့ပြောနေတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး...။”

သူမ စကားမဆုံးမီမှာပင် ခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံကြီးတစ်ခုက နတ်ကွန်း အတွင်း၌ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

“ဝမ်ကွေ့ဖန်း... သူတော်စင်မလေးက ဒီကိုရောက်တာ အသစ်ဖြစ်နေတော့ ဒီကဘဝနဲ့ အမြန်ဆုံး အသား ကျဖို့ မင်းရဲ့အကူအညီ လိုအပ်တယ်...။”

ရွှီပေါ်အန်း စကားပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အခန်းတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်သွားလေတော့သည်။

လူတိုင်းသည် တောင်စောင့်နတ်မင်းဘိုးဘိုးကြီး မိန့်ဆိုသည်ကို သဘာဝကျကျပင် နားထောင်ကြရမည် ဖြစ်လေ၏။

ဝမ်ကွေ့ဖန်းသည် ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်ကာ ဦးချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“ကျွန်တော်မျိုးမ နားလည်ပါပြီ...။ တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးရဲ့ အမိန့်ကို သေချာပေါက် နာခံပြီး သူတော်စင် မလေးကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပေးပါ့မယ်...။”

ချန်ရှီရှီမှာ စကားပင် မဟနိုင်တော့ချေ။ ရွှီပေါ်အန်း၏ စကားများသည် သူမအတွက် အမိန့်တစ်ခုနှင့် ပိုတူနေခဲ့ပေသည်။

ရွှီပေါ်အန်း၏ ပြောဆိုမှုသည် နောက်ပြောင်ခြင်း သို့မဟုတ် စိတ်ကူးပေါက်ရာ လုပ်ဆောင်ခြင်း မဟုတ် ပေ။

ထိုအစား ရွှမ်ကျုးတစ်ယောက် ချန်ရှီရှီကို မိန်းမောတွေဝေစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ သဖြင့် သူ့အနေဖြင့် အနည်းငယ် သက်သောင့်သက်သာ မရှိသလို ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်လေသည်။

*ငါက ဒီမှာ လူပျိုကြီးဖြစ်ပြီး ဟိုကြည့်ဒီကြည့် လုပ်နေရတာ...၊ မင်းမှာက မိန်းမရှိနေပြီကို...၊ ငါ့ဆီက နေ ဘာလာလုချင်နေတာလဲ...။*

သေချာသည်မှာ ရွှီပေါ်အန်း စကားပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရွှမ်ကျုး၏ အမူအရာမှာ ပိုမို လေးနက်သွားခဲ့ပြီး ချန်ရှီရှီကို တိုက်ရိုက် ကြည့်ရှုနေခြင်းမှ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်ခြင်းနှင့် ဘေးသို့ အကဲခတ်ကြည့်ခြင်းများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းက ကျေနပ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

“ကောင်းပြီ...၊ တောင်အောက်ဆင်းဖို့ ကိစ္စအတွက် ငါ ကူညီပေးမယ်...။ မင်းတို့ အားလုံး အတူတူ ထွက်လာခဲ့ကြ...။”

ပြောရင်းဆိုရင်းပင် ရွှီပေါ်အန်းသည် ကုတင်ပေါ်မှ ထကာ ဘွန်ဆိုင်းကို ခေါ်ယူလိုက်ပြီး ကော်ဖီစားပွဲ ပေါ်သို့ တင်လိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အိမ်ထဲရှိ လူပုလေးများသည်လည်း ခြံဝင်းထဲသို့ ထွက်လာကြလေ၏။

ရွှီပေါ်အန်းသည် ဘွန်ဆိုင်းအလှပင်ကို မှီထားသော ဖုန်းမှန်ကပ် တစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကောက်ကိုင် လိုက်ပြီး ဘွန်ဆိုင်းခြံတံခါးအပြင်ဘက် မြေကြီးပေါ်တွင် ချထားလိုက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“အပြင်ကို ဆက်လျှောက်သွားကြ...၊ ခြံပြင်ရောက်သွားရင် အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်...။”

မကြာမီ ထိုအုပ်စုသည် တံခါးမှ ထွက်လာကြပြီး ဖုန်းမှန်ကပ်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းသွားကြလေ၏။

ချက်ချင်းပင် သူတို့ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ ချောမွေ့သော ခံစားချက်ကြောင့် မြေပြင်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

သူတို့၏ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ ချောမွေ့သော မြေပြင်သည် အလင်းရောင်ကိုပင် ပြန်လည် ရောင်ပြန် ဟပ်နိုင်သေးကြောင်း တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူတို့မှာ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်ကာ သဘောကျသွားခဲ့ ကြလေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းက ဖုန်းမှန်ကပ်ကို ကောက်ယူကာ အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ်လိုက်သောအခါ သူတို့၏ ခြေအောက်ရှိ အတားအဆီးမဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် အုပ်စုမှာ ချက်ချင်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့လေသည်။

တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီး ဟူသော ဂုဏ်ပုဒ် နှင့် ထိုက်တန်လှပေသည်...။ ဤမျှလောက်သော သဘာဝလွန် စွမ်းအားများသည် အမှန်တကယ်ပင် ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိပေ။

*ဒါက ဒဏ္ဍာရီလာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံသန်းခြင်း ပညာရပ်များလား...။*

သို့သော် ရွှီပေါ်အန်းတွင်မူ ကိုယ်ပိုင် အကြံအစည်များ ရှိနေခဲ့လေသည်။ ထိုအုပ်စု ဖုန်းမှန်ကပ်ပေါ်တွင် ရပ်နေသည့် အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ရွှီပေါ်အန်းသည် တစ်စုံတစ်ရာကို စမ်းသပ်ရန် တွေးတော လိုက်လေသည်။

*ဒီလူပုလေးတွေ အားလုံးကို အပြင်ထုတ်ယူနိုင်မလား မသိဘူး...။*

နောက်တစ်ခဏတွင် အမွှေးတိုင် ပူဇော်မှုနှင့် ဆုတောင်းပတ္ထနာပြုမှု စွမ်းအားများသည် မနေ့ကကဲ့ သို့ပင် တုန်ခါသွားခဲ့လေသည်။

*ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ...၊ ငါ့ခန့်မှန်းချက် မှန်နေခဲ့တယ်...။*

အမွှေးတိုင် ပူဇော်မှုနှင့် ဆုတောင်းပတ္ထနာပြုမှု စွမ်းအားများကို အသုံးပြုခြင်းဖြင့် ဘွန်ဆိုင်းကမ္ဘာထဲမှ လူများကို အမှန်တကယ် ပြန်လည် ထုတ်ယူနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

*ဘွန်ဆိုင်းပင်ထက် အများကြီး ပိုကြီးတဲ့ လူသားတစ်ယောက်ကိုကော အထဲကို ထည့်လို့ ရနိုင်မ လား...။*

အမွှေးတိုင်လင်ပန်းသည် လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ငြိမ်သက်နေခဲ့လေ၏။

ရွှီပေါ်အန်းသည် ဤအချက်ကို စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် စဉ်းစားနေခဲ့လေသည်။

*လူတစ်ယောက်ကို သေးငယ်သွားအောင် အမွှေးတိုင် ပူဇော်မှု စွမ်းအားကို အသုံးပြုပြီး ဘွန်ဆိုင်းကမ္ဘာ ထဲကို ထည့်လို့ရမလား...။*

အမွှေးတိုင် ပူဇော်မှုနှင့် ဆုတောင်းပတ္ထနာပြုမှု စွမ်းအားများမှာမူ တုံ့ပြန်မှု မရှိပေ။

*ကောင်းပြီလေ...၊ ငါ တွေးတာ လွန်သွားပုံရတယ်...။*

*တကယ့် လက်တွေ့ကမ္ဘာမှာရှိတဲ့ အရာတွေကို ပိုကြီးသွားအောင် ဒါမှမဟုတ် ပိုသေးသွားအောင် အမွှေးတိုင် ပူဇော်မှု စွမ်းအားကို အသုံးပြုလို့ ရမလား...။*

အမွှေးတိုင် ပူဇော်မှုနှင့် ဆုတောင်းပတ္ထနာပြုမှု စွမ်းအားများက မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမှ မပြခဲ့ချေ။

ထို့ကြောင့် လူများ ဝင်ရောက်၍ မရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ အရွယ်အစားသည် ဘွန်ဆိုင်းထက် ကျော်လွန်နေသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်ချေရှိပေသည်။

သေချာသည်မှာ ရွှီပေါ်အန်းသည် အခြားသော ဖြစ်နိုင်ချေတစ်ခုကိုလည်း တွေးတောမိခဲ့လေသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ၏ လက်ရှိ အမွှေးတိုင် ပူဇော်မှုနှင့် ဆုတောင်းပတ္ထနာပြုမှု စွမ်းအားများ မလုံ လောက်သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ယခုအခါ အမွှေးတိုင် ပူဇော်မှုနှင့် ဆုတောင်းပတ္ထနာပြုမှု စွမ်းအားများသည် လက်တွေ့ကမ္ဘာရှိ အရာ ဝတ္ထုများကို ကြီးအောင် သို့မဟုတ် သေးအောင် မပြုလုပ်နိုင်ကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့ သိရှိရပေပြီ။

ရွှီပေါ်အန်းသည် နောင်တရသည့် အရိပ်အယောင်ဖြင့် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဂရုမစိုက် သည့်ဟန်ဖြင့် မျက်တောင်ခတ်လိုက်လေ၏။

*အို... ဟုတ်သားပဲ...၊ ငါမှ အဲဒါကို မလိုအပ်တာ...။*

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤစွမ်းရည်မျိုး အမှန်တကယ် ရှိနေမည်ဆိုပါက အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းပေလိမ့်မည်။

ရွှီပေါ်အန်း တွေးတောနေစဉ်မှာပင် သူ၏ လက်များသည်လည်း အလုပ်များနေခဲ့လေသည်။

ဖုန်းမှန်ကပ်ကို တောင်ခြေတွင် ဖြည်းညင်းစွာ ပြားပြားဝပ်ချထားလိုက်လေ၏။

ထိုအုပ်စုသည် ဖုန်းမှန်ကပ်ပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် အမှန်တကယ် မရှိသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း ငြင်းဆို ၍မရနိုင်အောင် တည်ရှိနေသည့် ထိုနတ်ဘုရားလက်နက်ကို ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် အချိန်အတော်ကြာ ငေးကြည့်နေခဲ့ကြလေသည်။

၎င်းသည် လုံးဝကို အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။ တိမ်တိုက်လွှာများကြားတွင် ပျံသန်းနေရသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရလေ၏။

သူတို့ သေချာစွာ ကြည့်ရှုလေ့လာရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် ရွှီပေါ်အန်းက ဖုန်းမှန်ကပ်ကို ဖယ်ရှားယူငင်သွား ခဲ့လေပြီဖြစ်၏။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လက်သည်းခွံအရွယ်ရှိ စက္ကူဖြူတစ်ရွက်သည် အပေါ်တွင် ဝက်အူ ချောင်း အနည်းငယ် တင်လျက် ကောင်းကင်မှ လွင့်ဝဲကျလာခဲ့လေသည်။

လွန်ခဲ့သောတစ်ခေါက်က ရွှီပေါ်အန်းသည် စားသောက်ခန်းမသို့ ဝက်အူချောင်း လိုချင်ကြောင်း ပြောခဲ့ ပြီးကတည်းက စားသောက်ခန်းမမှ သူ၏ရုံးခန်း၊ တိုက်ခန်းနှင့် ကားထဲတွင်ပင် အနည်းငယ်စီ ပြင်ဆင် ထားပေးခဲ့ရာ ၎င်းကို အလွန်တရာ စဉ်းစားဆင်ခြင်တတ်သည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ရွှီပေါ်အန်းသည် ကျောက်ကျန်းမင်ကို သူနှင့် ပိုမိုနီးကပ်လာစေရန် အခွင့်အရေး ပေးခဲ့ ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဤသည်မှာ လူအများအပြားက ဖားယားတတ်ရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ လေ့လာကြခြင်း၏ အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

တကယ်ကို အသုံးဝင်လှပေသည်...

ဘွန်ဆိုင်းနှင့် ခေတ္တမျှ အလုပ်ရှုပ်ပြီးနောက် ရွှီပေါ်အန်းသည် ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်၍ ရေချိုးလိုက် လေ၏။

ထို့နောက် အိမ်ပြင်မထွက်မီ သူ၏ အတွင်းခံကိုပါ လျှော်ဖွတ်ခဲ့ရသေးလေသည်။

အဆောက်အအုံထဲမှ ထွက်လိုက်သည်နှင့် ရွှီပေါ်အန်းသည် ခြေချော်ကာ ခလုတ်တိုက်မိသွားလေ၏။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယခုအခါ ရွှီပေါ်အန်းမှာ သွက်လက်လျင်မြန်နေပြီဖြစ်ရာ မလဲကျစေရန် နှစ်လှမ်းခန့် အမြန် လှမ်းလိုက်နိုင်ခဲ့လေသည်။

အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ တံခါးရှေ့တည့်တည့်တွင် ခွေးချေးပုံ အနည်းငယ်ကို တွေ့ လိုက်ရလေသည်။

မည်သူက ဤမျှ ရိုင်းစိုင်းရသနည်းဟု ညည်းညူနေစဉ်မှာပင် ရွှီပေါ်အန်းက သူ ကံကောင်းခြင်းများနှင့် ကြုံတွေ့ရတော့မည်လားဟု တွေးတောနေမိလေသည်။

*အမွှေးတိုင် ပူဇော်မှုနှင့် ဆုတောင်းပတ္ထနာပြုမှု အရေအတွက်ကို တိုးပွားစေနိုင်မည့် နောက်ထပ် လူ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု သေချာပေါက် မမျှော်လင့်နိုင်ပါဘူးလေ...။ ဟုတ်တယ် မလား...။*

ရွှီပေါ်အန်း၏ လက်ရှိ အမွှေးတိုင် ပူဇော်မှုနှင့် ဆုတောင်းပတ္ထနာပြုမှုများအပေါ် မျှော်လင့်ချက်မှာ အစွဲ အလမ်းကြီးသော ချစ်မြတ်နိုးမှုအဆင့်သို့ပင် ရောက်ရှိနေခဲ့လေပြီ။

အခြား ရွေးချယ်စရာ လမ်းကြောင်း မရှိပေ။ သူ့အတွက်မူ အမွှေးတိုင် ပူဇော်မှုနှင့် ဆုတောင်းပတ္ထနာ ပြုမှုများ၏ အရေးပါမှုမှာ သူ၏ ဘယ်လက်နှင့် ညာလက်တို့ကဲ့သို့ပင် တန်းတူ အရေးပါလှပေသည်။

သူသည် ကုမ္ပဏီတိုက်ခန်းတွင် နေထိုင်သောကြောင့် ပုံမှန်အားဖြင့် စားသောက်ခန်းမ၌သာ နံနက်စာ စားလေ့ရှိပေသည်။

သို့သော် ရွှီပေါ်အန်းသည် စားသောက်ခန်းမသို့ အလျင်စလို မသွားခဲ့ချေ။ ထိုအစား သူသည် စား သောက်ခန်းမသို့ မသွားမီ သူ၏ ရုံးခန်းသို့ အရင်သွားကာ ပုရွက်ဆိတ်အရက်အိုးနှင့် ပုရွက်ဆိတ်ဘူး နှစ်ဘူးကို သွားယူခဲ့လေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းသည် သူ၏ ပုံမှန် ခြေလှမ်းများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စွာ အလွန် နှေးကွေးစွာ လမ်းလျှောက် နေခဲ့၏။ လမ်းတွင် လူများက သူ့ကို နှုတ်ဆက်ကြသောအခါ သူက ရပ်၍ စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုခဲ့ လေသည်။ ထို့နောက် အုပ်စုလိုက် စားသောက်ခန်းမဆီသို့ အတူတကွ လျှောက်သွားခဲ့ကြလေ၏။

“အင်း... မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ...။”

“အင်း... မင်းလည်း မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ...။”

“ဟီးဟီး... ဟုတ်တယ်...။ ထမင်းစားဖို့ စားသောက်ခန်းမကို သွားကြရအောင်...။”

“အို... မလိုပါဘူး...၊ ငါ့ဟာငါ သယ်လို့ရပါတယ်...၊ မလေးပါဘူး...။”

“ဟားဟား... ဒါဆိုလည်း မင်းရဲ့ ကူညီမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွာ...။”

“ဪ... အဲဒီ အိုးသေးသေးလေး နှစ်လုံးလား...။ အဲဒီထဲမှာ ပုရွက်ဆိတ်တွေ အပြည့်ပဲ...၊ လူတွေ ကတော့ ဒါကို တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးလို့ ပြောကြတာပဲ...။”

“အဲဒီအိုးထဲမှာ ပုရွက်ဆိတ်အရက်တွေ ရှိတယ်...။ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို ပေးထားတာ...။ ဒါပေ မဲ့ ငါမှ မလိုအပ်တာ... စားသောက်ခန်းမကို ယူသွားပြီး စားဖိုမှူး လိုအပ်မလားလို့ သွားကြည့်မလို့...။”

“ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်...။ အတူတူ သွားပို့လိုက်ကြတာပေါ့...၊ တို့တွေရဲ့ မာစတာကျောက် ပြန် လည် နာလန်ထူလာဖို့ ကူညီပေးရတာပေါ့...။ ဟားဟား...၊ သူ မနေ့က ငါနဲ့ တစ်နေကုန် အချိန်ဖြုန်း ထားရတော့ တော်တော်လေး ပင်ပန်းနေလောက်ပြီ...။”

လူအမျိုးမျိုးကြားတွင် တစ်ဆင့်စကားဖြင့် ပြောဆိုနေကြသော်လည်း ထိုသို့သော ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားစမြည်ပြောဆိုမှုများမှာ ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့လေသည်။

ကျောက်ကျန်းမင်သည် မပြောဘဲ သိနေသော ထိုသတင်းစကားကို အပြည့်အဝ နားလည်သဘော ပေါက်သွားပြီး စားသောက်ခန်းမ၌ အချိန်ကိုက် ကူညီပေးခဲ့သော ရွှီပေါ်အန်းအား ပုရွက်ဆိတ် အရက် အိုးကို ဖက်ထားရင်း လှိုက်လှဲစွာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလေတော့သည်။

သူသည် အလွန်တရာ ဝမ်းသာသွားခဲ့သဖြင့် သူ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ဖော်ပြသည့်အနေဖြင့် စားသောက် ခန်းမအား နောက်ထပ် အဓိကဟင်းလျာတစ်ခွက်ဖြစ်သော ကြက်သွန်မြိတ်နှင့် ကြက်ဥကြော်ကို ချက်ချင်း ထပ်မံ ထည့်သွင်းချက်ပြုတ်ရန် တောင်းဆိုလိုက်လေ၏။

ရလဒ်အနေဖြင့် နောက်မှ လာစားသူများပင်လျှင် ဤအကြောင်းအရာကို မသိမသာ စတင်ပြောဆို လာကြပြီး ၎င်းမှတစ်ဆင့် ရွှီပေါ်အန်းက ပုရွက်ဆိတ်အရက်နှင့် ပုရွက်ဆိတ်များကို ပေးကမ်းခဲ့သည့် ကိစ္စအထိ ကျယ်ပြန့်သွားကာ သတင်းပျံ့နှံ့မှုကို ပိုမို ကျယ်ပြန့်သွားစေခဲ့လေသည်။

ထို့ကြောင့် နံနက်စာ စားချိန် ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ရွှီပေါ်အန်းသည် ပုရွက်ဆိတ်များကို မလိုအပ်တော့ ကြောင်း ကုမ္ပဏီရှိ လူအများစုက သိရှိနေကြပြီ ဖြစ်လေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းသည် ကျေနပ်ရောင့်ရဲသော စိတ်နှလုံးဖြင့် ရုံးခန်းသို့ ပြန်လည် လမ်းလျှောက်သွားခဲ့ပြီး နောက်ထပ် ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းပြီး အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော နေ့တစ်နေ့ကို စတင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေ ခဲ့လေသည်။

ထို့နောက် ရုံးခန်းတံခါးအပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော လူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရွှီပေါ်အန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေတော့သည်။

*ဝိုး... ကံကြမ္မာက တကယ်ကို အလုပ်ဖြစ်တာပဲ...။*

*ဒီလောက် အံ့မခန်း ကောင်းမွန်တဲ့ ကံကြမ္မာမျိုးက တကယ်ကြီးကို ဖြစ်လာခဲ့တာပဲ...။*