အခန်း ၄၃

အခန်း (၄၃) သားရဲတစ်လှည်းစာကို ချင်းပေါင်စံအိမ်သို့ ထပ်မံပို့ဆောင်ခြင်း

ကျွီ... ကျွီ... ကျွီ…

ကျောက်လင်က အထက်မြင့်မားသော နေရာတစ်နေရာမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရ၏။

"ဒါက ရွှေလင်းယုန်ပေါက်လေးတွေ ဗိုက်ဆာတဲ့အခါ အော်တဲ့အသံဖြစ်ရမယ်..."

ကျောက်လင်က ဘာဖြစ်နေသည်ကို သဘောပေါက်သွားပြီး ထိုအရပ်ဆီသို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီရွှေလင်းယုန်က နေရာရွေးတော်တော်တတ်တာပဲ... အဲ့ဒီမှာ ငေါထွက်နေတဲ့ ကျောက်တုံးတစ်တုံးပဲရှိပြီး တခြားရပ်စရာနေရာဆိုလို့ ဘာမှမရှိဘူး... အဲ့ဒီအပေါ်ကို လူတစ်ယောက် တက်သွားဖို့ဆိုတာ လက်တွေ့မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ..."

ကျောက်လင်က ခေတ္တမျှ စောင့်ကြည့်နေပြီးနောက် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

သို့သော်လည်း ဤအရာများက ကျောက်လင်အား အခက်မတွေ့စေနိုင်ပေ။

ထို့နောက် ကျောက်လင်က သူ၏ဘေးရှိ ကျောက်ဆောင်ကမ်းပါးကို ညာဘက်လက်ဖြင့် ထိလိုက်ရာ နောက်ထပ် ကျောက်တုံးကုဗမီတာတစ်ခု ထပ်မံပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ ခြေစုံရပ်နိုင်မည့် နေရာလွတ်တစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့၏။

ထိုနောက် ကျောက်လင်က တစ်လှမ်းလှမ်းတိုင်း အလားတူပင် ထိတွေ့ကာ ထပ်မံပြုလုပ်လိုက်သည်။

ထိုအခါ ကျောက်ဂူတစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကျောက်လင်က ထိုဂူများအတိုင်း လိုက်ကာ ငေါထွက်နေသော ကျောက်တုံးဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွား၏။

သေချာပေါက်ပင် ထိုနေရာ၌ သစ်ကိုင်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ရွှေလင်းယုန်အသိုက်တစ်ခုရှိနေပြီး အတွင်းတွင် ရွှေလင်းယုန်ပေါက်လေး နှစ်ကောင် ရှိနေသည်။ ၎င်းတို့တွင် အမွေးနုလေးများသာ ပေါက်နေသေးပြီး ကျောက်လင်ရောက်လာသည်ကို အာရုံခံမိသောအခါ ခေါင်းမော့ကာ အသံကုန် အော်ဟစ်ကြလေ၏။

"ကောင်းပြီ... ဒီမှာ မင်းတို့အတွက်အသား..."

ကျောက်လင်က ရွှေလင်းယုန်ပေါက်လေး နှစ်ကောင်ကို မြင်မြင်ချင်းပင် သဘောကျသွားသည်။

ထို့ကြောင့် ကျောက်လင်က စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ တောဝက်တစ်ကောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ကွင်းတပ်ဓားဖြင့် အသားတစ်တုံးကို ဖြတ်တောက်ကာ လျင်မြန်စွာ စဉ်းလိုက်ပြီးနောက် ထိုအသားတုံးများကို ရွှေလင်းယုန်ပေါက်လေး နှစ်ကောင်အား ကျွေးလိုက်၏။

ရွှေလင်းယုန်ပေါက်လေး နှစ်ကောင်မှာ ဗိုက်ကားလာသည်အထိ ဝဝလင်လင် စားသောက်လိုက်ကြပြီး နောက်ထပ် မမျိုချနိုင်တော့ပေ။ ထိုအခါမှသာ ၎င်းတို့က တောဝက်သားကို အစာချေရန် တိတ်ဆိတ်စွာ လှဲလျောင်းနေကြသည်။

ကျောက်လင်က စနစ်နေရာလွတ်ထဲမှ ဝါးခြင်းတောင်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ ရွှေလင်းယုန်၏ အသိုက်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီး ခြင်းတောင်း၏ အောက်ခြေကို သစ်ကိုင်းများဖြင့် ခင်းလိုက်ကာ ထိုအကောင်ပေါက်လေး နှစ်ကောင်ကို ခြင်းတောင်းထဲသို့ ထည့်လိုက်၏။

ထို့နောက် ကျောက်လင်က ခြင်းတောင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကျောက်ဂူများအတိုင်း ဆင်းလာခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် တောအုပ်ထဲရှိ မြေပြင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"တောင်ပေါ်တက်ရတဲ့ ဒီခရီးက အရမ်းကို ချောမွေ့ပြီး ရလဒ်ကောင်းတွေ ရခဲ့တာပဲ..."

"တိမ်တိုက်ကျားသစ်၊ တောဝက်၊ တောဆိတ်၊ တောဂျင်ဆင်း၊ ရွှေလင်းယုန်... ဒီအရာတွေကို မင်ချွမ်မြို့ဆီ ယူသွားရင် ငွေပြားရာနဲ့ချီပြီး သေချာပေါက် ရလိမ့်မယ်..."

"အချိန်ရတုန်း မင်ချွမ်မြို့ကို အခုပဲ သွားကြတာပေါ့..."

ကျောက်လင်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် အမဲလိုက်ခြင်းကို ပြတ်ပြတ်သားသား စွန့်လွှတ်ကာ တောင်ပေါ်မှ ထွက်ခွာရန် ရွေးချယ်လိုက်၏။

ကျောက်လင် တောအုပ်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် ချောက်ကမ်းပါးအထက်ရှိ ကောင်းကင်ယံမှ ကျယ်လောင်ပြီး ဒေါသတကြီး အော်မြည်သံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

အခြားရွှေလင်းယုန်တစ်ကောင် ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် ရွှေလင်းယုန်စုံတွဲများသည် ၎င်းတို့၏ အကောင်ပေါက်များကို အတူတကွ ပြုစုပျိုးထောင်လေ့ရှိကြ၏။

တောင်တက်နေစဉ် ကျောက်လင်က ရွှေလင်းယုန်တစ်ကောင်ကို သတ်ပစ်ခဲ့သည်။ အစာရှာထွက်သွားသော အခြားရွှေလင်းယုန်တစ်ကောင်က ယခုအချိန်တွင် ပြန်ရောက်လာပြီး ၎င်း၏အသိုက် ဖျက်ဆီးခံထားရကာ အကောင်ပေါက်များ ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သဘာဝကျစွာပင် ၎င်းက ဒေါသတကြီး အော်မြည်လိုက်တော့သည်။

ရွှေလင်းယုန်က လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသော်လည်း ကျောက်လင်ကိုမူ မတွေ့ရချေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျောက်လင်က နွယ်ကြိုးများဖြင့် ပေါင်းချည်ထားသော တောဆိတ်တစ်ကောင်၊ တောဝက်ပေါက်တစ်ကောင်နှင့် ရွှေလင်းယုန်၏ အလောင်းတို့ကို သယ်ဆောင်ကာ နောက်ဘက်တောင်ကြောမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ နေအိမ်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်လာခဲ့၏။

"အိုး.. ခင်ပွန်း.. နောက်ထပ် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေ ဖမ်းမိလာပြန်ပြီလား..."

ရှန်ချန်းရွှယ်က စာမရီများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်နေစဉ် ကျောက်လင် ပြန်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။

"အင်း... မင်း ဒီသားရဲသုံးကောင်ကို ကိုင်တွယ်လိုက်တော့လေ..."

"ကိုယ် မင်ချွမ်မြို့ကို စာမရီစီးပြီး သွားချင်လို့..."

ကျောက်လင်က သိသိသာသာ သက်သာလာသော ရှန်ချန်းရွှယ်၏ ပါးပြင်ကို ထိလိုက်၏။ နောက်ထပ် ညအနည်းငယ်ခန့် အတူနေပြီးသွားလျှင် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာမှာ လုံးဝ ပျောက်ကင်းသွားမည် ဖြစ်သည်။

ရှန်ချန်းရွှယ်နှင့် ထျန်ကျီလင်တို့က ထိုသားရဲသုံးကောင်ကို ယူဆောင်သွားပြီး ၎င်းတို့ကို ရှင်းလင်းရန် အတူတကွ လုပ်ဆောင်ကြသည်။

စုယောင်၊ ယဲ့လင်အာနှင့် ပိုင်ဝမ်ချင်းတို့က တိရစ္ဆာန်များကို အမဲလိုက်ရန်နှင့် ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ခူးဆွတ်ရန် တောင်ပေါ်သို့ အတူတကွ သွားရောက်ခဲ့ကြ၏။

ချက်ချင်းပင် ကျောက်လင်က ခြင်းတောင်းကို ချထားလိုက်ပြီး ရှန်ချန်းရွှယ်အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"သူတို့ အော်သံကြားရင် အသားနည်းနည်းလောက် ကျွေးလိုက်ပါနော်..."

"ဒီရွှေလင်းယုန်ပေါက်လေးနှစ်ကောင် ကြီးလာတဲ့အခါကျရင် ကိုယ်တို့တွေကို အများကြီး အကူအညီဖြစ်စေလိမ့်မယ်..."

ကျောက်လင်က ရှင်းပြလိုက်၏။

"ခင်ပွန်းက တကယ့်ကို အံ့သြစရာကောင်းတာပဲ... ရွှေလင်းယုန်ပေါက်လေးကိုတောင် ဖမ်းလာနိုင်တယ်…”

ရှန်ချန်းရွှယ်က ရက်ရက်ရောရော ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ကိုယ့်ဇနီးလေးက တော်တော် အပြောချိုတာပဲ..."

ကျောက်လင်က သူမကို ရုတ်တရက် နမ်းလိုက်ပြီးနောက် လှည်းခုံပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ခုန်တက်ကာ စာမရီကို မောင်းနှင်ထွက်ခွာသွား၏။

ရှန်ချန်းရွှယ်မှာ မျက်နှာရဲတက်သွားပြီး ပူထူနေသော သူမ၏ ပါးပြင်များကို လက်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ကာ အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

ဤကမ္ဘာလောကတွင် လူမြင်ကွင်း၌ အချစ်ကို ဖော်ပြခြင်းမှာ အလွန်ရှားပါးလှ၏။

ရှန်ချန်းရွှယ်မှာ ရှက်ရွံ့နေသော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အလွန်တရာ ချိုမြိန်နေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

ကျောက်လင်က သူမ၏ အရုပ်ဆိုးသော ရုပ်အဆင်းသွင်ပြင်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်သည့်အပြင် သူမကို အလွန် အလိုလိုက်ထားဆဲဖြစ်ရာ ထိုအရာက ရှန်ချန်းရွှယ်အား အလွန်ကျေနပ်စေခဲ့၏။

ထိုအချိန်တွင် ကျောက်လင်က စာမရီလှည်းဖြင့် ပင်မလမ်းမကြီးပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး မင်ချွမ်မြို့ဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။

ရှောင်ရွေ့မှာ ခြေဖနောင့်အရွတ် ဒဏ်ရာရသွားခဲ့ပြီး သမားတော်က ကုသပေးခဲ့သော်လည်း အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အနားယူရန် လိုအပ်နေသည်။

ထို့ကြောင့် ရှောင်ရွေ့က သူ၏အိမ်တံခါးဝတွင် ထိုင်နေရင်း ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာ၏ နေရာအနှံ့အပြားကို ရံဖန်ရံခါ ကြည့်ရှုနေ၏။

ထိုအခိုက်တွင် ရှောင်ရွေ့က စာမရီလှည်းစီးလာသော ကျောက်လင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဟမ့်... ကျောက်လင်... မင်းရဲ့ မောက်မာမှုက သိပ်မခံပါဘူးကွာ..."

"ယန်ချန်ယွီနဲ့ ဟန်ဟိုင်တို့က ထျဲ့လင်ကျေးရွာကို သွားနေကြပြီ... သူတို့က ထျဲ့လင်ကျေးရွာက အမဲလိုက်အဖွဲ့ကို ဆွဲဆောင်နိုင်သရွေ့ မင်းတစ်ယောက်တည်း တောင်ပေါ်တက်ရင် အဲ့ဒီအမဲလိုက်အဖွဲ့နဲ့ မလွဲမသွေ ဆုံရမှာပဲ... မင်း အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာနိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့..."

ရှောင်ရွေ့က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

ကျောက်လင်က ဤအရာအားလုံးကို မသိရှိခဲ့ပေ။ သူက စာမရီလှည်းဖြင့် မင်ချွမ်မြို့ဆီသို့ ခရီးဆက်ရန်သာ အာရုံစိုက်ထားခဲ့သည်။

တစ်နာရီကြာပြီးနောက်။

စာမရီလှည်းဖြင့်ဆိုပါက အမြန်နှုန်းမှာ များစွာ ပိုမြန်ပြီး တစ်နာရီအတွင်းမှာပင် မင်ချွမ်မြို့သို့ ရောက်ရှိသွား၏။

ဟုန်ဖုန်းတောင်တွင် ကျောက်လင်က တောဆိတ်ကိုးကောင်၊ တိမ်တိုက်ကျားသစ်တစ်ကောင်နှင့် တောဝက်ခုနစ်ကောင်တို့ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး မိုးကာစများဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

ကျောက်လင်က တောဂျင်ဆင်းကို သစ်သားသေတ္တာတစ်ခုထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားပြီး သူ၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ ဝှက်ထားလိုက်၏။

စာမရီလှည်းက မင်ချွမ်မြို့၏ လမ်းဆုံသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ အိမ်တစ်အိမ်၏ ခေါင်မိုးအောက်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေသော လူနှစ်ယောက် ရှိနေသည်။ ၎င်းတို့မှာ ကောက်ကျစ်သော မျက်လုံးများရှိသည့် လူနှစ်ယောက်ဖြစ်၏။

ထိုအချိန်တွင် ထိုလူနှစ်ယောက်က စာမရီလှည်းကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဟေး... ဟိုစာမရီလှည်းကို ကြည့်စမ်း... အဲ့တာ ပုံပြောသမား ပြောခဲ့တဲ့ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာက လှည်း မဟုတ်ဘူးလား..."

သူတို့ထဲမှတစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

"တကယ်ပဲ သူပဲ... ဒီလူက ပုံပြောသမား ပြောခဲ့တဲ့ ကျောက်လင်ဆိုတဲ့သူဖြစ်ပုံရတယ်... သူက တိရစ္ဆာန်တွေကို အမဲလိုက်နိုင်စွမ်းရှိပြီး စာမရီကိုတောင် အရှင်လတ်လတ် ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့တာပဲ..."

ဟေးဇီဟု ခေါ်သော အခြားလူတစ်ယောက်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာကနေ အမဲလိုက်စွမ်းရည် မြင့်မားတဲ့ အမဲလိုက်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ရောက်လာတယ်လို့ ခေါင်းဆောင် ကြားပြီးနောက်မှာ သူက ငါတို့ကို ဒီနေရာကို လာပြီး ကင်းထောက်ဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တာပဲ..."

"ငါတို့ ဒီစာမရီလှည်းနောက်ကို လိုက်သွားပြီး ကျောက်လင်က ဘယ်တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေကို ရောင်းချပြီး ငွေဘယ်လောက်ရလဲဆိုတာ သွားကြည့်ကြတာပေါ့..."

အခြားလူတစ်ယောက်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပြီလေ..."

ဟေးဇီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ကျောက်လင်က စာမရီလှည်းကို မြို့ထဲသို့ မောင်းနှင်လာခဲ့ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မရပ်နားဘဲ ချင်းပေါင်စံအိမ်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ်သွားခဲ့၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ချင်းပေါင်စံအိမ်တစ်ခုသာလျှင် ဤမျှများပြားသော သားရဲများကို တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် ဝယ်ယူနိုင်သော ခွန်အားရှိသည်။

ထို့ပြင် ကျောက်လင်က စံအိမ်သခင်မ ရွှမ်ယွမ်ဇီကို အနိုင်ယူရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဤအက်စ်အဆင့် အလှမယ်ကို ရယူရန် ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်ထား၏။

ထို့ကြောင့် ကျောက်လင်က တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကို အမဲလိုက်မိတိုင်း ချင်းပေါင်စံအိမ်သို့ ပို့ဆောင်ပေးလေ့ရှိသည်။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် အထင်ကြီးခံရမှု အမှတ်ကို အရင်မြှင့်တင်ရမည်။

မကြာမီမှာပင် စာမရီလှည်းက ချင်းပေါင်စံအိမ်၏ အဝင်ဝတွင် ရပ်တန့်သွား၏။

"မင်းပဲကိုး... အစ်ကို..."

ကျောက်လင် စာမရီလှည်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်နှင့် စားပွဲထိုးတစ်ယောက်က ပြေးလာပြီး ဝမ်းသာအားရ အာမေဍိတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

မနေ့က ဟုန်ဖုန်းတောင်တွင် ကုန်ပစ္စည်းများ ပို့ဆောင်စဉ်က ထိုစားပွဲထိုးမှာ ချင်းဟိုင်နှင့် ရွှမ်ယွမ်ဇီတို့ ခေါ်ဆောင်လာသော အကူအညီပေးသူများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ကျောက်လင်က လျင်မြန်စွာ မှတ်မိသွား၏။

"ကျွန်တော် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တချို့ အမဲလိုက်လာတယ်... ချင်းဟိုင်ကို အကြောင်းကြားပေးပါဦး..."

ကျောက်လင်က ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။