အခန်း ၄၄

အခန်း (၄၄) လူသစ်များကို အခွင့်အရေးယူရန် ကြိုးစားခြင်း၊ ငါ ထပ်မရောင်းတော့ဘူး

"ညီလေး... မင်းရောက်လာပြီပဲ..."

အကူလုပ်သား၏ စကားကို ကြားသောအခါ ချင်းဟိုင်က ချင်းပေါင်စံအိမ် ခန်းမထဲမှ ချက်ချင်း ပြေးထွက်လာပြီး စာမရီလှည်းဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျောက်လင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ပြောလိုက်၏။

မင်ချွမ်မြို့ရှိ ချင်းပေါင်စံအိမ်ကို တည်ထောင်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ဝက်ပင် မပြည့်သေးဘဲ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းအားလုံးမှာ ယခုမှ အစပျိုးနေဆဲဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့က ကုန်ပစ္စည်း ပေးသွင်းသူများကို တက်ကြွစွာ ရှာဖွေစုဆောင်းနေကြ၏။

မနေ့က ကျောက်လင်သည် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် ဆယ်ကောင်ကို လာပို့ခဲ့သည်။

ယနေ့တွင်လည်း နောက်ထပ် သားရဲတစ်လှည်းစာ ထပ်မံရောက်ရှိလာပြန်သည်။

တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ ဝယ်ယူစုဆောင်းခြင်းကို တာဝန်ယူရသော မန်နေဂျာတစ်ဦးအနေဖြင့် ချင်းဟိုင်သည် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် အမြောက်အမြားကို အမဲလိုက်နိုင်သော အရည်အချင်းရှိသူ ကျောက်လင်ကို သဘာဝကျစွာပင် အထင်ကြီးလေးစားမိသည်။ ဤသည်က ချင်းပေါင်စံအိမ်အနေဖြင့် နေ့စဉ် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်ရန် သေချာစေပြီး ၎င်း၏ စျေးကွက်ဂုဏ်သတင်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မည်ဖြစ်၏။

"တာဝန်ခံချင်း... ဒီနေ့ ကျွန်တော်တို့ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တချို့ကို အမဲလိုက်လာတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကြည့်ပေးပါဦး..."

ကျောက်လင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကို ငါယုံပါတယ်ကွာ... ဒီလိုလုပ်... အနောက်ဘက်က ဂိုဒေါင်ဆီ တိုက်ရိုက် သယ်သွားလိုက်... အဲ့ဒီမှာ ငါတို့ ချိန်တွယ်ကြတာပေါ့..."

ချင်းဟိုင်က ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်၏။

ထိုသို့ဆိုမှတော့ ကျောက်လင်လည်း သဘာဝကျစွာပင် ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ စာမရီများကို မောင်းနှင်ကာ လှည်းကို အနောက်ဘက်ရှိ ဂိုဒေါင်ဆီသို့ သွားလိုက်သည်။

မိုးကာစကို ဖယ်ရှားလိုက်၏။

"ဝိုး... ညီလေး... မင်းက တကယ် အံ့သြစရာကောင်းတာပဲ..."

ချင်းဟိုင်က လှည်းပေါ်ရှိ သားရဲများကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။

တောဆိတ်ကိုးကောင်၊ တိမ်တိုက်ကျားသစ်တစ်ကောင်နှင့် တောဝက်ခုနစ်ကောင်။

၎င်းတို့ကို သပ်ရပ်စွာ စီရီထားရာ တကယ့်ကို ကြည့်ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။

လက်ရှိတွင် မင်ချွမ်မြို့မှာ သိပ်မကြီးမားလှသော်လည်း ဤတောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ တစ်ခုတည်းကပင် မင်ချွမ်မြို့၏ ဈေးကွက်လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။

"တာဝန်ခံချင်း... ကျွန်တော်က ကျောက်လင်ပါ... နောက်ဆိုရင် ကျွန်တော့်နာမည်ကိုပဲ ခေါ်လို့ရပါတယ်..."

"ဒီသားရဲတွေကို ဈေးကောင်းကောင်းလေး ပေးပါဦးဗျာ..."

ကျောက်လင်က ပြုံးလိုက်၏။

"ပြဿနာမရှိပါဘူး... မင်းပို့တဲ့ သားရဲတွေကို အမြင့်ဆုံးဈေးနဲ့ ဝယ်ယူဖို့ စံအိမ်သခင်မက ညွှန်ကြားထားပါတယ်..."

ချင်းဟိုင်က အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်သည်။

"တောဆိတ်ကတော့ မနေ့ကဈေးအတိုင်းပဲ တစ်ကျင်းကို ကြေးပြား ၂၂ ပြား... ဒီကျားသစ်က တစ်ကျင်းကို ကြေးပြား ၅၀... တောဝက်က တစ်ကျင်းကို ကြေးပြား ၂၂ ပြား..."

ချက်ချင်းပင် ချင်းဟိုင်က ဈေးနှုန်း သတ်မှတ်ပေးလိုက်၏။

ကျောက်လင်က ချင်းဟိုင်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း သဘောမတူသေးချေ။

"တာဝန်ခံချင်း... မနေ့က ကျွန်တော်ရောင်းခဲ့တဲ့ ဝက်ဝံနက်က ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ချင်းပေါင်စံအိမ်နဲ့ မိတ်ဆွေဖွဲ့ချင်လို့ပါ... ဝက်ဝံရေကို လက်ဆောင်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ..."

"ဒီနေ့တော့ ဒီအတိုင်း အလွတ်ပေးလို့ မရတော့ဘူးနော်..."

"တောဆိတ်ရေနဲ့ ကျားသစ်ရေက သားမွေးအင်္ကျီတွေ ချုပ်လုပ်ဖို့အတွက် အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ ကုန်ကြမ်းတွေပဲ... ခင်ဗျားတို့သာ အဲ့ဒါတွေကို သီးသန့်ပြန်ရောင်းမယ်ဆိုရင် ငွေတစ်ပြားလောက် အလွယ်လေး ရနိုင်တယ်လေ..."

"ဒါကြောင့် တာဝန်ခံချင်းနဲ့ ကျွန်တော်ကလည်း ရင်းနှီးနေပြီပဲဟာ... ကျွန်တော် ကျောက်လင်က လောဘမကြီးပါဘူး... ဒီဆိတ် ၉ ကောင်၊ တိမ်တိုက်ကျားသစ် ၁ ကောင်၊ စုစုပေါင်း သားရဲရေ ၁၀ ချပ်အတွက် နောက်ထပ် ငွေ ၁၀ပြား ထပ်တောင်းပါရစေ..."

ကျောက်လင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

ချင်းဟိုင်မှာ အနည်းငယ် အံ့သြသွား၏။ ကျောက်လင်ထံတွင် ဤကဲ့သို့ လှည့်ကွက်ရှိနေမည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

တကယ်တော့ ချင်းပေါင်စံအိမ်က ဤသားရဲများကို ဝယ်ယူပြီးနောက် ၎င်းတို့ကို အရေခွံဆုတ်ရန်နှင့် သားရေအဖြစ် ပြုပြင်ရန် အထူးကျွမ်းကျင်သူများရှိပြီး တာ့ချန်မင်းဆက်၏ မြောက်ပိုင်းဒေသသို့ သယ်ယူပို့ဆောင်ကာ အမြတ်ငွေ ဆယ်ဆခန့် အလွယ်တကူ ရရှိနိုင်လေသည်။

"ပြဿနာမရှိပါဘူး... ပြဿနာမရှိပါဘူး..."

"ညီလေး ကျောက်လင်က ထုတ်ပြောလာမှတော့ ငါလည်း သဘာဝကျကျ သဘောတူရမှာပေါ့..."

ချင်းဟိုင်က မျက်နှာမပျက်၊ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

စီးပွားရေးလုပ်ရန်အတွက် မျက်နှာထူဖို့ လိုအပ်ပေသည်။

ချက်ချင်းပင် ချင်းဟိုင်က သားရဲအားလုံးကို ချိန်တွယ်ရန် အကူလုပ်သားအချို့ကို ခေါ်လိုက်၏။

တောဆိတ်ကိုးကောင်၊ အလေးချိန် ၂၈၇ ကျင်း၊ တစ်ကျင်းလျှင် ကြေးပြား ၂၂ ပြားနှုန်းဖြင့် စုစုပေါင်း ကြေးပြား ၆၃၁၄ ပြား။

တိမ်တိုက်ကျားသစ်တစ်ကောင်၊ အလေးချိန် ၅၆ ကျင်း၊ တစ်ကျင်းလျှင် ကြေးပြား ၅၀ နှုန်းဖြင့် စုစုပေါင်း ကြေးပြား ၂၈၀၀ ပြား။

တောဝက်ခုနစ်ကောင်၊ အလေးချိန် ၂၄၇၈ ကျင်း၊ တစ်ကျင်းလျှင် ကြေးပြား ၂၂ ပြားနှုန်းဖြင့် စုစုပေါင်း ကြေးပြား ၅၄၅၁၆ ပြား။

စုစုပေါင်း ကြေးပြား ၆၃,၆၃၀ ပြား။

သားရေအတွက်က ထပ်ဆောင်း ငွေ ၁၀ ပြား။

စုစုပေါင်း ငွေ ၇၃ ပြားနှင့် ကြေးပြား ၆၃၀ ပြား။

ချင်းဟိုင်က သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးကို ယူကာ ငွေအားလုံးကို အတွင်းသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ကျောက်လင်က ၎င်းကို ယူလိုက်သော်လည်း ချက်ချင်း ထွက်မသွားသေးချေ။

"တာဝန်ခံချင်း... ကျွန်တော် တောဂျင်ဆင်း တစ်ပင်လည်း ရခဲ့တယ်... ချင်းပေါင်စံအိမ်ကများ လက်ခံမလားလို့..."

ထိုအခိုက်တွင် ကျောက်လင်က သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ သစ်သားသေတ္တာငယ်ကို ထုတ်ယူကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

"လက်ခံတာပေါ့... သေချာပေါက် လက်ခံတယ်..."

"ငါတို့ ချင်းပေါင်စံအိမ်မှာ အရောင်းဆိုင်ခန်းပေါင်း နှစ်ဆယ်ရှိပြီး ပစ္စည်းအမျိုးအစား အားလုံးနီးပါး ရှိတယ်လေ... ဆိုင်ခန်းတစ်ခုကတော့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေကို ဝယ်ယူဖို့ သီးသန့် ဖွင့်ထားတာပဲ..."

ချင်းဟိုင်က ထပ်မံ၍ အနည်းငယ် အံ့သြသွားပြီး ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် ချင်းဟိုင်က ကျောက်လင်ကို ခန်းမထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ ဝယ်ယူသော ကောင်တာဆီသို့ တိုက်ရိုက် သွားလိုက်၏။

"တာဝန်ခံလော့... ဒီက ညီလေး ကျောက်လင်က စံအိမ်သခင်မရဲ့ မိတ်ဆွေကောင်းတစ်ယောက်ပဲ... သူက တောဂျင်ဆင်းတစ်ပင် ရလာတယ်တဲ့... ကျေးဇူးပြုပြီး သေချာကြည့်ပြီးတော့ အမြင့်ဆုံးဈေးနဲ့ ဝယ်ပေးလိုက်ပါဦး..."

ချင်းဟိုင်က ကောင်တာအနောက်ရှိ အမျိုးသားတစ်ဦးကို တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။

ဤသည်က အသိအကျွမ်းတစ်ဦးထံမှ နှုတ်ခွန်းဆက်စကားဟု ယူဆနိုင်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထိုအမျိုးသားက ကျောက်လင်ကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်၏။ ဤလူငယ်လေးက စံအိမ်သခင်မ၏ မိတ်ဆွေကောင်း ဖြစ်နေသည်တဲ့လား။

ဤအချက်ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထား၍ မဖြစ်ပေ။

"ညီလေး... မင်းရဲ့ တောဂျင်ဆင်းကို ငါတစ်ချက်လောက် ကြည့်လို့ရမလား..."

တာဝန်ခံလော့က ယဉ်ကျေးစွာ မေးလိုက်သည်။

ကျောက်လင်က သစ်သားသေတ္တာကို တွန်းပေးလိုက်၏။

တာဝန်ခံလော့က သစ်သားသေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အတွင်း၌ လက်လက်ဆက်ဆက် တူးဖော်ထားသော ဂျင်ဆင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက ဝမ်းသာအားရဖြင့် တောက်ပသွား၏။

"ဒီတောဂျင်ဆင်းက တော်တော်လေး သက်တမ်းရင့်နေပြီပဲ... အနှစ်နှစ်ဆယ်လောက်တော့ ရှိလိမ့်မယ်..."

"ဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါ ငွေ ၈၀ ပြား ပေးမယ်... ညီလေးကရော ရောင်းချင်တဲ့ဆန္ဒ ရှိရဲ့လား..."

ခေတ္တမျှ သေချာစွာ စစ်ဆေးပြီးနောက် တာဝန်ခံလော့က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်လင်က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ သစ်သားသေတ္တာကို ပြန်ယူကာ ပြန်ပိတ်လိုက်၏။

"တာဝန်ခံချင်း၊ တာဝန်ခံလော့... ဒီတောဂျင်ဆင်းကို ခူးဆွတ်ဖို့ လွယ်ကူခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော် မရောင်းရက်သေးဘူးဗျ..."

ကျောက်လင်က သစ်သားသေတ္တာကို သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

*အနှစ် ၂၀ တဲ့လား။ ဒါက အနှစ် ၃၀ သက်တမ်းရှိတဲ့ တောဂျင်ဆင်းကွ*

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ကျောက်လင်သည် လူသစ်များကို အနိုင်ကျင့်တတ်သော တာဝန်ခံလော့၏ လုပ်ရပ်ကို အလွန်မကျေမနပ် ဖြစ်သွားခဲ့၏။

*ဒီကမ္ဘာမှာ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ ဝယ်တဲ့နေရာက ချင်းပေါင်စံအိမ် တစ်ခုတည်း ရှိတာမှ မဟုတ်တာ*

ကျောက်လင်က ရွှမ်ယွမ်ဇီကို အနိုင်ယူပြီး သူမနှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့ချင်သော်လည်း ဤကဲ့သို့ လိမ်လည်လှည့်ဖြားမှုကိုတော့ သည်းမခံနိုင်ပေ။

"ညီလေး... မင်းက ဈေးကို သဘောမကျဘူးဆိုရင်လည်း နည်းနည်းလောက် ထပ်တောင်းလို့ ရပါတယ်ကွ..."

တာဝန်ခံလော့မှာ ကျောက်လင်က ဤမျှ ပြတ်သားမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ စကားတစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ ငြင်းဆန်ကာ ချင်းဟိုင်၏ မျက်နှာကိုပင် လုံးဝ မထောက်ထားသဖြင့် သူ စတင်၍ အထိတ်တလန့် ဖြစ်လာသည်။

တာဝန်ခံလော့က မူလက ထင်မှတ်ထားသည်မှာ ကျောက်လင်သည် ဂျင်ဆင်း၏ တကယ့်တန်ဖိုးကို သိနေလျှင်တောင်မှ ချင်းဟိုင်ကို ငဲ့ညှာသောအားဖြင့် ဈေးသိပ်တင်တောင်းမည် မဟုတ်ဟု ဖြစ်၏။

မျှော်လင့်မထားဘဲ ကျောက်လင်က ရိုးရှင်းစွာပင် ရောင်းချရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။

"နောက်တစ်ကြိမ်မှပဲပေါ့ဗျာ... ကျွန်တော် သွားလိုက်ပါဦးမယ်..."

ကျောက်လင်က တာဝန်ခံနှစ်ဦး၏ အတွေးများကို လျစ်လျူရှုကာ ထွက်ခွာရန် လှည့်ထွက်သွား၏။

ကျောက်လင်က ဤလုပ်ရပ်ကို အသုံးပြု၍ သူတို့နှစ်ဦးအား သူက ပစ္စည်းရောင်းချရန် တောင်းပန်နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်းနှင့် အကယ်၍ သူတို့က သူ့ကို လှည့်ဖြားဝံ့ပါက အခြားဆိုင်သို့ သွားနိုင်ကြောင်းကို ပြောပြချင်ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤသဘောထားကို ရှင်းလင်းစွာ ပြသရမည် ဖြစ်၏။

ကျောက်လင် ခန်းမထဲမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ချင်းဟိုင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"တာဝန်ခံလော့... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ခင်ဗျား တကယ်လွန်သွားပြီ..."

ချင်းဟိုင်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ ကောင်တာဆီသို့ ပြန်သွားလေသည်။

တာဝန်ခံလော့က မျက်တောင်တဖျပ်ဖျပ်ခတ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ လုပ်ရပ်များအတွက် အလွန် နောင်တရနေမိ၏။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ကျောက်လင်သည် ချင်းပေါင်စံအိမ်မှ စာမရီလှည်းဖြင့် ထွက်ခွာလာပြီးနောက် လမ်းတစ်လျှောက် မောင်းနှင်လာခဲ့ရာ မကြာမီမှာပင် အတော်လေး ကြီးမားသော ဆေးခန်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျောက်လင်က စာမရီလှည်းကို အဝင်ဝတွင် ရပ်နားလိုက်ပြီး အထဲသို့ တစ်ယောက်တည်း ဝင်သွား၏။

အတွင်း၌ အမျိုးသားသမားတော်နှစ်ဦးက လူနာများကို ကုသပေးနေကြသည်။

ကျောက်လင်က ဆေးခန်းပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်၏။ ၎င်းမှာ စတုရန်းမီတာ ၁၀၀ ကျော် ကျယ်ဝန်းပြီး နံရံသုံးဖက်တွင် သစ်မာဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ကုလားထိုင်များ ရှိသည်။ တံခါးနှင့် တည့်တည့်ရှိ နံရံမှာမူ အံဆွဲပေါင်း အနည်းဆုံး တစ်ရာခန့် ပါဝင်သော ဆေးသေတ္တာများဖြင့် အပြည့် ဖုံးအုပ်ထား၏။

"သူတို့ဆီမှာ တောဂျင်ဆင်းကို ဝယ်လောက်ပါတယ်လေ..."

ကျောက်လင်က သူ့ဖာသာ တွေးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ဆေးခန်းအပြင်ဘက်သို့ မြင်းလှည်းတစ်စီးက အရှိန်ဖြင့် ရောက်လာပြီး လူငယ်နှစ်ဦးက အားနည်းနေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ပွေ့ချီလာခဲ့သည်။ သူမ၏ ဘေးတွင် အစေခံမိန်းကလေးနှင့်တူသော မိန်းမငယ်တစ်ဦးက စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်နေ၏။

"သမားတော်ကြီး... သမားတော်ကြီး... ကျွန်မရဲ့ သခင်မလေး အားနည်းပြီး သတိလစ်သွားလို့ပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး မြန်မြန်လေး လာကုပေးပါဦးရှင်…”