အခန်း ၄၅

အခန်း (၄၅) အိုယန်ပင်းနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခြင်း၊ ရွှမ်ယွမ်ဇီနှင့် ဒုတိယအကြိမ် တွေ့ဆုံခြင်း

ကျောက်လင်က ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် သတိလစ်နေသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်၏။

အလွန်လှပလွန်းသော အမျိုးသမီးပင် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ကျောက်လင်၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှု ဖြစ်၏။

ချက်ချင်းပင် ကျောက်လင်၏ စိတ်အာရုံထဲရှိ စနစ်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် သတင်းစကားအကွက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

[အမည် - အိုယန်ပင်း]

[အဆင့် - အဆင့်(၂) ]

[ယွီရွှေခရိုင်၏ ခရိုင်ဝန် အိုယန်ရှန်း၏ တစ်ဦးတည်းသော သမီးဖြစ်ပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက ပန်းနာရင်ကျပ်နှင့် ယင်ဓာတ်အားနည်းသော ရောဂါကို ခံစားနေရသည်၊ အမှုများကို ဖြေရှင်းခြင်းနှင့် ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ခြင်းကို နှစ်သက်ပြီး တရားခံများကို ဖမ်းဆီးရန် ယွီရွှေခရိုင်မှ ရဲမက်များနှင့်အတူ မကြာခဏ ထွက်လေ့ရှိသည်]

ကျောက်လင်မှာ မှင်တက်သွား၏။ ဂျင်ဆင်း လာရောက်ရောင်းချစဉ် စနစ်က အသိအမှတ်ပြုထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံရလိမ့်မည်ဟု သူ တကယ် မထင်ထားခဲ့ပေ။

အမျိုးသား သမားတော်နှစ်ဦးလုံးက ဝိုင်းအုံလာကြသည်။ သူမ၏ လက်ပေါ်တွင် ပိုးပဝါတစ်ထည်ကို တင်ထားပြီး သမားတော်တစ်ဦးက ပဝါပေါ်မှတစ်ဆင့် သူမ၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်လိုက်၏။

"သွေးခုန်နှုန်းက အားနည်းပြီး မြန်ဆန်နေတယ်... အသက်ရှူမဝတာနဲ့ ယင်ဓာတ်အားနည်းတဲ့ လက္ခဏာတွေပဲ..."

"ဒီသခင်မလေးက တစ်ခုခုကို လန့်သွားပြီး အသက်ရှူမဝဖြစ်ကာ သတိလစ်သွားတာလား..."

သွေးစမ်းပေးနေသော သမားတော်က မေးလိုက်သည်။

"သမားတော်ကြီးရဲ့ ဆေးပညာက တကယ့်ကို ပြောင်မြောက်တာပဲ... တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ အခြေအနေကို နားလည်သွားတယ်... ကျွန်မရဲ့ သခင်မလေးက သူခိုး ပုန်းအောင်းနေတဲ့နေရာကို တွေ့သွားပြီး သူခိုးက ပြတင်းပေါက်ကို ဖောက်ထွက်ပြီး ထွက်ပြေးသွားတာ မြင်တော့ သွားဖမ်းဖို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ အသက်ရှူမဝတော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်ကို လဲကျသွားတာပဲ..."

"ကျွန်မရဲ့ သခင်မလေးက ငယ်ငယ်ကတည်းက ပန်းနာရင်ကျပ်ရောဂါ ခံစားနေရတာ... သခင်ကြီးက ရှေ့တန်းကို မသွားဖို့ မှာထားပေမဲ့ သူမက လုံးဝ နားမထောင်ဘူးလေ..."

အစေခံမိန်းကလေးက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်၏။

သွေးစမ်းပေးသော သမားတော်က ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့ ဆေးခန်းက သခင်မလေးရဲ့ အခြေအနေကို ယာယီသက်သာစေဖို့ ချီစွမ်းအင်ကို ထိန်းညှိပေးတဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တချို့ကိုတော့ ပေးနိုင်ပါတယ်..."

"သခင်မလေးရဲ့ ပန်းနာရင်ကျပ်ကို ပျောက်ကင်းအောင် ကုသဖို့ဆိုရင် သက်တမ်း အနှစ်သုံးဆယ်ကျော်တဲ့ တောဂျင်ဆင်း လိုအပ်တယ်... ကျွန်တော်တို့ ဆေးခန်းမှာက လက်ကျန်မရှိတော့ ကူညီပေးနိုင်စွမ်း မရှိဘူးဖြစ်နေတယ်..."

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အိုယန်ပင်းသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဆေးကုသမှု ခံယူနေခဲ့ရပြီး သမားတော်များအားလုံးက အပြီးတိုင် ပျောက်ကင်းရန်အတွက် တောဂျင်ဆင်း လိုအပ်ကြောင်း ပြောခဲ့ကြသောကြောင့် အစေခံမိန်းကလေးသည် ဤဆေးပညာဆိုင်ရာ သဘောတရားများကို သိရှိထားသည်။

မင်းဆက်၏ တောင်ဘက်နယ်စပ်ရှိ မြို့ငယ်လေးဖြစ်သော မင်ချွမ်မြို့တွင် တောဂျင်ဆင်းကို ရှာတွေ့နိုင်ရန် အခွင့်အရေးမှာ မရှိသလောက်ပင်ဖြစ်၏။

ထိုကဲ့သို့ တန်ဖိုးကြီးမားလှသော ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ပြည်နယ်မြို့တော်များ သို့မဟုတ် မြို့တော်တွင်သာ တွေ့ရှိနိုင်ပေသည်။

"သခင်မလေး သတိပြန်ရလာအောင် ကူညီပေးဖို့ ဆေးတချို့လောက် ဖော်စပ်ပေးပါဦး သမားတော်ကြီး..."

အစေခံမိန်းကလေးက ချက်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်၏။

ဘေးမှ ရပ်၍ နားထောင်နေသော ကျောက်လင်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အတော်လေး စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းစွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

*ဒီလောက် တိုက်ဆိုင်နေစရာလား... ငါက ဆေးခန်းကို ရောက်ရောက်ချင်း တောဂျင်ဆင်း ရောင်းချင်နေတာ... အခုမှ အဲ့ဒီအခွင့်အရေးက ရောက်လာရတယ်လို့…*

"ကောင်းပြီ... ငါ အခုချက်ချင်း ဆေးစာ ရေးပေးမယ်..."

သွေးစမ်းပေးသော သမားတော်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

ထိုအခိုက်တွင် ကျောက်လင်က ချက်ချင်းပင် အနားသို့ သွားလိုက်သည်။

"မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ..."

"သမားတော်ကြီးကို လာမနှောင့်ယှက်နဲ့..."

အိုယန်ပင်းအား သယ်ဆောင်လာသော လူနှစ်ဦးက ကျောက်လင်သည် ပြဿနာလာရှာသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ရပ်တန့်ရန် အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။

ကျောက်လင်က သစ်သားသေတ္တာကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"သမားတော်ကြီး... ကျွန်တော့်ဆီမှာ အနှစ် ၃၀ သက်တမ်းရှိတဲ့ တောဂျင်ဆင်း ရှိတယ်... ခင်ဗျား တစ်ချက်လောက် ကြည့်ချင်လား..."

ကျောက်လင်က လှမ်းပြောလိုက်၏။

“ဟမ်…”

သမားတော်မှာ မှင်တက်သွားသည်။ အစေခံမိန်းကလေးလည်း အံ့သြသွား၏။ ကျောက်လင်ကို တားဆီးနေသော လူငယ်နှစ်ဦးလည်း ကြက်သေသေသွားကြသည်။

ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဤမျှ တိုက်ဆိုင်ရသနည်း။ သမားတော်က တောဂျင်ဆင်း လိုအပ်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် ဤသူစိမ်းက တကယ်ကြီး ထုတ်ပြလာခဲ့၏။

"ဒီကို ယူလာခဲ့... ငါ့ကို တစ်ချက်လောက် ကြည့်ခွင့်ပြုပါ..."

သမားတော်က အခြေအနေကို လျင်မြန်စွာ သဘောပေါက်သွားပြီး ကမန်းကတန်း ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်လင်က သစ်သားသေတ္တာကို တည်ငြိမ်စွာ ကမ်းပေးလိုက်၏။

သမားတော်က သစ်သားသေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်ရာ အသစ်တူးဖော်ထားသော တောဂျင်ဆင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူက ဂျင်ဆင်း၏ အမြစ်များကို သေချာစွာ စစ်ဆေးပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... ဒါက တကယ့်ကို အနှစ် ၃၀ သက်တမ်းရှိတဲ့ ဂျင်ဆင်းပဲ..."

သမားတော်၏ စကားကို ကြားသောအခါ အစေခံမိန်းကလေးမှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။

"သမားတော်ကြီး... အခု ဂျင်ဆင်းရပြီဆိုတော့ သခင်မလေးကို ပျောက်ကင်းစေနိုင်မယ့် ဆေးဖော်ပေးပါတော့..."

အစေခံမိန်းကလေးက တိုက်တွန်းလိုက်၏။

ထိုအခိုက်တွင် ကျောက်လင်က ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

"နေပါဦး... ဒီဂျင်ဆင်းက ကျွန်တော့်ဟာဆိုတာ ခင်ဗျားတို့အားလုံး မေ့နေကြတာလား..."

"ဒီဂျင်ဆင်းကို အရင်ဆုံး ငွေနဲ့ ဝယ်ရမယ်လေ..."

ပြောနေရင်းဖြင့်ပင် ကျောက်လင်က သစ်သားသေတ္တာကို ပြန်လုယူလိုက်၏။

"ဒါက..."

သမားတော်မှာ အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားသော်လည်း ပြန်လုယူရန်မူ မဝံ့ရဲပေ။

"ဒီဂျင်ဆင်းက ငွေဘယ်လောက် တန်တယ်လို့ ထင်လဲ..."

အစေခံမိန်းကလေးက အလျင်စလိုဖြင့် ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။

"သမားတော်ကြီး... မျှတတဲ့ ဈေးနှုန်းတစ်ခုလောက် ပေးနိုင်မလား... ခင်ဗျားတို့ ဆေးခန်းအနေနဲ့ အနှစ် ၃၀ သက်တမ်းရှိတဲ့ တောဂျင်ဆင်းကို ဝယ်မယ်ဆိုရင် ငွေဘယ်လောက် ပေးမလဲ..."

ကျောက်လင်က သမားတော်ကို ပြုံးလျက် ကြည့်လိုက်၏။

သမားတော်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အမှန်တကယ် ဈေးနှုန်းကို ဖွင့်ပြောရန် မဝံ့ရဲချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤတောဂျင်ဆင်းသည် အနည်းဆုံး ငွေပြားတစ်ရာခန့် တန်ဖိုးရှိ၏။ အကယ်၍ သမားတော်ကသာ အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်ပြီး အစေခံမိန်းကလေးထံတွင် လုံလောက်သော ငွေမရှိပါက ကျောက်လင် ထွက်သွားပေလိမ့်မည်။

ထို့နောက် သခင်မလေးကို သယ်ဆောင်လာသော လူငယ်နှစ်ဦးနှင့် ကျောက်လင်တို့ကြား သေချာပေါက် ပဋိပက္ခဖြစ်ပွားလာမည်ဖြစ်ပြီး ဆေးခန်းအနေဖြင့် ကြိုတင်မခန့်မှန်းနိုင်သော အကျိုးဆက်များကို ခံစားရပေမည်။

"ခင်ဗျားက မပြောဘူးဆိုမှတော့ ကျွန်တော် သွားတော့မယ်..."

ကျောက်လင်က ခပ်ဖွဖွ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်၏။

"မသွားပါနဲ့..."

"ဒီဂျင်ဆင်းက သခင်မလေးရဲ့ အသက်နဲ့ သက်ဆိုင်နေတာပါ... ကောင်လေး... ဂျင်ဆင်းကို ယူသွားလို့ မရဘူးနော်..."

အစေခံမိန်းကလေးက စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားသည်။

လူငယ်နှစ်ဦးက ကျောက်လင်အား မထွက်သွားနိုင်ရန် လမ်းပိတ်ရပ်လိုက်ကြ၏။

"ဘာလဲ... နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး ငါ့ရဲ့ ဂျင်ဆင်းကို လုချင်နေတာလား..."

ကျောက်လင်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး မည်သည့် အကြောက်တရားမျှ မပြသပေ။

ထိုအခိုက်မှာပင် ဆေးခန်းတံခါးမှတစ်ဆင့် အခြားလူရိပ်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်။ မျက်နှာဖုံး တပ်ဆင်ထားသော ရွှမ်ယွမ်ဇီပင် ဖြစ်၏။

"ကျောက်လင်... ဒီဂျင်ဆင်းကို အစ်မအိုယန်အတွက် ငါ ဝယ်လိုက်ပြီ..."

"ငွေ ၁၂၀ ပြား... အဆင်ပြေလား..."

ရွှမ်ယွမ်ဇီက ဝင်ဝင်လာချင်းပင် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ရွှမ်ယွမ်ဇီသည် အိုယန်ပင်းကို သိနေပုံရ၏။ ကျောက်လင်မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ ဆေးခန်းသို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ အချိန်တိုလေးသာ ရှိသေးသော်လည်း ရွှမ်ယွမ်ဇီက သူ့ကို လိုက်ရှာနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူက ချင်းပေါင်စံအိမ်တွင် တောဂျင်ဆင်းကို မရောင်းခဲ့ကြောင်း ချင်းဟိုင်က ရွှမ်ယွမ်ဇီကို သတင်းပို့ခဲ့ပုံရ၏။ ထို့နောက် ရွှမ်ယွမ်ဇီက ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာရောက်ကာ ဆေးခန်းအထိ လိုက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေမည်။

ငွေ ၁၂၀ ပြားက အသင့်တော်ဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

"စံအိမ်သခင်မ... ကျွန်တော်က သေချာပေါက် မျက်နှာသာ ပေးရမှာပေါ့..."

"ကောင်းပြီ... ငွေ ၁၂၀ ပြားနဲ့ သဘောတူတယ်..."

ကျောက်လင်က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

ထိုအခိုက်တွင် အစေခံမိန်းကလေးက ရွှမ်ယွမ်ဇီကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။

“သခင်မလေးရွှမ်ယွမ်... သခင်မလေးလည်း မင်ချွမ်မြို့ကို ရောက်နေတာလား..."

"ကျွန်မဆီမှာ ငွေ ၁၂၀ ပြား ပါတယ်... ကျွန်မပဲ ရှင်းလိုက်မယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အိုယန်ပင်းနှင့် ရွှမ်ယွမ်ဇီတို့မှာ တကယ်ပင် မိတ်ဆွေဟောင်းများဖြစ်ပြီး ဆက်ဆံရေး အလွန်ကောင်းမွန်ကြောင်းကို ကျောက်လင် နားလည်သွား၏။

သေချာစဉ်းစားကြည့်လျှင် နားလည်ရန် လွယ်ကူပေသည်။ အိုယန်ပင်းသည် ယွီရွှေခရိုင်၏ ခရိုင်ဝန်သမီးဖြစ်ပြီး ရွှမ်ယွမ်ဇီသည် ယွီရွှေခရိုင်ရှိ ချင်းပေါင်စံအိမ် အားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားသူ ဖြစ်၏။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးလုံးသည် ယွီရွှေခရိုင်ရှိ အထက်တန်းလွှာ ပုဂ္ဂိုလ်များအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရပြီး အသိုင်းအဝိုင်း တစ်ခုတည်းမှ ဖြစ်ကြသည်။

အစေခံမိန်းကလေးက သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ငွေစက္ကူတစ်ရွက်နှင့် ငွေ ၂၀ ပြားကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ကောင်လေး... ဒီမှာ ငွေ ၁၂၀ ပြား... ယူလိုက်ပါ..."

အစေခံမိန်းကလေးက ကမ်းပေးလိုက်၏။

ကျောက်လင်က လက်ခံလိုက်ပြီး သစ်သားသေတ္တာကိုပါ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ဤငွေစက္ကူသည် ငွေပြားတစ်ရာတန်ဖြစ်ပြီး တာ့ချန်ငွေလဲဌာနတွင် ငွေသားဖြင့် သွားရောက်လဲလှယ်ရန် လိုအပ်၏။

အစေခံမိန်းကလေးက သမားတော်ထံသို့ သစ်သားသေတ္တာကို ပေးလိုက်ရာ သမားတော်က အခြားဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ယူဆောင်ရန် ဆေးအံဆွဲဆီသို့ ချက်ချင်းသွားလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အကူများကို ဆေးကြိုရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွှမ်ယွမ်ဇီက ကျောက်လင်ထံသို့ လျှောက်လာ၏။

"မောင်လေးကျောက်လင်... ရှင့်ရဲ့ အမဲလိုက်စွမ်းရည်တွေက ငါ့ကို အများကြီး အထင်ကြီးစေခဲ့တယ်..."

"ငါ အချိန်ရရင် ရှင်တို့ရဲ့ ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာဆီ လာလည်လို့ ရမလား..."

ရွှမ်ယွမ်ဇီက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

မျက်နှာဖုံး တပ်ဆင်ထားသော်လည်း ရွှမ်ယွမ်ဇီ၏ စကားများတွင် ငြင်းဆန်၍မရသော အင်အားတစ်ရပ် ပါဝင်နေဆဲပင် ဖြစ်၏။

"ရတာပေါ့... ကျွန်တော်က သေချာပေါက် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကြိုဆိုရမှာပေါ့..."

ကျောက်လင်သည် ရွှမ်ယွမ်ဇီကို အနိုင်ယူရန် ကြိုတင်စီစဉ်ထားပြီးဖြစ်ရာ သူမက ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာသို့ လာရောက်ရန် အစပြုလာခဲ့သဖြင့် ဤသည်မှာ အတူတကွ အချိန်ဖြုန်းရန် အလွန်ကောင်းမွန်သော အခွင့်အရေးဖြစ်နေပေသည်။ ထို့ကြောင့် ကျောက်လင်က မည်သို့ ငြင်းဆန်နိုင်မည်နည်း။

ရွှမ်ယွမ်ဇီ၏ ရည်ရွယ်ချက်က မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ ကျောက်လင်သည် သူမနှင့်အတူ အချိန်ဖြုန်းခွင့်ရရှိပါမှ သူမကို အနိုင်ယူရန် အခွင့်အရေးကို ရှာဖွေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။