အခန်း ၄၆

အခန်း (၄၆) ငွေရှိလာပြီဖြစ်၍ ဒုက္ခသည်များ ထပ်ဝယ်ကြစို့

ကျောက်လင်သည် မင်ချွမ်မြို့ရှိ တာ့ချန်ငွေလဲဌာနသို့ သွားကာ ငွေတစ်ရာပြားတန် ငွေစက္ကူကို ငွေအဖြစ် လဲလှယ်လိုက်၏။

ယခုအခါ ကျောက်လင်၏ လက်ထဲတွင် ငွေတစ်ရာကိုးဆယ့်သုံးပြားနှင့် ကြေးပြား ခြောက်ရာသုံးဆယ် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

"ယောက်ျားလေး ဒုက္ခသည် ဆယ့်သုံးယောက် ထပ်သွားဝယ်ရမယ်..."

လက်ထဲတွင် ငွေများများစားစား ရှိလာပြီဖြစ်ရာ ကျောက်လင်သည် ပို၍ကြီးမားသော လုပ်ငန်းများကို လုပ်ဆောင်ရတော့မည် ဖြစ်၏။

ဒုက္ခသည် ခုနစ်ယောက်က သူ၏ စစ်တပ်ပိုင်မြေ သုံးဆယ့်ငါးမူကို စိုက်ပျိုးရန် လုံလောက်သော်လည်း ကျောက်လင်က ဤမြေ သုံးဆယ့်ငါးမူတည်းဖြင့် ရောင့်ရဲမနေပေ။ သူက ပတ်ဝန်းကျင် တောင်ကုန်းများရှိ မြေများကိုပါ ဝယ်ယူကာ အခြားသော လုပ်ငန်းများကိုလည်း တိုးချဲ့ချင်သေးသည်။

ဤလုပ်သားအင်အား အသင့်ရှိနေပါက နောင်တွင် လုပ်ငန်းသစ်များဆီသို့ လျင်မြန်စွာ တိုးချဲ့နိုင်မည် ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် ကျောက်လင်သည် ဒုက္ခသည်စခန်းသို့ ထပ်မံ ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဧည့်သည်တော်ကြီး အထဲကို ဝင်ပါခင်ဗျာ..."

ပထမဆုံး ပြေးလာသူမှာ ဆိတ်မုတ်ဆိတ်နှင့် ထိုဘဏ္ဍာစိုးပင်ဖြစ်၏။

မနေ့က ကျောက်လင်သည် ဒုက္ခသည် ဆယ်ယောက် ဝယ်ယူခဲ့သည်။ ဤဘဏ္ဍာစိုးက ကျောက်လင်၏ ငွေကြေးတတ်နိုင်စွမ်းကို ကောင်းကောင်းသိထားရာ အနည်းငယ်မျှပင် ပေါ့ဆရဲခြင်း မရှိပေ။

ယွဲ့ချင်းက အခြားဖောက်သည်များနှင့် စကားပြောနေစဉ် ဆိတ်မုတ်ဆိတ်နှင့် ဘဏ္ဍာစိုးက ကျောက်လင်ကို အရင်ဆုံး မြင်သွားပြီး ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ချက်ချင်း ပြေးလာခြင်း ဖြစ်၏။

"အားနာပါတယ်... ငါက ယွဲ့ချင်းနဲ့ တွေ့ဖို့ လာတာ..."

ကျောက်လင်တွင် ရှင်းလင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိပြီး ထိုဘဏ္ဍာစိုးက အပြုံးမျက်နှာ ပေးလာရုံဖြင့် အလုပ်အကိုင် အခွင့်အရေးကို ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

"ယွဲ့ချင်းက တခြားကိစ္စတွေနဲ့ အလုပ်များနေလို့ပါ... ကျုပ်က ဧည့်ခံပေးလည်း အတူတူပါပဲ..."

ဆိတ်မုတ်ဆိတ်နှင့် ဘဏ္ဍာစိုးက အရှုံးမပေးဘဲ အပြုံးဖြင့် ဆက်လက် နှုတ်ဆက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ရပါတယ်... ငါ ဒီကနေပဲ ယွဲ့ချင်းကို စောင့်နေလိုက်မယ်..."

ကျောက်လင်က မတုန်မလှုပ် ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ထိုဘဏ္ဍာစိုးအား မည်သည့် အခွင့်အရေးမျှ မပေးချေ။

"မင်း..."

ဆိတ်မုတ်ဆိတ်နှင့် ဘဏ္ဍာစိုး၏ မျက်ခုံးများက ဒေါသကြောင့် ပင့်တက်သွားသော်လည်း သူ ဘာမျှ မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ကျောက်လင်ထံမှ အခွင့်အရေး မရနိုင်တော့သဖြင့် ဆိတ်မုတ်ဆိတ်နှင့် ဘဏ္ဍာစိုးက ဆက်လက် မျက်နှာချိုသွေးမနေချင်တော့ဘဲ ဒေါသတကြီး ထွက်သွားလေတော့၏။

မကြာမီ ယွဲ့ချင်းက ကျောက်လင်ထံသို့ ပြေးလာသည်။

"ကျောက်လင်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

"ဘဏ္ဍာစိုးက မင်းကို ဧည့်ခံချင်ပေမဲ့ မင်းက ငြင်းလိုက်တယ်လို့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေဆီက ငါ ကြားလိုက်ရတယ်..."

ယွဲ့ချင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ကျောက်လင်က ခေါင်းညိတ်ကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ယောက်ျားလေး ဒုက္ခသည် ဆယ့်သုံးယောက်လောက် ဝယ်ချင်လို့... ငါ့ကို ဒုက္ခသည်စခန်းဆီ ခေါ်သွားပေးပါ..."

ယွဲ့ချင်းမှာ မှင်တက်သွား၏။

ဆယ့်သုံးယောက်ဆိုလျှင် ငွေသုံးဆယ့်ကိုးပြားတောင် ကုန်ကျမည် ဖြစ်သည်။

ကျောက်လင်က ဤမျှများပြားသော ငွေများကို မည်သည့်နေရာမှ ရလာခဲ့သနည်း။

ယွဲ့ချင်းတွင် သံသယများရှိနေသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းများရှိသဖြင့် ဤငွေများ ဘယ်ကရလာသလဲဟု ကျောက်လင်အား သေချာပေါက် မေးမည်မဟုတ်ပေ။

မကြာမီ သူတို့နှစ်ဦး ဒုက္ခသည်စခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။

ကျောက်လင်သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ယုံကြည်ချက်ကို အမြဲတမ်း လိုက်နာခဲ့သည်။ မျက်လုံးထဲတွင် အရောင်လက်နေသော ယောက်ျားလေး ဒုက္ခသည်များသာလျှင် အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသေးသည်ဟု သူ ခံယူထား၏။

ကျောက်လင်က ယောက်ျားလေး ဒုက္ခသည် ဆယ့်သုံးယောက်ကို လျင်မြန်စွာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

"ကျောက်လင်... ငါက အခု ဒုက္ခသည်စခန်းမှာ အချိန်ပြည့်ဝန်ထမ်းဖြစ်သွားပြီ..."

"မင်းက ယောက်ျားလေး ဒုက္ခသည် ဆယ့်သုံးယောက်တောင် ဝယ်ထားတော့ မင်းကို မိန်းကလေး ဒုက္ခသည်နှစ်ယောက် လက်ဆောင်ပေးဖို့ ငါ့မှာ အခွင့်အရေးရှိတယ်... အခု မင်း ရွေးလို့ရပြီ..."

ယွဲ့ချင်းက အလွန်အလေးအနက်ထား၍ ပြောလိုက်၏။

မနေ့က ကျောက်လင် ဒုက္ခသည် ဆယ်ယောက် ဝယ်ယူခဲ့မှုကြောင့် ယွဲ့ချင်းမှာ အချိန်ပြည့် ဝန်ထမ်းဖြစ်လာခဲ့ပြီး သူက ကျောက်လင်ကို အလွန် ကျေးဇူးတင်နေခဲ့သည်။

ယခုအခါ ယွဲ့ချင်းက ကျောက်လင်အား ကျေးဇူးဆပ်ချင်နေ၏။

အခြားတစ်နည်းပြောရလျှင် ယွဲ့ချင်းက မိန်းကလေး ဒုက္ခသည် နှစ်ယောက်ကို လက်ဆောင်ပေးလိုက်ပါက သူသည် ယောက်ျားလေး ဒုက္ခသည် ဆယ့်သုံးယောက်အတွက်ရမည့် ကော်မရှင်ခကို ဆုံးရှုံးရမည် ဖြစ်သည်။

ကျောက်လင်သည် ဒုက္ခသည်စခန်း၏ အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို မသိသော်လည်း ယွဲ့ချင်းက သူ့အား ပေးချင်နေသဖြင့် သူ လက်ခံလိုက်၏။

သူ၏ ဇနီးငါးယောက်စလုံးသည် အနာဂတ်တွင် ကိုယ်ပိုင်အလုပ်အကိုင်များ ရှိလာကြမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့အားလုံး ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားရသဖြင့် အိမ်မှုကိစ္စများနှင့် သန့်ရှင်းရေးများကို လုပ်ဆောင်ပေးမည့်သူ လိုအပ်နေသည်။

အိမ်မှုကိစ္စများ လုပ်ဆောင်ရန် မိန်းကလေး ဒုက္ခသည် နှစ်ယောက်ကို သူ အချိန်ကိုက် ရရှိလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

"ကောင်းပြီလေ... အဲ့ဒါဆိုလည်း ငါ အားမနာတော့ဘူး... မိန်းကလေး နှစ်ယောက်လောက် ရွေးလိုက်မယ်..."

ကျောက်လင်က ပြုံး၍ သဘောတူလိုက်ပြီးနောက် မိန်းကလေး ဒုက္ခသည်များ အားလုံးကို အကဲခတ် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ကျောက်လင်၏ စိတ်အာရုံက စနစ်မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သတင်းအချက်အလက် အကွက်သစ်များ မရှိကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဤအမျိုးသမီးများထဲမှ မည်သူကမျှ စနစ်၏ လိုအပ်ချက်များနှင့် မကိုက်ညီခြင်းဖြစ်၏။

ထို့နောက် ကျောက်လင်က ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းခိုင်မာသော အမျိုးသမီး နှစ်ဦးကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ယွဲ့ချင်းနှင့် ကျောက်လင်တို့က ဝယ်ယူပြီးခါစ ဒုက္ခသည်များကို ဝန်ဆောင်မှုခန်းမဆီသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြ၏။

ကျောက်လင်က ငွေသုံးဆယ့်ကိုးပြားကိုလည်း ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

ယွဲ့ချင်းက စာချုပ်စာတမ်း လုပ်ငန်းစဉ်များကို အလွန် ကျွမ်းကျင်နေပြီဖြစ်၏။ ငွေလက်ခံရရှိပြီးနောက် သူက ဆယ်မိနစ်အတွင်း ဒုက္ခသည် ဆယ့်ငါးဦး၏ စာချုပ်ကိစ္စကို အပြီးသတ် ဆောင်ရွက်ပေးလိုက်သည်။

"ကျောက်လင်... ဒါက သူတို့ရဲ့ စာချုပ်တွေပဲ... ယူထားလိုက်ပါ..."

"စာချုပ်အရဆိုရင် မင်းက အဝေးကလာတဲ့ ဒုက္ခသည်တွေကို ဝယ်ယူတာဖြစ်လို့ တစ်နှစ်တိတိ သူတို့ကို စားစရာ ထောက်ပံ့ပေးရမယ့် တာဝန်ရှိတယ်... သူတို့က မင်းရဲ့ အပြည့်အဝ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်သွားပြီ... တစ်နှစ်ပြည့်ပြီးရင်တော့ သူတို့က ဆက်နေမလား ဒါမှမဟုတ် ထွက်သွားမလားဆိုတာကို ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့် ရှိတယ်..."

ယွဲ့ချင်းက စာချုပ်များကို ကျောက်လင်ထံ ကမ်းပေးရင်း ပြုံးကာ ရှင်းပြလိုက်၏။

ကျောက်လင်လည်း ဤအချက်ကို သတိပြုမိပြီး ဖြစ်သည်။

စစ်ပွဲများကြောင့် ဒုက္ခသည်များသည် ၎င်းတို့၏ အိမ်များကို စွန့်ခွာကာ နေရာအနှံ့သို့ လှည့်လည်သွားလာရန် ဖိအားပေးခံခဲ့ရသည်။ ဤဒုက္ခသည်များကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် နန်းတော်၏ အစိုးရရုံး အသီးသီးက နန်းတော်အတွက် ကယ်ဆယ်ရေး ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို မျှဝေထမ်းဆောင်ပေးမည့် အိမ်ရှင်အချို့ကို ရှာဖွေပေးခြင်း ဖြစ်၏။

ချမ်းသာကြွယ်ဝသူ အများစုက ဒုက္ခသည်တစ်ဦးကို တစ်နှစ်မျှသာ ထိန်းချုပ်ခွင့်ရမည့်အရေးအတွက် ငွေသုံးပြား အကုန်အကျခံကာ ဝယ်ယူရန် ဆန္ဒရှိကြမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ကျောက်လင်က ထိုသို့ မတွေးခဲ့ပေ။ သူ ဝယ်ယူလိုက်သော ဒုက္ခသည်များက သူ့အတွက် တစ်နှစ်တိတိ အလုပ်လုပ်ပေးပြီးနောက် အခြေခံ စားဝတ်နေရေးအတွက် တစ်နှစ်တာ ခံစားခွင့်ရရှိသွားပါက သူတို့ သေချာပေါက် ထွက်ခွာသွားလိုမည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိနေ၏။

တစ်နှစ်အကြာတွင် ကျောက်လင်သည် ဤဒုက္ခသည်များကို ရေရှည်လုပ်သားများအဖြစ် လုပ်ကိုင်မည်လား သို့မဟုတ် အငှားလယ်သမားများအဖြစ် လုပ်ကိုင်မည်လား ဆိုသည်ကို လွတ်လပ်စွာ ရွေးချယ်ခွင့် ပေးမည်ဖြစ်သည်။ ဤအိုးမဲ့အိမ်မဲ့ ဒုက္ခသည်များကို ဘဝအတွက် မျှော်လင့်ချက် အချို့ ပေးထားသရွေ့ သူတို့က သဘာဝကျကျပင် ဆက်နေရန် ရွေးချယ်ကြမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် ကျောက်လင်အပေါ် ဆက်လက် မှီခိုနေကြမည် ဖြစ်၏။

"သွားကြစို့... ငါနဲ့အတူ ရွာကို ပြန်လိုက်ခဲ့ကြ..."

ကျောက်လင်က ဒုက္ခသည် ဆယ့်ငါးဦးကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူတို့အဖွဲ့သည် ဒုက္ခသည်စခန်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြ၏။

ကျောက်လင်က မိန်းကလေး ဒုက္ခသည် နှစ်ဦးကို စာမရီလှည်းပေါ်တွင် ထိုင်စေပြီး ယောက်ျားလေး ဒုက္ခသည် ဆယ့်သုံးဦးကတော့ ခြေလျင် လိုက်လာခဲ့ကြသည်။

လမ်းခုလတ်တွင် ပေါက်စီဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ဖြတ်သန်းသွားသောအခါ ကျောက်လင်က ကြေးပြားတစ်ရာ့ရှစ်ဆယ် အသုံးပြု၍ ပေါက်စီ အလုံးခြောက်ဆယ် ဝယ်ယူလိုက်၏။

ဤဒုက္ခသည် ဆယ့်ငါးဦးမှာ အလွန် ဆာလောင်နေကြသဖြင့် ပေါက်စီများ ရရှိသည်နှင့် တပြိုင်နက် အငမ်းမရ စားသောက်လိုက်ကြသည်။

ပေါက်စီများ စားပြီးသွားသောအခါ ဒုက္ခသည်များက ကျောက်လင်ကို အထပ်ထပ်အခါခါ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ ရင်ထဲ၌ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ကြရ၏။

သူတို့အဖွဲ့သည် ထင်းရှူးနက်ကျေးရွာဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

အမျိုးသားနှစ်ဦးက စာမရီလှည်းနောက်သို့ မင်ချွမ်မြို့မှ ထွက်ခွာသွားသည်အထိ လိုက်ပါလာခဲ့ကြ၏။

"ဒီကျောက်လင်ဆိုတဲ့ကောင်က တကယ့်ကို ထူးခြားတာပဲ... သူတစ်ယောက်တည်း သားရဲတွေ အများကြီး အမဲလိုက်နိုင်ခဲ့ပြီး ငွေအပြား ခြောက်ဆယ်ကျော်တောင် ရှာနိုင်ခဲ့တယ်..."

အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ပိန်ပိန်ပါးပါးဖြစ်ကာ မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် အကြည့်များရှိသော လူတစ်ဦးက ပြောလိုက်၏။

"အဲ့ဒီတောဂျင်ဆင်းကလည်း သူ့အတွက် ငွေ တစ်ရာ့နှစ်ဆယ်ပြားတောင် ရစေခဲ့တယ်... သူက တကယ်ကို လက်ဖွာတာပဲ... ဒုက္ခသည်တွေ ဝယ်ဖို့အတွက်တောင် ငွေသုံးဆယ့်ကိုးပြားကို အကုန်ခံရဲတယ်..."

အခြားလူတစ်ယောက်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အခုဆိုရင် ကျောက်လင်ဆီမှာ ငွေတစ်ရာ့ငါးဆယ်ပြား ရှိနေတယ်ဆိုတာ ငါတို့ အတည်ပြုလို့ရပြီ... သူက တကယ့် ငါးကြီးတစ်ကောင်ပဲ..."

အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ပိန်ပါးပါးလူက မကောင်းဆိုးဝါးဆန်စွာ တဟီးဟီး ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျောက်လင်၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ငွေများကို ရှင်းလင်းစွာပင် တပ်မက်နေခဲ့၏။

"ပုံပြောသမားပြောခဲ့တာ မှန်သွားတာပဲ... ကျောက်လင်က သားရဲတွေကို အမဲလိုက်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိပြီး သူ့ဆီမှာ ငွေတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်..."

"တပ်မှူးက အခြေအနေကို စုံစမ်းဖို့ ငါတို့ကို လွှတ်လိုက်တာ... ငါတို့ ငါးကြီးတစ်ကောင်ကို တွေ့သွားပြီပဲ..."

"ကောင်းပြီ... အခု ချီလျန်တောင်ကို ပြန်သွားပြီး ကျောက်လင်အကြောင်း တပ်မှူးကို သွားပြောကြရအောင်..."

အခြားလူက ကောက်ကျစ်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် မင်ချွမ်မြို့မှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားကြ၏။

ယခင်မင်းဆက်တစ်ခု၏ စစ်တပ်မှ အကြွင်းအကျန်များသည် ချီလျန်တောင်တွင် အခိုင်အမာ ခြေကုပ်ယူထားကြောင်း သိရှိရပြီးနောက် ကျန်းဖုန်းက အခြားသူ၏ ဓားကို ငှားရမ်းကာ ကျောက်လင်ကို သတ်ပစ်ရန် အကြံအစည်တစ်ခုကို ရေးဆွဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သူက ပုံပြောသမားအချို့ကို တမင်တကာ စေလွှတ်၍ စားသောက်ဆိုင်အချို့တွင် ကျောက်လင်၏ လုပ်ရပ်များကို ဖြန့်ဝေစေခဲ့သည်။

ချီလျန်တောင် စစ်တပ်မှ အကြွင်းအကျန်များသည် မင်ချွမ်မြို့ကို စောင့်ကြည့်ရန် လူများကို ပုံမှန် စေလွှတ်လေ့ရှိသည်။ သတင်းများ ကြားသိရပြီးနောက် သူတို့က အကြွင်းအကျန်တပ်မှ တပ်မှူးထံ သတင်းပို့ခဲ့ကြ၏။

အတည်ပြုနိုင်ရန်အတွက် တပ်မှူးက သူယုံကြည်ရသော လူနှစ်ဦးကို ထိုနေရာသို့ စောင့်ကြည့်ရန် စေလွှတ်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့က ကျောက်လင်ကို အမိအရ ခြေရာခံနိုင်ခဲ့ပြီး ချင်းပေါင်စံအိမ်နှင့် ဆေးခန်းတို့တွင် သားရဲများနှင့် ဂျင်ဆင်းများကို ရောင်းချရာမှ ရရှိလာသော ဝင်ငွေများကို အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ကြ၏။